Σε έναν παλιό ποιητή του Περού

Γιατί γνωριστήκαμε το σούρουπο
κάτω απ’ τη σκιά του σιδηροδρομικού σταθμού

κάτω απ’ το ρολόι του
Ενώ η σκιά μου βρισκόταν σε επίσκεψη στη Λίμα
Και το φάντασμα σου πέθαινε στη Λίμα
κεφάλι γέρικο που χρειάζονταν ένα ξύρισμα
Και το νεανικό μου μούσι που ξεπετιόνταν
θαυμαστό σα νεκρό μαλλί
στις αμμουδιές της Σαγκάης
Γιατί λαθεμένα σκέφτηκα ότι ήσουν μελαγχολικός
Χαιρετίζοντας τα πόδια σου των 60 χρόνων
που μύριζαν θάνατο
από αποσυνθεμένες αράχνες
και σεις χαιρετήσατε τα μάτια μου
με τη γλυκερή σας φωνή
Σκεφτόμενος λαθεμένα ότι εγώ ήμουν πολύ ευφυής
όντας μόνο ένας νέος
(το ροκ εντ ρολ μου είναι η κίνηση ενός αγγέλου
που υπερίπταται πάνω από μια μοντέρνα πόλη)
(το σκοτεινό σου σύρσυμο είναι η κίνηση
ενός σεραφείμ που έχασε
τα φτερά του)
Σε φιλώ στο χοντρό κωλωμέρι σου (γι’ άλλη μια φορά αύριο)
κάτω απ’ το υπέροχο ρολόι του Ντεσαγουαρδέρος)
Πριν να πεθάνω σε ένα αεροπορικό δυστύχημα
στη Βόρεια Αμερική (κάποια χρόνια πίσω)
κι εσείς από μια καρδιακή προσβολή σε ένα
ασήμαντο δρόμο του Αμερικάνικου Νότου
(Και οι δυο περικυκλωμένοι από κραυγάζοντες κουμουνιστές που έχουν λουλούδια
στον κώλο τους)
–εσείς πολύ πριν από μένα–
η μια νύχτα σε ένα δωμάτιο
σε ένα παλιό ξενοδοχείο του κόσμου
κοιτάζοντας μια μαύρη πόρτα
…κυκλωμένος από κομμάτια από χαρτιά

ΠΕΘΑΝΑ ΔΟΞΑΣΜΕΝΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΜΟΝΑΞΙΑ ΣΟΥ

Γέροντας, προφητεύω Ανταμοιβή
Más vasta από τις άμμους του Πατσακαμάκ
Πιο λαμπρή από μια μάσκα από χρυσάφι σφυρηλατημένο
πιο γλυκιά από τη χαρά του στρατού όταν κουτσαίνει γυμνός μες στο πεδίο της μάχης
Πιο γρήγορη από ένα χρόνο που κύλησε ανάμεσα
στη παλιά νύχτα της Nasca3 και τη νέα Λίμα του απόβραδου
Πιο παράξενη από τη δική μας συνάντηση κοντά στο Προεδρικό Παλάτι σε ένα παλιό καφέ φαντάσματα μιας παλιάς ψευδαίσθησης, φαντάσματα ενός αδιάφορου έρωτα–

