Ένα κομμάτι ύφασμα μόνο | Σταυρούλα Α. Γάτσου

Φτερά Χήνας

All-focus

Σχεδίασμα επάνω σε ένα φιλί

(ήταν ωραίο εκείνο το φιλί)

Ήταν ωραίο εκείνο το φιλί
Βραχώδεις αποστάσεις περιπετειώδεις, γυμνές
Φιλί. Βαθύ.
Θαρρείς η γλώσσα άγγιξε τον ομφαλό της γής.
Ωραίο φιλί.

Χωρίς υπόσχεση, αγωνία
Χωρίς προσμονή
Κι ας ήθελε να διαρκέσει πιο πολύ.

Να ’τανε κι άλλα
Να ’τανε χρόνος
Να ’τανε νύχτα
θάλασσα, ερημιά…

Ήταν ωραίο εκείνο το φιλί.
Που αδιάκοπα ρωτάει:
«Να σε φιλήσω πάλι;»

View original post 104 more words

Διαφορετικές Συχνότητες ~ Ερίνα Εσπιρίτου

Ερίνα Εσπιρίτου

Εσύ στρώνεις το κρεβάτι του πάθους

Και εγώ το καλό τραπεζομάντιλο

Απλώνεις τις επιθυμίες σου

Εγώ τα πιάτα από πορσελάνη

Είναι αγορασμένα με αγάπη

Θυμώνεις με τις αρνήσεις μου

Εγώ με τα θέλω σου

Βουτώ και βγάζω κοχύλια

Εσύ θησαυρούς

Φτιάχνω χαρταετούς

Πετάς με τα φτερά σου

Κι όταν κοιτώ τ’ άστρα

Έχεις στην αγκαλιά σου μια σελήνη

Τις  μέρες που λείπεις μασώ τη μοναξιά μου

Είναι από αλεύρι σίτου και γάλα σε σκόνη

Μεταλλαγμένα αυγά και ζάχαρη

Τρώω ακατάπαυστα και σε κάθε μπουκιά λέω πως θα ΄ναι η τελευταία.

Θα συνεχίσω με τα λόγια σου 

Θα τα καταπιώ όλα αμάσητα με αρκετό οινόπνευμα 

Μετά θα τους ρίξω θειάφι και ένα αναμμένο σπίρτο

Είναι από εκείνο το κουτί που έχωσες βιαστικά στην τσέπη μου

και πάνω του έγραψες “αγαπώ”

Ευτυχώς ακούμε μουσική 

και ονειρευόμαστε σε διαφορετικές συχνότητες 

View original post

φαράσι

ΈΛΕΥΣΙΣ - ένα ταπεινό ενδιαίτημα αθανασίας

Λες
καλοκαίρι
στη σταγόνα που αφρίζει τη θάλασσα
κι η σπηλιά της
το γαλάζιο σαλάχι
στο μετάξι τον έρωτα έπινε,
εκστρατείες μυρμηγκιών
λιποτάκτες σε εξέλιξη που γεννούσαν στα πόδια της
τα ζώα του πάθους για όσες ώρες τη μέτραγα
πίσω μου
γλίστραγε η μάνα μου
– δόντια προσώπου που μού τρωγαν το κεφάλι –
ήλιε
που είσαι λέξη
μα εγώ ψάχνω μια σκιά από χώμα
αδερφέ μου
που με τον θάνατό τους μάκρυνες
στο υγρό ασήμι του Ωρίωνα
στα στερεότυπα για το Α του Κενταύρου
στην Ελευσίνα
σκιές
που σκαιωδώς κολυμπούσατε
στης Καλντέρας το κατάμαυρο χιόνι
αγάπη μου
που αλήτεψες στην μηχανιστική σου δροσιά και στα ανάλεκτα
λες
κι ήσουν αυτόματο
ή κώδικας
ή μια φέτα ναυτίλου αποσχισμένη
τα πανιά σου σαν άνοιξες
πώς τυλίχθηκα σε μια νύχτα που έχυνα φως
λες
καλοκαίρι και πάλι
λες
χρόνε που υποδύεσαι τα σάρωθρα
μην είσαι απλά ένα φαράσι;

