we are succulents
our cool jade arms open
over clean tables our fine bone
china minds pull the strings
of our tongues together we plait
our thoughts with the television
back through the aerials and
transmission towers prodding
through the literal fog
the mechanics of which distance
does not startle us or the ears
pretend to hear the telephone
the page also wearies
us we have taken the meaning
out of things by laying them face to
face in our dictionary of emotions
we are so entirely alone that we
are unaware of it
and we enjoy the religion of solitude
because religions are at base
meaningless and we can turn
from them to a new hobby
to clean ashtrays or emptier
whiskey glasses we the women
of our building Margaret Gladys
Cecily Ida Eileen and I have
the cleanest washing on our block
we are proud and air our sheets
although it’s a long time since
any serious stain or passionate figment
seeped through that censorious cloth
we have plants one of us has a budgie
and I have three fish the details
are unimportant God does not come here often
we would be suspicious if he
did without an identity card
we collect each others’ mail
remind each other of garbage
days and are frightened
of the louts from the skating rink
but in the night I leave
my curtains open and air
my pendant tremulous breasts

Η ανήσυχη πόλη

είμαστε παχύφυτα
τα δροσερά χέρια μας από νεφρίτη ανοιχτά
πάνω από καθαρά τραπέζια τα λεπτά κόκαλα
τα κινέζικα μυαλά μας τραβούν τα νήματα
των γλωσσών μας μαζί πλέκουμε
τις σκέψεις μας με την τηλεόραση
πίσω από τις κεραίες και
τους πύργους μετάδοσης που τρυπώνουν
μέσα από την κυριολεκτική ομίχλη
η μηχανική της απόστασης
δεν μας τρομάζει ούτε τα αυτιά
προσποιούνται ότι ακούνε το τηλέφωνο
η σελίδα επίσης μας κουράζει
έχουμε αφαιρέσει το νόημα
από τα πράγματα τοποθετώντας τα πρόσωπο με πρόσωπο
στο λεξικό των συναισθημάτων μας
είμαστε τόσο εντελώς μόνοι που
δεν το συνειδητοποιούμε
και απολαμβάνουμε τη θρησκεία της μοναξιάς
επειδή οι θρησκείες είναι στην ουσία
άχρηστες και μπορούμε να στραφούμε
από αυτές σε ένα νέο χόμπι
να καθαρίζουμε τασάκια ή πιο άδεια
ποτήρια ουίσκι εμείς οι γυναίκες
του κτιρίου μας η Μάργκαρετ η Γκλάντις
η Σέσιλι η Άιντα η Αϊλίν και εγώ έχουμε
τα πιο καθαρά ρούχα στη γειτονιά μας
είμαστε περήφανες και αερίζουμε τα σεντόνια μας
αν και έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που
κάποιο σοβαρό λεκέ ή παθιασμένο ψέμα
διέρρευσε από αυτό το αυστηρό ύφασμα
έχουμε φυτά μία από εμάς έχει ένα παπαγαλάκι
και εγώ έχω τρία ψάρια οι λεπτομέρειες
δεν έχουν σημασία ο Θεός δεν έρχεται συχνά εδώ
θα ήμασταν καχύποπτοι αν
το έκανε χωρίς ταυτότητα
μαζεύουμε η μία την αλληλογραφία της άλλης
θυμίζουμε η μία στην άλλη τις μέρες
αποκομιδής σκουπιδιών και φοβόμαστε
τους αγροίκους από το παγοδρόμιο
αλλά τη νύχτα αφήνω
τις κουρτίνες μου ανοιχτές και αερίζω
τα κρεμαστά μου στήθη

*Από τη συλλογή “Redshift/Blueshift”, Five Islands Press. Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.

