Cenizas
La noche se astilló de estrellas mirándome alucinada
el aire arroja odio embellecido su rostro con música.
Pronto nos iremos Arcano sueño antepasado de mi sonrisa el mundo está demacrado
y hay candado pero no llaves y hay pavor pero no lágrimas.
¿Qué haré conmigo?
Porque a Ti te debo lo que soy Pero no tengo mañana
Porque a Ti te… La noche sufre.
Στάχτες
Η νύχτα κομματιάστηκε απ’ τα αστέρια κοιτάζοντάς με μαγεμένη
ο αγέρας κατεβάζει μίσος
εξωραϊσμένο είναι το πρόσωπό του με μουσική.
Σύντομα θα φύγουμε Μυστικό όνειρο
πρόγονε του χαμόγελού μου ο κόσμος είναι στενός
και υπάρχει λουκέτο αλλά όχι κλειδιά και υπάρχει τρόμος αλλά όχι δάκρυα. Τι θα κάνω με μένα;
Γιατί σε Σένα οφείλω αυτό που είμαι Αλλά δεν έχω αύριο
Γιατί σε Σένα σου… Η νύχτα υποφέρει.
*
El miedo
En el eco de mis muertes aún hay miedo.
¿Sabes tú del miedo?
Sé del miedo cuando digo mi nombre. Es el miedo,
el miedo con sombrero negro escondiendo ratas en mi sangre, o el miedo con labio muertos bebiendo mis deseos.
Sí. En el eco de mis muertes aún hay miedo.
Ο Φόβος
Στο άκουσμα των νεκρών μου υπάρχει ακόμα φόβος.
Ξέρεις εσύ από φόβο;
Ξέρω για το φόβο όταν προφέρω το όνομά μου. Είναι ο φόβος,
Ο φόβος με μαύρο καπέλο
κρύβοντας ποντίκια μες στο αίμα μου, η ο φόβος με χείλη νεκρών
ρουφώντας τις επιθυμίες μου.
Ναι. Στο άκουσμα των νεκρών μου υπάρχει ακόμα φόβος.
*
Amantes
una flor
no lejos de la noche mi cuerpo mudo
se abre
a la delicada urgencia del rocío
Εραστές
ένα λουλούδι
όχι μακριά απ’ τη νύχτα το κορμί μου
ανοίγεται
στη ντελικάτη απαίτηση της δροσοσταλίδας
*
Cold in hand blues
y qué es lo que vas a decir voy a decir solamente algo y qué es lo que vas a hacer
voy a ocultarme en el lenguaje y por qué
tengo miedo
Cold in hand blues
και τι είναι αυτό που θα πεις θα πω μόνο κάτι
και τι είναι αυτό που θα κάνεις θα κρυφτώ μέσα στη γλώσσα κι αυτό γιατί
φοβάμαι
*
Despedida
Mata su luz un fuego abandonado. Sube su canto un pájaro enamorado.
Tantas criaturas ávidas en mi silencio
y esta pequeña lluvia que me acompaña.
Αποχαιρετισμός
Σκοτώνει το φως της μια φωτιά εγκαταλελειμμένη. Υψώνει το τραγούδι του ένα πουλί ερωτευμένο.
Τόσα πλάσματα άπληστα μέσα στη σιωπή μου κι αυτό το ψιλόβροχο που με συνοδεύει.
*Μετάφραση: Στέλιος Καραγιάννης.
To Koskino 