ΚΛ – 17/08/2019

photo:

View original post 28 more words

Richard M. Berlin, Απολογία

Σ’ ένα ύψωμα μιας βόρειας ακτής
απαγγέλω τα ποιήματά μου

στον Πατέρα Πωλ και στον Γουίλιαμ1.
Ένα θαλασσοπούλι κόβει ταχύτητα
πετώντας πάνω από μια στεριά

γεμάτη με μαύρους γρανιτένιους βράχους
σαν τα δόντια του πεθαμένου.
Τα ’χω χαμένα σ’ αυτήν τη χειμωνιάτικη θάλασσα,
τα κόκαλά μου πονάνε στην παγωνιά

όλων των πεθαμένων και ετοιμοθάνατων.

Έχω αντέξει τον προηγούμενο πνιγηρό χρόνο:
τους πλαστικούς σωλήνες του Γουίλιαμ2
να κυματίζουν σαν φύκια, τον ηλεκτρισμό
να καίει τα πόδια του Πατέρα Πωλ3,

το λεπτό χαμόγελό του και το σαν αδράχτι
χέρι του να τρέμει στην προσφορά
μιας σοκολάτας με χρυσαφένιο περιτύλιγμα.

O μακρινός πατέρας μου ταξιδεύει κάπου εδώ,

κι αυτός, πεθαίνοντας πάντα

στο Piscataway του New Jersey.

Ο Γουίλιαμ ζωγραφίζει τώρα σε μια πιο ζεστή ακτή
πιστεύοντας ότι θεραπεύτηκε.

Ο Πατέρας Πωλ θα πεθάνει στον ύπνο του,

και εγώ θα κλάψω με την ενοχή του επιβιώσαντος,
απολογούμενος που έκλεψα τον πόνο τους

για να φτιάξω τα ποιήματά μου,

ντροπιασμένος που ακόμα συνεχίζω να επιζώ

σαν το ναύτη που χτυπιέται για να πιαστεί

από τα συντρίμμια ενός ναυαγίου

καθώς καταπίνει τον ωκεανό

μαζί με τα δάκρυά του,

η σειρήνα μιας σημαδούρας

που θρηνεί κάπου μακριά
είναι ο μόνος ήχος που ακούει.

*Από το βιβλίο “Ακούσιος εραστής του θανάτου”. Επιμέλεια-Μετάφραση- Επίμετρο: Μίλτος Αρβανιτάκης. Θεσσαλονίκη 2008.

1.To ποίημα: ‘‘Απολογία’’ βρίσκεται στην πρώτη συλλογή του ποιητή: ‘’Πώς ο J.F.K. σκότωσε τον πατέρα μου’’ και ακολουθεί στα περιεχόμενα της συλλογής το ποίημα: ‘‘Δύο πορτραίτα του AIDS, 1. Πατέρας Paul, 2. William’’. Σο ποίημα έχει δημοσιευτεί μεταφρασμένο στην αγγλόφωνη βραβευθείσα συλλογή το 2016, ‘‘Εργαστήριο ανατομικής’’, πρώτη έκδοση ΕΝΕΚΕΝ, 2015, επανέκδοση, 2016.
2.Στο ποίημα ‘‘Δύο πορτραίτα του AIDS, 1. Πατέρας Paul, 2.William’’, δύο νοσούντες από AIDS ασθενείς αντιμετωπίζουν την ανίατη νόσο με την ψυχολογική βοήθεια του θεράποντος ψυχιάτρου τους που είναι και ο ποιητής των ποιημάτων. Αμέσως μετά ακολουθεί το ποίημα με τίτλο: ‘‘Απολογία’’ περιγράφονται τα ενοχικά συναισθήματα τού γιατρού τους σχετικά με τους ασθενείς του που βρίσκονται στο τελευταίο στάδιο της ανίατης νόσου επειδή θεωρεί ότι εκμεταλλεύτηκε τον πόνο τους συναισθηματικά για να δημιουργήσει τα ποιήματά του.
2.Ιατρικοί σωλήνες που συνδέουν ορούς ή ιατρικά μηχανήματα με το σώμα του ασθενούς.
3.Η αίσθηση του καψίματος σαν ‘‘χτύπημα’’ από ηλεκτρισμό που νιώθει ο Πατέρας Πωλ, οφείλεται στην περιφερική νευροπάθεια λόγω της προσβολής των αισθητικών περιφερικών νεύρων του από τον ιό του AIDS.

