Με γλώσσα κάκτου απομακρύνονται οι πλάγιοι δρόμοι των σοφιστών.
Ξαπλωμένος στο δεξί πλευρό κι η χοντρούλα αναισθησιολόγος στάζει τρεις σταγόνες στο λαιμό μου. Χαμογελώ, αν είναι δυνατόν, όμως σε δύο δευτερόλεπτα είχα χαθεί.
Πρόσωπα που θ’ αναζητείς, όσο ζεις και δάκρυ-δάκρυ θα μουχλιάζει η ελπίδα.
Ανήκω στους μοναχικούς του χειμώνα. ασυνεπής στις επιθυμίες μου και χάνονται οι δρόμοι για την πολιτεία.
Στην παρανέστια πολίχνη τα ίχνη μου, σε αυτόν τον ουρανό ανήκω.
*
ΔΙΨΑΣΜΕΝΕΣ ΓΛΑΣΤΡΕΣ ΚΑΙ ΔΥΟ ΓΑΤΟΙ
Έκοψα τις μυτερές γωνίες της σιωπής. Ήλιος ο νους μου και ξαπλώνει στο σεντόνι της.
Αν και ξένος ουρανός, μου δείχνει αγάπη. Θα επιστρέψω στην πόλη μου με τα ποιήματά μου.
Με περιμένουν οι διχασμένες γλάστρες, Θ’ αφήσω όμως εδώ δυο γάτους αδερφάκια.
Πρωί Σαββάτου με καφέ ελληνικό θα είμαστε με την Χρυσούλα στο μπαλκόνι.
Όμως θα λείπουνε οι δύο γάτοι με τα παιχνίδια και τις αταξίες τους.
*Από τη συλλογή “Ποιητική καταδίκη”, έκδοση Το ΚΟΙΝΟΝ των ωραίων τεχνών, Αθήνα 2025.
I am a 3 digit number. I am less than 500, I am greater than 200. All my digits are odd. If you take, each of my 3 digits together you’ll end up with Nothing. 6 of my digits are 4. (I’m the greatest number possible with all these characteristics). I am 55 more than 5. (5 more than 25). I am twice what i was ½ an hour ago. I’m a 3rd of 9, added to 12. (If you add me to myself you’ll end up with 9). I am unique! ½ of me, is 99. You can say “6 + 12” but expect 88. If you ÷ me by 2, and take away 4, then add 5, multiply me by 3, and ÷ me by 2 you’ll end up with me again. I am not your usual number. I once ran 6 laps in 6 days. Once, i found 6 leaves. I’m an even number less than 10, but greater than 5. There are 61 streets all running east-west (down both sides of the street). At the 2nd last Bus Stop, 2 people got off, and 4 more got on. They say 42 is the “meaning of Life”, i’m sure that there is a deeper “meaning to Life” than that. I am 3 + 3 + 3 + 3 + 5. I can eat 2 pizzas, twice! Add 25 to 1 to get 36. Divide 26 by 2 to get 35. I am a multiple of 3. (I am also a multiple of 9, 15, and 6). Less than 50, but greater than 3. I am an irrational number, that is the square root of 2 other irrational numbers. (41 is a Pythagorean prime). Annette read a book that had about 131 pages in it. Figure out how many 6’s that is! Psalm 107 tells us the Lord is Great. (I’m not so sure) I’m No 213486 on the List against Sharia Law. 9 = 3, 6 = 4, 21 = 9. I’ve been transmitting numbers back and forth in black’n’white, for about 6 hours. I’m a vulgar fraction, with 4-two’s in the denominator. 53 Miles West of Venus is a song by the B52’s. The 1/2 life of a car is about 5 years, The Earth, is ))))) !!!! brown
