Ανθή Η. Δρίλλια, Δύο ποιήματα

ΟΡΚΟΣ ΣΙΩΠΗΣ

Ι

Κραυγή αγωνίας
απ’ τα θηλυκά εκείνα
που δεν /έμαθαν παρά να σιωπούν.

Ένα λεπτό σιγής
για τ’ αρσενικά εκείνα που
τσαλάκωσαν τη στολή του κυνηγού.

Μα η κραυγή βαραίνει μέσα μας
σ’ εμάς που από τη μήτρα πειραχτήκαμε
και μήτρα φέρουμε.

Σιωπή ειν’ και εισ’ σιωπή απελεύσει.

ΙΙ

Ένα παράπονο, ένας λυγμός
βγήκε από τα σκέλια της
καθώς αναθάρρησε
γυμνή πάνω στο φαλλό της
σαν αυτοκράτειρα
που διαμείνει γοερά
το τρόπαιό της.

Έπειτα ο θυρωρός
έφερε το κουνέλι,
που σκότωσε ο κυνηγός
για κείνη.,

Το θήραμα ποιο είναι;

*

ΛΙΓΟΥΡΑ: Ο ΕΡΩΤΑΣ ΦΕΡΕΙ ΤΗΝ ΑΡΕΤΗ ΤΗΣ ΘΥΣΙΑΣ

Καλοκαιρινή ραστώνη.

Με πιάνει, όταν φτάνει
εκείνη η ώρα που Ότο φως είναι το πιο λευκό.
Εκείνη την ώρα που τρώω τα κεράσια μου
και φαντάζομαι
αντί γι’ αυτά να τρώω τα σωθικά σου
ένα προς ένα.

Σήμερα το μεσημέρι
αντίκρισα ένα ξεπουπουλιασμένο
γκρι περιστέρι.

*Από τη συλλογή “Ankou”, εκδ. Αμείλιχος, Πάτρα 2020.

Γρηγόρης Σακαλής, Προνομιούχος

Κάτι ζεστά καλοκαίρια
καθόμουν τ΄απογεύματα
στο μπαλκόνι
αποκαμωμένος,
κάτι κωλόπαιδα με μηχανάκια
χωρίς εξατμίσεις
δεν μ΄άφηναν να κοιμηθώ
καθόμουν και κοίταζα
τις χοντρές που ανεβοκατέβαιναν
το δρόμο ιδρωμένες
διάολε γιατί μόνο χοντρές
καθόμουν και βλαστημούσα
την τύχη μου
που ήμουν απλά μια κουκκίδα
μέσα στην πόλη
χωρίς κλιματισμό
εκεί σ΄ένα μπαλκόνι
αποκαμωμένος.

Θεόδωρος Ντόρρος, Δύο ποιήματα

V
ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ – ΚΑΝΤΑΔΑ

“…Ξανάρχεται με το τραγούδι που μ’ αρέσει.
Μονάχη θα φοβόσουν.
Δεν είσαι τώρα αρμονία του μετιέ
που δίνεται σ’ αφηρημένες παρεξήγησες
του καθενός.
Δε μοιάζεις με ρεκλάμες και σταθμούς εξοχικούς.

Καντάδα. Μουσική.
Μιλάτε ολόισια σε μένα.
Είστε αλήθειες,
που ξεθαρρεύουν τη ζωή μου, τη δική μου.
Κι η κάθε της μικρούλα λεπτομέρεια,
μια μια που ξεπετιέται,
γίνονται όλες χαϊδεμένες ομορφιές,
δικές μου.
Με πυρώνουνε.
Δεν είχα ’γώ ποτέ μου θέση…

Είμ’ έτοιμος να δώσω τη ζωή μου,
σ’ όποιον θέλει…”

*

VI
ΠΟΛΛΟΙ ΚΟΖΑΚΟΙ

Το πρώτο τους ξεφώνημα σκοτίδιασε και πλάκωσε
τους εαυτούς μας όλους
σ’ αφάνεια σιγής.

Οι εκλεκτοί του τραγουδιού ανοίγουν τα καινούρια.

Τραντάζονται τα στήθια.
Σηκώνετ’ η γροθιά στην όλη δύναμη.

Μαζί κι οι σιγανές παραδοχές του πόνου
που άλλους έχει δράξει.
Τούτοι δε γνώρισαν κοινές ανάγκες, στέρησες, αηδίες.
Είν’ το τραγούδι τους η ομορφότερη κραυγή,
ιπποτισμός της καταδίκης,
και το φαν΄λέρωνα της τέχνης της ζωής.

