it’s impossible
that we keep breathing
with all the years
pressing on our chest

it’s impossible
that we keep walking
given the condition
of the heart’s terrain

it’s impossible
that laughter continues to spill
from the cracks in our sorrow

that anger continues to be
a kind of faith

that the small graces
coffee, clean socks, the stillness of night

still sustain us
sometimes

it’s impossible
how we break on our dreams
and then dream them again

how amidst the thousand small terrors
of daily life
it is possible to be kind

how as the ax falls
and nooses swing
we go on checking the TV Guide for decent movies
accepting some phone calls, dodging others

doing battle with the rent and the weather and
the holes in our shoes and
the distance between us

there is something inside me that says
yes
there is no way out
you have to play this terrible guitar
until the strings break
or your fingers

but the music I know
in the moments between
the panic I hold more intimately than
any lover

it’s impossible
how much sorrow
a smile can hold

είναι αδύνατο
να συνεχίζουμε να αναπνέουμε
με όλα αυτά τα χρόνια
να πιέζουν το στήθος μας

είναι αδύνατο
να συνεχίζουμε να περπατάμε
δεδομένης της κατάστασης
της καρδιάς

είναι αδύνατο
το γέλιο να συνεχίζει να ξεχειλίζει
από τις ρωγμές της θλίψης μας

που η οργή εξακολουθεί να είναι
ένα είδος πίστης

που οι μικρές χάρες —
ο καφές, οι καθαρές κάλτσες, η γαλήνη της νύχτας —

εξακολουθούν να μας κρατούν όρθιους
μερικές φορές

είναι αδύνατο
πώς συντριβόμαστε πάνω στα όνειρά μας
κι ύστερα τα ονειρευόμαστε ξανά

πώς, ανάμεσα στους χίλιους μικρούς τρόμους
της καθημερινής ζωής,
είναι δυνατό να είμαστε καλοί

πώς, ενώ πέφτει το τσεκούρι
και οι θηλιές αιωρούνται,
συνεχίζουμε να κοιτάζουμε το τηλεοπτικό πρόγραμμα για κάποια καλή ταινία,
να απαντάμε σε ορισμένα τηλεφωνήματα, να αποφεύγουμε άλλα

να παλεύουμε με το νοίκι και τον καιρό και
τις τρύπες στα παπούτσια μας και
την απόσταση ανάμεσά μας

υπάρχει κάτι μέσα μου που λέει
ναι,
δεν υπάρχει διέξοδος
πρέπει να παίζεις αυτή την τρομερή κιθάρα
μέχρι να σπάσουν οι χορδές
ή τα δάχτυλά σου

μα τη μουσική τη γνωρίζω
στις στιγμές ανάμεσα
στον πανικό που κρατώ πιο κοντά μου
από οποιονδήποτε εραστή

είναι αδύνατο
πόση θλίψη
μπορεί να χωρέσει ένα χαμόγελο.

*Σχετικός σύνδεσμος: https://poeticoutlaws.substack.com/p/against-the-odds?utm_source=post-email-title&publication_id=811133&post_id=184592759&utm_campaign=email-post-title&isFreemail=true&r=5f6ik6&triedRedirect=true&utm_medium=email

Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης

Mon pied de laine tricoté, ma robe blanche envolée,
Sur le sable blond, ma silhouette a dessiné
Un mystérieux vous,
un vous sans voix,
un vous sans ombre.
Et ma main tenant un invisible vous
Un moment fugace, que le vent dévoile
Une trace éphémère d’une beauté passagère,
Sur la plage dorée comme une danse légère.

Το πλεκτό μάλλινο πόδι μου, το λευκό μου φόρεμα που πέταξε στον άνεμο,
Πάνω στη χρυσαφένια άμμο, η σιλουέτα μου ζωγράφισε
Ένα μυστηριώδες εσείς,
ένα εσείς χωρίς φωνή,
ένα εσείς χωρίς σκιά.
Και το χέρι μου κρατώντας ένα αόρατο εσείς,
Μια φευγαλέα στιγμή που ο άνεμος αποκαλύπτει,
Ένα εφήμερο ίχνος μιας περαστικής ομορφιάς,
Πάνω στη χρυσή παραλία σαν έναν ανάλαφρο χορό.