Είμαι ένας τριψήφιος αριθμός. Είμαι μικρότερος από το 500, είμαι μεγαλύτερος από το 200. Όλα τα ψηφία μου είναι περιττά. Αν πάρεις και τα 3 ψηφία μου μαζί θα καταλήξεις στο τίποτα. 6 από τα ψηφία μου είναι 4. (Είμαι ο μεγαλύτερος δυνατός αριθμός με όλα αυτά τα χαρακτηριστικά). Είμαι 55 περισσότερο από το 5. (5 περισσότερο από το 25). Είμαι διπλάσιος απ’ ό,τι ήμουν πριν από μισή ώρα. Είμαι το 1/3 του 9, προστιθέμενο στο 12. (Αν με προσθέσεις με τον εαυτό μου θα καταλήξεις στο 9). Είμαι μοναδικός! Το μισό μου είναι 99. Μπορείς να πεις «6 + 12» αλλά να περιμένεις 88. Αν με διαιρέσεις με το 2 και αφαιρέσεις 4, έπειτα προσθέσεις 5, με πολλαπλασιάσεις με το 3 και με διαιρέσεις με το 2 θα καταλήξεις ξανά σε μένα. Δεν είμαι ο συνηθισμένος σου αριθμός. Κάποτε έτρεξα 6 γύρους σε 6 μέρες. Κάποτε βρήκα 6 φύλλα. Είμαι ένας ζυγός αριθμός μικρότερος από το 10 αλλά μεγαλύτερος από το 5. Υπάρχουν 61 δρόμοι που πηγαίνουν όλοι Ανατολή-Δύση (και στις δύο πλευρές του δρόμου). Στη δεύτερη από το τέλος στάση λεωφορείου, 2 άτομα κατέβηκαν και 4 ακόμη ανέβηκαν. Λένε ότι το 42 είναι το «νόημα της ζωής», είμαι σίγουρος ότι υπάρχει ένα βαθύτερο «νόημα της ζωής» από αυτό. Είμαι 3 + 3 + 3 + 3 + 5. Μπορώ να φάω 2 πίτσες, δύο φορές! Πρόσθεσε 25 στο 1 για να πάρεις 36. Διαίρεσε το 26 με το 2 για να πάρεις 35. Είμαι πολλαπλάσιο του 3. (Είμαι επίσης πολλαπλάσιο του 9, του 15 και του 6). Μικρότερος από το 50, αλλά μεγαλύτερος από το 3. Είμαι ένας άρρητος αριθμός, που είναι η τετραγωνική ρίζα 2 άλλων άρρητων αριθμών. (Το 41 είναι ένας Πυθαγόρειος πρώτος αριθμός). Η Annette διάβασε ένα βιβλίο που είχε περίπου 131 σελίδες. Βρες πόσα 6άρια είναι αυτό! Ο Ψαλμός 107 μας λέει ότι ο Κύριος είναι Μεγάλος. (Δεν είμαι και τόσο σίγουρος) Είμαι Νο 213486 στη λίστα κατά του νόμου της Σαρία. 9 = 3, 6 = 4, 21 = 9. Μεταδίδω αριθμούς μπρος-πίσω σε ασπρόμαυρο, εδώ και περίπου 6 ώρες. Είμαι ένα κοινό κλάσμα, με τέσσερα δυάρια στον παρονομαστή. 53 μίλια δυτικά της Αφροδίτης είναι ένα τραγούδι των B-52’s. Ο χρόνος ημιζωής ενός αυτοκινήτου είναι περίπου 5 χρόνια. Η Γη, είναι ))))) !!!! καφέ
The silver-tongues of freedom Lick the mountains and creatures The roamers weep onto their gods Soothing suns The last ashes of tyranny blown To the black seas of dust Crucified on the red soil of power And midgets grow And eels sing And the earth whispers; …
Γλώσσες της Ελευθερίας
