Αυλός

για την φωτογραφία, την κριτική, τα μικρά και τα μεγάλα

Της παγωνιάς

Λουλούδι

Μοναδικό

.

Πρωί -Πρωί

Θ’ ανέβει

Στον ουρανό

.

Να φιλήσει

.

Τα παιδικά σου

Μάτια

.

Τις κλεμμένες

Πλεξούδες

.

Των μαλλιών σου

ΤΑΚΗΣ ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ

Από τη συλλογή «Φύλλα ύπνου»

View original post

Γρηγόρης Σακαλής, Ριζική μεταβολή

Σχέδιο: MALK

Κάποια ρομποτάκια
στην TV
καλλιεργούν αυταπάτες
σπέρνουν δεξιά κι αριστερά
ψεύτικα λόγια
για να ανθίσει η ηττοπάθεια
στην ψυχή του κόσμου
πως τίποτα δεν είναι δυνατόν
ν΄αλλάξει
κι έτσι να περνάει ο καιρός
να ζουν τ΄αφεντικά τους
και να βασιλεύουν
οι άνθρωποι του μόχθου
να ιδροκοπούν
και να μη χορταίνουν το ψωμί
ο πλούτος
να είναι προνόμιο των λίγων.
Όλα μπορούν ν΄αλλάξουν
φτάνει να το θελήσουν
οι πολλοί.

ΕΛΠΙΔΑ

για την φωτογραφία, την κριτική, τα μικρά και τα μεγάλα

Τα όνειρα κρατιούνται από μια κλωστή

Τα γυμνά τοπία από τους ατμούς των

.

Οι πιο ευαίσθητες γραμμές συντρίβονται

.

Φρουρούν τα σώματα εχθροί

Κλείνουν σταυροί τις πεδιάδες

.

Και μόνο εσύ ελπίδα

Έχεις τις πόρτες διάπλατες

.

Με μια ματιά σου γεννιούνται καβαλλάρηδες

.

Φορείς τη λάμψη μιας γιορτής

.

Και μες στη χλόη της φωνής σου

Κατοικούν πουλιά

ΤΑΚΗΣ ΒΑΡΒΙΤΣΙΏΤΗΣ

Από τη συλλογή «Χειμερινό ηλιοστάσιο.»

View original post

Μιχάλης Ανθάς, Αρχίνισαν οι φωτοφόρες κόρες της Ανατολής

Alberto Magnelli, Ronde oceanique

ΑΡΧΙΝΙΣΑΝ οι φωτοφόρες κόρες της Ανατολής
να κουρελιάζονται γύρω μας.
Σαν στρείδια μένουν ακίνητες και περιμένουν
κάποιο αργό ξύπνημα.
Πέντε μολυβένια δάχτυλα ξεκουράζονται στο κράνος μου.
Νά ‘ναι του Θεού η συμφιλίωση, ή του στρατηγού η έγνοια;
Δεν ξέρω,
άν είμαι έτοιμος ν’ ακούσω μια θρηνωδία,
να προφτάσω ένα βρεχτό λάλημα,
πριν σωπάσει στο βρυχηθμό του λιονταριού.
Δεν ξέρω
άλλο απ’ την έχθρα της νίκης τ’ είναι δικό μου.
Κοιτάζω με τό ‘να μάτι τα σουφρωμένα φρύδια της μέρας.
Κείνα τα πέντε γίναν μύρια τόσα!…
Κι όταν όλα μαζί σπιρούνισαν τη φοράδα στην κοιλιά,
ούρλιαξε για τον ύμνο που ψάλλαμε γιαυτή.
Δεν ξέρω πότε χάθηκε:
Με το πουλάρι που γέννησε στα πόδια μας,
ή γιατί ξεπέζεψε το καύκαλό της η νύχτα, να συμμαχήσει με ποιόν;
Δεν ξέρω
άν έτσι θρέφεται η θέα των μαστόρων,
όταν εισελαύνουν τα λάσπινα παραπέτα
στο λάτρεμα του αγγυλωτού βράχου,
με τα ΕΛΟΒΙΑ της λευτεριάς ΤΟΥ τ’ αγριοπερίστερα.
Δεν ξέρω
αν το διάταγμα της ηθικής
συγγενεύει με το άνομο πέταγμα μιας ελπίδας
στο ΙΔΙΟ φωτοφόρο κατώφλι του νόμιμου θανάτου.
Δεν ξέρω, δεν ξέρω, δεν ξέρω!…

*Από τη συλλογή “Επί Γης Ειρήνη”, εκδόσεις “Δίπτυχο”, Αθήνα 1983.

ΕΡΕΙΠΙΑ

για την φωτογραφία, την κριτική, τα μικρά και τα μεγάλα

Το κλειστό βιβλίο

Το λυπημένο βιολί

Ο ραγισμένος άγγελος που αγρυπνεί

.

Που είστε παιδικά μου χέρια

Με λησμονήσατε

Μα δεν μπορώ

Δεν έχω πια τα μάτια μου να κλάψω

.

Η βροχή αποκλείστηκε στον κήπο

Απ’ τα κλαδιά των δέντρων κρέμονται

Καρδιές

Μικρά φώτα

Ο ήχος μιας καμπάνας

Η προσευχή

.

Ακόμα καπνίζουν των ημερών τα ερείπια

ΤΑΚΗΣ ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ

Από την συλλογή « Φύλλα ύπνου»

View original post