…Χορδές του λάρυγγα.
Και των αυτιών τα τύμπανα…

Λαθεύεται η ψυχή μου.
Κι ας ήταν τόσο ζωντανή σ’ αυτό της το αντάμωμα.

*Από την ενότητα “Μουσικές και τραγούδια” που περιλαμβάνεται στο βιβλίο “Στου γλυτωμού το χάζι”, εκδ. Γαβριηλίδης, 2005.

Suyako, Δύο ποιήματα 

Op.1: ΜΑΖΟΧΙΣΜΟΣ ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΚΑΙ ΙΔΟΥ ΤΟ ΜΕΓΑ ΣΥΜΒΟΛΟ!

Μαζοχισμός το Πάσχα
και ιδού το μέγα σύμβολο
και πώς μ’ αρέσουν τα ποιήματα
όπου ο πρώτος στίχος
είναι ο τίτλος

Κι όμως
ακριβολογούμε:
Πάσχα
είναι τώρα

Μέσα Γενάρη γράφω νωρίς το Πάσχα φέτος
Το κερί στο χέρι μου είναι στην εκκλησία
και κοιτάζω κάτω οι συγγενείς!
κι εγώ το κερί που κρατάω στο χέρι μου
πορτοκαλί πηλός και βούτυρο σκληρό
με τη φλογίτσα στην κορφή αεριωθούμενη
για πάντα ως το τέλος
στάζοντας λιωμένο στα δάχτυλά μου
κι εγώ υπομένω υποτιμώντας
τον πόνο υπομένω ηδονή

ΜΑΖΟΧΙΣΜΟΣ ΤΟ ΠΑΣΧΑ
ΚΑΙ ΙΔΟΥ ΤΟ ΜΕΓΑ ΣΥΜΒΟΛΟ:
Έ κ α σ τ ο ς κ α ι κ ε ρ ί

Οι άνθρωποι λαμπάδες
άφθονοι μπαμπάδες
αθόρυβες καντάδες ( echo)

Για πάντα αεριωθούμενοι
με τη φλογίτσα στην κορφή στάζοντας
Λιωμένη στην παλάμη κι υπομένει
τον πόνο υπομένει ηδονή

Μαζοχισμός το Πάσχα
και ιδού το μέγα σύμβολο!

Και ακολουθεί το τέλος του ποιήματος:
Και να θυμάσαι,
όταν στο χέρι σου κρατάς
πορτοκαλί πηλό και βούτυρο σκληρό
BE YOURSELF
PINIOCHET
BEYONCE (ecco)

Μαζοχισμός το Πάσχα
και ιδού το μέγα σύμβολο!

*

ΠΡΩΙ

Πρωινά φιλιά
στο κρεβάτι
με κλειστό το στόμα
για να μη βγει έξω και μαθευτεί
η μυρωδιά της ψυχής
που όλο το βράδυ ταξίδευε ως το στόμα
ονειρεύοντας.

*Από το βιβλίο “Αθολόγιο Νεοληνικής Πίεσης”, εκδ. Φαρφουλάς, 2019

Αργύρης Χιόνης, Τόσο μεγάλος πόνος

Τόσο μεγάλος
πόνος, τόσο πιο μεγάλος
απ’ τον άνθρωπο

κι ωστόσο στην καρδιά μου
ολόκληρος χωράει.

*Από τα ”Ιδεογράμματα”, εκδ. Τα τραμάκια, Θεσσαλονίκη, 1997.

Teresa Wilms Montt, In the Stillness of Marble / Στην ησυχία του μαρμάρου

When the sun spills out
diamonds upon the world,
then I breathe in all the flowers,
I see you in all the trees,
and I possess you tumbling,
intoxicated with love,
on the lawns of fragrant grass.
And when the moon gives
its humble blessing to men,
I see you gigantic, silhouetted
by the sharp edges of a lightning bolt;
I see you enormous,
confused with the immortal,
scattering your indulgence
over the world,
soothing the desperation
of so many suffering castaways;
I breathe you in the atmosphere,
I imagine you in the mystery,
I extract you from nothingness.
It seems to me that the world was only made
to help me evoke you,
and the sun to serve me as a lantern
over the rugged path.