*Σχετικός σύνδεσμος: https://tkkimblog.wordpress.com/2026/06/07/marche-de-lombre/

for Toula

Our hands weave our bodies
With the void
Into cloaks of night rhythms
We sway
In each other’s  breathing 
Fathoming their silence
                                  (from “Ashpoems”)
 
1
Between my words
The silence of hands
Splitting our bodies
In their sweating
Lovers of tomorrow are drowning 
Salty drops of longing 
The world is now far away 
A poem 
Of us echoing 
Each other into the void   

2
My poem 
Crown of tired words
Flickering 
Around your forehead
My lips hang their letters
On your aethereal body
Sounds empty of memory
They recite us into a rhythm

3
Your big eyes
Words
Rolling down
Into my lips
I decipher them letter by letter
Becoming the lusting of sounds
You make me
The alphabet of stretching worlds
Curious to listen

4
In the moisture of our lips
Words are weaved 
With wet silences 
Converging 
Into the patience of poems
Drowned in centuries of longing
Trembling from my mouth to yours
They float in our breathing

5
In the poem we surge 
Glimpses of bodies
Flickering each other into the void
Fluid memories of distant sounds we are
Yet to coalesce into the ‘always’ and the ‘never’

6
Covered with my skin
The words I bring to you
Crawl on our lips
They whisper each other’s mouth 
Into wet promises  

7
In the chambers of my mouth
With dripping silences and voids
Your tongue recites my tongue
Into poems
Never written
Still to be born
We are dispersed 
Into melodies from the other side

8
Our bodies slide
On each other’s night
Forgetting the words
That could not measure 
The pain of centuries 
In their chambers of emptiness
Sounds crawl on our lips
Little surprises   

9
You are the vastness
Of the empty fields
Slowly crawling
Between my words
Shapes of ancient ruins
Hiding in their letters
I become the prayer of orphan sounds

10
Pausing your lips with mine
We become lovers gone mad
In the shadow of words 
My poem left behind
Then we discover
How not to say the world
Smiling  goodbye
From a distance  

11
Silencing your fingers into mine
You cancel the world in both of us 
Love-skins trembling in the void
Are we the day after today?

12
The words in my poem
Foam of the abyss 
Like the silence
Between your lips
When you recite them to me
The two collide
Rhythms of innocence 
Lamenting
I listen to the birth of sounds

13
Dripping 
From each other’s silence 
Our bodies 
Are the distant in this world
Drops of what never became
Crawling on their innocence 
Our lips whisper themselves
Into words   

14
A poem we are
Rhythm words 
Of cemeteries and visions
Stretching 
In the before and after
Inhaling their night in your mouth
I become a galaxy of sounds

15
To find me
In my words
You recite the no-word-poem
Naked body I spring
Of thirsty mouths singing

16
We gather our fingers into galaxies
Silencing our bodies
Like stars the night
Lost in the maze of their paths
Our skins become strangers
Deciphering each other 
Into whispers

17
Sweating with longing
My lips roll words on your body
Never reaching the world
They turn and turn
Little pools of void

18
One by one
I retract my words from the poem
By reciting you backwards
You
Elegy of full stops
Dancer of the void between
Deaf disperser of  alphabets
They float on my lips
Neither in nor out

19
Within my words
Letters wave to me
Shapes of their silent sounds
I Float 
Above the terrible page
Open mouth it is
Full of monsters and secrets
Poems shattered
In the prayers of tomorrow

20
I long
To caress your words
With the poem
Hanging on my lips
Centuries of secrets they are
Lullabies of your eyes
Whispering to me eternity

21
As you recite my words 
Whisperings of dead visions gather
Carrying centuries with them
A! The poem is a silent chamber
Echoing their longing

22
You hang your vowels
On the consonants of my words
I hang my words
On the silence of the poem
Then you splash it
On our bodies
Sounds of eternity 
Swimming  in the void

23
In you 
A mouth listening
My consonants become the melody
Of a trembling poem
That is how I travel
Naked  
To your other side 
Is it a world?

