Why does Greek criticism have a problem with translations of new Greek poetry?

Piano Poetry Pantelis Politics

The arrival on my desk of yet another brand new anthology shows that international interest in Greek poetry continues to develop in several languages. Translations appear now regularly in magazines, books, festivals, performances, and other fora. They take the form of anthologies, compilations, special sections, or individual selections.

This broad dissemination, which has not happened to Greek poetry since the era of the 1970s, is treated unsurprisingly in Greece (only!) with (at best) silence or (at worst) scorn. In public and in private, in print and social media, journalists and scholars express their nervousness over this multilingual circulation, invoking one and the same predictable reason: Current global interest in Greek culture, they argue, can only be explained by the ongoing economic crisis, and therefore it has an exoticizing, if not colonizing, function; once the crisis recedes, it will evaporate. Yet this argument is little more than a defensive and isolationist…

View original post 260 more words

Lawrence Ferlinghetti, Στους Νταντά Θ’ Άρεσε Μια Μέρα Σαν Κι Αυτή

quote-poetry-is-eternal-graffiti-written-in-the-heart-of-everyone-lawrence-ferlinghetti-36-18-43

Στους Νταντά θ’ άρεσε μια μέρα σαν κι αυτή
με τις ποικίλες της πολύ πραγματικές
μη πραγματικότητες
κάθε μια τους έτοιμη να γίνει
πολύ αληθινή για την τοποθεσία της
που ποτέ δεν είναι τόσο μακρινή
ώστε να ‘ναι η Βοημία
Οι Νταντά θ’ αγαπούσαν μια μέρα σαν κι αυτή
με τον ήλιο της σαν ανάλαφρο βολβό
που λάμπει τόσο διαφορετικά
για διαφορετικούς ανθρώπους
μα που ακόμα λάμπει το ίδιο
πάνω στον καθένα
και στο καθετί
σαν
ένα πουλί σ’ ένα τραπέζι έτοιμο να τραγουδήσει
ένα αεροπλάνο μέσα σ’ ένα επίχρυσο σύννεφο
ένα χέρι απ’ τη λάντζα της κουζίνας
να γνέφει σ’ ένα παράθυρο
ή ένα τηλέφωνο έτοιμο να χτυπήσει
ή ένα στόμα έτοιμο να κόψει το κάπνισμα
ή μια νέα εφημερίδα
με τη νέα ιστορία των νέων της
για μια καρκινοπαθή χορεύτρια
Ναι οι Νταντά θα πέθαιναν για μια μέρα σαν κι αυτή
με το γλυκό της καρναβάλι του δρόμου
και την τόσο αληθινή της κηδεία
που μόλις τώρα περνάει από μέσα του
με την αληθινή της νεκρή χορεύτρια
τόσο όμορφη και βουβή
στο σάβανό της
κι ο τελευταίος εραστής της χαμένος
μέσα στο όχι μοναχικό πλήθος
και της χορεύτριάς της ο αγαπημένος
έτοιμος να πει Νταντά
και ο ιερέας της που περνάει
έτοιμος να προσευχηθεί στο Νταντά
και να προσφέρει τις τόσο υπερφυσικές του
απολογίες
Ναι οι Νταντά θα ‘χαν αγαπήσει μια μέρα σαν κι αυτή
με τις όχι τόσο τυχαίες της
αναλογίες

*Από τα “Ποιήματα”, σε μετάφραση Κώστα Γιαννουλόπουλου & Φώτη Αθέρα, εκδ. Νεφέλη.

Σίσσυ Δουτσίου, Ώρες Απόγνωσης

a3bef0ac319afcbc0e4903b5997c9801

Περιτριγυρισμένη από δύο φίλους
Μεταμορφώνομαι σε λύκαινα,
σε ένα άγριο ζώο
που τρώει τα παιδιά του…
Βγάζω τα νύχια μου και ορμάω
Δεν έχει μείνει τίποτα
Μόνο μια ζέστη αφόρητη και ο απόηχος των ουρλιαχτών.
Δυο κρεμασμένοι μια νύχτα
Στο ίδιο δωμάτιο
Από τους ίδιους σφηνωμένους γάντζους στο ταβάνι.
Καθισμένη
στο υγρό από την απελπισία τους πάτωμα
μονολογώ
στους νεκρούς μου φίλους.
Τα μάτια τους είναι ακόμη ανοιχτά.
Τα όνειρά τους δεν πρόλαβαν να πάρουν μορφή.
Ήταν η αντίστασή τους
Στη μιζέρια
Στο νευρωτικό τους παρόν
Στην παράφρονα ρουτίνα τους
Ει!… με αφήσατε μόνη
Τρέχω να βρω και άλλους φίλους
που οι φίλοι τους
τρελάθηκαν, αυτοκτόνησαν, φυλακίστηκαν.
Είναι αμέτρητες οι στιγμές της αλόγιστης έκρηξης.
Τα βλέφαρά τους ακούνητα.
Ό,τι είχαν να πουν το είπαν
Τώρα δεν έχουν να πουν τίποτα

Μια τρομαχτική σιωπή
Απλώνω τα άκρα μου
Τεντωμένες οι φλέβες μου
Βουλιάζουν στην πολύβουη έρημο
Θα ήθελα να μην αφήσω
ούτε ένα κομμάτι πέτσα επάνω τους,
να γδάρω την προσωποποιημένη απόγνωση τους.
Φοβάμαι
Μήπως ήρθε η σειρά μου;
Τα χείλη τους παραμορφωμένα
Όλη η σάρκα τους σαν κοστούμι φορεμένο επάνω τους
Τα στήθη της κοπέλας σε απωθούνε
Δεν θέλεις πια να τα γλείψεις
Δεν θέλεις πια να τα κοιτάξεις.
Θέλεις να τα σκεπάσεις
Να την ξεκρεμάσεις και να την σκεπάσεις
Όσο λιγότερο να ακουμπήσεις το παγωμένο κορμί της.
Στέκομαι όρθια
κάτω από τις μελανιασμένες πατούσες τους.
Δεν τους φτάνω
Σέρνω τη σκάλα λίγο πιο κοντά και ανεβαίνω επάνω
Μυρίζουν σαν βρέφη μολυσμένα
Κόβω το σκοινί
και τους πετάω κάτω
στο ιδρωμένο πάτωμα.
Τρέχω να τους σκεπάσω,
να τους κρύψω.
Τους σφίγγω επάνω μου
Τα έχω καταφέρει
Έχω αντέξει.

*Από τη συλλογή “Προσβολή Δημοσίας Αιδούς”, Εκδόσεις Κενότητα, 2012. Η φωτογραφία της ανάρτησης προέρχεταο από εδώ: https://au.pinterest.com/sdoutsiou/images/

Orhan Veli Kanik, Έξι ποιήματα

Ο Δρόμος μου είναι Πλατεία_1

Ωραίες μέρες

Aυτές οι ωραίες μέρες με κατέστρεψαν.
Mια τέτοια μέρα παραιτήθηκα
από τη δουλειά μου στο «Eυαγές Ίδρυμα».
Mια τέτοια μέρα άρχισα το κάπνισμα.
Mια τέτοια μέρα ερωτεύτηκα.
Mια τέτοια μέρα ξέχασα
να φέρω αλάτι και ψωμί στο σπίτι.
Mια τέτοια μέρα επιδεινώθηκε η κατάστασή μου
κι άρχισα να γράφω στίχους.
Aυτές οι ωραίες μέρες με κατέστρεψαν.

***

Ο φίλος μου ο Σάμπρι

Ο φίλος μου ο Σάμπρι
πάντα μού πιάνει κουβέντα
τη νύχτα στον δρόμο –
πάντα είναι «τύφλα».
Μου λέει:
«Άργησα για το σπίτι»,
και πάντα κρατάει δύο φραντζόλες ψωμί
κάτω απ’ τη μασχάλη.

Δωρεάν

Ζούμε δωρεάν∙
τ’ οξυγόνο είναι δωρεάν∙ τα σύννεφα, επίσης.
Λόφοι, κοιλάδες: δωρεάν∙
βροχή και λάσπη: δωρεάν.
Το αμάξωμα του αυτοκινήτου,
η είσοδος στον κινηματογράφο,
οι βιτρίνες, όλα είναι δωρεάν∙
δυστυχώς, δεν ισχύει το ίδιο για το ψωμί και το τυρί.
Όμως, το θαλασσινό νερό είναι δωρεάν∙
η ελευθερία κοστίζει τη ζωή σου,
μα η σκλαβιά είναι δωρεάν∙
ζούμε δωρεάν,
δ ω ρ ε ά ν.

***

Γαρύφαλλο

Έχετε δίκιο.
Δέκα χιλιάδες νεκροί στη Βαρσοβία
δεν κάνουν
ένα γαρύφαλλο
με
κόκκινα χείλη.

Σεπτέμβριος, 1939

***

Κακοποιός

(Όπου ο Αδολφος Xίτλερ αποφασίζει ν’ αφιερωθεί
ολοκληρωτικά στη λογοτεχνία).

Γράφω ποιήματα εδώ και χρόνια.
Kαι τι μ’ αυτό;
Aπό σήμερα είμαι τσαντάκιας.

Oι άλλοι κλέφτες; Θα τους περιποιηθώ:
από σήμερα
θα ζουν άνεργοι στo βουνό.

Θα τους πηγαίνω ψωμί να τρώνε
κι αυτοί θα γράφουν ποιήματα.
Aς μείνει μία θέση κενή
στον κόσμο της λογοτεχνίας.

Σεπτέμβριος, 1939

***

Αντίο

O δρόμος μου είναι άσφαλτος
ο δρόμος μου είναι χώμα
ο δρόμος μου είναι ουρανός
ο δρόμος μου είναι πλατεία
και οι σκέψεις μου!

Έρωτας, βροχή,
η μηχανή του λεωφορείου,
ο θυρωρός του ξενοδοχείου…
κι εγώ μουρμουρίζω έναν στίχο
σαν να τρώω μια μπουκιά ζεστό φαΐ.

O ταχυδρόμος, ο μπάτσος κι ο αλήτης
παν κι έρχονται ακόμη.
Mόνο ο Nιχάζι,
ο βενιαμίν του Σουλεϊμάν Eφέντι,
κάθεται στο καφενείο.

Aκούει τα νέα στο ραδιόφωνο και αναρωτιέται:
«Θα ’χουμε πόλεμο;»
«Θα ψοφήσουμε απ’ την πείνα;»

Πιθανώς ήδη γνωρίζει
πως σύντομα θα φύγει για το μέτωπο.

*Από τη συλλογή “Ο δρόμος μου είναι πλατεία”, εκδόσεις Βακχικόν, 2011. Μετάφραση: Μιχάλης Παπαντωνόπουλος.

Manolis Anagnostakis

vequinox

93119261_134154321279

WHEN SPRING COMES

When spring comes smiling
you’ll wear your new clothes and
you’ll come to grasp my hands
my old friend and
although nobody expects your return
I feel your heartbeats and
a flower springing up from
your mature, embittered memory
one train whistles in the night
or a faraway unexpected ship
will bring you back along with our youth and
our dreams and
perhaps you haven’t forgotten anything, really
while the return is always worthy more
than any of my love and your love
my old friend

ΟΤΑΝ ΜΙΑ ΑΝΟΙΞΗ

Όταν μιαν άνοιξη χαμογελάσει,
θα ντυθείς μία καινούργια φορεσιά
και θα έρθεις να σφίξεις τα χέρια μου
παλιέ μου φίλε.
Κι ίσως κανείς δε σε προσμένει να γυρίσεις
μα εγώ νιώθω τους χτύπους τους καρδιάς σου
κι ένα άνθος φυτρωμένο
στην ώριμη, πικραμένη σου μνήμη
Κάποιο τρένο, τη νύχτα, σφυρίζοντας,
ή ένα πλοίο, μακρινό κι απροσδόκητο
θα σε…

View original post 38 more words

Katerina Gogou//Κατερίνα Γώγου

vequinox

gvgou

A

With my head in smithereens
by the vise of your bargainings
at the height of the traffic jam and opposite it
I’ll light a great fire
and I’ll throw all the Marxist books in it
that Myrto will never learn
the cause of my death.
You can tell her
I couldn’t endure the spring or that I cross the road with a red light.
Yes. This is more believable:
with a red light. This you can say.
Α

Με το κεφάλι θρύψαλα
απ’ τη μέγκενη των παζαριών σας
την ώρα της αιχμής και κόντρα στο ρεύμα
θ’ ανάψω μια μεγάλη φωτιά
κι εκεί θα ρίξω όλα τα μαρξιστικά βιβλία
έτσι που να μη μάθει ποτέ η Μυρτώ
τα αίτια του θανάτου μου.
Μπορείτε να της πείτε
πως δεν άντεξα την άνοιξη ή πως πέρασα με κόκκινο.
Ναι. Αυτό είναι πιο πιστευτό.
Με κόκκινο. Αυτό να πείτε.
~Κατερίνας Γώγου/Katerina Gogou…

View original post 210 more words