Μιχάλης Κατσαρός, από το “Κορέκτ – Φόβος ποιητή”

17

Δεν ομιλώ για τον ποιητή
που γράφει το νέο ποίμα
“Φόβος ποιητή”
αλλά έτσι για κάποιο
κάποιο φανταστικό.
Έναν όπου με ακολουθούσε
ένα σαιξπήριο Φου
όπου αυτός ο ποιητής του
Ρτούσε
Διάβαζε
Ερμήνευε
και όχι.
Έγραφε και φοβόταν
μήπως δεν είναι ποίηση.
Ήθελε να εξηγεί
Ήθελε στην κενωνία
την άτιμη
ν’ άρεσε
το ύφος του ο πόνος του
οι συμβουλές του
κι έλεγε:
“Άτιμη κενωνία
τον ποιητή σου!”
Και καθώς τις νύχτες πετούσε
με τα ποιητικά φτερά
όπου αυτός γεννούσε
σε διανυκτερεύοντα μπαρ
φιλολογικά σαλόνια
σαν Κλαίρη Μπουθ
μεθούσε πονούσε
και έλεγε
“Στον ποιητή”
κι άφηνε της νύχτας τ’ αμάξι.

Νύκτα
και Νύχτα
δεν τα ξεχώριζε
“στον ποητή ξημερώνει”
κι όλο πονούσε
κι όλο φοβότανε
αν
τα κατάφερνε.

Τώρα θα συλλογιέται
τι να γράφει ο ποιητής
αφού εγύ χρόνια του λείπω.

*“Κορέκτ – Φόβος ποιητή”, εκδ. Μανδραγόρας, 1996.

Artem Kamardin, Δύο ποιήματα και μια καθόλου καλή ιστορία

ΕΚΦΡΑΣΗ ΠΟΝΟΥ

Να ζήσεις μέχρι την επόμενη επανάσταση:
να μην κερδίσεις χρήματα για γηρατειά ή να γίνεις διάσημος,
ούτε καν να μπεις στην όμορφη Ρωσία του μέλλοντος,
αλλά ακριβώς έτσι – για πλάκα,
για να μην πεθάνεις από την καθημερινότητα ή για να μην πέσεις κοιμάται στη ματωμένη μπανιέρα.
Ο δρόμος δεν είναι καλάμι,
και το μονοπάτι θα το κυριεύσουν όσοι το περπατήσουν.
Και ίσως θα σας φανεί περίεργο,
αλλά είναι καλύτερα να φύγετε όταν ούτε εσείς ούτε εσείς είστε ευπρόσδεκτοι εδώ.
Και τι πιο ευχάριστο
από το να αποδοθεί δικαιοσύνη, το γλέντι, να μετατραπεί σε κάτι μεγάλης συμμετοχής;
Ακόμα κι αν αυτός ο μεγάλος άνθρωπος απειλεί να σου διαλύσει
το σώμα και την ψυχή.
Οι δρόμοι δεν είναι κλαδιά,
και όποιος περπατήσει πάνω τους θα έχει κυριαρχία στο μονοπάτι
, με αντάλλαγμα τον θάνατο στα οδοφράγματα
για την ευτυχία.
Η παράσταση αναβλήθηκε, ο καλλιτέχνης βαριέται, ήρθε η ώρα να καταστρέψει
την εγκατάσταση!

2018

*

ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΘΑ ΠΕΣΕΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ

Το καθεστώς θα πέσει μόνο κάτω από το δικό του βάρος,
θάβοντας εκατοντάδες χιλιάδες κάτω από τον εαυτό του.
Αν κρίνουμε από τις ρωγμές στα θησαυροφυλάκια,
το ογκώδες, ζοφερό κτίριο του
δεν θα διαρκέσει πολύ.
« Κυνηγήστε τις πόρνες που νιώθουν ελευθερία!
Πυροβολήστε τους και σκοτώστε τις ψευδαισθήσεις τους!».
Στο τρίτο τμήμα θα δουλεύουν μέρα νύχτα
προσπαθώντας να καταλάβουν
πόσο αξιόπιστοι είμαστε για εσάς.
Θα συνταχθεί φάκελος για κάθε ένα
– Τουλάχιστον δέκα σελίδες.
Και μετά, κάτω από το κολοσσιαίο βάρος του αρχείου με τα προσωπικά δεδομένα.
η αρχαία φυλακή θα καταρρεύσει.
Οι πλατείες θα πλημμυρίσουν από θεατές,
Στη θλιμμένη τους ματιά
θα υπάρχει παρεξήγηση
Και η παλιά ρωσική μελαγχολία.