Οι αργυρόγλωσσες φωνές της ελευθερίας Γλείφουν τα βουνά και τα πλάσματα Οι περιπλανώμενοι θρηνούν πάνω στους θεούς τους Καθησυχάζοντας ήλιους Οι τελευταίες στάχτες της τυραννίας σκορπίζονται Στις μαύρες θάλασσες της σκόνης Σταυρωμένες στο κόκκινο χώμα της εξουσίας Και οι νάνοι μεγαλώνουν Και τα χέλια τραγουδούν Και η γη ψιθυρίζει· …
straddled across laminar chairs dragged from kitchens into the warm streets these women would drink shandies and smoke cork-tips while the “Hit Parade” drifted from the verandah
we would sit along the bluestone gutter listening to our mothers singing Cilla Black they would do nails brush hair and touch each other in a late afternoon sun
απλωμένες πάνω σε πλαστικές καρέκλες βγαλμένες από τις κουζίνες έξω στους ζεστούς δρόμους αυτές οι γυναίκες έπιναν shandies (1) και κάπνιζαν τσιγάρα με φίλτρο ενώ το «Hit Parade» (2) ακουγόταν από τη βεράντα
εμείς καθόμασταν κατά μήκος του μπλε πεζοδρομίου ακούγοντας τις μητέρες μας να τραγουδούν Cilla Black (3) έφτιαχναν νύχια χτένιζαν μαλλιά και άγγιζαν η μία την άλλη μέσα σε έναν αργό απογευματινό ήλιο
*Ο Tony Birch είναι Αβορίγινας Αυστραλός συγγραφέας, ακαδημαϊκός και ακτιβιστής. **Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.
1) Το shandy είναι ένα δροσιστικό ποτό με χαμηλή περιεκτικότητα σε αλκοόλ, το οποίο παρασκευάζεται αναμειγνύοντας μπύρα (συνήθως λάγκερ ή ειλ) με ανθρακούχο αναψυκτικό με γεύση λεμονιού, μπύρα τζίντζερ ή χυμό εσπεριδοειδών, συνήθως σε αναλογία 50/50 2) Hit Parade: Αναφέρεται στη λίστα με τα τραγούδια που πούλησαν περισσότερο ή ήταν πιο δημοφιλή εκείνη την εποχή (αντίστοιχη με τα σημερινά Top 40 ή τα charts). 3) Η Priscilla Maria Veronica Willis (1943-2015), γνωστή επαγγελματικά ως Cilla Black, ήταν Αγγλίδα τραγουδίστρια, ηθοποιός και τηλεοπτική παρουσιάστρια.
I asked the sky: Why am I here?” It swallowed my words and waited for more. I didn’t know what more to say. I asked the earth: Why am I here?” Its mountains shrugged their shoulders. I asked the fire: Why am I here?” It was crackling so much it didn’t hear a thing. I leant over the well and asked the water. ”Why am I here?” ”Come down, I’ll tell you,” it replied. “Ah, no,” I said. ”Only asking.”
Ρώτησα τον ουρανό: «Γιατί είμαι εδώ;» Κατάπιε τα λόγια μου και περίμενε κι άλλα. Δεν ήξερα τι άλλο να πω. Ρώτησα τη γη: «Γιατί είμαι εδώ;» Τα βουνά της ανασήκωσαν τους ώμους. Ρώτησα τη φωτιά: «Γιατί είμαι εδώ;» Έτριζε τόσο δυνατά που δεν άκουσε τίποτα. Έσκυψα πάνω από το πηγάδι και ρώτησα το νερό: «Γιατί είμαι εδώ;» «Κατέβα κάτω, να σου πω», απάντησε. «Α, όχι», είπα. «Απλώς ρωτάω».
