Να ξεπερνάς τον χρόνο είναι τρέλα
οι τροχιές σου διαταραγμένες
διασπούν τα βήματά σου
οι ανάσες στοιχειώνουν
τα μεσημέρια κάνει κρύο
αλλά γύρω σου όλα καίνε
η πορεία προς τον αφανισμό καθοριστική
η απραγία κόντρα στον χρόνο είναι θάνατος
Όταν γυναίκες φιλιούνται μεταξύ των,
το σύμπαν ριγεί δακρύζοντας!
Οι άνδρες που συνωστίζονται,
αγγίζοντας στέρνους ασκημένους,
ο εις τον άλλον διερχόμενοι,
μία δύναμη επιθετική πάλι υπηρετούν,
που, την αισθητική, την αισθησιακή ανταγωνίζεται,
χωρίς ποτέ να τις νικά,
όπως η θήλεια, θηλυκή αβρότης η βελούδινη,
την αισθητική, την αισθησιακή, γητεύοντας, αφομειώνει, κατακτά!
Ο άνδρας, που, άγαρμπος, απηνής, αδέψητος μειονεκτεί,
την θηλυκή πληρότητα τής αισθητικής, τού έρωτος θα επαιτεί.
Το θήλυ, ζηλεύοντας, θα στραγγαλίζει!
Όταν επιτίθεμαι, σπάθα προτάσσω προθέσεων ωφελείας κοινής.
Έτσι όπως γίνεται κάθε χρονιά:
Πρώτα οι βροχές,
οι μοναχικοί λωτοί στα ολόγυμνα δέντρα,
οι κάργες που μαλώνουν το πρωί πάνω στα πλατάνια
κι η ομίχλη που βοηθάει το κυνήγι της αλεπούς,
ενώ οι βροχές συνεχίζονται
ατέλειωτα βουβές
καθώς λυγμοί ενός μικρού παιδιού που κλαίει
κάποια γενναία του πράξη ή κάποια μετάνοια…
Έτσι όπως γίνεται κάθε χρονιά:
Πρώτα οι βροχές κι ύστερα το χιόνι
-χινόπωρο λες και κατεβαίνει ένα κοπάδι πρόβατα μια γυμνή πλαγιά
οι κότσυφες και τα σπουργίτια που ζητιανεύουνε σφυρίζοντας
ένα σπυρί στην πατημασιά του ανθρώπου,
ο μουτρωμένος ουρανός κι η παγωνιά
που ημερεύει απ΄ τη φωτιά κι από το παραμύθι,
το παραμύθι της στιγμής που πέρασε…
*Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Καινούργια Εποχή”, χειμώνας 1956 με το ψευδώνυμο Κούλης Αυγερινός.
Σκουριάζουν τ’ άστρα
Οξειδωμένα από την παγωνιά
Βρέχει παντού, κι εκεί κι εδώ
Ο άνεμος σκορπά πουλιά κομματιασμένα
Και φωνάζει –
Παγωμένη σαν κρατήρας στο φεγγάρι
Είν’ η καρδιά μου
Τα μέλη μου παγώνουν
Καθώς βαδίζω προς το σύμπαν.
*Mετάφραση: Αλέξανδρος Ίσαρης.
Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ
Surgeons must be very careful
When they take the knife.
Underneath their fine incisions
Stirs the culprit, life. Emily Dickinson
Μόνο με την παράδοση γίνεται οτιδήποτε,
μόνο με την εγκατάλειψη.
Αφήνοντας τα τραύματα, τις επαφές,
τις μνήμες να καρποφορήσουν στο Διηνεκές.
Τρέμοντας στην πολυθρόνα, βλέποντας
παλιές σκουρόχρωμες Ελληνικές ταινίες.
Καλλιεργώντας μιαν ήρεμη θλίψη,
η απογοήτευση άνθισε πάνοπλη.
Εγκαταστάθηκε-συσσώρευση υλικών εκεί έξω
στην αυλή της εμπειρίας-τη σκοτεινή ετούτη-
όχι, δεν με συντρίβει όπως νόμιζα
όταν δεν ήξερα ο πλούτος τι σημαίνει-
*
ΟΛΟ ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ
Όλο το Άγνωστο, όλο το Απροσδόκητο
συσσωρευμένο πάνω μου.
Βολευόμαστε όπως μπορούμε.
“La Complaisance dans le Malheur.”
Προέρχονται διαμάντια μέσα από οδυνηρές συμπιέσεις.
Μες στην Παγίδα χωμένος.
Έξω φυσάει αέρας.
Κλεισμένος μέσα μου.
Βελτιώνονται οι ρυθμοί, βελτιώνονται οι λέξεις,
οι αρμονίες, το ζητούμενο.
Δεν προσπαθώ, ρέει από μόνο του.
Έξω από μένα.
Αντιμέτωπος με τη λευκή σελίδα.
Ξύπνησα. Κατόρθωσα.
Μικρές κοφτές φράσεις.