Η ΕΚΤΥΦΛΩΤΙΚΗ ΔΙΑΝΟΙΑ

Μετανάστευση του θανάτου
Για να κάνει ένα σινιάλο ζωής ξανά για σας
Άγρια και όμορφη σαν ένα τρακάρισμα αυτοκινήτων στη Πλατεία των Αρμάτων Ορκίζομαι ότι είδα εκείνο το Φως
Δε θα πάψω να φιλώ το απαίσιο κωλωμέρι σου όταν το φέρετρο σου θα ναι σφαλιστό Κι οι άνθρωποι πονεμένοι θα επιστρέψουν
στο παλιό και καταπτοημένο τους Όνειρο.
Κι εσύ θα ξυπνήσεις μέσα στο Μάτι του Δικτάτορα το Σύμπαντος.
Ένα ακόμα ηλίθιο θαύμα! Θα ξαναλαθέψω !
Η αδιαφορία σου! Ο ενθουσιασμός μου! Επιμένω ! Εσύ βήξε!
Χαμένος μέσα στο κύμα από Χρυσάφι που ρέει μέσα απ’ τον Κόσμο.
Κουράστηκα πια να επιμένω! Γεια σου,
Πάω στη Κουπούλπα όπου θα έχω Οράματα.
Τα σονέτα σου καθαρά! Θέλω να διαβάσω ένα βιβλίο σου πιο βρώμικο
με μυστικά ορνιθοσκαλίσματα,
η Ελπίδα σου,
μέσα στην πιο αισχρή της μεγαλοπρέπεια. Θεέ μου!

19 του Μάη του 1960

*Μετάφραση :Στέλιος Καραγιάννης. Σχετικός σύνδεσμος: https://hecatepoesia.wordpress.com/wp-content/uploads/2021/02/allen-ginsberg.pdf

*Διαβάστε το ¨Ουρλιαχτό” εδώ: https://tokoskino.me/2026/04/06/allen-ginsberg-ουρλιαχτό/

ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ

Μια στιγμή είναι το πυρ και ο πυρήνας.
Ακόμη κι ανώφελη στιγμή
δεν εκμηδενίζεται,
αφού τον εαυτό της εμπιστεύεται,
όταν πηδά και χάνεται σαν σπίθα.

Σε μια στιγμή χάνονται σπίτια κι αποθήκες.
Σαν πρόβατο ανυπάκουο σου ξεφεύγει η ουσία.
Στιγμές σαν συλλαβές
που σχηματίζουνε τις λέξεις της ζωής.

Στιγμή ασύντριφτη και άφθαρτη.
Στιγμή τόσο μικρή που ακόμη και το δευτερόλεπτο
με την άριστη όρασή του,
αδυνατεί να δει.

*

ΘΟΛΟ ΜΟΥΡΜΟΥΡΗΤΟ

Ένα θολό μουρμουρητό στις φλέβες
Που δεν ξεχείλισε, δεν άνθισε ποτέ.
Λαγήνι η καρδιά, στο θέρος
και ξεδιψώ με λίγη φαντασία,
με λίγο βλέμμα παπαρούνας.
Όρθρος βαθύς ο πόθος μου.
Αυγερινό φιλί το ποίημά μου.
Θύρες αόρατες ο νους ανοίγει
και χάνεται αμέριστη η επιθυμία.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Βαθιά μέσα στα μάτια των παιδιών του
Ισραήλ και της Παλαιστίνης φωλιάζει
η αθωότητα, ακόμη πιο βαθιά φωλιάζει
η απορία για τα ερείπια που βλέπουν, το
μίσος των ενήλικων, το αίμα να τρέχει
στους δρόμους κατακόκκινο κι αχνιστό.

*

ΘΑ ΕΡΘΟΥΝ ΞΑΦΝΙΚΑ ΕΝΑ ΒΡΑΔΥ

Θα έρθουν ξαφνικά ένα βράδυ στα κιμπούτς και
στη Λωρίδα της Γάζας, θα φέρουν εργάτες στους
βάλτους να τους αποξηράνουν, θα έρθουν άρματα
στα κατεχόμενα να κατακτήσουν νέα εδάφη, αλλά θα
έρθουν και στα νησιά του Αιγαίου να επεκτείνουν τη
γαλάζια τους πατρίδα, θα έρθουν ξαφνικά ένα βράδυ
να σας κόψουν το ρεύμα να μη μπορείτε να έχετε
Ίντερνετ, θα έρθουν την ώρα που θα ετοιμάζεστε
για ύπνο να ονειρευτείτε καινούριους εφιάλτες.

