BETWEEN TWO WARS
Remember that breakfast one November —
Cold black grapes smelling faintly
Of the cork they were packed in,
Hard rolls with hot, white flesh,
And thick, honey sweetened chocolate?
And the parties at night; the gin and the tangos?
The torn hair nets, the lost cuff links?
Where have they all gone to,
The beautiful girls, the abandoned hours?
They said we were lost, mad and immoral,
And interfered with the plans of the management.
And today, millions and millions, shut alive
In the coffins of circumstance,
Beat on the buried lids,
Huddle in the cellars of ruins, and quarrel
Over their own fragmented flesh.
ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΔΥΟ ΠΟΛΕΜΟΥΣ
Θυμάστε εκείνο το πρωινό έναν Νοέμβριο —
Κρύα μαύρα σταφύλια που μύριζαν αμυδρά
Του φελλού που ήταν συσκευασμένα,
Σκληρά ψωμάκια με ζεστή, λευκή σάρκα,
Και πηχτή, γλυκαμένη με μέλι σοκολάτα;
Και τα πάρτι το βράδυ· το τζιν και τα τάνγκο;
Τα σκισμένα δίχτυα για τα μαλλιά, τα χαμένα μανικετόκουμπα;
Πού πήγαν όλα,
Τα όμορφα κορίτσια, οι εγκαταλελειμμένες ώρες;
Έλεγαν ότι ήμασταν χαμένοι, τρελοί και ανήθικοι,
Και παρενέβαιναν στα σχέδια της διοίκησης.
Και σήμερα, εκατομμύρια και εκατομμύρια, κλειστοί ζωντανοί
Στα φέρετρα των περιστάσεων,
Χτυπούν τα θαμμένα καπάκια,
Συσσωρεύονται στα κελάρια των ερειπίων και μαλώνουν
Για τη δική τους θρυμματισμένη σάρκα.
*
THE BAD OLD DAYS
The summer of nineteen eighteen
I read The Jungle and The
Research Magnificent. That fall
My father died and my aunt
Took me to Chicago to live.
The first thing I did was to take
A streetcar to the stockyards.
In the winter afternoon,
Gritty and fetid, I walked
Through the filthy snow, through the
Squalid streets, looking shyly
Into the people’s faces,
Those who were home in the daytime.
Debauched and exhausted faces,
Starved and looted brains, faces
Like the faces in the senile
And insane wards of charity
Hospitals. Predatory
Faces of little children.
Then as the soiled twilight darkened,
Under the green gas lamps, and the
Sputtering purple arc lamps,
The faces of the men coming
Home from work, some still alive with
The last pulse of hope or courage,
Some sly and bitter, some smart and
Silly, most of them already
Broken and empty, no life,
Only blinding tiredness, worse
Than any tired animal.
The sour smells of a thousand
Suppers of fried potatoes and
Fried cabbage bled into the street.
I was giddy and sick, and out
Of my misery I felt rising
A terrible anger and out
Of the anger, an absolute vow.
Today the evil is clean
And prosperous, but it is
Everywhere, you don’t have to
Take a streetcar to find it,
And it is the same evil.
And the misery, and the
Anger, and the vow are the same.
ΟΙ ΠΑΛΙΕΣ ΚΑΚΕΣ ΜΕΡΕΣ
Το καλοκαίρι του 1918
διάβασα τη Ζούγκλα και το “Η
Μεγαλοπρεπής Έρευνα”. Εκείνο το φθινόπωρο,
ο πατέρας μου πέθανε και η θεία μου
με πήγε στο Σικάγο για να ζήσω.
Το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να πάρω
ένα τραμ για τις μάντρες.
Το χειμωνιάτικο απόγευμα,
σκληρός και δύσοσμα, περπάτησα
μέσα από το βρώμικο χιόνι, μέσα από τους
άθλιους δρόμους, κοιτάζοντας ντροπαλά
τα πρόσωπα των ανθρώπων,
εκείνων που ήταν σπίτι την ημέρα.
Άσωτα και εξαντλημένα πρόσωπα,
πεινασμένα και λεηλατημένα μυαλά, πρόσωπα
σαν τα πρόσωπα στις γεροντικές
πτέρυγες με τους τρελούς των φιλανθρωπικών
νοσοκομείων. Αρπακτικά
πρόσωπα μικρών παιδιών.