Ο ποιητής Artem Kamardin ξυλοκοπήθηκε και βιάστηκε από τη ρωσική αστυνομία

Επιμέλεια: Andrea Garbin και Pina Piccolo

Στις 25 Σεπτεμβρίου, στο μνημείο του ποιητή Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι στη Μόσχα, πραγματοποιήθηκαν οι αναγνώσεις Μαγιακόφσκι, μια δράση στην οποία οι παρευρισκόμενοι διάβασαν ποίηση. Οι παραδοσιακές αναγνώσεις ποίησης στην πλατεία Triumfalnaya τον Σεπτέμβριο κηρύχθηκαν «αντικινητοποιήσεις» από ακτιβιστές.
Ο Artem Kamardin συμμετείχε στις «αναγνώσεις» εκείνη την Κυριακή. Σύμφωνα με το OVD-Info, πέντε συμμετέχοντες στην ποιητική εκδήλωση συνελήφθησαν επίσης με την κατηγορία της παράβασης του νόμου περί συγκεντρώσεων.
Ο ακτιβιστής και ποιητής Artem Kamardin ξυλοκοπήθηκε και βιάστηκε από την αστυνομία της Μόσχας, ανέφερε τη Δευτέρα η Novaya Gazeta Europe.
Ένας μάρτυρας φέρεται να είπε ότι οι αξιωματικοί ασφαλείας «χτύπησαν άγρια ​​τον Artem Kamardin και του κόλλησαν ένα μπαστούνι στον πρωκτό». Στη συνέχεια τον ανάγκασαν να ζητήσει συγγνώμη στην κάμερα επειδή είπε τις λέξεις «Δόξα στο Kyivan Rus – η Novorossiya μπορεί να το ρουφήξει» σε μια συγκέντρωση κατά της κινητοποίησης.
Η Novaya Gazeta Europe ανέφερε επίσης ότι η αστυνομία πήγε στο διαμέρισμα όπου μένει ο Kamardin για να “επιθεωρήσει τις εγκαταστάσεις”, επικαλούμενη τον δικηγόρο του Kamardin, Leonid Solovyov. Μετά την «επιθεώρηση», είπε ο Solovyov, η αστυνομία πήγε τον Kamardin, μαζί με τους ακτιβιστές Alexandra Popova και Alexander Menyukov, με τους οποίους ζει, σε αστυνομικό τμήμα.
Το κανάλι Telegram 112 δημοσίευσε ένα βίντεο που δείχνει τον Καμαρντίν να ζητά συγγνώμη «από τον πολυεθνικό ρωσικό λαό» με μώλωπες και κοψίματα στο πρόσωπό του.
Το OVD-Info ανέφερε αργότερα στις 26 Σεπτεμβρίου ότι η Alexandra Popova είχε αποφυλακιστεί από την αστυνομία. Είπε στο ανεξάρτητο δίκτυο ότι οι αστυνομικοί της τράβηξαν τα μαλλιά, της έβαλαν κόλλα στο στόμα και το πρόσωπό της, την απείλησαν ότι θα τη βίαζαν και της έδειξαν ένα βίντεο όπου βίαζαν τον Καμαρντίν.
Ανάρτηση από τον Andrea Garbin, από το προφίλ του στο Facebook, που δημοσιεύτηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2022.

[Της Τυρινής ή Τέλη Σταλόνε και ξερό ψωμί] Του Αντώνη Αντωνάκου

κύκλος ποιητών δυτικής ακτής

Τις πόρτες των αστών θα κατουρήσουμε νυχτιάτικα
Τα ψυχοφθόρα γύρω μας σιφόνια
Της ηγουμένης θλίψης ο λαιμός, ολημερίς διώκτης
Απόκρεω, δοξάρι αγριεμένο
Ω! γύφτισσες, πληγή της ειμαρμένης
Παίζετε τα βραχιόλια σας μα εδώ βροντούν πιστόλια
Ηλιοστάσιο του Κάλβου αγκαθερό
Και με φως και με θάνατον ακαταπαύστως
ακαταπαύστως γύμνια
ακαταπαύστως τούρλα φαλλική
Της Τυρινής, ουρλιάζουν οι παπάδες στο Βραχώρι
Μετανοείτε αντίχριστοι, μετανοείτε φλώροι
Κι εσείς φρικιά απ’ το Περγαντί, μπούλες απ’ το Δοκίμι
Τέλη Σταλόνε, σκούξτε, και ξερό ψωμί
Διακόσια βολτ στ’ αρχίδια του να σπάσει το τσιμέντο
Ο καταρροϊκός γαμιάς, ο Αιτωλός επόπτης των αιδοίων
Μες στου φασματικού Τριχώνιου τις πάχνες
Όργια φθισικά
Τσέπες γεμάτες στύσεις
Εξανθήματα
Σπέρματα κομφετί να ραίνουν
Τα ξεβράκωτα πρυμναία κοριτσάκια
Το βασιλιά καρνάβαλο
Το βασιλιά πολιτισμό της άσπλαχνης γραικίας

View original post

Πορεία στην ομίχλη.

