Δημήτρης Τρωαδίτης, ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΥΦΑΣΜΑ / THE PAST IS A FABRIC

οι εξουσίες
χρόνιες φιλίες
σαν πανωφόρι

αφήνουν τα μονοπάτια
να χάσκουν πίσω μας

αποκόπτουν τις διόδους
με υπερμεγέθεις τροχαλίες
και ιμάντες απομόνωσης

εμείς πασχίζουμε
να μονιάσουμε
με τις νέες τοπολογίες

αλλάζουμε ιριδισμούς

γινόμαστε κυκλοθυμικοί

καταφεύγουμε σε νησίδες
κάθε είδους

προσπερνάμε τους εαυτούς μας
αποκτώντας σοβαρή προϊστορία

ξέρουμε ότι το παρελθόν
είναι ένα ύφασμα
που κόβεται με ψαλίδι
αλλά οι χειρουργικές μας επεμβάσεις
χάνονται σε βάθος χρόνου

THE PAST IS A FABRIC

powers
lasting friendships
as overcoat

they leave paths
a gape being us

they cut off the diodes
with oversized pulleys
and isolating belts

we are struggling
to live as one
with new topologies

we change iridescence

we become cyclothymic

resort to islets
of any kind

we overtake ourselves
acquiring severe prehistory

we know that past
is a fabric
which is cut with a pair of scissors
but our surgical procedures
are lost in the long run.

*Από το δίγλωσσο “Ποιήματα Ανεμοδαρμένα – Συλλογή Ελληνικής Ποίησης του 21ου Αιώνα” / “Poems Adrift – 21th Century Greek Poetry Collection”. Μετάφραση: Λουκάς Λιάκος, Δημήτρης Νικηφόρου, Χρήστος Αγγελακόπουλος, Νικολέττα Μ. Σίμωνος, Τσούκη McCoy. Γλωσσολογική επιμέλεια: Γιώργος Κεντρωτής. Γενική επιμέλεια: Ανδρέας Χ. Παναγόπουλος. Εν είδει επίμετρων: Νίκος Λέκκας, Αλεξάνδρα Δήμου. Εκδόσεις Provocateur, 2019. (Σελίδες 164-165).

Dimitri Troaditis, Universe is anarchic

Universe is anarchic
And us revolutionaries
indomitable protagonists
of continuous overthrows
passionate pioneers of
unions of omnipotence
striving to neutralise
any tragedy
by betting to the future
since the fields of the past
have fertile sown
discoordinating wood languages
refusing to adulthood
unfolding our poetry
to lengths and widths
by soft caresses
caressing our proclamations
our shine causing
an immense floodlight
and the reflections become
property of everyone
in the moonlight

*The original in Greek is here https://tokoskino.wordpress.com/wp-admin/post.php?post=13425&action=edit

Dimitris Troaditis, The light of the candle

candle-hand-blue

you are as landscape that slowly-slowly changes
and radiates in the beams of the sun
or twinkles in the drops of the rain,
as if walking on sand of a volcano
as a strange clump that penetrates
the internal craters of the heart
where I run to them to hide…

I want to see entirely your figure
inside my upsetting hours,
waiting for your shade,
as a lightened drop from a sunshine,
as an uneasy song in the window blinds,
as the light of the candle in a fluid space,
as a string magic and free,
your caress to bloom on dry almond trees
in various iridescence to unroll…

Your eyes aren’t getting dark in my thought
and with all the pomegranates of the year
I’m waiting for your laughter
as my world is transformed
by one of your glances and a say…
into magnetic aspects which make different
our forms in sounds
from bells of stars…

I got tired of my spirit to be incompetent
as a tormenting neurotic process
in between lies and truths.
I don’t want anymore to become a prisoner
of a charm so much mysterious
that is evaporated in a few minutes…
I don’t want anymore to live moments
near in the hysteria
and the world to unfold around me
as one ungrateful conspiracy.
I will not wait for a invisible future anymore
neither will succumb in the imminent deaths
as another absolute form of roaming.
I want now the journey in
the enchanting depth of your pictures.
I want now to undermine the directness
of ridiculous heart-breaking aspects
of this exiled life
that exists only as a ghost.
I want now the wind to blow
in the sails of the people
and impenetrable surfaces to cross.
Suppressing the order of things
leading them to the ataxia,
chasing away the sordid masks
of alienation and decay…

Come to free our souls
break the chains which have us
prisoners in stakes of morality,
stripped naked towards liberating lights,
under the leaves of the Autumn
before the thunderstorms catch us …