Έπειτα, καθώς το λερωμένο λυκόφως σκοτείνιασε,
κάτω από τις πράσινες λάμπες αερίου και τις
πορφυρές μωβ λάμπες,
τα πρόσωπα των ανδρών που επέστρεφαν
από τη δουλειά, μερικοί ακόμα ζωντανοί με
τον τελευταίο παλμό ελπίδας ή θάρρους,
μερικοί πονηροί και πικραμένοι, μερικοί έξυπνοι και
ανόητοι, οι περισσότεροι από αυτούς ήδη
σπασμένοι και άδειοι, χωρίς ζωή,
μόνο εκτυφλωτική κούραση, χειρότερος
από οποιοδήποτε κουρασμένο ζώο.
Οι ξινές μυρωδιές χιλίων
δείπνων με τηγανητές πατάτες και
τηγανητό λάχανο αιμορραγούσαν στον δρόμο.
Ήμουν ζαλισμένος και άρρωστος, και μέσα
από τη δυστυχία μου ένιωσα να αναδύεται
ένας τρομερός θυμός και μέσα
από τον θυμό, ένας απόλυτος όρκος.
Σήμερα το κακό είναι καθαρό
και ευημερεί, αλλά είναι
παντού, δεν χρειάζεται να
πάρεις το τραμ για να το βρεις,
και είναι το ίδιο κακό.
Και η δυστυχία, και ο
θυμός, και ο όρκος είναι τα ίδια.
*
CLIMBING MILESTONE MOUNTAIN, AUGUST 22,1937
For a month now, wandering over the Sierras,
A poem had been gathering in my mind,
Details of significance and rhythm,
The way poems do, but still lacking a focus.
Last night I remembered the date and it all
Began to grow together and take on purpose.
We sat up late while Deneb moved over the zenith
And I told Marie all about Boston, how it looked
That last terrible week, how hundreds stood weeping
Impotent in the streets that last midnight.
I told her how those hours changed the lives of thousands,
How America was forever a different place
Afterwards for many.
In the morning
We swam in the cold transparent lake, the blue
Damsel flies on all the reeds like millions
Of narrow metallic flowers, and I thought
Of you behind the grille in Dedham, Vanzetti,
Saying, “Who would ever have thought we would make this history?”
Crossing the brilliant mile-square meadow
Illuminated with asters and cyclamen,
The pollen of the lodgepole pines drifting
With the shifting wind over it and the blue
And sulphur butterflies drifting with the wind,
I saw you in the sour prison light, saying,
“Goodbye comrade.”
In the basin under the crest
Where the pines end and the Sierra primrose begins,
A party of lawyers was shooting at a whiskey bottle.
The bottle stayed on its rock, nobody could hit it.
Looking back over the peaks and canyons from the last lake,
The pattern of human beings seemed simpler
Than the diagonals of water and stone.
Climbing the chute, up the melting snow and broken rock,
I remembered what you said about Sacco,
How it slipped your mind and you demanded it be read into the record.
Traversing below the ragged arête,
One cheek pressed against the rock
The wind slapping the other,
I saw you both marching in an army
You with the red and black flag, Sacco with the rattlesnake banner.
I kicked steps up the last snow bank and came
To the indescribably blue and fragrant
Polemonium and the dead sky and the sterile
Crystalline granite and final monolith of the summit.
These are the things that will last a long time, Vanzetti,
I am glad that once on your day I have stood among them.
Some day mountains will be named after you and Sacco.
They will be here and your name with them,
“When these days are but a dim remembering of the time
When man was wolf to man.”
I think men will be remembering you a long time
Standing on the mountains
Many men, a long time, comrade.
ΑΝΑΒΑΣΗ ΣΤΟ ΟΡΟΣ MILESTONE, 22 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΤΟΥ 1937
Εδώ και ένα μήνα, περιπλανώμενος στις Σιέρα,
Ένα ποίημα γυρόφερνε στο μυαλό μου,
με λεπτομέρειες σημασίας και ρυθμού,
όπως κάνουν τα ποιήματα, ενώ εξακολουθούν να μην έχουν εστίαση.