*

ΜΕΤΑ

Μετά τον πόλεμο οι Παλαιστίνιοι στη
Γάζα να μεταφερθούν σε άλλες χώρες,
οι Αμερικανοί σε άλλη ήπειρο, της Γης
ο πληθυσμός σε άλλον γαλαξία, να πάει
πιο ψηλά το διάστημα, να τα αναλάβει
όλα η Τεχνητή Νοημοσύνη, τίποτα να
να μη σημαίνουν τα συναισθήματα, να μην
υπάρχει άλλο κοπανιστός αέρας και η
στρατόσφαιρα να στρατιωτικοποιηθεί.

*Από τη συλλογή ”Με τα μάτια στη Γάζα. Ανταποκρίσεις από έναν τόπο μαρτυρίου”, Εκδόσεις Πόλις.

Την ετοίμασαν και με φώναξαν να ασπαστώ.
Ήταν ένα δωματιάκι στο υπόγειο της κλινικής
καμωμένο για την περίσταση.
Ξαπλωμένη σ’ ένα μαρμάρινο πάγκο
μου φάνηκε πως κοιμόταν.
Τόσο είχε γαληνέψει.
Καθώς την κοίταζα μες στο καλό της φόρεμα
τη θυμήθηκα στο χωριό Κυριακή
που πηγαίναμε για την εκκλησία.
Τι γυρεύαμε σ’ αυτό το υπόγειο!
«Μάνα» τραύλισα, κι αναλύθηκα σε λυγμούς.

*Από τη συλλογή «Σύντομο βιογραφικό», εκδ. Διαγώνιος 1991.

**Πηγή: https://www.andro.gr/empneusi/top-5-mother-poets/2

Να με θυμάσαι
όταν βλέπεις τα δέντρα,
όταν τα πόδια σου αγγίζουν
την άκρη της θάλασσας,
όταν εισχωρείς
στο σώμα μιας γυναίκας.

Θέλω να είσαι υγρός
όταν θυμάσαι τα μάτια μου,
τη μέση μου, τα χρόνια να γράφουν
πάνω στο σώμα μου.

Να με χορτάσεις με το άγγιγμα 
τότε
του αέρα να σε χαϊδεύει απαλά.
Όταν
το σκουπιδάκι πάει να εισχωρήσει
πονηρά
στο πιο τρυφερό από τα δυό σου μάτια.

Ο έρωτας που δεν χορτάσαμε,
να το θυμάσαι πως είναι μέσα μου
ολάνθιστος,
όπως ένα μπουμπούκι που μοιάζει
με το κορμί σου όταν με κοιτά ερωτικά.

Ποτέ δεν θα χορτάσουμε τον έρωτά μας,
γι’ αυτό να με θυμάσαι.
Κάθε φορά που βλέπεις σύννεφα στον ουρανό,
κάθε φορά που θα περνάς
κάτω από μια ελιά ή φλαμουριά.

Και όταν τα μάτια σου στέκουν με πόθο
στο κορμί μιας αλλης γυναίκας,
μοιράσου τη λαχτάρα σου με μένα.
Γιατί εγώ και εσύ είμαστε ένα.

Τις νύχτες έρχονται οι πρόγονοι
και προσπαθούν να με τραβήξουν κοντά τους,
όμως εγώ έχω εσένα για να με κρατάς στη γη.
Εσένα και το ό τι κουβαλάς μέσα στην καρδιά σου ατελεύτητο.

Σημείωση της ποιήτριας: INTERIOR REALITY
Η ποίηση δεν είναι αυτοβιογραφία. Είναι η αφορμή μέσα από την οποία η γλώσσα εκφράζει μια βαθιά υπαρξιακή εμπειρία. Δεν αναπαριστά απλώς την πραγματικότητα· δημιουργεί μια άλλη, που υπερβαίνει τα όρια του ανθρώπινου και αγγίζει το ανείπωτο. Το ποίημα δίνει προτεραιότητα στην εσωτερική πραγματικότητα αντί στα εξωτερικά γεγονότα. Την υποκειμενική πραγματικότητα – όταν αντιδιαστέλλεται με την αντικειμενική πραγματικότητα.

unlike caucasians we gave our religion as pagan,
Old but serviceable protection from meteor showers.