Στο τέλος μόνο λέξεις, ρήματα.
Ότι θυμάμαι έρχεται πίσω. Γυρίζει πίσω.
Με θυμάται. Εκείνο που ήξερες.
Το εργόχειρο. Μην το κόβεις.
Περιπατητής, δίπλα στα μαγαζιά, ηλιόλουστα,
Αναζητάς ή απλά απολαμβάνεις.
Ξαναγύρισα αλλά δεν βρήκα τίποτα.
Εκείνο το σπίτι που μου άρεσε λιγάκι,
που ταίριαζε λίγο πολύ με τη θλίψη μου.
Κι εκείνοι οι γεννήτορες οι καταραμένοι,
οι καταπιεστικοί, οι στερημένοι,
μου στέρησαν και μένα τη ζωή , τη χαρά, την ολοκλήρωση.
Τη συνέχεια της Ύπαρξής μου. (Going on Being).
Και ξαναζωντάνεψε η καταδίκη.
*Από το βιβλίο “Ποιήματα 2009-2013”.
ΜΑΡΙΑ
Mια ελιά στο λαιμό,
είναι
κληρονομιά
από τη γιαγιά.
Ένα άλλο
σημάδι στο πόδι,
χαρισμένο
από τον παππού.
Το πρόσωπο
στο στήθος
δεν σου ανήκει,
είναι ανεξίτηλο
από βελόνι,
η αυτόχειρας καρδιά
όμως
δεν είναι
δική μου
είναι μόσχευμα
δικό σου.
*
ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ
Όπως οι τρύπες
των αυτιών σου
που κλείσανε,
έτσι
οι μελωδίες μου.
Ασφαλισμένες
στο σεντούκι τους,
μου κλείνουν
το μάτι μόνο κάποιες
Παρασκευές απογεύματα.
Στην αρχή νόμιζα
ότι με γουστάρουν,
μετά κατάλαβα ο αβρός
ότι έτσι σκοτώνουν.
Τα σκουλαρίκια
που θα φορέσεις
για να ξανανοίξουν
οι τρύπες,
κοίτα να είναι αληθινά
αλλιώς
θα πάθεις
πάλι μόλυνση.
*Από τη συλλογή “Διαπόμπευση, εκδ. Βακχικόν, β’ έκδοση, 2013.
Έβγαλε από την βρεγμένη καπαρντίνα
την φθαρμένη του πίπα
και την γέμισε με τον καπνό
των αναμνήσεων.
Ένα χαρτάκι που του φαρμακώνει
χρόνια τώρα την γεύση.
*
Η μάσκα που χαμογελά
σαν σκιά πέφτει
πάνω στο πρόσωπο
που πίσω της δακρύζει.
*
Τώρα θα φύγω,
αφήνοντας τους τοίχους του σπιτιού μου
γρεμισμένους
με τη λάμπα στο ταβάνι αναμμένη
σε μια κολόνα θα δέσω το μαντίλι μου
να το βλέπουν οι φίλοι ότι απουσιάζω
όταν έρχονται να με πάρουν για να πάμε βόλτα.
*
Των παιδιών το δάκρυ,
που αναβλύζει ζεστό
μέσα από τα μάτια τους
από κάποια παράπονα
θαμπώνει τα τζάμια των παραθύρων
και με το δάχτυλο
σχεδιάζουν επάνω
τις επιθυμίες τους.
*
Τα πάθη μας γλιτώνουν
από την μιζέρια της ζωής.
*
Τίναξε τα μαλλιά του
και έπεσαν σκόνες
…………………………………
τον αφελή,
τέτοια εποχή και περίμενε
να δει να πέφτουν αστέρια.
*
Το χειρότερο δεν είναι που δεν
μπορώ να ονειρευτώ,
αλλά που δε μπορώ
να λησμονήσω.
*
,,,και εκείνα τα τριαντάφυλλα, εμάδησαν
τα πέταλά τους σκόρπισαν στον αέρα
και έφτασαν μέχρι το παράθυρο
πολλά πέρασαν μέσα στο δωμάτιο
μερικά έπεσαν πάνω στο τραπέζι…
την ώρα που σου έγραφα.
*
… ακολούθησα τα σημάδια
που άφησαν τα δάχτυλά σου
πάνω στα πέταλα
από τις μαργαρίτες που μαδούσες.
Αλλιώς πώς θα σ’ ‘έβρισκα…
*
Αυτή τη φορά,
δεν θα κάτσω στην εξέδρα.
Θα μπω και εγώ στον αγωνιστικό χώρο
και θα αρχίσω να σουτάρω.
*
Από εκεί που τελειώνεις
να αρχίζεις.
Και πάντα να λες
-Ποτέ δεν ήμασταν καλύτεροι.
*
Ό,τι είναι να κάνεις σήμερα
άστο θα το κάνεις.
*
Βρίσκομαι πάλι εδώ.