Elder woman
dressed like the sun going down
going down for the last time
what makes her setting so vivid
is it the dirty haze
from the coal fired power plant
the jet streams
binding careless across the sky
strands that so often, turn a fuchsia pink
the distant mesas
violet at the trim of her skirt
each sheep throwing shadows
turquoise across the snow
turquoise at her neck
turquoise and silver on her hand
she watches us from across the hogan
carding wool in the kerosene light
so these are the pink children
they are clumsy they are clowns really
not at all like demons
she wets her drawstring lips
she clicks her teeth at the red-earth cat
peering down through the stove pipe hole
recedes across the landscapes
of her mind this is the way it has always been
but it won’t always be this way
the cat is looking out
past the lowing shuffling corrals
half empty
because the government took away
almost all the sheep
dead corn stalks
because the government
has forbidden new planting
pickup trucks crackle across the
pottery
smashed in anonymous rituals
scattered across the hillsides
warning the cart, the stovepipe
sends up a slow smoke S
S for see and let it strike you
as a cat’s eye sees
a tree struck by lightning
and for reasons unseen
this tree is sacred
and for reasons unseen
you are not to burn the wood of this tree
YOY ARE NOT TO

Δεν πρέπει να

Ηλικιωμένη γυναίκα
ντυμένη σαν τον ήλιο που δύει
που δύει για τελευταία φορά
τι κάνει τη δύση της τόσο ζωντανή
είναι άραγε η βρώμικη ομίχλη
από το εργοστάσιο καύσης άνθρακα
οι ουρές των αεροπλάνων
που απλώνονται απρόσεκτα στον ουρανό
λωρίδες που τόσο συχνά γίνονται φούξια ροζ
Στους μακρινούς μακρινούς λόφους
βιολετί στο τελείωμα της φούστας της
κάθε πρόβατο ρίχνοντας σκιές
τιρκουάζ πάνω στο χιόνι
τιρκουάζ στον λαιμό της
τιρκουάζ και ασήμι στο χέρι της
μας παρακολουθεί από απέναντι, από το hogan (1)
γνέθοντας μαλλί στο φως της κηροζίνης
έτσι λοιπόν αυτά είναι τα ροζ παιδιά
είναι αδέξια, είναι γελωτοποιοί στ’ αλήθεια
καθόλου σαν δαίμονες
βρέχει τα χείλη της με το κορδόνι
κροταλίζει τα δόντια της στο κόκκινο-χωμάτινο γατί
που κοιτάζει κάτω μέσα από την τρύπα του σωλήνα της σόμπας
υποχωρεί μέσα στα τοπία
του νου της — έτσι ήταν πάντα
μα δεν θα είναι πάντα έτσι
η γάτα κοιτάζει έξω
πέρα από τα χαμηλά, μουγκρίζοντα μαντριά
μισοάδεια
γιατί η κυβέρνηση πήρε
σχεδόν όλα τα πρόβατα
ξερά κοτσάνια καλαμποκιού
γιατί η κυβέρνηση
απαγόρευσε νέες καλλιέργειες
αγροτικά φορτηγά τρίζουν πάνω στα
αγγεία
σπασμένα σε ανώνυμες τελετουργίες
σκορπισμένα στις πλαγιές
προειδοποιώντας το κάρο, ο σωλήνας της σόμπας
στέλνει έναν αργό καπνό σε σχήμα S
S για «see» — και άφησέ το να σε αγγίξει
όπως βλέπει το μάτι της γάτας
ένα δέντρο χτυπημένο από κεραυνό
και για λόγους αόρατους
αυτό το δέντρο είναι ιερό
και για λόγους αόρατους
δεν πρέπει να κάψεις το ξύλο αυτού του δέντρου
ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ

*The poem published in the anarchist feminist magazine “Kick It Over”, No 17, Winter 1986-1987. Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.

(1) Το hogan (/ˈhoʊɡɑːn/ ή /ˈhoʊɡən/· από το ναβάχο hooghan [hoːɣan]) είναι η κύρια, παραδοσιακή κατοικία του λαού των Ναβάχο. Ένα hogan έχει τοίχους και στέγη από ξύλο, με ή χωρίς εσωτερικούς στύλους στήριξης, και είναι καλυμμένο με συμπιεσμένη λάσπη και πέτρες σε ποικίλες ποσότητες. Τα hogan μπορεί να είναι στρογγυλά, κωνικά, πολυγωνικά ή τετράγωνα. Η πόρτα παραδοσιακά βλέπει προς την ανατολή για να καλωσορίζει τον ανατέλλοντα ήλιο.