when gold sloped we became merchantminerstokeeper
At the bottom of the ocean where the crust is thinner.

inside we were volcanoes, vermilion rubble, phoenix in the sky,
Iron flailing I magnetic reversals.

corresponding to he western calendar we died floaters
a hundrend yeatrs to the east/.

they fossilised our stories on a solitary brick burner: ORIENTAL
slumbered under tortoise law,

colonial imperial indolence beneath a si angle moon,
the same loose stones

σε αντίθεση με τους Καυκάσιους, δηλώσαμε τη θρησκεία μας ως παγανιστική,
μια παλιά αλλά αξιόπιστη προστασία από τις βροχές των μετεωριτών.

όταν το χρυσό εξαντλήθηκε, γίναμε έμποροι-ανθρακωρύχοι-φύλακες
στο βάθος του ωκεανού, όπου ο φλοιός είναι λεπτότερος.

μέσα μας ήμασταν ηφαίστεια, κατακόκκινα χαλάσματα, φοίνικες στον ουρανό,
σίδηρος που χτυπιόταν, μαγνητικές αναστροφές.

σύμφωνα με το δυτικό ημερολόγιο, πεθάναμε εν πλω
εκατό χρόνια ανατολικά.

απολίθωσαν τις ιστορίες μας σε έναν μοναχικό κλίβανο από τούβλα: ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΙ
κοιμόμασταν υπό τον νόμο της χελώνας,

αποικιακή αυτοκρατορική νωθρότητα κάτω από ένα φεγγάρι σε γωνία 60 μοιρών,
με τις ίδιες χαλαρές πέτρες

*Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.

*Η Grace Yee είναι ποιήτρια, συγγραφέας και ερευνήτρια και ζει στην περιοχή των Wurundjeri στη Μελβούρνη. Είναι συγγραφέας της ποιητικής συλλογής «Chinese Fish», η οποία πήρε το Βραβείο Λογοτεχνίας της Βικτώριας (Victorian Prize for Literature), το Λογοτεχνικό Βραβείο Ποίησης του πρωθυπουργού της Βικτώριας (Victorian Premier’s Literary Award for Poetry), καθώς και το Βραβείο Ποίησης Mary και Peter Biggs στα Βραβεία Βιβλίου Ockham της Νέας Ζηλανδίας (Mary and Peter Biggs Award for Poetry at the Ockham New Zealand Book Awards). Το «Chinese Fish» εκδόθηκε από τον εκδοτικό οίκο Giramondo στην Αυστραλία και θα κυκλοφορήσει στο Ηνωμένο Βασίλειο από τον εκδοτικό οίκο Akoya Publishing τον Αύγουστο του 2026. Η δεύτερη ποιητική της συλλογή, «Joss: A History», εκδόθηκε επίσης από τον εκδοτικό οίκο Giramondo τον Ιούνιο του 2025.

ΧΡΩΜΑΤΑ ΠΕΡΑΣΜΕΝΟΥ ΔΕΙΛΙΝΟΥ…

Χρώματα περασμένου δειλινού, άρωμα δίχως συγκίνηση
Άδεια νοήματα μιας χαρακιάς πού σημαδεύει την πληγή σου
Ο τρόπος να ξυπνήσεις μέσα σ’ αύτη την αγωνία μιαν ανάμνηση θυσίας.
Μια πονεμένη κραυγή στην πρώτη γραμμή κάθε μάχης
Μια μητέρα το βρέφος στη γωνιά με τα ερείπια
Οι νικημένοι στρατιώτες
Οι αιχμάλωτοι περάσανε ατέλειωτες σειρές δίχως όνομα
Το γράμμα που πια δεν περίμενες· έλειπες τόσον καιρό στην επαρχία.
Όμως εγώ δε φοβούμαι τον άνεμο πού μπαίνει απ’ τα σπασμένα παράθυρα
Ζήτησα μια καινούρια βλάστηση σ’ ανεξερεύνητες περιοχές
Ν’ ακούσεις σιμά μια φωνή, όχι τις κρύες κραυγές στους άγνωστους δρόμους.