Όταν ο ήλιος χύνει
διαμάντια πάνω στον κόσμο,
τότε εισπνέω όλα τα λουλούδια,
σε βλέπω σε όλα τα δέντρα,
και σε κατέχω καθώς κυλιόμαστε,
μεθυσμένοι από αγάπη,
στους χλοοτάπητες με το αρωματικό γρασίδι.
Και όταν το φεγγάρι δίνει
την ταπεινή ευλογία του στους ανθρώπους,
σε βλέπω γιγαντιαίο, με τη σιλουέτα σου
να σκιαγραφείται από τις αιχμηρές άκρες μιας αστραπής·
σε βλέπω τεράστιο,
να συγχέεσαι με το αθάνατο,
να σκορπίζεις την επιείκειά σου
σε όλο τον κόσμο,
να απαλύνεις την απελπισία
τόσων πολλών βασανισμένων ναυαγών·
σε εισπνέω στην ατμόσφαιρα,
σε φαντάζομαι μέσα στο μυστήριο,
σε εξάγω από το τίποτα.
Μου φαίνεται ότι ο κόσμος δημιουργήθηκε μόνο
για να με βοηθήσει να σε ανακαλέσω,
και ο ήλιος για να μου χρησιμεύσει ως φανάρι
πάνω από το δύσβατο μονοπάτι.

*Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.

Στο κάτω-κάτω της γραφής: De Profundis – Συνεντεύξεις-Συνομιλίες-Εκμυστηρεύσεις

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΙΚΗΦΟΡΟ ΒΡΕΤΤΑΚΟ (1991-2026)

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΒΑΣΙΛΑΚΑΚΟΥ

Το Πολιτιστικό Κέντρο της Παλλακωνικής Αδελφότητας Μελβούρνης, σε συνεργασία με τον αθηναϊκό εκδοτικό οίκο Οδός Πανός, διοργανώνει φιλολογικό μνημόσυνο προκειμένου να τιμηθούν τα 35 χρόνια από τον θάνατο του κορυφαίου Έλληνα (Λάκωνα) ποιητή Νικηφόρου Βρεττάκου (1991-2026). Παράλληλα, θα παρουσιαστεί και το τελευταίο βιβλίο του έτερου (Λάκωνα) συγγραφέα και ακαδημαϊκού Δρα Γιάννη Βασιλακάκου, με τίτλο:


Στο κάτω-κάτω της γραφής: De Profundis – Συνεντεύξεις-Συνομιλίες-Εκμυστηρεύσεις
(Εκδόσεις Οδός Πανός, Αθήνα 2026)

Στο πρώτο μέρος της εκδήλωσης, για τον άνθρωπο, τον ποιητή και το έργο του Νικηφόρου Βρεττάκου, θα μιλήσει ο πανεπιστημιακός και συγγραφέας Δρ Γιάννης Βασιλακάκος, καθώς και ο γνωστός ομογενής ποιητής Δημήτρης Τρωαδίτης, ενώ θα διαβαστούν και ποιήματα του τιμώμενου ποιητή.
Στο δεύτερο μέρος της εκδήλωσης θα γίνει η παρουσίαση του νέου βιβλίου του Δρα Γιάννη Βασιλακάκου, για το οποίο θα μιλήσει ο ποιητής και δημοσιογράφος Δημήτρης Τρωαδίτης.
Τελετάρχης της εκδήλωσης: Χρήστος Παϊκόπουλος (Πρόεδρος της Παλλακωνικής Αδελφότητας).
Στο τέλος της εκδήλωσης θα προσφερθούν καφές, τσάι και γλυκίσματα, ενώ ο συγγραφέας θα υπογράψει βιβλία του.
Ημερομηνία: Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου 2026.
Ώρα: 3:00 μ.μ.
Τόπος: Παλλακωνική Αδελφότητα – 253 Albert St., Brunswick 3056.

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

INVITATION
NIKOFOROS VRETTAKOS (1991-2026) MEMORIAL LECTURE
& BOOKLAUNCH OF JOHN VASILAKAKOS’ NEW BOOK

The Cultural Centre of the Pallaconian Brotherhood of Melbourne, in collaboration with the Athenian publisher Odos Panos, are presenting a memorial lecture-tribute to the late leading Greek (Laconian) poet Nikiforos Vrettakos, for the 35-year anniversary of his death (1991-2026). At the same time, the new book by acclaimed Laconian writer and academic Dr John Vasilakakos will be launched. The title of his book is:

When all is said and done
De Profundis
Interviews-Conversations-Confessions
(Odos Panos publishing, Athens 2026)

The following speakers will talk about the above two literary figures:

Dr John Vasilakakos (academic and writer) will speak about the man, the poet and his work, Nikiforos Vrettakos, and also

Mr Dimitris Troaditis (prolific poet and well-known journalist) will also speak about the poet Vrettakos and will read some of his poems.

In the second part of this literary event, Dimitris Troaditis will launch the new book by Dr John Vasilakakos.

Christos Paicopoulos (President of the Pallaconian Brotherhood) will be the master of ceremony.

Date: Saturday 26 September 2026.

Time: 3:00 p.m.