στον Δ. Τρωαδίτη

σταγόνα σταγόνα
από τη μια άκρη της γης
στην άλλη
πάνω στη γλώσσα μου

απόδειξη
για τον καθένα σας
πως τα σύννεφα ταξιδεύουν

-μόλις πέρασα το σελαγιάρ

*Το ποίημα δημοσιεύεται εδώ: https://enaetsi.wordpress.com/2026/05/08/9396/#like-9396

Άνοιξη και όμως
η πιο σκληρή εποχή.
Νόμιζα ο κόσμος όμορφος, η σάρκα αγία, οι Πασχαλιές αμαρτία.
Άνθιση και οδύνη.
Ένας ίσκιος που στάζει μια κόκκινη ανάσα.
Μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε σπασμένη κορνίζα.
Άνθη σε μια χούφτα σκόνη,
σμίγει η θύμηση και η επιθυμία.
Ποιήματα στοίβες, χρώματα μωβ
κρύβω στο στήθος.
Σιωπηλή φιλώ το σταυρουδάκι στο λαιμό.
Φοβάμαι να δείξω τον φόβο μου,
δεν έχει δικό του σώμα.

Ο κεραυνός είναι ριζοσπαστικός
ο κεραυνός είναι άγνωστος
ο κεραυνός είναι ωραίος
ο κεραυνός είναι τρομακτικός
είναι μεγαλειώδης
είναι θαυματουργός
ζωογόνος
ανανεωτικός

είναι απρόβλεπτος
ο κεραυνός είναι

ο κ ε ρ α υ ν ό ς σ τ α χ έ ρ ι α μ α ς
ο κ ερ α υ ν ό ς ε ί ν α ι ε δ ώ
ο κ ε ρ α υ ν ό ς ε ί ν α ι
Άσπρος πολύχρωμοςμπλεκόκκιμνομαυροκενότίποταασημίηλεκτρισμένο
ο κ ε ρ α υ ν ό ς σ τ ο κ ε ν ό τ ο υ σ ύ μ π α ν τ ο ς
ο κ ε ρ α υ ν ό ς σ τ η ν κ ο ρ υ φ ή τ ο υ η φ α ι σ τ ε ί ο υ
ο κ ε ρ α υ ν ό ς στον ορίζοντα

ο κ ε ρ α υ ν ό ς που σκίζει
που διαστέλλει
που ανασαίνει
που οριοθετεί
ο ναυαγοσώστης κεραυνός όπως δελφίνι
που πέταξα στην πλάτη του γραπωμένος ανάμεσα στα
σύννεφα
μπλε

δελφίνι

κεραυνός

σ τ η ν κ ο ρ υ φ ή του ηφαιστείου
ο κ ε ρ α υ ν ό ς στον ορίζοντα

ο κ ε ρ α υ ν ό ς που σκίζει
που διαστέλλει
που ανασαίνει
που οριοθετεί
ο ναυαγοσώστης κεραυνός όπως δελφίνι
που πέταξα στην πλάτη του γραπωμένος ανάμεσα στα
σύννεφα
μπλε

δελφίνι

κεραυνός

Λάμψη-αστραπή

τόπος σχέσης απροσδιόριστης – ανεξάντλητης γραμμής – δια μέσου
έξεων των λέξεων – λέξεις των λέξεων ηλεκτρισμένες γέννηση του κυανού της λέξης στην
άκρη της γλώσσας κατά πρόσωπο με κεραυνό – διαρρηγνύω – κείμενο με κομμένη την
ανάσα
κατά γράμμα – δέρμα – αέναος ιστός

αφήστε το μεθυσμένο καράβι να κολυμπήσει σε βαθιές
θάλασσες
διαπερνώντας τον χρόνο – το κενό κυκλοφορεί κυκλωτικά
σε έλλειψη
καμιά φορά έκλειψη των ματιών ή τρέμολο της φωνής
λύνοντας μια μακριά αστραπή σε δυό λάμψεις
ελεύθεροι από την πρόβλεψη κάποιου μαντείου
ακραίο εκρηκτικό άκρο – τοποθετώντας απ’ άκρη σ’ άκρη
τα γράμματα