*

ΑΝ ΘΥΜΟΥΜΑΙ

Αν θυμούμαι, δεν είναι που νικήθηκα
Δεν είναι που επιδίωξα μιαν αγοραία λύση
Όλα συγκλίνουνε μπροστά σ’ εκείνο που έρχεται
Αδιάλειπτο, ανεξίτηλο, στίγμα στο πρόσκαιρο.
Να ξεχωρίσεις, αν υπάρχει, μια Στιγμή
Σ’ αλλεπαλλήλων χρόνων στείρα διαιώνιση
Για κείνο που έρχεται, φραγμός σε μια παράταση
Σαν περιζήτητη αμοιβή φτηνής ζωής.

*

ΤΟ ΠΡΩΙ

Το πρωί
Στις 5
Ο ξηρός
Μεταλλικός ήχος
Ύστερα από τα φορτωμένα καμιόνια
Πού θρυμματίζουνε τις πόρτες του ύπνου.
Και το τελευταίο «αντίο» της παραμονής
Και οι τελευταίοι βηματισμοί στις υγρές πλάκες
Και το τελευταίο σου γράμμα
Στο παιδικό τετράδιο της αριθμητικής
Σαν του μικρού παραθυριού το δίχτυ
Που τεμαχίζει με κάθετες μαύρες γραμμές
Του πρωινού χαρούμενου ήλιου την παρέλαση.

*

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Οι στίχοι αυτοί μπορεί και να ‘ναι οι τελευταίοι
οι τελευταίοι στους τελευταίους που θα γραφτούν
Γιατί οι μελλούμενοι ποιητές δε ζούνε πια
αυτοί που θα μιλούσανε πεθάναν όλοι νέοι
Τα θλιβερά τραγούδια τους γενήκανε πουλιά
σε κάποιον άλλον ουρανό που λάμπει ξένος ήλιος
Γενήκαν άγριοι ποταμοί και τρέχουνε στη θάλασσα
και τα νερά τους δεν μπορείς να ξεχωρίσεις
Στα θλιβερά τραγούδια τους φύτρωσε ένας λωτός
να γεννηθούμε στο χυμό του εμείς πιο νέοι.

*Από τη συλλογή “Εποχές 3” (1951).

ONΕΙΡΟ ΣΤΟ KYMA

Γερμένος πλάι στην κουπαστή
τα ρούχα πέτα, γδύσου
μη φοβάσαι
τον δαίμονα της θάλασσας
και το παλιό τραγούδι των Σειρήνων

Όλη η ζωή μας
ύφαλοι κι άσπλαχνες εξορίες
…………………………………
κι όταν φάνηκε
μες στα κοράλλια και
στις άγριες σμέρνες
η πέτρινη γοργόνα
η αδελφή του Αλέξανδρου
αδάμαστη, καλλίμορφη
στο θαλασσινό της μεγαλείο

Γιαβρί μου, της λέω, με σκοτώνεις
μια λίμπρα ακόμα
ένα μερίδιο σάρκας
επιπλέον τι κοστίζει
για χάρη σου
αφήνω κόσμους ακέφαλους
και κόσμους χωρίς λέπια
και πιάνω έξαλλος την τέχνη της αγάπης.

(Από την ποιητική συλλογή «Εξάγγελος», Εκδόσεις Περισπωμένη, 2021).

Το ποίημα του Γιώργου Κοζία «Όνειρο στο κύμα» (από την ποιητική συλλογή Εξάγγελος, 2021) κινείται σε έναν χώρο όπου ο μύθος, η επιθυμία και η υπαρξιακή αγωνία ενώνονται. Ο τίτλος παραπέμπει στο υδάτινο όνειρο του Παπαδιαμάντη, αλλά εδώ το κύμα δεν είναι απλώς χώρος ανάμνησης ή ερωτικής νοσταλγίας· γίνεται σύνορο ανάμεσα στη ζωή και την άβυσσο.