για τη φωτογραφία, την κριτική, τα μικρά και τα μεγάλα

συλλογή « το ταξίδι μέσα μας»

Θα πω λοιπόν τα δυο φτωχά μου λόγια

κι εγώ πριν φύγω με τη σειρά μου

θα περπατήσω σχεδόν τυφλός στα σκοτεινά

μ’ ένα παράφωνο τραγούδι

μιλώντας σε φανταστικούς διαβάτες

σφίγγοντας το ένα χέρι μου με τ’ άλλο

σα νιώθω μόνος

.

μες στην ομίχλη θα σηκώνονται

στριγγές και κούφιες

άγνωστες ολότελα κραυγές

φωνές το ίδιο αλλότριες

είτε σημαίνουν χαρά είτε λύπη

σφυρίχτρες διαπεραστικές και σάλπιγγες

αλαλαγμοί και βογγητά

ο σκουριασμένος στεναγμός

μιας βρύσης δίχως νερό

.

σημαίες θ’ ανεμίζουνε γιορταστικά

στο περιθώριο της νύχτας

λάβαρα με παράδοξα χρώματα

αλλόκοτους συνδυασμούς

.

θα ματώσω χέρια και γόνατα

τη γλώσσα μου θα δαγκάσω χτυπώντας σε τοίχους

θα εξουθενωθεί το κορμί μου

τίποτα όμως δεν θα’ χω να φοβηθώ

καθώς ο δρόμος θα ‘ναι πια μέσα μου

οι φλέβες και τα νεύρα

αυτή η σπονδυλική μου στήλη

αν μου μείνει μόνο μια κλωστή

απ’ αυτή θα κρατηθώ

μισό δευτερόλεπτο πριν σπάσει

αν…

View original post 28 more words

Άυπνα όνειρα | Ηλίας Στόφυλας

Φτερά Χήνας

eirio

Πάντοτε ζούσα για έναν αιφνιδιασμό,
όπως όλοι οι χαμένοι.
Ήλπιζα στα όνειρα τα άυπνα
και ήθελα να χρωστώ τα πάντα
σε ένα θηριώδες ελάχιστο.
Να μπαίνω στο νερό
και να αναποδογυρίζω μαζί του
το προετοιμασμένο μου μέλλον.
Να εξαφανίζομαι μέσα στο έξω,
μακριά από τη μονοτονία του καθολικού.
Ήλπιζα ακόμη,
μέχρι που είδα
εκείνες τις έφιππες αράχνες,
να κουβαλάνε τη σορό μου.
Τη σορό που όλο και μεγάλωνε.
Μια μέρα γονάτισε μπροστά μου
και με ικέτεψε για μία ακόμη αναβολή.
Της χάιδεψα την πλάτη
και της είπα όλη την αλήθεια:
«Το παρελθόν δεν μπορεί να περιμένει».
Της φόρεσα το πιο όμορφο σάβανο
και την άφησα μόνη
στη μέση της αγάπης.
Μόνη με έναν θάνατο που δε λέει να ενηλικιωθεί.


* από την ποιητική συλλογή Μεταθανασία, εκδ. 24Γράμματα, Ιούνιος 2020

View original post

2 ποιήματα | Γιώργος Κοζίας

Φτερά Χήνας

kozias

Τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα

Στο όνειρό του αντίκρισε τον Σοπενχάουερ.
-Πρόσεξε, του φώναξε,
με κυνηγούν επτά αντιπρόσωποι των νόμων.
Κραδαίνουν αόρατα ραβδιά.
-Ησύχασε, τον παρότρυνε εκείνος,
όλοι έχουμε ανάγκη
τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα.

[ Κόσμος χωρίς ταξιδιώτες, Εκδόσεις Στιγμή, 2007 ]

***

Λαβωμένη κοιμωμένη

Παίρνει ο σατανάς έναν πάσσαλο τον καρφώνει
στη γη. Μου λέγει. Βάλε πάνω την κίσσα σου.
Την έβαλα. Τώρα σύρε να φέρεις το τουφέκι σου.
Το έφερα. Γέμισέ το. Το γέμισα. Σημάδεψε. Ρίξε.