ανάγνωση του αέρα της ενέργειας – ματιών που βλέπουν
μακριά
πίσω πάνω κάτω μπροστά – μάτια λάμψης ονείρου
ξαναβλέποντας και ξαναβρίσκοντας – δια μέσου
μέτρο ενός στίχου θραυσμάτων
σύνδεσμος μέσα από λέξεις που δημοσιοποιούνται
κενό που το αναλαμβάνει η αστραπή
λάμψεις που αναδεικνύονται τυχαία από μια δύσκολη φιλία
λέξεις που αυτό προσδιορίζονται
σκιές από τα ίχνη που παρελαύνουν απ’ άκρο σ’ άκρο
ηλεκτρισμένο αλφάβητο στα όρια του κινδύνου

εκρηκτικός τόπος της άλλης λέξης της λέξης
που εισχωρεί τους τοίχους των πραγμάτων
το κενό των λέξεων – οι λέξεις του τοίχου το κενό των
πραγμάτων
με αστραπηβόλο λάμψη – υπέρυθρο και υπεριώδες
παιχνίδι ενεργειακής μεταμόρφωσης –
αδράξτε τον κεραυνό από τα σκοτάδια
από τις ελάχιστες εκείνες συλλαβές πού χάθηκαν στην
έρημο
φράσεις με φραστικό χαρακτήρα
απέναντι στον τοίχο η σκιά του διάφανου

αφήστε το μεθυσμένο καράβι να κολυμπήσει σε βαθιές
θάλασσες
διαπερνώντας τον χρόνο – το κενό κυκλοφορεί κυκλωτικά
σε έλλειψη
καμιά φορά έκλειψη των ματιών ή τρέμολο της φωνής
λύνοντας μια μακριά αστραπή σε δυό λάμψεις
ελεύθεροι από την πρόβλεψη κάποιου μαντείου
ακραίο εκρηκτικό άκρο – τοποθετώντας απ’ άκρη σ’ άκρη
τα γράμματα

διαχρονικά – διαφάνεια που την νοιώθεις – απ’ άκρη σ’ άκρη
ήχοι αισθήσεων ανάμεσα στο ένα άκρο της γλώσσας – έως το άλλο
πρόσωπο με πρόσωπο αλλόκοτο στο άκρο της λέξης
κατά λέξη δυσανάγνωστο
δυο λέξης για το δρόμο
που επαναλαμβάνουμε

από τα βαθειά – λέξεις αποκολλούνται – παρασύροντας σελίδες λέξεων
ένα βότσαλο στο βούρκο – πρόσωπο με πρόσωπο
απ’ άκρο σ’ άκρο να μπει ένα τέλος – ας περάσουμε λοιπόν δια μέσου
στους κοινούς τόπους – σχέσεις – όπως λέξεις – ο οφθαλμός
του κείμενου – ήχοι
ρυθμός ζωής – γραμμή δια μέσου του αέναου σε λάμψεις
–το κόκκινο της λέξης ανάσα ηλεκτρισμένες ενώσεις –
μυρωδιά, ζέστη, υγρασία, ίλιγγος, παλμός, κραυγή, σιωπή