24
Word by word
You inhale my breathing
Knots of surprises
Composed by your sweating 
I become the poem never to be written
Voiding the universe

25
I compose poems
With worlds
Preparing  
For our next encounter
They will recite us
Strangers
Voiding each other

26
I enter each poem
With the previous one
Carrying you into you
We become mouths 
Echoing  the universe

27
In our lips
Words sink whispering
To lovers of tomorrow 
The silence in our mouths
Flooded
By swarms of innocent desires
Buzzing

28
A galaxy of worlds the poem
Lost for ever in our words
These knots of centuries
Impatiently
Our tongues decipher 
The shapes of their shadows
                                          (The defeat of poetry)
 

Τις νύχτες για να κοιμηθώ μετράω ποιητές
με απόλυτη αλφαβητική σειρά
Αναγνωστάκης, Αξιώτη, Αχμάτοβα
Βαλερί, Βαρβέρης, Βιγιόν.
Φτάνω στο έψιλον και συνειδητοποιώ
πως ξέχασα τον Γιεφτουσένκο
επιστρέφω στο γάμα
ξεκινάω απ’ την αρχή
Γκάτσος, Γκίνσμπεργκ, Γκόρπας
Γκρυνμπάιν
Πάλι ξεχνώ τον Γιεφτουσένκο
αυτή είναι η μοίρα του ποιητή.
Συνεχίζω την απαρίθμηση
από τον Εμπειρίκο ως τον Σαραντάρη
απ’ τον στροβιλισμό της γυναικός
ως την κομψή της θλίψη
-τον Ρεμπώ
προσποιούμαι πως δεν τον θυμάμαι
το ίδιο και τον Μαγιακόφσκι.
Όταν βαρεθώ το μέτρημα
παίζω με την ησυχία του δωματίου
αφαιρώ τους χτύπους του ρολογιού
από τον χρόνο
με τον ίδιο τρόπο που η γιαγιά Ελένη
καθάριζε τη φακή από τις πέτρες.

*Από τη συλλογή «Συνεταιρισμός θυρωρών», Εκδόσεις Κίχλη, 2024.

Spring in the West

Soon amid the inviolable places
Will green, rustling steeples chime again
With the sweet, glassy bell-notes of the wren.
Soon the plain shall lie beneath blue spaces–
Bold and broad and ruddy in the sun,
Long and lean to the moon when day is done.

Soon will come the strange, heart-lifting season
When through the dark, still dawns, where nothing
was,
Steals the mysterious whisper of growing grass;
And a joy like pain possesses the soul, without
reason,
Between the budding of day and the lapse of night,
With the clear, cold scent of wet starlight.

Άνοιξη στη Δύση

Ανάμεσα σε τόπους ιερούς, σύντομα
θα πρασινίσει, καθώς, ξανά θροΐζουν
καμπαναριών αρμονικές
με του τρυποφράχτη τις νότες – τις μονότονες,
γλυκές.
κάτω από γαλάζιους θόλους, η πεδιάδα θα ’ναι
σύντομα
μέσα στον ήλιο φωτεινή, απέραντη, στο ρόδινο
βαμμένη,
μακριά και λιτή, κι όταν τελειώσει η μέρα,
στο φεγγάρι ακουμπισμένη.

Γρήγορα, παράξενη θα’ρθεί, η ψυχοσηκώστρα
εποχή,
όταν, εκεί που τίποτα δεν υπήρχε, μέσα απ’ το
σκοτάδι χαράζει ακόμη,
κλεφτά θα μπαίνει ο μυστικός ψίθυρος του
χορταριού που μεγαλώνει·
και μια χαρά θα πλημμυρίζει την ψυχή, σαν
πόνος δίχως αφορμή,
εκεί που ανοίγεται η μέρα και βυθίζεται η
νυχτιά,
με την διάφανη, παγωμένη,
του μουσκεμένου
αστρόφωτου ευωδιά.

*

Foxgloves

The foxglove bells, with lolling tongue,
Will not reveal what peals were rung
In Faery, in Faery,
A thousand ages gone.
All the golden clappers hang
As if but now the changes rang;
Only from the mottled throat
Never any echoes float.
Quite forgotten, in the wood,
Pale, crowded steeples rise;
All the time that they have stood
None has heard their melodies.
Deep, deep in wizardry
All the foxglove belfries stand.
Should they startle over the land,
None would know what bells they be.
Never any wind can ring them,
Nor the great black bees that swing them–
Every crimson bell, down-slanted,
Is so utterly enchanted.