I see you beyond the borders
in worlds without cries of despair,
touching the clouds of the night,
raising tightly in our hands in the harmonies,
embraced to resist
in the maelstroms will come…

*Translated by Dimitris Troaditis. Edited by Angela Costi.
**The Greek original is here: https://tokoskino.wordpress.com/2011/02/10/%CF%84%CE%BF-%CF%86%CF%89%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%8D/

Δημήτρης Τρωαδίτης, Της μιας χορδής / Of one chord

6441_10200729860830558_313829125_n

Ζούμε με κοινότυπους αφορισμούς / We live with common aphorisms

Τα φαντάσματά μας επανέρχονται απρόσκλητα / Our ghosts are coming uninvited

Το σαρκίο μας περιέχει μια περιορισμένη λογική / Our flesh contains a limited logic

Περιφέρει την εκκωφαντική του ασημαντότητα / Carries around its deafening insignificance

Δεν εξαφανιζόμαστε παρά προσδοκούμε / We don’t disappear but expect

Οι κοινοί μας φόβοι είναι σαν εχθρικά πεδία / Our common fears are as hostile fields

Το ιδιωτικό μας κουβούκλι μοιάζει απόρθητο / Our private canopy looks impregnable

Ποιος θα διακυβεύσει τις πράξεις μας; / Who will jeopardize our actions?

Κανένα κίνητρο δεν θα τις ανατρέψει / No motive will overthrow them

Περιφερόμαστε με τον μανδύα της αυτοπραγμάτωσής μας / Wandering around with the cloak of our self-realism

Το είναι μας θρυμματίζεται σε εμπορεύματα / Our being is crumbled into merchandises

Το μέλλον μας είναι η υπεραξία του εγώ μας / Our future is the surplus value of ourself

Εξαπολύουμε πογκρόμ εναντίον μας / We launch a pogrom against us

Υποτίθεται ότι αναστοχαζόμαστε συλλογικά / It is supposed that we re-consider collectivelly

Αλλά απαξιοποιούμε το παρόν μας / But we scorn our present

Κάποιες προβολές ανατροπής παραμένουν νόθες / Some projections of inversion remain illegitimate

Γιατί κάθε μας δράμα είναι παρελθοντολογικό / Because our every drama belongs to the past

Αλλά κάποια “ιερή” στιγμή κρίσης θα φτάσει / But some “holy” moment of judgment will come

Ενάντια στους ευτελείς εισαγγελείς / Against the worhless public prosecutors

Ενάντια στους υποτελείς του “γυαλιού” / Against the tributaries of the “glass”

Ενάντια στους υπηρέτες της κυρίαρχης γραφίδας / Against the servants of the ruling quill

Ενάντια στο εξουσιαστικό ξίφος / Against the authoritarian sword

Έτσι που η ιστορία κάνει πάντα κύκλους / As the history makes always circles

Και το τραγούδι γίνεται ποταμός / And the song becomes river

Κι ο ποταμός γίνεται τραγούδι / And the river becomes song

Γυμνάσματα προετοιμασίας αδρά / Rough exercises of preparation

Ενέργειες που μετριούνται με ανάστημα ιδεολογίας / Actions measured by an ideology stature

Πασχαλιές βγαλμένες από νεκρές γαίες / Lilacs came from dead grounds

Ελιτίστικες πρωτοπορίες στην καταχνιά / Elitist vanguards in the fog

Αρχιτεκτονική διάχυση της υποταγής / Architectural diffusion of subjugation

Άκαρποι ηχητικοί πειραματισμοί / Fruitless sound experiments

Ασάλευτες ιδιοτυπίες επανέρχονται / Unshaken peculiarities return

Όμως οι αισθήσεις κεντρίζονται ξανά / But the feelings are stirred again

Συγχορδίες εξέγερσης σε οικείο φως / Chords of revolt in a familiar light

Διάθεση φυγής από μαρτυρικούς χώρους / Feelings of escape from martyrdoms

Πορεία στα χνάρια της επανάστασης / A route in the footprints of the revolution

Συνειδητή προσπάθεια ανατροπής του παλιού / A conscious effort of overthowing the old

Συνειδητή προσπάθεια να αναδυθεί το νέο / A conscious effort of emerging the new

Σαν να μπολιάζεται ο κορμός του δέντρου / As to graft the trunke of the tree

Γόνιμο σπέρμα που γεννά νέες μορφές / Fertile sperm that gives birth to new forms