2 ποιήματα, Hans Magnus Enzensberger | μτφρ. Γιώργος Πρεβεδουράκης

Φτερά Χήνας

S11_I1Παρακαλείσθε μόλις εισέρχεσθε να κλείνετε τις θύρες

Έχω μια καρδιά από τέφρα
κάθε που βρέχει γίνεται όλο και πιο βαριά,
έχω ένα αρμόνιο κολλημένο στο αυτί
κάθε που η Κυριακή πλησιάζει.

Κυριακή σκέπασε τον γύψινο κρόταφό σου,
ανάμνηση πέταξε
τον οβολό σου μακριά
μέσα στο καπέλο του ζητιάνου.

Ετούτη η πλατφόρμα επιβίβασης
είναι μια ξεθωριασμένη αστραπή
κηλιδωμένη απ’ τη βροχή
από δάκρυα κι από λάδια.

View original post 300 more words

Advertisements

Κήπος.

οξύμωρο σχήμα

Σήμερα στο δρόμο θα ακούν τα αυτιά μου

Την εκκωφαντική σιωπή

Οι μελωδίες δεν θα έρθουν.

Το χαμόγελο, δε θα φανεί.

Η θλίψη μέσα στην καρδιά

Δηλητήριο ζωής

Τα λουλούδια μαράζωσαν.

Η καρδιά μου άδειασε.

Ο κάθε άνθρωπος σκότωσε

Οτι καλό είχα να δώσω στους ανθρώπους.

Κι έτσι συλλογίζομαι πως,

Αυτοί που θα έρθουν, δε θα πάρουν

Οσα τους αξίζουν.

Η καρδιά μου γεμίζει για όλους εκείνους

Τους ανθρώπους

Που δεν ήρθαν, που δε θα έρθουν, που δεν υπήρξαν

Γιατί είναι οι μόνοι

Που αξίζουν “λιγάκι” τον κόπο

Του να νιώθει κάποιος.

Κι εγώ

Αφού σκότωσα συναισθήματα

Και αφού πέθανα στη μάχη

Που δεν είχα όπλα ,

Γεμίζω την καρδιά μου με τριαντάφυλλα.

Κάθε αγκάθι και κάθε άνθρωπος που πέρασε,

Κάθε πέταλο και κάθε άνθρωπος που δε θα’ρθει.

Ποτέ δεν μπήκα στον κήπο της ψυχής μου,

Φοβούμενη ότι θα χαθώ σε μία άλλη ετεροτοπία.

(Ο γλυκός ψυχαναγκασμός της σκέψης.)

View original post

Η δική μου η μάνα | Σταύρος Καρακωνσταντάκης

Φτερά Χήνας

saratsis

Όταν ξεμένει
κι όταν ξεμένω και εγώ
– και δεν είναι λίγες οι φορές
που συμβαίνει κάτι τέτοιο –
με την μάνα μου
καπνίζουμε
από μισό τσιγάρο. Το σπάζει
στη μέση και
καπνίζουμε. Και όπως κάθε
Μάνα
που προσέχει τα παιδιά της
μου δίνει το κομμάτι
που κρατά το φίλτρο.

Εντάξει… νοιώθω λίγο ριγμένος
με τη μοιρασιά
αλλά απ’ την άλλη
Τί να πεις; μάνα μου
είναι.

Πάλι καλά
που δεν
καπνίζει και η αδερφή μου
να λέω!

[εικόνα: Γιώργης Σαράτσης]

View original post

Τρόπαια από τα χρόνια της μητρός | Γιώργος Κοζίας

Φτερά Χήνας

sarg

Κι αυτές που αγάπησαν στα Κύθηρα
Κι αυτές που κοιλοπόνεσαν στις Θήβες
Κι αυτές που γέννησαν στα λαϊκά νοσοκομεία
μίσχο, φύλλο, ανθό και πέταλο
την άλογη
την εξαυλωμένη
την καβαλημένη φύση

τρόπαια φέρνουν ματωμένα
τρόπαια σωμάτων θεσπεσίων
τρόπαια ανθρώπων λυγισμένων
τρόπαια εραστών
τρόπαια ξένων
τρόπαια αρραβώνων ξεχασμένων

View original post 68 more words

ήχος και φως

ΈΛΕΥΣΙΣ - ένα ταπεινό ενδιαίτημα αθανασίας

Που και που
γυρίζοντας στα όνειρα,
τους συναντώ,
αδίστακτοι μισθοφόροι του χρονικού επέκεινα
που υλοτομούν τα κωνοφόρα
της λήθης μας,
ως σφάγια των βράχων
και σφάγια της αυγής/
Με νύχια και με δόντια παλεύω να αποσώσω
δύο τρεις σταγόνες καθαρές,
όπου να ακινητούν οι στιγμές επάνω στον παλμό τους,
ν’ ανοίγει η άβυσσος για να χωρέσει
όλο τον ήχο και το φως/
κάπως σαν κείνα τα θεάματα
που οργάνωνε ο ΕΟΤ μετά τη μεταπολίτευση
στις διάφορες πόλεις ,
όπου εκδράμαμε με το πούλμαν του Κατσούρη/
Να όπως εδώ,
που η μάνα μου χορεύει
το “Η ζωή εδώ τελειώνει”
όρθια, στη γαλαρία
και σείεται το πούλμαν απ τα σφυρίγματα/
Δεν υπήρχαν τότε βλέπεις,
ζώνες κι άλλα τέτοια πολιτικώς ορθά,
να μας δένουν με τη ζωή,
μη τυχόν και μας τελειώσει._
ΚΛ – 05/05/2018

photo: Josef Sudek
Dans le jardin [In the garden]
1954-1959
Gelatin silver print
17 × 23.3 cm
Musée…

View original post 13 more words

ένα έτσι

Μόλις σε πρωτοείδα
Και σ’ αγαπάω χίλια χρόνια
Προτού το ρίσκο της σιωπής
Μαρτυρήσει ποιος να είσαι

Μπορείς πάντα να είσαι
Πριν ακόμα επιστρέψεις
Λιγό αφότου πια χαθείς
Κάθε μια καρδιά

Δεν έχει συμβεί
Δίχως εσένα
Το πρίν ή το μετά
Από εμένα

View original post