ο
κεραυνός
είναι
ένα
ποίημα
στον
ουρανό

είναι στα χέρια μας

Υπάρχουν βράδια που δεν μπορώ να κοιμηθώ.
Αναπολώ στιγμές του παρελθόντος.
Ένα βράδυ στα είκοσί μου χρόνια, στην Άνδρο,
που ξαπλωμένος κάπνιζα και μ’ έπνιγε ο καπνός
δίπλα σε μια γυναίκα πάλλευκη.
Τα απογεύματα των πρώτων μου εφηβικών χρόνων
που με δύο φίλους κλέβαμε σοκολάτες από μια
αποθήκη τροφίμων.
Ύστερα τρέχαμε γεμάτοι ενοχές,
με μια πρωτόγνωρη λαχτάρα να δρέψουμε
τους καρπούς της παρανομίας μας.
Τους έχω χάσει πια.
Η αϋπνία μου θολώνει το βλέμμα.
Πίνω νερό και καπνίζω το τελευταίο μου τσιγάρο.
Τότε έρχονται να με επισκεφτούν τα φαντάσματα.
Ένας φίλος, με μπλαβιασμένο πρόσωπο,
το χείλος του να κρέμεται σαν σταγόνα στα δεξιά
ακριβώς όπως την μέρα που τον θάψαμε.
Εισβάλλει στο σαλόνι μου σαν άλλος Μωυσής,
κρατώντας δυο βιβλία, ένα σε κάθε χέρι.
Γελάει με το γέλιο εκείνο που τράνταζε το πελώριο κορμί του
και μου μιλάει για το παρόν του,
που για μένα είναι ήδη παρελθόν.
Καταφτάνει η γιαγιά μου κρατώντας ένα ξύλινο αυγό στα χέρια,
βαμμένο κόκκινο για να τους σπάσω όλους στο πασχαλινό τραπέζι.
Την θυμίζω ότι είναι φάντασμα και ότι το αυγό της είναι πια αέρας.
Της ορκίζομαι ότι αυτή τη φορά θα το δεχόμουν.
Γελά και χάνεται.
Έρχεται ο παππούς μου με το μαλλί του κολλημένο προς τα πίσω,
βγάζει ένα κουτάκι σπίρτα από την τσέπη της ζακέτας του
και ένα πακέτο τσιγάρα 22.
Κάθεται δίπλα μου στον καναπέ.
Χαϊδεύει το περιποιημένο του μουστάκι,
ανάβει τσιγάρο και κοιτάζει τα κίτρινά του δάχτυλα.
Με ρωτά αν θέλω να παίξουμε τάβλι.
Του εξηγώ πως είναι αδύνατο.
Χαμογελά και σβήνει από το βλέμμα μου.
Χαρούμενα φαντάσματα οι νεκροί μου.
Πίνω ένα ποτήρι γάλα.
Ελπίζω στις υπνωτικές του ιδιότητες.
Φευ.
Ανάβω ένα ακόμα τσιγάρο.
Ούτως ή άλλως σε δύο ώρες πρέπει να σηκωθώ για τη δουλειά.
Ευτυχώς ο παππούς ξέχασε το πακέτο του.

*Από τη συλλογή “Η Χαρτοπετσέτα”, Εκδόσεις Κίχλη 2020.

Κι απόψε γελούν
τα κύματα τον κύκλο
γυναίκα ναύτη.

*

Ένα πεσμένο μανταλάκι
στον φωταγωγό
σφιγμένο τόσο!

*

Διαμελισμένη
από το παιχνίδι
η κούκλα
δεν χαρίζεται
σε κανέναν πια.

*

Το μπλε τρίκυκλο
Πομάκος με τον γιο του
ανακύκλωση.

*

Μολύβοι στ’ αφτί
ψιθυρίζει τ’ ‘άγραφα
παλιού μάστορα.

*

Μέσα
στο κλουβί του
το παιδί δεν διαβάζει
παίζει το πουλί.

*

Παιδική χαρά
μαθαίνει τον κίνδυνο
δρόμος ύποπτος.

*

Ξυλουργός χειροπράκτης
κάνει μια περίεργη λαβή
στο παχουλό κορίτσι
κι είναι καλύτερα
μόνο.

*

Βουλλωμένο πια
με τρίχες το σιφόνι
ξένος δάχτυλος.

*

Μάνα η χρυσή το-ΜΗ!

*Από την ενότητα “τα πορτοκαλοκόκκινα” που περιλαμβάνεται στη συλλογή “Ισοτονικά”, Εκδόσεις Φαρφουλάς, 2014

ΑΠΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΣΕ ΜΟΝΟΠΑΤΙ

Με γλώσσα κάκτου
απομακρύνονται
οι πλάγιοι δρόμοι των σοφιστών.