Δαχτυλίδες

Της δαχτυλίδας οι καμπάνες, με γλώσσα
κρεμασμένη,
ποτέ δεν θα φανερώσουν
ποιους χτύπους σήμαναν
στη Νεραιδοχώρα, στη Νεραιδοχώρα
χίλιες εποχές χαμένες.
Όλα τα χρυσά γλωσσίδια κρέμονται
λες και μόλις τώρα αντήχησε
η αλλαγή της κωδωνοκρουσίας·
μόνο από τον στικτό λαιμό
καμιά ηχώ δεν πλέει πια.
Σχεδόν ξεχασμένα, μες στο δάσος,
χλωμά, πυκνά καμπαναριά υψώνονται·
σε όλο τον χρόνο που εκεί στέκουν
κανείς δεν άκουσε τις μελωδίες τους.
Βαθιά, βαθιά στη μαγεία
όλα τα κωδωνοστάσια της δαχτυλίδας στέκουν.
Αν αντηχήσουν ξαφνικά πάνω από τη γη,
δεν θα ’ξερε κανείς τι λογής καμπάνες είναι.
Κανένας άνεμος ποτέ δεν τις κρούει,
Μήτε οι μεγάλες μαύρες μέλισσες που τις
λικνίζουν–
κάθε πορφυρή καμπάνα, γερμένη προς τα κάτω,
είναι βαθειά μαγεμένη.

*Από το βιβλίο “Μαίρη Γουέμπ, Ποιήματα”, ιδιωτική έκδοση σε δωρεάν διάθεση στο διαδίκτυο, Ιούνιος 2026. Μετάφραση: Ασημίνα Λαμπράκου.

He estado hablando mucho de mí mismo y ni siquiera había mencionado a Sacco.
Sacco también es un trabajador,
un competente trabajador desde su niñez, amante del trabajo,
con un buen empleo y un sueldo, una cuenta en el Banco,
y una esposa encantadora y buena,
dos niñitos preciosos y una casita bien arreglada en el lindero de un bosque, junto a un arroyo.
Sacco es todo corazón, todo fe, todo carácter, todo un hombre;
un hombre, amante de la naturaleza y de la humanidad un hombre que lo dio todo, sacrificó todo
por la causa de la libertad y su amor a los hombres: dinero, tranquilidad, ambición mundana,
su esposa, sus hijos, su persona y su vida.
Sacco jamás ha pensado en robar, jamás en matar a nadie.
Él y yo jamás nos hemos llevado un bocado de pan a la boca,
desde que somos niños hasta ahora,
que no lo hayamos ganado con el sudor de la frente. Jamás…
Sí, sí, yo puedo ser más listo, como alguien ha dicho; yo tengo más labia que él, pero muchas,
muchas veces, oyendo su voz sincera en la que resuena una fe sublime,
considerando su sacrificio supremo, recordando su heroísmo,
yo me he sentido pequeño en presencia
de su grandeza y me he visto obligado a repeler las lágrimas de mis ojos,
y apretarme el corazón que se me atorozonaba,
para no llorar delante de el:
este hombre al que han llamado ladrón y asesino y condenado a muerte.
Pero el nombre de Sacco vivirá en los corazones del pueblo y en su gratitud cuando los huesos de Katzmann
y los de todos vosotros hayan sido dispersados por el tiempo;
cuando vuestro nombre, el suyo, vuestras leyes, instituciones,
y vuestro falso dios no sean
sino un borroso recuerdo de un pasado maldito en el que el hombre era lobo para el hombre…
Si no hubiera sido por esto
yo hubiera podido vivir mi vida
charlando en las esquinas y burlándome de la gente.
Hubiera muerto olvidado, desconocido, fracasado. Esta ha sido nuestra carrera y nuestro triunfo.
Jamás en toda nuestra vida hubiéramos podido hacer tanto por la tolerancia,
por la justicia, porque el hombre entienda al hombre, como ahora lo estamos haciendo por accidente.
Nuestras palabras, nuestras vidas, nuestros dolores‒ ¡nada!
La pérdida de nuestras vidas ‒la vida de un zapatero y un pobre vendedor de pescado‒ ¡todo! Ese momento final es de nosotros, esa agonía es nuestro triunfo.
y desde las profundidades de la tierra viva,
lo que surge de la fe ardiente, de la loca esperanza y de la cólera ‒del deseo y de la luz del
entusiasmo y de la oración,
que hará florecer ‒actos, gritos‒ llamas: la rebelión…
Baja para cortar el vuelo, la ametralladora emboscada: victoria al hombre de leyes de hierro,
victoria al metal sobre la carne ‒y en el sueño‒la ley de la muerte.
Y esta máquina, nuestras manos y nuestros cerebros construidos. ¡Padre mío! ¿Sabíamos lo que hacíamos?

ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΛΟΓΟΣ ΣΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

Μιλούσα πολύ για τον εαυτό μου και δεν έχω καν αναφέρει τον Σάκο.
Ο Σάκο είναι επίσης εργάτης,
ικανός εργάτης από την παιδική του ηλικία, λάτρης της εργασίας,
με καλή δουλειά και μισθό, τραπεζικό λογαριασμό,
και μια αξιαγάπητη, καλή σύζυγο,
δύο αξιαγάπητα μικρά παιδιά και ένα καλοδιατηρημένο μικρό σπίτι στην άκρη ενός δάσους, δίπλα σε ένα ρυάκι.
Ο Σάκο είναι όλο καρδιά, με πίστη, με χαρακτήρα, ένας ακέραιος άνθρωπος.
Ένας άνθρωπος, λάτρης της φύσης και της ανθρωπότητας, ένας άνθρωπος που έδωσε τα πάντα, θυσίασε τα πάντα
για την υπόθεση της ελευθερίας και για την αγάπη του για την ανθρωπότητα: χρήματα, ηρεμία, κοσμικές φιλοδοξίες,
τη γυναίκα του, τα παιδιά του, τον εαυτό του και τη ζωή του.
Ο Σάκο δεν σκέφτηκε ποτέ να κλέψει, ποτέ να σκοτώσει κανέναν.
Αυτός κι εγώ δεν έχουμε φάει ποτέ μια μπουκιά ψωμί,
από την παιδική μας ηλικία μέχρι τώρα,
που να μην την έχουμε κερδίσει με τον ιδρώτα του προσώπου μας. Ποτέ…
Ναι, ναι, μπορεί να είμαι πιο έξυπνος, όπως είπε κάποιος. Έχω περισσότερη ευγλωττία απ’ αυτόν, αλλά πολλές, πολλές φορές, ακούγοντας την ειλικρινή φωνή του στην οποία αντηχεί μια ανώτερη πίστη,
λαμβάνοντας υπόψη την υπέρτατη θυσία του, θυμούμενος τον ηρωισμό του,
έχω νιώσει μικρός μπροστά
στο μεγαλείο του και έχω αναγκαστεί να απωθήσω τα δάκρυα από τα μάτια μου,
και να κρατήσω την πονεμένη μου καρδιά,
για να μην κλάψω μπροστά του:
αυτόν τον άνθρωπο που τον έχουν αποκαλέσει κλέφτη και δολοφόνο τον έχουν καταδικάσει σε θάνατο.
Αλλά το όνομα του Σάκο θα ζει στις καρδιές των ανθρώπων και στην ευγνωμοσύνη τους, όταν τα κόκαλα του Κάτσμαν
και όλων σας θα έχουν διασκορπιστεί από τον χρόνο·
όταν το όνομά σας, το όνομά του, οι νόμοι σας, οι θεσμοί σας,
και ο ψεύτικος θεός σας δεν θα είναι τίποτα άλλο
από μια θολή ανάμνηση ενός καταραμένου παρελθόντος στο οποίο ο άνθρωπος ήταν λύκος για τον άνθρωπο…
Αν δεν ήταν αυτό,
θα μπορούσα να ζήσω τη ζωή μου
κουβεντιάζοντας στις γωνίες των δρόμων και χλευάζοντας τους ανθρώπους.
Θα είχα πεθάνει ξεχασμένος, άγνωστος, αποτυχημένος. Αυτό ήταν το ταξίδι μας και ο θρίαμβός μας.
Ποτέ σε όλη μας τη ζωή δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε τόσα πολλά για την ανοχή,
για τη δικαιοσύνη, για να κατανοήσει η ανθρωπότητα τον εαυτό της, όπως κάνουμε τώρα τυχαία.
Τα λόγια μας, οι ζωές μας, ο πόνος μας—τίποτα!
Η απώλεια της ζωής μας—η ζωή ενός υποδηματοποιού και ενός φτωχού ιχθυοπώλη—τα πάντα! Αυτή η τελευταία στιγμή είναι δική μας, αυτή η αγωνία είναι ο θρίαμβός μας.

*Μετάφραση: Στέλιος Καραγιάννης

-Στα μάτια κοίτα με. Η δύση κάνει τη δουλειά της· τη δική μας εμείς. Στα μάτια.

-Πίσω απ’ το φως ο ήλιος πέθανε. Η ζωή στη γη θα εξαφανιστεί χιλιάδες χρόνια μετά. Κάτι άλλο θα ήταν· σίγουρα. Κάτι που δεν λένε. Θυμάσαι τότε; Κάθε πρωί στη δουλειά. Να σταθείς όρθιος. Να ισορροπήσεις. Ν’ ανταποκριθείς σε καθήκοντα.

