Οι πόλεις, σκέφτομαι
είναι φτιαγμένες
για να πλήττεις

Ανησυχώ για το μέλλον —
δεν ήμουν πλασμένος
για τέτοια πτώση

Κι έπειτα
τόσα κορμιά
τόσα ανυπεράσπιστα κορμιά
χωρίς προορισμό

Είναι οριστική η ζωή
οριστικός και ο θάνατος

Κάθε τι παροδικό
μοιάζει να μην υπάρχει

Και εθίζονται από νωρίς
οι άνθρωποι
στους μύθους

Κι αν πω ότι έχω αντοχή
τί να την κάνω;

Δεν μετατρέπεται
όλο το κάρβουνο
σε διαμάντι
ούτε ολόκληρη η ύπαρξη
σε ανάσταση

*Στιγμιότυπο – τριμηνιαία έκδοση προσωπικών εντυπώσεων – τεύχος 2ο | φθινόπωρο 2026
Υπεύθυνος έκδοσης: Γιώργος Σαράτσης
apotypoma.blogspot.com
Θεσσαλονίκη, 2026

bird in a tree
like a leaf branching up
branching up through spiderweb autumn
to winter in rain branching up into pearl
into grey into sky
your voice so quiet in this rain
in this cloud-soaked
in this green
in this light
your song gentle song piped
down through twigs
past falling past pearl
grey bird branching up
your song
solitary vigil
here in this quiet place
next to stone.

πουλί σε ένα δέντρο
σαν φύλλο που ξεφυτρώνει
ξεφυτρώνει μέσα από τον ιστό της αράχνης το φθινόπωρο
προς το χειμώνα στη βροχή ξεφυτρώνει σε μαργαριτάρι
σε γκρι στον ουρανό
η φωνή σου τόσο ήσυχη μέσα σε αυτή τη βροχή
μέσα σε αυτό το βουτηγμένο στα σύννεφα
μέσα σε αυτό το πράσινο
μέσα σε αυτό το φως
το τραγούδι σου απαλό τραγούδι που ρέει
κάτω μέσα από κλαδιά
πέρα από την πτώση πέρα από το μαργαριτάρι
γκρι πουλί που ξεφυτρώνει
το τραγούδι σου
μοναχική αγρυπνία
εδώ σε αυτό το ήσυχο μέρος
δίπλα στην πέτρα.

*Δημοσιεύτηκε στο Australian Poetry Journal, Volume 6, Issue 2, 2016. Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.

Οι αποφάσεις
λαμβάνονται
ή επιδιώκονται
ή ξεχνιούνται.
Οι αποφάσεις
αφορούν πάντα
κάποιο δίλημμα.
Αποτυχία
ή νίκη,
ή κάτι σχετικό,
Ένας χώρος
όπου
εξασθενούν
οι ανάγκες.
Ή μια διαδρομή.
Από εδώ
μέχρι εκεί.
Όλοι μου έλεγαν
ότι το ταξίδι
δεν είναι παρά αυτό:
ένα ταξίδι.
Απλός
προγραμματισμός.
Δίψα,
λογική κι
ευθύνη.
Ας είναι.
Έτσι είχαν
τα πράγματα.
Εκείνο τον
καιρό.
Εκείνη μιλά
για το
επόμενο
τρένο του
σταθμού.
Εκείνος βρίσκει
τις διαφορές
στα πλακάκια.
Περνάνε
δύο κύριοι.
Λες να βρέξει,
λες να μην…
Μια κυρία
περπατά
αφηρημένη,
σκέφτεται ένα
απόσπασμα από
το μυθιστόρημα που
διάβαζε χτες βράδυ.
Μια άλλη γυναίκα
διασχίζει
το δρόμο
με τη βαλίτσα της.
Όλοι αλλάζουν κατεύθυνση.
Και τα μάτια της
Οράσια
αιχμαλωτίζουν τις
αισθήσεις.
Δεν ξέρω.
Προσπαθώ
να είναι
κάτι λίγο
χυδαίο,
αλλά
τελικά
είναι δύσκολο.
Η εξομολόγηση μιας
αβύσσου,
η ιστορία
ενός τατουάζ
ή η ομορφιά
που μετακινείται.
Ναι.
Σιγά σιγά
μετακινούμαστε.
Η διαφορά
ανάμεσα σε μια
χειρονομία
και μια άλλη.
Μου επιτρέπετε
να περάσω;
Φυσικά
Ας είναι.
Προς τη Ρώμη.
Η Οράσια
μου εξομολογείται
κάτι.
Μια ανάμνηση.
Προσπαθώ να
προσποιηθώ
ένα χαμόγελο.
Δεν ξέρω.
Θα μπορέσω να αναπνεύσω,
να το παίξω αδιάφορος,
να παρατηρήσω
πώς κοιτά
μέσα από το
παράθυρο,
να ακούσω
την προφορά της,
την ευθραυστότητα
κάποιου που
συνηθίζει να
χάνει.