Ο ποιητικός ομιλητής στέκεται «πλάι στην κουπαστή», σε μια οριακή θέση: ούτε μέσα στο πλοίο ούτε μέσα στη θάλασσα. Η κουπαστή λειτουργεί σαν σύμβολο της ανθρώπινης κατάστασης, μια λεπτή γραμμή ασφάλειας απέναντι στο άγνωστο. Η προτροπή «τα ρούχα πέτα, γδύσου / μη φοβάσαι» δεν είναι μόνο ερωτική· είναι μια πρόσκληση σε μια υπαρξιακή απογύμνωση. Για να συναντήσει κανείς το βάθος, πρέπει να εγκαταλείψει τις άμυνες του, την κοινωνική του πανοπλία, την ψευδαίσθηση ελέγχου.

Ο «δαίμονας της θάλασσας» και το «παλιό τραγούδι των Σειρήνων» φέρνουν τον αρχαίο μύθο μέσα στο σύγχρονο υπαρξιακό τοπίο. Οι Σειρήνες δεν είναι απλώς πειρασμός· είναι η φωνή εκείνου που μας καλεί να ξεπεράσουμε τα όριά μας, ακόμη κι αν η υπέρβαση έχει κόστος. Το ποίημα συνομιλεί έτσι με την ομηρική παράδοση: ο άνθρωπος είναι αιώνια ένας ταξιδιώτης που ξέρει ότι η γνώση και η επιθυμία μπορεί να τον καταστρέψουν.

Η φράση: «Όλη η ζωή μας / ύφαλοι κι άσπλαχνες εξορίες» συμπυκνώνει μια ολόκληρη φιλοσοφία της ύπαρξης. Η ζωή παρουσιάζεται όχι ως ασφαλές ταξίδι αλλά ως διαρκής σύγκρουση με εμπόδια και απομακρύνσεις. Οι «ύφαλοι» είναι οι κρυφές παγίδες της μοίρας, ενώ οι «εξορίες» δηλώνουν τη βαθύτερη ανθρώπινη εμπειρία: είμαστε συχνά ξένοι ακόμη και μέσα στον ίδιο μας τον κόσμο.

Η εμφάνιση της «πέτρινης γοργόνας», της «αδελφής του Αλέξανδρου», είναι το κέντρο του ποιήματος. Εδώ ο Κοζίας ανασύρει έναν από τους πιο ισχυρούς νεοελληνικούς θρύλους: τη γοργόνα που ρωτά αν ζει ο αδελφός της και η απάντηση καθορίζει την τύχη του κόσμου. Όμως η γοργόνα του ποιήματος δεν είναι μια απλή μυθική μορφή· είναι μια μορφή απόλυτου κάλλους και θανάτου μαζί. Είναι «πέτρινη» — αιώνια, αμετάβλητη, σχεδόν αγαλματική και ταυτόχρονα γεμάτη ερωτική δύναμη.

Ο στίχος: «Γιαβρί μου, της λέω, με σκοτώνεις» έχει μια συγκλονιστική αντίφαση. Το αγαπημένο πρόσωπο είναι ταυτόχρονα σωτηρία και καταστροφή. Ο έρωτας εδώ δεν παρουσιάζεται ως γαλήνη αλλά ως μια δύναμη που απαιτεί θυσία. Η αναφορά στη «λίμπρα» και στο «μερίδιο σάρκας» θυμίζει τον Σάιλοκ «Ο Έμπορος της Βενετίας»: η αγάπη γίνεται συμφωνία με όρους σκληρούς, μια ανταλλαγή όπου η ίδια η ύπαρξη προσφέρεται ως τίμημα.

Το τέλος: «πιάνω έξαλλος την τέχνη της αγάπης» είναι ίσως το πιο παράδοξο σημείο. Η αγάπη αποκαλείται «τέχνη», δηλαδή κάτι που απαιτεί δεξιοτεχνία, αλλά το υποκείμενο την ασκεί «έξαλλος», σχεδόν πέρα από τη λογική. Η ερωτική πράξη γίνεται μια μορφή μανίας, μια προσπάθεια να νικηθεί η φθορά και ο θάνατος μέσω της έντασης της στιγμής.