Στην άκρη της ατέλειωτης λεωφόρου.,
Χωρίς τα μαύρα γυαλιά
στα μάτια μου.
Για να ξεκαθαρίσουμε,
τα κίτρινα στίγματα
που διαχωρίζουν τις σχέσεις μας.
*
Η υγρασία της ατμόσφαιρας
άπλωνε μια βελούδινη στρώση θαμπάδας
Πάνω στο τζάμι του παράθυρου
από βυσσινή απόχρωση
και επάνω εκεί προσπάθησε
να ζωγραφίσει το φτερούγισμα
μιας πεταλούδας.
*
Ας απεργήσει όσο θέλει η ΔΕΗ.
Όνειρα βλέπουμε και στο σκοτάδι.
*
Τα λουλούδια τις νύχτες
αγκαλιάζουν τα αστέρια
μέσα στα πέταλά τους, και κάνουν έρωτα
γι’ αυτό τα άνθη
τα πρωινά
είναι πάντα τόσο όμορφα.
*
Εγώ δεν θα περιμένω
θα ξοδευτώ στο κάθε τι στην ζωή μου
και μόνο όταν γεράσω
θα πληρώσω για ότι έχω κάνει
με τις πράξεις της νιότης μου.
*
Απ’ όλα πιο πολύ
τα θέλω όλα.
*
Αν μου έλεγαν να διαλέξω,
Ανάμεσα στη φωτιά
και το χρυσάφι
-θα προτιμούσα τη φωτιά.
Τόσα χρόνια που ζω
κανένας δεν μου έχει δωρίσει τίποτα
και οι σάρκες του κορμιού μου
έχουν πολύ ανάγκη από λίγη ζεστασιά.
*
Στ’ αρχίδια του ο κόσμος
για εμένα
Στ’ αρχίδια μου ο κόσμος
και για μένα.
*
Τρίτο Θάρρος
πρώτη επαφή
μηδέν εις το πηλίκον.
*Από τη συλλογή «Η τρύπα», Αθήνα 1994 (σε χειροποίητη, ανεξάρτητη έκδοση). Τα σχεδιαγράμματα είναι του ιδίου.
Δήθεν ηγέτες
δήθεν ιδεολογίες
υπολογιστές και υποκριτές
επαναστάτες με την εγγύηση
του κράτους
ένα ατέλειωτο θέατρο
δήθεν ανθρώπινοι
εξουσία και πλούτος
η μόνη επιδίωξη
κι εσύ ακούς καθημερινά
το αφήγημα τους
να σε εμπαίζει
χωρίς να αντιδράς.
δεν έκρυβε την νοσταλγία του
για μια άλλη εποχή
δεν έκρυβε την νοσταλγία του
για μια άλλη εποχή
δεν έκρυβε την νοσταλγία του
για μια άλλη εποχή
δεν έκρυβε την νοσταλγία του
για μια άλλη εποχή
δεν έκρυβε την νοσταλγία του
για μια άλλη εποχή
δεν έκρυβε την νοσταλγία του
για μια άλλη εποχή
δεν έκρυβε την νοσταλγία του
για
μια
άλλη
ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ
εποχή.
ΟΤΑΝ ΤΑ ΒΡΑΔΙΑ…
Όταν τα βράδια
Τρυπάς το στήθος μου μ’ ένα μαχαίρι
Και ψάχνεις να βρεις
Εδώ ένα περίπατο στ’ ακροθαλάσσι
Εκεί ένα καφενείο που το λέγαμε η «Συνάντηση»
Εκεί ένα σούρουπο ή ένα κρυμμένο βιβλίο –
Όχι, μα δεν την είχα εγώ αγαπήσει.
Αύριο, το ξέρεις, πώς δε θα ’μαστέ πια εμείς
Κι ύστερα θα σβηστεί κι ή θύμησή μας
Και μια γυναίκα θα γερνά ύστερα από χρόνια
Μ’ ένα φορτίο ζωής αβάσταχτο ατέλειωτο
Και μια γυναίκα ίσως να κλαίει σε μια γωνιά
Το στήθος της να το τρύπα μ’ ένα μαχαίρι
Να ψάχνει να ’βρει έναν περίπατο στ’ ακροθαλάσσι
Ένα βιβλίο κρυμμένο ή ένα σούρουπο.
(Και δε θα ’ναι για σένα, ούτε για μένα).
*
ΚΑΘΕ ΠΡΩΙ
Κάθε πρωί
Καταργούμε τα όνειρα
Χτίζουμε με περίσκεψη τα λόγια
Τα ρούχα μας είναι μια φωλιά από σίδερο
Κάθε πρωί
Χαιρετάμε τους χτεσινούς φίλους
Οι νύχτες μεγαλώνουν σαν αρμόνικες
—Ήχοι, καημοί, πεθαμένα φιλιά.
(’Ασήμαντες
Απαριθμήσεις
—Τίποτα, λέξεις μόνο για τούς άλλους.
Μα πού τελειώνει η μοναξιά;).