…………………………………

*Από τη συλλογή “Περί της φύσεως της ευθραυστότητας”, εκδ. Ρώμη, Θεσσαλονίκη 2021. Μετάφραση: Ιφιγένειας Ντούμη.

Ο πράος αυτός ορίζοντας από γραμμένους λόφους,
οι λεύκες, τ’ απαλότατα θάμνα τα γαλανά,
κ’ η στράτα αυτή που οι φράχτες συντροφεύουν,
μου θυμίζουν τον έρωτα καθώς τον αιστανόμουν
τότε που, κάτω απ’ τη βροχή που κύλαγε στα χωράφια,
γύρευα το χαμόσπιτο στ’ αμπέλια ανάμεσα, όπου,
κοντά στο τζάκι, ανήσυχη περίμενε η Φαουστίνα.

Οι λεύκες τρεμούλιαζαν ολημέρα. Η μυρουδιά
της γης μας πότιζε πικρή τα φρένα. Με κρατούσες
στην αγκαλιά σου, γύριζες αλλού το πρόπσωπό σου.
Τέλος γδυνόσουν.
Σιωπηλά σε κοιτούσα.
Είμουνα δεκαοχτώ χρονώ κ’ είσουν τριάντα κ’ ήξερα
πως σ’ έκαναν κιόλας να κλαις.

Αχ! είμαι ακόμα απ’ την αγάπη αυτή πλημμυρισμένος.
Το σπιτάκι σου νάτο, αγαπημένη.
Μα πέθανες. Κι ο άντρας σου, που κάθεται στον κήπο
με βλέπει και μ’ αναγνωρίζει.

Μπαίνει τότε στο σπίτι βροντώντας την πόρτα.
Κι εγώ, γεμάτος ταραχή, μένω αντίκρυ στα δέντρα
τ’ αλαφροσάλευτα, αντικρύ στα ρόδα, που αγαπούσες.
και τάχει εκείνος σεβαστεί, και στην ανάμνησή σου
που κάνει τη μεγάλη μου πίκρα να ξεχειλίζει…

Μετάφραση: Πέτρος Δήμας.

*Από το βιβλίο “Εγκόλπιο ερωτικού λόγου – Ανθολόγιο ξένης ερωτικής ποίησης του 20ού αιώνα”, σε επιλογή και επιμέλεια Γιώργου κ. Καραβασίλη, εκδ. Γαβριηλίδης, Αθήνα 2000.

Βαρύ, καυτό μέταλλο πέφτει επάνω μας.
Γκρίζα, σεβάσμια, ολική καταστροφή.
Πόσες φορές να πυροβολήσεις τα πόδια σου;
Οι λέξεις αμήχανες στέκουν μπροστά σε μια τέτοια ιστορία.
Σαν να πάγωσε όλη η μουσική.
Σαν να ξέχασε η λαλιά τη μορφή της.
Να μην ξεχάσουμε όμως το ρόδο του αυτεξούσιου.
Γι’ αυτό δημιουργήθηκε η αιωνιότητα.
Για το πεφταστέρι που θα ξαναδούμε.
Για την ανάγκη που γίνεται έγνοια και τρυφεράδα.
Για όσα άφοβα ελπίζουμε.

Να σε ξεπροβοδίσω πριν αποδεκατιστώ
ευελπιστώ την αμνηστία μας ν’ αφουγκραστώ
λουλούδ’ ευωδιαστό
τις κάρες να στολίζει.