Τη στιγμή που ήμουνα έτοιμος να ρίξω.
Ορθώνεται μπροστά μου μια παιδούλα.
Τραυλίζοντας. Βλάμη. Τι καλή μου αποκρίνομαι.
Είναι η ερημιά βλάμη μου.

Κι έστησε ένα μοιρολόγι. Ο Θεός να με κολάσει.
Ω νιάτα μου. Ω αγνότητά μου.
Φούρκα δίχως γιορτινά.
Γάμε δίχως καλεσμένους.
Παράφρονα κυνηγέ αλύτρωτης τρυγόνας.

[ Ο μάρτυρας που δεν υπήρξε, Εκδόσεις Στιγμή, 1995 ]

View original post

Σαν τον πυράκανθο.

για τη φωτογραφία, την κριτική, τα μικρά και τα μεγάλα

51495569908_b51e123026_c

Σαν τον πυράκανθο

να μην φοβάσαι σκοτεινιά και κρύο

ν’ απλώνεις φωτεινά κλαδιά το καταχείμωνο

 

σαν τον πυράκανθο ν’ ανθίζεις με το ελάχιστο

λίγα να ζητάς πολλά να δίνεις

και με τα κοφτερά αγκάθια σου να προστατεύεις

τα λευκά άνθη τους φλογισμένους σου καρπούς

 

δίπλα στο χάδι της ελιάς και της ροδιάς

να είσαι εσύ το πάθος και η αλήθεια της ζωής.

Τόλης Νικηφόρου

Σαν τον πυράκανθο.

εκδόσεις «Μανδραγόρας.»

 

 

View original post

Θεόδωρος Μπασιάκος (1963 – 2020), Ποιήματα

ΖΕ ΣΟΥΪ ΑΡΑΠΗΣ

Και δεν μπορώ ν’ ανασάνω
μ’ αυτό το γόνατο του μπάτσου στο σβέρκο μου
δεν μπορώ ν’ ανασάνω απ’ τα δακρυγόνα στις πλατείες και τους δρόμους δεν μπορώ ν’ ανασάνω απ’ τ’ αποκαΐδια των δασών μας δεν μπορώ ν’ ανασάνω απ’ τα σκουπίδια του πολιτισμού σας δεν μπορώ ν’ ανασάνω απ’ τους νόμους της οικονομίας σας και τους νόμους της δικαιοσύνης σας δεν μπορώ ν’ ανασάνω απ’ τον παραλογισμό της λογικής σας, (δε πά’ να βαστά κι’ απ’ την ιδιαίτερη πατρίδα μου όπως καυχιόνται μερικοί ηλίθιοι… δεν μπορώ ν’ ανασάνω απ’ την σκατίλα της ιδιαίτερης πατρίδας μου) δεν μπορώ ν’ ανασάνω απ’ την ασχήμια, την κακογουστιά της κοινωνίας του θεάματός σας δεν μπορώ ν’ ανασάνω απ’ τις στερήσεις και τους αποκλεισμούς της καταναλωτικής κοινωνίας σας δεν μπορώ ν’ ανασάνω απ’ τις ανέσεις σας και τον εφησυχασμό σας και τα εθελόδουλά σας ήθη κι’ έθιμα… Ζε σουΐ αράπης.

*Από την Μικρή ανθολογία για την δολοφονία του George Floyd στο ιστολόγιο Ποιητικό Σταυροδρόμι

*

Η ΚΗΔΕΙΑ

Αγόρι, κορίτσι.
Δώστε –
Στο κορίτσι μια κούκλα.
Στο αγόρι φτυαράκι.
Η κούκλα ξεχαρβαλωμένη να ‘ναι, νεκρή.
Τ’ αγόρι θα σκάψει με το φτυαράκι του λάκκο
ένα λάκκο μικρό, τόσο δα, για την κούκλα της φίλης του.
Δώστε –
Και στον Ούζο, τον χαζό μας, ένα καπέλο
καπέλο να ‘χει ο χαζός μας, να το βγάλει καθώς περνά η κηδεία.