-Χρονικά προαναγγελθέντων θανάτων. Όλων.

-Έπρεπε ν’ αφομοιώνεις, να ενστερνίζεσαι, να ευχαριστιέσαι. Έπαιζες τον ρόλο, δεν τον ζούσες. Δεν αφομοίωνες, δεν ενστερνιζόσουν, δεν ευχαριστιόσουν τη ζωή· τη χρησιμοποιούσες. Περπατούσες δίπλα σε τοίχους καμωμένους από ανθρώπινους ιστούς. Αηδίαζες, έγραφες στίχους με αρουραίους και κάτουρα· ήταν της μόδας τότε. Η περούκα της πρωτοτυπίας σε στράβωνε. Χωνόσουν στη λύπη των αιώνων ασάλευτος. Έβριζες, κατέγραφαν τις λέξεις σου, μύγες σε παγωμένο γάλα. Γύρω σου λαχταρούσαν το άπειρο. Έλεγες ότι άπειρο θα πει απροσδιόριστο. Χλεύαζες τις επιστήμες. Λαχταρούσαν το άπειρο. Γιατί να προσδιορίσουμε κάτι; Όλο τέτοιες ερωτήσεις έκανες.

-Το άπειρο κινείται; Είναι ακίνητο;

-Τι είναι κίνηση; Τι δεν κινείται;

-Το σύμπαν είναι άπειρο. Το ξεχωρίζουν από τη λάσπη τα μεγέθη των συστατικών του.

-Η λάσπη ξεράθηκε. Αμέτρητα χιλιόμετρα.

-Ήμουν ξυπόλητος.

-Τα βράδυα κρύωνες. Έμαθες τελευταίος για τους αποικισμούς. Άρχισες να διαμαρτύρεσαι. Κατάγγελνες τον ξεριζωμό. Υποστήριξες ότι τα μικροστοιχεία της ατμόσφαιρας και του νερού στον Η3 είναι ουδέτερα ή επικίνδυνα. Ότι τα προγράμματα καλλιεργειών θ’ αποτύχουν, ότι…

-Δεν απέτυχαν;

-Είναι νωρίς ακόμα για να ξέρει κανείς.

-Πιο πολύ απ’ τη ζωή, στον Η3 μ’ ενοχλεί ο θάνατος. Η κατάψυξη του εγκεφάλου, η εξαΰλωση του σώματος…

-Προτιμάς τα σκουλήκια ή την αποτέφρωση;

-Θέλω να επιστρέψω στο χώμα. Να χαριστεί το σώμα μου στην υπόγεια ζωή, ν’ ανακυκλωθώ. Έπρεπε να μείνω πίσω.

-Έτσι σου είπαν. Εδώ είναι η εξορία σου. Ο ήλιος…

-… έσβησε.

-Έσβησε. Δεν ξέρεις πότε. Δεν σ’ ένοιαξε ποτέ. Μιλούσες για κοινότητες σε κουφές που χόρευαν εκστασιασμένες. Ό,τι είναι απτό μονάχα, έλεγες, ό,τι αισθανόμαστε, όχι ό,τι μετριέται. Ό,τι κινιόταν γερνούσε. Γελούσες με τον φόβο του θανάτου. Τώρα σε θάψανε στον αέρα της γης. Κι έφυγαν. Θυμάσαι το αστέρι;

-Πού χάθηκε;

-Πώς κάνεις τέτοιες ερωτήσεις; Για ν’ απαντηθούν χρειάζονται μετρήσεις.

-Δεν είπα ποτέ ότι δεν δέχομαι καμία μέτρηση. Είπα ότι δεν δέχομαι ότι όλα υπάρχουν εν τη μετρήσει τους και μόνον! Είπα και δεν ξείπα.

-Είπες τα δικά σου.

-Περνάνε οι γαλαξίες μύλοι χάρτινοι.

-Μην αρχίζεις.

-Το ρίγος μου τους διαπερνά.

-Ο χρόνος μου τελειώνει.

-Στον ουρανό βλασταίνουνε οι φύτρες του θανάτου.

-Είσαι αμετανόητος.

-Στον ουρανό. Στη μοναξιά εντός; Χωράει τόσο μαύρο;

-Στη μοναξιά σου χώρεσε όλος ο ουρανός. Κοίτα ψηλά. Δεν είναι στο πάτωμα.