Έχουμε να φτιάξουμε έναν κόσμο απ’ την αρχή. Τα θεμέλιά του, είναι ήδη μπολιασμένα στην καρδιά μας. Έχουμε να φτιάξουμε μια μέρα, που θα ανήκει ειρηνικά σε όλους. Μια νύχτα, που δεν θα κρυώνει κανείς. Ένα καρβέλι, που θα χορτάσει ο άνθρωπος, να γαληνέψει μέσα του το θεριό της αγωνίας. Είμαστε λίγοι. Διασκορπισμένοι σε έναν τυφώνα φόβου και υποταγής. Αιώνες τώρα έχει στηθεί αυτό το πανηγύρι της ανθρωποφαγίας και εμείς με στόματα ραμμένα επιμένουμε να το αρνούμαστε αυτό. Πόσο εύκολα θεωρούν οι άνθρωποι πώς διαφέρουν μεταξύ τους; Πόσο εύκολα θερίζει το κέρδος; Και ακόμη δεν έχω δει κάποιον κερδισμένο. Όμως εμείς αντέχουμε και βαστάμε ακόμη, προχωράμε στην κόλαση χαμογελώντας. Όλη μας η δύναμη κρυμμένη στην σφιγμένη χούφτα μας. Έχουμε εξάλλου, να φτιάξουμε έναν κόσμο απ’ την αρχή. Έναν κόσμο να χωράει το δίκιο στο πραγματικό υψηλό μπόι του ανθρώπου.
the cell is small and square light falls like loneliness here, memory is more real than life
even the memory of the wings of birds, bating even the laughter of children even the fabulously strange & insignificant dreams of homesick migrant workers even the blood-stained midsummer moon even the drunken roaring ocean even the spider who spins his web\ as perfect as silence cannot know how small a man is alone
Ποίημα της φυλακής
το κελί είναι μικρό και τετράγωνο το φως πέφτει σαν μοναξιά εδώ, η μνήμη είναι πιο αληθινή από τη ζωή
ακόμα και η ανάμνηση των φτερών των πουλιών, που πάλλονται ακόμα και το γέλιο των παιδιών ακόμα και τα παράξενα και ασήμαντα όνειρα των νοσταλγών μεταναστών εργατών ακόμα και το ματωμένο φεγγάρι του κατακαλόκαιρου ακόμα και ο μεθυσμένος, βρυχώμενος ωκεανός ακόμα και η αράχνη που υφαίνει τον ιστό της τόσο τέλεια όσο η σιωπή δεν μπορούν να γνωρίζουν πόσο μικρός είναι ένας άνθρωπος μόνος
Κι αν δε βρεθήκαμε γύρω σε αδιάφορα τοπία με ρηχά πλάνα και κενές κουβέντες Κι αν δεν προσπαθήσαμε να δώσουμε λίγο χρώμα στη μουντή φθαρμένη από τον καιρό και την αναλγησία εικόνα Κι αν δεν ξοδέψαμε την πιο πολύτιμη ουσία μας σε ό,τι πιστέψαμε ότι αξίζει τον κόπο και το χρόνο μας Περνώντας όμως τα μισά, ας πορευτούμε πλέον με τους λίγους που περπατάνε δίπλα μας προσέχοντας και σεβόμενοι τον ιδιαίτερο βηματισμό μας προς τα μπρος
Και αν σε ρωτήσουνε, ποια ήμουνα πες τους ότι ήμουνα τριαντάφυλλο, με πικρά, αιχμηρά αγκάθια που κοίταζε τον ήλιο, και όταν μάτωνε έβγαινε το φεγγάρι λαβωμένο. Πες τους ότι ήμουνα μαργαρίτα που άνθιζε στη μέση ενός χωραφιού ολομόναχη, όταν ήθελε και όποτε ήθελε με την απλότητα και την αγνότητα του λευκού… Πες τους ότι ήμουνα ιβίσκος με το χρώμα της φωτιάς, που ζωγράφιζε τον κήπο με φλόγα και πάθος. Πες τους ότι ήμουνα παπαρούνα που χόρευε στον άνεμο με την ευθραυστότητα της στιγμής, έτοιμη να γίνει ανάμνηση. Πες τους ότι ήμουνα νάρκισσος, που καθρεφτίζονταν στη λίμνη, ξεχνώντας την ανθρώπινη φύση του μέσα στην ανατριχίλα του κόσμου.
Μόνο μην τους πεις ποτέ ποια πραγματικά ήμουνα…
Μόνο για σένα… Ήμουνα εκείνη που η ζωή όρισε την ζωή μου!
To Koskino 