*

ΦΟΥΤΜΠΩΛ

Το κρανίο μου παίζουν κλωτσοσκούφι
Στρατηγοί Vs Μπίζνεσμεν.
Γ κ ο ο ο ο ό λ !
Ζήτω! Σεισμός στην εξέδρα
Διαμαρτυρίες, ήτανε οφσάϊντ
Πουλημένος ο ρέφερυ.
Εγώ τώρα πάλι – άουτ!
το κρανίο μου στου διαόλου τη μάνα.
“- Να ζει κανείς ή να μη ζει;” αναρωτιέται ο Αμλετάκος
τραβώντας να μαζέψει τη μπάλλα.
Αν κάνει καλά τη δουλειά του ο σπόρος, μπράβο, κονόμησε χαρτζιλικάκι.

*

ΠΟΛΕΜΟΣ

Χαλασμένη γειτονιά είναι οι στίχοι μου.
Στα χαλάσματα των στίχων μου, πιτσιρικάδες βγήκαν
και παίζουν –
πόλεμο
έναν
πόλεμο αφελή
όμως
καθαρό
παλικαρίσιο
έναν
πόλεμο χωρίς
υποκρισίες
μήτε τις προστυχιές
του
πόλεμου
των μεγάλων.

*Από τον ‘Πόλεμο’ φυλλάδιο με ποιήματα, που κυκλοφόρησε σε ελάχιστα αντίτυπα, εκτός εμπορίου, το 2007.

**Τα ποιήματα δημοσιεύτηκαν εδώ: https://daphnechronopoulou.blogspot.com/2020/07/rip_20.html και εδώ: https://logotexniaskepsi.wordpress.com

10 Poems by Ion Deaconescu

Manolis

ΣΑΝ ΑΣΤΕΡΙ ΗΡΘΕΣ ΑΠΟ ΨΗΛΑ

Ήρθες από πολύ μακριά

άσε με να φωνάξω τον αγέρα

να ευλογίσει την ελπίδα σου

τον ουρανό να επικαλεστώ

τα γαλανά σου μάτια να φυλάξει

που μόλις ξύπνησαν από

τα βέλη του Αυγερινού.

Μου λες πως κάτι αγνό

υπάρχει και θα παραμείνει

που θα εμπιστευτούμε

όχι μεταμέλεια ή κάποιο ψέμα

κινήσεις που θα εμπνέουν

σιγουριά, αναμένοντας για τη ζωή

που σαν το ουράνιο τόξο

απ’ του Θεού το μέτωπο

στα στήθεια ανθρώπων θα κρυφτεί.

Φοβάμαι πως απ’ όλα αυτά

μόνο ένα δάκρυ θα κυλήσει

σαν κι εσένα που ήρθες από πολύ

μακριά σαν ένα αστέρι από ψηλά.

LIKE A WATCHFUL STAR

You came from far away

allow me to invoke the wind

to enrich your hope

and to beg the sky to protect

your blue eyes awaken by the arrows

of the morning.

You tell me there is something

pure that must remain

as area…

View original post 1,711 more words

Δίστομο | Γιώργος Πρεβεδουράκης

Φτερά Χήνας

saratsis

ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΤΕ ΤΟΝ ΧΟΛΑΡΓΟ

Έχω ένα μυαλό που ατρόφησε

από την χρόνια καλοπέραση

στις εφεδρείες

τα σπλάχνα μου σάπισαν

στις κίτρινες τέντες

συχνάζω στη λέσχη

απόστρατων σιτιστών

κοτζάμ λεκανοπέδιο

εγκλωβισμένο στο ασανσέρ

την ώρα που οι θυρωροί

κι οι πυροσβέστες σχολάνε

στοιβάζοντας τσόφλια

στην αιώρα της πιλοτής

βαφτίζω κατόπιν προτροπής

το κλούβιο αυγό

των καιρών μου          μελάτο

λέω τα χρώματα ασήκωτα

και το βάρος θολό

την άδεια για περίπτερο

την έχω μοσχοπουλήσει

είναι κι η μελαγχολία μου άκρως συμβολική

χρήσιμη

καθώς οδοντική κλωστή

για τους κοπτήρες των φυτοφάγων

κάτι Δευτέρες καθαρές

και κάτι μαύρες Παρασκευές

είναι που γίνομαι κανονικός

ωτακουστής ή αν προτιμάτε ματάκιας

τα φώτα ομίχλης βλέπω ν’ ανάβετε

μη τύχει και συγκρουστούν οι γειτονιές

μετωπικά        κι έχουμε άλλα

βαθειά μες στο αυθαίρετο δώμα

οι παιδικές μου πρωτομαγιές

πλάθουν ανέμελες πλαστελίνες φωσφόρου

πνίξε τη μπουκιά σου

να τελειώνουμε          ο ήλιος

παραμένει πλάσμα φασματικό

αδύνατο να διανεμηθεί στον…

View original post 164 more words