-Η Γη, η μήτηρ, η αθάνατος, η αιωνία, εκουράσθη.

-Πράγματι…

-Ύστατη μέρα, ήλιος νεκρών.

-Τελειώνω.

-Τραγούδησέ μου για το αστέρι…

-Κοντολογίς…

-Παρηγόρα με απ’ τις ανυπαρξίες που αναπνέουν.

-… ξεμείναμε στη γης. Εσύ ξέμεινες. Είσαι ο τελευταίος άνθρωπος.

-Περιβάλλομαι από ερωτήσεις.

-Περιβάλλεις τις απαντήσεις. Τις πνίγεις.

-Είσαι εδώ, μπροστά μου. Θυμάμαι που είχες κρεμαστεί απ’ το ταβάνι και κυμάτιζες.

-Θυμάσαι όνειρα.

-Επιστρέφω αιώνια. Θυμάμαι τον δρόμο. Δεν είναι ουρανός η μοναξιά. Είναι πατρίδα. Οροπέδιο. Βωμός. Εκεί κρεμάστηκες και ζεις εδώ.

-Έχω ήδη φύγει. Μιλώ από την εφαρμογή. Η εικόνα, η φωνή μου σβήνουν. Έχεις εφοδιαστεί κονσέρβες και νερό. Και ξηρή τροφή.

-Λαχταράς το άπειρο. Παραδίνεσαι στην εντροπία. Σε νικά το πεπρωμένο.

-Είσαι τρελός.

-Η τρέλα είναι άδειο μπουκάλι. Πλαγιάζω στις στάχτες των άστρων.

-Λόγια δίχως νόημα. Δεν σου εξήγησα για την αύριο.

-Σβήνω.

-Μας απαρνήθηκε.

-Εσένα. Σβήνω.

-Πού χάθηκες;

-…

-Πού χάθηκες, αστέρι;

*

Ο τελευταίος άνθρωπος
του Μπλανσό δεν έχει σχεδόν καμία σχέση με το παρόν 
εκτός από μιαν αυτούσια φράση και τον τίτλο.

Και δεν είναι ο μόνος.

*Σχετικός σύνδεσμος: https://mhnymal.blogspot.com/2020/01/telefteos-anthropos-selofan.html

δεν μιλούσε ποτέ
σε κανέναν
την ώρα που οι συμμαθητές
του γελούσαν στις παρέες τους
εκείνος έτρεχε πάντα μόνος
με μια καφετιά μπάλα
-αυτή υπήρχε μόνο-
και καμιά φορά
οι ματιές του
από το παράθυρο της τάξης
λίγο πριν αρχίσει η βροχή

στο σχόλασμα
μου χαμογελούσε
καθώς ξεκινούσα
για την κάμαρά μου
εκεί στο Καρλόβασι
ενώ η βροχή
είχε δυναμώσει για τα καλά

λοιπόν Λιου
τούτη τη βουβή φθινοπωρινή νύχτα
έξι χρόνια μετά
θα σου πω πως
εσένα σκέφτομαι
και τις μοναχικές μας εκείνες στιγμές
θυμάσαι;

-ένα θλιμμένο βλέμμα στο βρεγμένο παράθυρο-

*Το ποίημα και η φωτογραφία της ανάρτησης παρθήκαν από εδώ: https://fteraxinasmag.wordpress.com/2025/09/11/ο-λιου-το-κινεζάκι-νίκος-σφαμένος/

Συμφωνία με το Σύνταγμα

ο πρόεδρος είναι
ο πρόεδρος ηγείται
ο πρόεδρος εισηγείται
ο πρόεδρος προΐσταται
ο πρόεδρος δικαιούται να αναστείλει
ο πρόεδρος εκλέγεται
ο πρόεδρος εκδίδει
ο πρόεδρος έχει το δικαίωμα
ο πρόεδρος μπορεί να εκλεγεί
ο πρόεδρος μπορεί να χρησιμοποιήσει
ο πρόεδρος μπορεί να μεταβιβάσει
ο πρόεδρος βραβεύει
ο πρόεδρος διορίζει
ο πρόεδρος δεν μπορεί να κατέχει
ο πρόεδρος προστατεύει
ο πρόεδρος διαθέτει
ο πρόεδρος δημοσιοποιεί
ο πρόεδρος απευθύνεται
ο πρόεδρος καθαρίζει
ο πρόεδρος απαλλάσσει
ο πρόεδρος εφαρμόζει
ο πρόεδρος ανακαλεί
ο πρόεδρος φέρει
ο πρόεδρος ορκίζεται
ο πρόεδρος λαμβάνει
ο πρόεδρος υπογράφει
ο πρόεδρος οικειοποιείται
ο πρόεδρος προχωράει
ο πρόεδρος διακόπτει
ο πρόεδρος διαλύει
ο πρόεδρος αποφασίζει
ο πρόεδρος θέτει
ο πρόεδρος εγκρίνει
ο πρόεδρος συγκροτεί
ο πρόεδρος εισάγει
ο πρόεδρος θα μπορούσε να είναι