Συνολικά, το ποίημα μοιάζει με μια σύγχρονη παραλλαγή του αρχαίου μύθου του ταξιδιού: ο άνθρωπος πλέει γνωρίζοντας ότι πίσω από την ομορφιά υπάρχει η άβυσσος. Η γοργόνα δεν είναι μόνο ερωτικό αντικείμενο· είναι η ίδια η ζωή — υπέροχη, επικίνδυνη, ακατανόητη. Ο Κοζίας φτιάχνει έναν κόσμο όπου η επιθυμία δεν αντιμάχεται τον θάνατο αλλά τον αγγίζει, όπου η ομορφιά είναι τόσο ισχυρή ώστε γίνεται σχεδόν μορφή απώλειας.

Escribo a solas, pero sin soledad.
La noche de las calles entra a mi cuarto
y me invita a salir ― a esta ciudad y a otras
que recuerdo o imagino:
puentes, cafés, miseria y esplendor en esta noche
de mis iguales, mis idénticos.

Sin soledad, a solas con los muertos
que regresan:
el poeta y su adiós de destruida guitarra,
el estudiante que huye entre campanas o siglos
hacia el sol instantáneo de la pólvora,
la anciana que enterraron con mi infancia
(me la devuelve cada flor del campo),
y los otros, los ángeles
de rotas calles de suburbio o guerra.

Sin soledad, también, porque en la sombra
tu voz habla conmigo,
y aunque tu cuerpo falte en esta cita
sé que volverá, como las frutas, como el día
vuelven.

A solas, pero sin soledad,
es como escribo.

ΓΡΑΦΗ

Γράφω μόνος, αλλά δίχως μοναξιά.
Η νύχτα απ’ τους δρόμους μπαίνει στο δωμάτιό μου
και με προσκαλεί να βγω ― σ’ αυτή την πόλη και σε άλλες
που θυμάμαι ή φαντάζομαι:
γεφύρια, καφετερίες, μιζέρια και λάμψη μέσα σ’ αυτή τη νύχτα
των ομοίων μου, των δικών μου.

Δίχως μοναξιά, μόνος με τους νεκρούς
που επιστρέφουν:
ο ποιητής και το αντίο του της σπασμένης του κιθάρας,
ο φοιτητής που δραπετεύει ανάμεσα σε καμπάνες και αιώνες
προς τον στιγμιαίο ήλιο της σκόνης,
η γριά που έθαψαν μαζί με την παιδική μου ηλικία
(μου την φέρνει πίσω κάθε λουλούδι του κάμπου),
και οι άλλοι, οι άγγελοι
των κατεστραμμένων οδών του υπόγειου ή του πολέμου.

Δίχως μοναξιά, επίσης, γιατί στη σκιά
η φωνή σου μου μιλά,
και παρόλο που το κορμί σου λείπει σ’ αυτή τη συνάντηση
ξέρω πως θα επιστρέψει, όπως οι καρποί, όπως επιστρέφουν
τη μέρα.

Μόνος, δίχως μοναξιά,
είναι γιατί γράφω.

*Μετάφραση: Στέλιος Καραγιάννης.

**Από το περιοδικό ΠΟΛΥΜΝΙΑ, ARS POETICA, Nο 13, Αύγουστος 2025.

Πυρακτωμένο αστέρι
στο θερινό ηλιοστάσιο
αποτελεί η αγάπη.

Στρέφομαι στον ήλιο –
Σε ονειροπολώ.
Αναδύεσαι από πλημμύρες φωτός,
βαδίζεις μακριά από σκιές.

Σε ανασαίνω.
Αιωρούμαστε μέσα σε αέναες
εκρήξεις του στερεώματος.
Ο ουρανός δεν αισθάνεται τον χρόνο.

Κρατάς το χέρι μου.
Σε αξιώνω.
Το μέλλον φωτίζεται από αστέρια
που έχουν, ήδη, αφανιστεί.