Place: Pallaconian Brotherhood – 253 Albert St., Brunswick Vic 3056

ENTRY FREE

Σταύρος Βαβούρης (1925-2008), Ερχόταν πράγματι βροχή

Ερχόταν πράγματι βροχή·
ο αέρας είχε σταματήσει
κι ο ουρανός χαμήλωνε σταχτής.
Μα μ’ όλες τις πρώτες ψιχάλες
Δεν έβρεξε στο τέλος.

Τώρα μου γράφεις· «Είπα ότι θα βρέξει…»
Εν τούτοις –είμαι βέβαιος– δεν έβρεξε.
Αυτό ’ναι γεγονός.

Κι εκτός αυτού, κατά το βράδυ, αργότερα
άνοιξε τον ουρανό ο αέρας που ξανάρχισε
κι ίσαμε τις τρεις
κυλούσε σαν να σάρκαζε
ένα κατακίτρινο φαρμακερό φεγγάρι.

*Από το βιβλίο “Ποιήματα”. εκδ. Ερμής, Αθήνα 1977.

Αποστόλης Σαρρής, Δύο ποιήματα

ΑΠΟΠΕΙΡΑ
 
Πήρα τα κυπαρίσσια
να τα βάλω στη θέση τους
ίσια στητά ψηλόκορμα
Μα όλο και κάποιο χανόταν
ή ξεχνιόταν στην τσέπη
του τρύπιου παντελονιού μου
Λες να φταίει η βροχή;
Και τούτος ο αγέρας
πώς διάολο φυσάει έτσι;
 
*
 
ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΕΙΣ
 
Νάμαι λοιπόν
ανάμεσα στα κυκλάμινα του κρανίου μου
με τον πυρετό ν’ ανθίζει γύρω μου
να κάνω πως δεν καταλαβαίνω
τις ριπές των ήλιων
που χρυσίζουν τα μέταλλα
χρυσόμυγες κομμάτια των ονείρων μου
να τιτιβίζουν στα παράθυρα των ματιών μου
και να δραπετεύουν μια-μια
βάφοντας με τα δάχτυλά τους
το λευκό μου τοπίο
Εσύ το ’πες:
Η ομορφιά βρίσκεται στα δάχτυλα
κι όχι στις δαχτυλήθρες

*Από τη συλλογή «Ποιήματα (1980-2025)», αυτοέκδοση, 2025.

Βίκυ Δερμάνη, Τρία ποιήματα

ΜΑΤΑΙΗ ΠΡΑΞΗ

Την ώρα που τα ρολόγια όλα
έδειχναν πίκρα και πίκρα ακριβώς
η γυναίκα με τα μαλλιά ξέπλεκα
πάνω στην πολυθρόνα της
σε μια απελπισμένη εναντίωσης πράξη
μανιωδώς πουλόβερ έπλεκε
τον άσωτο το θάνατο να ντύσει
σε ξέρω εσένα καλά σε ξέρω,
έλεγε το θλιμμένο στόμα της,
από μανία υπέρμετρη πάσχεις
σκαιός και γυμνός γυρνάς
αχνίζεις και θερίζεις

αποκαμωμένη κάποτε
έγειρε και ξάπλωσε
σε κάτασπρα σεντόνια

*

Η ΑΠΡΟΣΚΛΗΤΗ

Την έλεγαν Φωτεινή
δεν θα την ξαναδείτε
γι’ αυτήν δεν θ’ ακούσετε ξανά
τίποτα το σπουδαίο δεν της συνέβη
από υπερβολική δόση μοναξιάς
μια νύχτα καυτή του Ιούλη πέθανε

στο δρόμο το σώμα έπεσε
που γρήγορα τον ξέπλυναν
μη και φανούν τα ίχνη της
μη και φανεί πως πέρασε
απ’ τη ζωή απρόσκλητη

*

ΣΙΩΠΗ ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΗ

Βέβηλα χέρια την άγγιξαν
στο διάβα τους άφησαν
αλύγιστα μάτια κλειστά
στο πάτωμα την καρδιά
μιας κραυγής υποψία στο στόμα
αίμα και σπλάχνα θερίστηκαν
έγινε των κυττάρων διάχυση

η πόλη τα φώτα της έσβησε
της πτώσης της μάρτυρας
μάρτυρας ή δράστης
οι δρόμοι δαγκώνουν
οι σκοτεινοί και αδιάφοροι δρόμοι
δαγκώνουν

έξω ο κόσμος ύπνο δικαίου κοιμάται


έξω σιωπή εκρήγνυται συντριπτική

*Από τη συλλογή “Στης δυστοκίας τον τόπο ο αλέκτωρ σωπαίνει”, εκδ. Κύμα, 2024.