Ξαπλωμένος στο δεξί πλευρό
κι η χοντρούλα αναισθησιολόγος
στάζει τρεις σταγόνες στο λαιμό μου.
Χαμογελώ, αν είναι δυνατόν,
όμως σε δύο δευτερόλεπτα είχα χαθεί.

Πρόσωπα που θ’ αναζητείς, όσο ζεις
και δάκρυ-δάκρυ θα μουχλιάζει η ελπίδα.

Ανήκω στους μοναχικούς του χειμώνα.
ασυνεπής στις επιθυμίες μου
και χάνονται οι δρόμοι για την πολιτεία.

Στην παρανέστια πολίχνη τα ίχνη μου,
σε αυτόν τον ουρανό ανήκω.

*

ΔΙΨΑΣΜΕΝΕΣ ΓΛΑΣΤΡΕΣ ΚΑΙ ΔΥΟ ΓΑΤΟΙ

Έκοψα τις μυτερές γωνίες της σιωπής.
Ήλιος ο νους μου και ξαπλώνει στο σεντόνι της.

Αν και ξένος ουρανός, μου δείχνει αγάπη.
Θα επιστρέψω στην πόλη μου με τα ποιήματά μου.

Με περιμένουν οι διχασμένες γλάστρες,
Θ’ αφήσω όμως εδώ δυο γάτους αδερφάκια.

Πρωί Σαββάτου με καφέ ελληνικό
θα είμαστε με την Χρυσούλα στο μπαλκόνι.

Όμως θα λείπουνε οι δύο γάτοι
με τα παιχνίδια και τις αταξίες τους.

*Από τη συλλογή “Ποιητική καταδίκη”, έκδοση Το ΚΟΙΝΟΝ των ωραίων τεχνών, Αθήνα 2025.

I am a 3 digit number. I am less
than 500, I am greater than 200. All my digits
are odd. If you take, each of my 3 digits together
you’ll end up with Nothing. 6 of my digits are 4. (I’m
the greatest number possible with all these characteristics).
I am 55 more than 5. (5 more than 25). I am
twice what i was ½ an hour ago. I’m a 3rd of 9, added
to 12. (If you add me to myself you’ll end up with 9). I am
unique! ½ of me, is 99. You can say “6 + 12”
but expect 88. If you ÷ me by 2, and take away 4,
then add 5, multiply me by 3, and ÷ me by 2
you’ll end up with me again. I am not your usual number.
I once ran 6 laps in 6 days. Once, i found 6 leaves.
I’m an even number less than 10, but greater than 5.
There are 61 streets all running east-west (down
both sides of the street). At the 2nd last Bus Stop, 2 people
got off, and 4 more got on. They say 42 is the
“meaning of Life”, i’m sure that there is a deeper “meaning
to Life” than that. I am 3 + 3 + 3 + 3 + 5. I can
eat 2 pizzas, twice! Add 25 to 1 to get 36. Divide 26
by 2 to get 35. I am a multiple of 3. (I am also
a multiple of 9, 15, and 6). Less than 50, but greater than 3.
I am an irrational number, that is the square root
of 2 other irrational numbers. (41 is a Pythagorean prime).
Annette read a book that had about 131 pages in it.
Figure out how many 6’s that is! Psalm 107 tells us
the Lord is Great. (I’m not so sure) I’m No 213486
on the List against Sharia Law. 9 = 3, 6 = 4, 21 = 9.
I’ve been transmitting numbers back and forth
in black’n’white, for about 6 hours. I’m a vulgar
fraction, with 4-two’s in the denominator. 53 Miles West
of Venus is  a song by the B52’s. The 1/2 life of
a car is about 5 years, The Earth, is
  ))))) !!!! brown

