Στο μετρό
ονειροπολώ
κι ανασαίνω βαριά
απ’ το κάπνισμα.

Για μια στιγμή ζαλίζομαι
και πέφτουν πάνω μου πολλά φώτα.
Θλίβομαι νιώθοντας
την ανέλπιδη τέχνη
του ποιητή.

Πόσο απλός ο κόσμος,
αυτό το μεγάλο τίποτα,
και πόσο δυστυχία
και βάσανα
σε ραγισμένες καρδιές
και ψυχές πεθαμένες.

*Από τη συλλογή “Το θεώρημα”, εκδ. Κέδρος 2005.

Φωτογραφία: Manuel Carvalho

Έρχεται νύχτα.
Κάτσε άνετα.
Φόρα γαλήνιες μάσκες στα όνειρα σου
και θυμήσου πως ξεκίνησε η άνοιξη.
Απ’ το γρασίδι.
Άνοιξε το σκούρο από τα χρόνια ρολόι
και φυλάκισε μέσα του τα όνειρα.
Μετά κούνησε το κεφάλι
και χαμογέλασε.
Και μετά αποκοιμήσου.

Στον Τάκη

με όλα τα γραμμόφωνα
και όλα τα σύγχρονα
ίδιος ο ήχος στην ταβέρνα οι γενιές
τις Τρίτες τα απόβραδα
παρελάσεις μορφών τέχνης κινουμένων
στο σήμερα το χθες

ζωντάνεψαν τις υποστάσεις
Σαββατόβραδων
κίτρινων πόλεων και όμορφων
ερασιτεχνικά ρίχνοντας βλέμματα φωτός
μετείκασμα κατακερματισμένων εικόνων
και σκιές μόνο δρόμων παλαιών
ξεπέρασαν το σήμερα
τα σύγχρονα όρια
αφήνοντας μια προθανάτια γεύση
αλμύρας στα χείλη

Σαν υπόκωφες αλληλουχίες δεήσεων
και σαν κομπάρσοι
ατελεύτητων εικόνων
κι ενός δράματος
ατελεύτητου

*Από τη συλλογή “Η δίεση των όντων”, εκδ. Ένεκεν, Θεσσαλονίκη 2012.

Έργο του Mahmood Salameh

Ουρανός των θνητών

Κάτω απ’ το λαιμό
ο ουρανός των θνητών.
Αστέρια δεν πέφτουν
ανεβαίνουν μάτια λαμπερά
που επιθυμούν
να κλείσουν σ’ ένα μπουκάλι
το πιο ακριβό κόκκινο κρασί
αποσταγμένο
από τον καάθε χρόνο που χάραξε την επιθυμία πιο βαθιά
από το καλοκαίρι που έλιωσε κάθε ικμάδα του σώματος.
Πλαγιάζω στο λιβάδι που κοιμούνται
νεογένητοι άγγελοι.

—

Σωτήριο

Ματια περιπλανήθηκαν
στους αιώνες
κατέληξαν δορυφόροι
και τη ζωής μου σταυροφόροι
άγιοι και άγριοι
μ’ έκαψαν, έσωσαν
τον άγγελο απ’ τα νύχια της νύχτας
και της καταραμένης σελήνης

*Από τη συλλογή “Έρως ονειρευόμενος”, εκδ. Γαβριηλίδης, Αθήνα 2012.

Vincent van Gogh, Starry Night

VII

Η μεγαλύτερη μπούρδα που λέμε στον εαυτό μας κάθε πρωί
είναι πως τα όνειρα είναι απλά όνειρα.
“Δεν ήταν αληθινό, το ονειρευτηκα”.
Τι πιο αληθινό από τα άδυτα του ασυνείδητου,
τον πυρήνα της ψυχής μας;

VIII

Στα όνειρά μου ζω.
Στη ζωή μου όχι.

*Από τη συλλογή “Σκοτάδι”, εκδ. Ars Poetica, 2013. Ο ποιητής διατηρεί την ιστοσελίδα http://www.alexantonopoulos.com

Άνοιξαν οι ουρανοί.
Καθισμένος στο άσπρο γραφείο.
Εκεί έξω υπάρχει ο κόσμος.

Υφίσταμαι.
Λέξεις απλώνονται.
Ήχοι πλησιάζουν.

Υπάρχει κάτι.
Αναμνήσεις.
Αναφορά.

Διπλωμένα πόδια τρυφερά.
Μαξιλάρι στην κοιλιά.
Κεφάλι στα σύννεφα ψηλά.

Η Μουσική πλησιάζει
Ανεπαίσθητα από τα βάθη.
Κάποιες στάλες ομορφιάς.

Στο Παρόν δεν υπάρχει φόβος.
Ο Ήλιος τρυπά τα σύννεφα.
Εδώ μέσα όμως υπάρχει κάτι άλλο.

Τι ανασύρεται από τα βάθη;
Πως υπάρχει το κορμί;
Δεν θα απαντήσω.

Σας ψάχνω και δεν σας ψάχνω.
Σας έχω βρει από καιρό,
Τα βήματά μου σας ακολουθούν.

Είναι κάτι που υπάρχει
Και δεν υπάρχει.
Είναι κάτι.

Μπορεί όμως να μην είναι
Ούτε αυτό.
Έτσι απλά.

*Από τη συλλογή “Ποιήματα 2009-2013”.

Ευγνωμονώ τις ελλείψεις μου
ό,τι μου λείπει με προστατεύει
από κείνο που θα χάσω
όλες οι ικανότητές μου
που ξεράθηκαν στο αφρόντιστο χωράφι της ζωής
με προφυλάσσουν από κινήσεις στο κενό
άχρηστες, ανούσιες.
Ό,τι μου λείπει με διδάσκει
ό,τι μου ‘χει απομείνει
μ’ αποπροσανατολίζει
γιατί μου προβάλλει εικόνες απ’ το παρελθόν
σαν να ‘ταν υποσχέσεις για το μέλλον.
Δεν μπορώ, δεν τολμώ
ούτ’ έναν άγγελο περαστικό
να φανταστώ γιατί εγώ
σ’ άλλον πλανήτη, χωρίς αγγέλους
κατεβαίνω.
Η αγάπη, από λαχτάρα που ήταν
έγινε φίλη καλή
μαζί γευόμαστε τη μελαγχολία του Χρόνου.
Στέρησέ με -παρακαλώ το Άγνωστο-
στέρησέ με κι άλλο
για να επιζήσω.

*Από τη συλλογή “Η ανορεξία της ύπαρξης”, εκδ. Καστανιώτη 2011.

Ο κόσμος αυτός ας παραμείνει,
Οι λέξεις ας μην γίνουν
Μιά μέρα σαν τα οστά αυτά
Τα γκρίζα που ραμφίζουν τα πτηνά,

Κράζοντας, ενώ τσακώνονται,
Διαλύονται έπειτα,
Η νύχτα μας
Μέσα στο φως.

Ο κόσμος αυτός ας παραμείνει
Οπως σταματά κι ο χρόνος
Σαν ξεπλένεις την πληγή
Ενός παιδιού που κλαίει.

Και όταν επιστρέφεις
Στην σκοτισμένη κάμαρα
Κοιμάται πια γαληνεμένο,
Νύχτα, αλλά φως.

*Μετάφραση: Μάρκος Καλεώδης

Η πομπή

Φτερά, χιόνι, αστέρια, σκοτάδι
σκεπάζουν τη γη
Χάδια, φλοκάτες, φως,
Άνθρωποι φαναράκια
στα χέρια
προχωράνε
κεριά αναμμένα
Φτάνουν στον τοίχο
βελούδινο, μαύρο.

Ψαλιδιά.

Κόβουν μια θύρα κι
Ένα παράθυρο
στην βαριά αυλαία
Περνάνε
Ανάβουν μια φωτιά.
Είμαστε εμείς
Φτερά, χιόνια, αστέρια, φως,
Φτάσαμε.

Procession Discovery

Wings, snow, stars, darkness.
Planet Earth.
Caress, blankets, brightness
People planets lanterns
in their hands.
The candles
move forward, lighted,
reach the river
of black velvet .

Scissors

cut a portal and
a window
into the heavy curtain of the unknown.
They pass
They light a fire
It’s us.
Wings, snow, stars, light,
We arrived.

Ας έχουμε τρέλα ανοιχτά.
Ω άνδρες Tης γενιάς μου.
Ας ακολουθήσουμε
Τα βήματα αυτής της σφαγιασμένης εποχής:
Να τη δούμε να σέρνεται σε όλη την θαμπή έκταση του Χρόνου
Μέσα στο κλειστό σπίτι της αιωνιότητας
Με τον θόρυβο που έχει το να πεθαίνεις,
Με το πρόσωπο που τα νεκρά πράγματα φορούν –
ούτε ποτέ να πούμε
Εμείς θέλαμε περισσότερα· κοιτάξαμε να βρούμε
Μια πόρτα ανοιχτή, μία απόλυτη πράξη αγάπης,
Μετασχηματίζοντας το κακό σκοτάδι της ημέρας·
αλλά βρήκαμε εκτεταμένη κόλαση και ομίχλη Πάνω στη γη,
και μέσα στο κεφάλι
Ένα αναθεματισμένο τέλμα συγυρισμένων τεράστιων τάφων.

Let Us Have Madness

Let us have madness openly.
O men Of my generation.
Let us follow
The footsteps of this slaughtered age:
See it trail across Time’s dim land
Into the closed house of eternity
With the noise that dying has,
With the face that dead things wear–
nor ever say
We wanted more; we looked to find
An open door, an utter deed of love,
Transforming day’s evil darkness;
but We found extended hell and fog Upon the earth,
and within the head
A rotting bog of lean huge graves. 

*Μετάφραση: Μαρία Θεοφιλάκου

**Το ποίημα και οι εικόνες της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από εδώ: http://trenopoiisis.blogspot.com.au/2014/02/m-kenneth-patchen.html