Μνήμες – Καλλιόπη Εξάρχου

Ερίνα Εσπιρίτου

Κάποτε
ήταν αιχμηρές
έκοβαν κομματάκια την καρδιά

Με τα χρόνια
στρογγύλεψαν
λειάνθηκαν
έγιναν πιο σοφές

Τώρα πια
ακουμπούν
χωρίς να διχάζουν

Σαν αθέατα χάδια

Όπως και να έχει
μνήμες ήταν
και μνήμες παραμένουν

Θρυαλλίδες
ενός απολιόρκητου βίου
που επιμένει
να παραδίδεται μόνο στη μνήμη τους

Από τη συλλογή «μάχιμα χείλη», εκδόσεις ΣΟΚΟΛΗ, 2014

View original post

Άκανθος, Σχέδιο για ένα τρομαγμένο πρόσωπο

Οι δικοί μου θάνατοι
δεν σκέπτονται την απώλεια
και δεν κάνουν πίσω.
Μια δοκιμή στον Άδη των ανθρώπων
τα τοπία που είδαμε στη μακριά πορεία
κοιτώντας μας – μέσα στους άλλους –
μας έδειξε
να φτιάχνουμε τα αίτια,
το ίδιο το υλικό,
τόπους τόπους βαλμένο.
Το άγνωστο μετά με τα αναπάντητα
τα αν αγνώριστα,
ένα σημειο στον αέρα μόνο,
ούτε γραμμές ούτε επίπεδα
στη μέση της νύχτας.

*Από τη συλλογή “Η πάλη των πράξεων”, εκδ. Provocateur 2017.

**Το σχέδιο της ανάρτησης είναι επίσης του Άκανθου και περιλαμβάνεται στο βιβλίο.

ΕΑΝ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

για την φωτογραφία, την κριτική, τα μικρά και τα μεγάλα

Εσείς που ήσυχοι ζείτε

στο ζεστό σας σπίτι

και το βράδυ γυρνώντας θα βρείτε

φαγητό και πρόσωπα φίλων.

Σκεφτείτε εάν αυτό είναι ο άντρας

Αυτός

Που δουλεύει στη λάσπη

που δεν ησυχάζει ποτέ

που παλεύει για λίγο ψωμί

που πεθαίνει για ένα ναι ή ένα όχι.

Σκεφτείτε εάν αυτό είναι η γυναίκα

Αυτή

Που έχασε

Τ’ όνομά της, τα μαλλιά της

τη δύναμη να θυμάται

κρύο το στήθος άδεια τα μάτια

Σαν βάτραχος το χειμώνα.

Σκεφτείτε ότι έχει συμβεί

τις λέξεις αυτές σας ορίζω

γράψτε τις στην καρδιά σας

στο σπίτι, στο δρόμο

πριν κοιμηθείτε όταν ξυπνάτε

επαναλάβετέ τις στα παιδιά σας.

– Ή

– Το σπίτι σας να ερημώσει

– η αρρώστια να σας καταβάλει

– οι γιοί σας να σας απαρνηθούν.

Primo Levi

«εάν αυτό είναι ο άνθρωπος.»

View original post