*

Ο Γκαγκάριν κι εμείς

Κάθε μέρα το κράτος μπαίνει
στα σπίτια μας
μέσα απ΄ τους σωλήνες ύδρευσης.

ο πρόεδρος το έχει
εγκρίνει εδώ και καιρό,
κι ο πατριάρχης
δεν είναι βλάκας,
έδωσε τις ευλογίες του,
κι έτσι

ο Γκαγκάριν φτάνει εκεί
που μέχρι πριν δεν μπορούσε,
για να πιει το αίμα σοβιετικών μωρών,
και χαμογελώντας πλατιά
προσφέρει διέξοδο.

Σε όσες κατάφεραν να κρυφτούν,
να πηδήξουν απ’ το παράθυρο
και να τηλεφωνήσουν
στο Πρώτων Βοηθειών,
απαντάει η τρυφερή φωνή
του Γιούρι Αλεξέγιεβιτς,
εξηγώντας λεπτομερώς
τη διαδικασία ειρηνικής παράδοσης στην εξουσία
και την επακόλουθη μεταφορά
στην καλοκαιρινή κατασκήνωση
εργασίας κι αποκατάστασης “Φαταλιστής”
για δύο βάρδιες.

*Από τη συλλογή “Η ρωσική γλώσσα ως μη μητρική”, έκδοση Τεφλόν, Αθήνα, Σεπτέμβριος 2025.

**Μετάφραση: Νίκη Καραγεώργου.

ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΩΝ ΚΑΜΠΑΝΩΝ

Σαν πέφτει το δείλι στις πηγές
το χωριό μου παίρνει ένα χρώμα χαμένο.

Εγώ από μακριά θυμάμαι τα βατράχια του,
το φεγγάρι, το λυπητερό τερέτισμα των γρύλων.

Ηχεί το Ροζάριο, ξεθωριάζει στα λιβάδια,
μα εγώ είμαι νεκρός στο τραγούδι των καμπανών.

Ξένε, μη φοβάσαι τ’ απαλό το πέταγμά μου
πάνω απ’ την πεδιάδα: εγώ είμ’ ένα πνεύμα αγάπης,

που στη γη του επιστρέφει από μακριά.

*

Η ΕΞΑΠΑΤΗΜΕΝΗ

Στενάζει η καμπάνα ανάμεσα στις μουριές,
έχει πια πολυκαιρίσει. Γυναίκες αργολογούν.
Στον ίσκιο των νεκρών στέγη έρημη, βουβή
η εξαπατημένη απ’ το παιδί της.

*

ΝΤΙΛΙΟ [Ι]

Κοίτα, Ντίλιο, απάνω στις ακακίες
τις βροχοσταλίδες. Αλυχτούνε τα σκυλιά
στην καταπράσινη ισιάδα.

Κοίτα, αγοράκι, απάνω στα κορμιά μας
τις νωπές δροσοσταλίδες
του χαμένου χρόνου.

*

ΤΟ ΝΕΚΡΟ ΠΑΙΔΙ

Αχνόθαμπο δειλινό, στην τάφρο
πληθαίνει το νερό, μια έγκυος γυναίκα
βαδίζει στον κάμπο.

Εγώ σε θυμάμαι, Νάρκισσε: είχες το χρώμα
του απόβραδου, όταν νεκροσημαίνουν
οι καμπάνες. *

*Σ.τ.μ.: Το ποίημα είναι εμπνευσμένο από τον θάνατο ενός νεαρού άνδρα κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, στην Καζάρσα.

**Τα ποιήματα προέρχονται από το βιβλίο “Pier Paolo Pasolini, Φριουλιάνικα ποιήματα”, Εκδόσεις 24 Γράμματα, Αθήνα, Μάρτιος 2025. Εισαγωγή, ανθολόγηση, μετάφραση, επιμέλεια: Ευαγγελία Πολύμου.