Χθες το βράδυ θυμήθηκα την ημερομηνία και τα πάντα
Άρχισαν να μεγαλώνουν μαζί και να αποκτούν σκοπό.
Καθίσαμε ξύπνιοι μέχρι αργά ενώ ο Ντενέμπ κινούνταν πάνω από το ζενίθ
Και είπα στη Μαρί τα πάντα για τη Βοστώνη, πώς φαινόταν
Εκείνη την τελευταία τρομερή εβδομάδα, πώς εκατοντάδες στέκονταν κλαίγοντας
Ανίσχυροι στους δρόμους που βοούν ως τα μεσάνυχτα.
Της είπα πώς αυτές οι ώρες άλλαξαν τις ζωές χιλιάδων,
Πώς η Αμερική ήταν για πάντα ένα διαφορετικό μέρος
Μετά για πολλούς.
Το πρωί
Κολυμπήσαμε στην κρύα διάφανη λίμνη, το μπλε
Η δεσποινίς πετάει σε όλα τα καλάμια σαν εκατομμύρια
Από στενά μεταλλικά λουλούδια, και σκέφτηκα
Από εσένα πίσω από τη γρίλια στο Ντέντχαμ, Βαντσέτι,
Λέγοντας, «Ποιος θα φανταζόταν ποτέ ότι θα γράφαμε αυτή την ιστορία;»
Διασχίζοντας το λαμπερό λιβάδι ενός τετραγωνικού μιλίου
Φωτισμένο με αστέρια και κυκλάμινα,
Η γύρη των πεύκων παρασύρεται
Με τον μεταβαλλόμενο άνεμο από πάνω του και το γαλάζιο
Και θειούχες πεταλούδες που παρασύρονται με τον άνεμο,
Σε είδα στο ξινό φως της φυλακής να λες,
«Αντίο σύντροφε.»
Στη λεκάνη κάτω από την κορυφή
Όπου τελειώνουν τα πεύκα και αρχίζει η πρίμουλα της Σιέρα,
Μια ομάδα δικηγόρων πυροβολούσε ένα μπουκάλι ουίσκι.
Το μπουκάλι έμεινε στην πέτρα του, κανείς δεν μπορούσε να το χτυπήσει.
Κοιτάζοντας πίσω στις κορυφές και τα φαράγγια από την τελευταία λίμνη,
Το μοτίβο των ανθρώπων φαινόταν πιο απλό
Από τις διαγώνιους του νερού και της πέτρας.
Σκαρφαλώνοντας τον αγωγό, πάνω στο λιωμένο χιόνι και τους σπασμένους βράχους,
Θυμήθηκα τι είπες για τον Σάκο,
Πώς σου ξέφυγε από το μυαλό και απαίτησες να καταγραφεί στα πρακτικά.
Διασχίζοντας κάτω από την κουρελιασμένη αρέτα,
Το ένα μάγουλο πιεσμένο στον βράχο
Ο άνεμος χτυπάει τον άλλον,
Σας είδα και τους δύο να παρελαύνετε σε έναν στρατό
Εσύ με την κοκκινόμαυρη σημαία, ο Σάκο με το λάβαρο με το κροταλία.
Ανέβηκα σκαλιά στην τελευταία χιονόπτωση και ήρθα
Στο απερίγραπτα μπλε και ευωδιαστό
Πολεμόνιο και ο νεκρός ουρανός και το στείρο
Κρυσταλλικός γρανίτης και ο τελικός μονόλιθος της κορυφής.
Αυτά είναι τα πράγματα που θα διαρκέσουν πολύ καιρό, Βαντσέτι,
Χαίρομαι που έστω και μία φορά στη μέρα σου στάθηκα ανάμεσά τους.
Κάποια μέρα βουνά θα ονομαστούν από εσένα και τον Σάκκο.
Θα είναι εδώ και το όνομά σου μαζί τους,
«Όταν αυτές οι μέρες είναι απλώς μια αμυδρή ανάμνηση του χρόνου
Όταν ο άνθρωπος ήταν λύκος για τον άνθρωπο.
Νομίζω ότι οι άντρες θα σε θυμούνται για πολύ καιρό.
Στέκοντας στα βουνά
Πολλοί άντρες, πολύ καιρό, σύντροφε.
*Μετάφραση: Stelios Karayanis
To Koskino 