Είμαι ένας τριψήφιος αριθμός. Είμαι μικρότερος
από το 500, είμαι μεγαλύτερος από το 200. Όλα τα ψηφία μου
είναι περιττά. Αν πάρεις και τα 3 ψηφία μου μαζί
θα καταλήξεις στο τίποτα. 6 από τα ψηφία μου είναι 4. (Είμαι
ο μεγαλύτερος δυνατός αριθμός με όλα αυτά τα χαρακτηριστικά).
Είμαι 55 περισσότερο από το 5. (5 περισσότερο από το 25). Είμαι
διπλάσιος απ’ ό,τι ήμουν πριν από μισή ώρα. Είμαι το 1/3 του 9,
προστιθέμενο στο 12. (Αν με προσθέσεις με τον εαυτό μου θα καταλήξεις στο 9). Είμαι
μοναδικός! Το μισό μου είναι 99. Μπορείς να πεις «6 + 12»
αλλά να περιμένεις 88. Αν με διαιρέσεις με το 2 και αφαιρέσεις 4,
έπειτα προσθέσεις 5, με πολλαπλασιάσεις με το 3 και με διαιρέσεις με το 2
θα καταλήξεις ξανά σε μένα. Δεν είμαι ο συνηθισμένος σου αριθμός.
Κάποτε έτρεξα 6 γύρους σε 6 μέρες. Κάποτε βρήκα 6 φύλλα.
Είμαι ένας ζυγός αριθμός μικρότερος από το 10 αλλά μεγαλύτερος από το 5.
Υπάρχουν 61 δρόμοι που πηγαίνουν όλοι Ανατολή-Δύση (και στις δύο πλευρές του δρόμου).
Στη δεύτερη από το τέλος στάση λεωφορείου, 2 άτομα
κατέβηκαν και 4 ακόμη ανέβηκαν. Λένε ότι το 42 είναι το
«νόημα της ζωής», είμαι σίγουρος ότι υπάρχει ένα βαθύτερο «νόημα
της ζωής» από αυτό. Είμαι 3 + 3 + 3 + 3 + 5. Μπορώ
να φάω 2 πίτσες, δύο φορές! Πρόσθεσε 25 στο 1 για να πάρεις 36. Διαίρεσε το 26
με το 2 για να πάρεις 35. Είμαι πολλαπλάσιο του 3. (Είμαι επίσης
πολλαπλάσιο του 9, του 15 και του 6). Μικρότερος από το 50, αλλά μεγαλύτερος από το 3.
Είμαι ένας άρρητος αριθμός, που είναι η τετραγωνική ρίζα
2 άλλων άρρητων αριθμών. (Το 41 είναι ένας Πυθαγόρειος πρώτος αριθμός).
Η Annette διάβασε ένα βιβλίο που είχε περίπου 131 σελίδες.
Βρες πόσα 6άρια είναι αυτό! Ο Ψαλμός 107 μας λέει
ότι ο Κύριος είναι Μεγάλος. (Δεν είμαι και τόσο σίγουρος) Είμαι Νο 213486
στη λίστα κατά του νόμου της Σαρία. 9 = 3, 6 = 4, 21 = 9.
Μεταδίδω αριθμούς μπρος-πίσω
σε ασπρόμαυρο, εδώ και περίπου 6 ώρες. Είμαι ένα κοινό
κλάσμα, με τέσσερα δυάρια στον παρονομαστή. 53 μίλια δυτικά
της Αφροδίτης είναι ένα τραγούδι των B-52’s. Ο χρόνος ημιζωής
ενός αυτοκινήτου είναι περίπου 5 χρόνια. Η Γη, είναι
))))) !!!! καφέ

*Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.

The silver-tongues of freedom
Lick the mountains and creatures
The roamers weep onto their gods
Soothing suns
The last ashes of tyranny blown
To the black seas of dust
Crucified on the red soil of power
And midgets grow
And eels sing
And the earth whispers; …

Γλώσσες της Ελευθερίας

Οι αργυρόγλωσσες φωνές της ελευθερίας
Γλείφουν τα βουνά και τα πλάσματα
Οι περιπλανώμενοι θρηνούν πάνω στους θεούς τους
Καθησυχάζοντας ήλιους
Οι τελευταίες στάχτες της τυραννίας σκορπίζονται
Στις μαύρες θάλασσες της σκόνης
Σταυρωμένες στο κόκκινο χώμα της εξουσίας
Και οι νάνοι μεγαλώνουν
Και τα χέλια τραγουδούν
Και η γη ψιθυρίζει· …

*Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης