Ήσυχα ήσυχα
άνοιξε η καταπακτή
που οδηγούσε στο βάθος του σπιτιού
καθόταν εκεί και τραγουδούσε
χωρίς το χυμένο αίμα του
ο κόκορας των θεμελίων
Απ’ την καταπακτή
χάθηκαν πρώτα τα ποντίκια
έφτασαν κοντά στον τραγουδιστή
και πέθαναν
μετά κατέβηκαν ο σκύλος
και η γάτα
και πέθαναν
ο παππούς και η μητέρα
και πέθαναν
ο πατέρας και ο μεγάλος αδερφός
με τη σειρά
κι όταν ακούστηκαν χτυπήματα στην πόρτα
τραβήχτηκαν και τα παιδιά
Ήταν το πιο κρυφό μέρος του σπιτιού
Εκεί άλλαζαν βάρδιες κι αγρυπνούσαν τα παιδιά
μεταγγίζοντας χυμό απ’ τους νεκρούς
στις φλέβες του πουλιού
να φέγγει το τραγούδι του
τη νύχτα
*”Ο κόκορας των θεμελίων”, 1971. Περιλαμβάνεται στο συγκεντρωτικό τόμο “Ποιήματα”, εκδ. Άγρα, 2023. (Σελ. 54).