Καδένες και λουριά;
Χειροπεδώστε με παιδιά!
Για σβέρκο μου κλειδιά
προσευχητάρια τα διαλύσουν·

Καρατομημένος αβλεπτί
φροντίσατε παλάμη μ’ ασορτί
προς ευαγγέλιο καθετί
το πείσμα της εντάξει·

Διάτα του τον εγνωρίσωμε
(και πολυτρόπως!) μην αργήσωμε
«πανούκλα» φαεινή κολλήσωμε
φυγόμαχοι αβροί.

Κάρτα αρνησικυρία
απαρχή κυρία
αλέθεις μοχθηρία
σ’ ειρηνοποιά αλεύρια.

Άναξ αυτοκρατοριών
ομόσιτος αγκούσας τραπεζαριών
ως θνηταθάνατος επιμελήθηκες σωτηριών
στενεύοντας τη Διορία.

Δευτέρα πρεμιέρα
σκακιέρα ημέρα
καλεί στην αλλαξιέρα
πακτωλούς εξώνητων!

Πλάνταζε φρουρέ
που βρήκες στα πλευρά μπερέ
στις εκστρατείες ρετιρέ
καρνάβαλος διαμείνεις!

*Ο Κωνσταντίνος Τσίγκας, είναι 21 ετών, Λαμιώτης, και σπουδάζει παιδαγωγικά προσχολικής στο βόλο. Ποιήματα και κείμενα του έχουν φιλοξενηθεί σε έγκριτα ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά, μεταξύ των οποίων τα: Ποιείν, Culturebook, Fractal, Μονόκλ, Λόγω Γραφής, Έννεπε Μούσα, Eyelands, tovivlio.net, Στίγμα Λόγου, Με ανοιχτά βιβλία, Νότες Λογοτεχνίας και metallidis.eu

Εαρινή συμφωνία α’

Εκείνο το φίδι που
ανέκαθεν
με το ένα μάτι ανοιχτό
λαγοκοιμάται μέσα μου

το πήγα σήμερα στα μαγαζιά

κι ενθουσιασμένο ψώνισε
ένα σωρό πουκάμισα

γαλάζια
κίτρινα

τριανταφυλλιά

*

Εαρινή συμφωνία β’

Σαν σαύρα λιάζεται
σε μια νύχτα πουκάμισο αλλάζει

ποτάμι πολύβουο
κυλάει

ο χρόνος.

*

Οι μέρες

Γυάλινες χάντρες
πήλινες

και άλλες πλαστικές

κι αυτή η χάντρα
ξαφνικά

από αστερόσκονη.

*

Τάι-τσι

Στρογγυλός ο κόσμος
κι ανάλαφρος σήμερα

σαν σαπουνόφουσκα
ιριδίζει

ξεχνώ τις μέρες
που μοιάζουνε με ράχη σκαντζόχοιρου

με πίσσα.

*

Ξημερώνει

Ξυπνάει η μέρα
κι η λεμονιά στον κήπο ευωδιάζει

το σκυλί που γάβγιζε στο βάθος του δρόμου

έχει σωπάσει.

*Από την ενότητα “Οι μέρες” που συμπεριλαμβάνεται στη συλλογή “Μεταξύ”, εκδ. Απόπειρα, Αθήνα 2012.

Rent a house near the beach, or a cabin
but: Do not take your walking shoes.
Don’t take any clothes you’d wear
anyplace anyone would see you.
Don’t take your rechargeables.
Take Scrabble if you have to,
but not a dictionary and no
pencils for keeping score.
Don’t take a cookbook
or anything to cook.
A fishing poly, ok
but not the line,
hook, sinker,
leave it all.
Find out
what’s
left.

Νοίκιασε ένα σπίτι κοντά στην παραλία ή μια καλύβα
αλλά: Μην πάρεις τα παπούτσια σου για περπάτημα.
Μην πάρεις ρούχα που θα φορούσες
σε οποιοδήποτε μέρος όπου θα σε έβλεπε κανείς.
Μην πάρεις τις επαναφορτιζόμενες μπαταρίες σου.
Πάρε το Scrabble αν πρέπει,
αλλά όχι λεξικό και ούτε
μολύβια για να κρατάς το σκορ.
Μην πάρεις βιβλίο μαγειρικής
ή οτιδήποτε για να μαγειρέψεις.
Ένα δίχτυ ψαρέματος, εντάξει
αλλά όχι το νήμα,
το αγκίστρι, το βαρίδι,
άφησέ τα όλα.
Βρες τότε
τι
έχει μείνει.

*Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.

Πες μου για αυτό

Δεν έχω δικά μου λόγια
Το στόμα μου, αν είναι να πει αλήθειες
ανοιγοκλείνει χωρίς ήχο

Ψηλαφώ αφηγήσεις άλλων γυναικών
Στριμώχνονται και ξεχειλίζουν
σκοντάφτουν η μια πάνω στην άλλη
Κλέβω τα λόγια τους
Υπάρχω μόνο με άλλο όνομα από το δικό μου

Οι μόνες λέξεις που με χωρούν έχουν ήδη ειπωθεί
Στις περιγραφές πολέμων βρίσκω λόγια που ταιριάζουν
Εκεί που ζήσανε σφαγές, εκεί και η δική μου ιστορία
Ό,τι δεν βρίσκω έτοιμο, ας μείνει μυστικό

Αφελώς ρωτάς να σου πω κάτι παραπάνω

*

Ασυνείδητη Συμμαχία

Φαίνεσαι καλός
Σταθερός
Δεν μ’ αιφνιδιάζεις
Οι λέξεις μου πέφτουν ψίχουλα χάμω
Φοβάσαι μην τσαλακωθώ
Μην ακουμπήσεις μέσα μου
κάτι πιο σκληρό απ’ ό,τι αντέχεις
κάτι δικό σου

Σε αυτό το γραφείο που δεν αλλάζει εποχές
φοράμε ο ένας στον άλλο φωτοστέφανο

*

Μοιρασμένη σιωπή

Ας καθίσουμε εδώ ήσυχα
τα κόκαλά μας χαλαρά και ασύνδετα
ριγμένα άτακτα στην καρέκλα σ’ ένα σακί από δέρμα
Ας καθίσουμε χωρίς συνδέσμους και συνοχή
χωρίς ασφάλεια, περίγραμμα και σώμα
Ας καθίσουμε έως ότου φανερωθεί
το επόμενο βήμα,
η επόμενη στιγμή
όπου θα ανασυνταχτούμε, θα ανασυνδεθούμε,
θα ολοκληρωθούμε
και ξανά -σαν να μη συνέβη τίποτα-
θα πάμε στις δουλειές μας

*Από τη συλλογή “Το κέντρο δεν αντέχει””, εκδ. Ενύπνιο, 2026.

Εισαγωγή σε μια κρίση

Πνίγομαι.
Μην.
Ανησυχείς.
Το έχω.
Ξαναπάθει.
Χάνω.
Πράγματα.
Συνεχώς.
Όπως.
Αναπνοή.
Μαξιλάρια.
Όχι τα.
Κλειδιά.
Αλλά.
Τις πόρτες.
Συνεχώς.
Συνεχίζω.
Όπως.
Ηρεμία.
Προσφορές.
Σήμα.
Σόλες με.
Λίγο.
Κομμάτι γης.
Χάνω.
Ενοχές.
Θήκες.
Ύπνο.
Φυτά
Υ-.
Ποτίθεται.
Είχαν α-
ντοχή.
Πνίγομαι.
Μην.
Ανησυχείς.
Το έχω.
Ξαναπάθει.
Βρέθηκε.
Η μαμά.
Στοπ.

*

Να ‘το

τα μαθήματα φωνητικής σου / ρυζόγαλο κονιάκ ουά ουά ουά / διάττοντες άφθες / η νόθα άρπα στο λαρύγγι / όμοια με της περσικής Μίσυ τα νύχια του αέρα / απλωμένο εκεί στο έγχορδο το άστρο μας κρεβάτι / η μετρ / το κονιάκ / η τζαζ / εμείς

Διάλειμμα των δυόμιση

τα μαθήματα αφήγησής μου / μια αποτυχία

*

Ατόλη

Δε νευρίασα

μόνο άφησα το άσπρο καλώδιο

πάνω στα μπλε πλακάκια της κουζίνας

μπλε μαρέν και μπλε πετρόλ

Ίσως τώρα σταματήσεις

να φεύγεις κολυμπώντας

*Από τη συλλογή “Τεφροδόχος σε ένα ένα φεστιβάλ techno”, εκδ. Θράκα, 2021.