Τόσο μεγάλος
πόνος, τόσο πιο μεγάλος
απ’ τον άνθρωπο

κι ωστόσο στην καρδιά μου
ολόκληρος χωράει.

*Από τα ”Ιδεογράμματα”, εκδ. Τα τραμάκια, Θεσσαλονίκη, 1997.

When the sun spills out
diamonds upon the world,
then I breathe in all the flowers,
I see you in all the trees,
and I possess you tumbling,
intoxicated with love,
on the lawns of fragrant grass.
And when the moon gives
its humble blessing to men,
I see you gigantic, silhouetted
by the sharp edges of a lightning bolt;
I see you enormous,
confused with the immortal,
scattering your indulgence
over the world,
soothing the desperation
of so many suffering castaways;
I breathe you in the atmosphere,
I imagine you in the mystery,
I extract you from nothingness.
It seems to me that the world was only made
to help me evoke you,
and the sun to serve me as a lantern
over the rugged path.

Όταν ο ήλιος χύνει
διαμάντια πάνω στον κόσμο,
τότε εισπνέω όλα τα λουλούδια,
σε βλέπω σε όλα τα δέντρα,
και σε κατέχω καθώς κυλιόμαστε,
μεθυσμένοι από αγάπη,
στους χλοοτάπητες με το αρωματικό γρασίδι.
Και όταν το φεγγάρι δίνει
την ταπεινή ευλογία του στους ανθρώπους,
σε βλέπω γιγαντιαίο, με τη σιλουέτα σου
να σκιαγραφείται από τις αιχμηρές άκρες μιας αστραπής·
σε βλέπω τεράστιο,
να συγχέεσαι με το αθάνατο,
να σκορπίζεις την επιείκειά σου
σε όλο τον κόσμο,
να απαλύνεις την απελπισία
τόσων πολλών βασανισμένων ναυαγών·
σε εισπνέω στην ατμόσφαιρα,
σε φαντάζομαι μέσα στο μυστήριο,
σε εξάγω από το τίποτα.
Μου φαίνεται ότι ο κόσμος δημιουργήθηκε μόνο
για να με βοηθήσει να σε ανακαλέσω,
και ο ήλιος για να μου χρησιμεύσει ως φανάρι
πάνω από το δύσβατο μονοπάτι.

*Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.

Ερχόταν πράγματι βροχή·
ο αέρας είχε σταματήσει
κι ο ουρανός χαμήλωνε σταχτής.
Μα μ’ όλες τις πρώτες ψιχάλες
Δεν έβρεξε στο τέλος.

Τώρα μου γράφεις· «Είπα ότι θα βρέξει…»
Εν τούτοις –είμαι βέβαιος– δεν έβρεξε.
Αυτό ’ναι γεγονός.

Κι εκτός αυτού, κατά το βράδυ, αργότερα
άνοιξε τον ουρανό ο αέρας που ξανάρχισε
κι ίσαμε τις τρεις
κυλούσε σαν να σάρκαζε
ένα κατακίτρινο φαρμακερό φεγγάρι.

*Από το βιβλίο “Ποιήματα”. εκδ. Ερμής, Αθήνα 1977.

ΑΠΟΠΕΙΡΑ
 
Πήρα τα κυπαρίσσια
να τα βάλω στη θέση τους
ίσια στητά ψηλόκορμα
Μα όλο και κάποιο χανόταν
ή ξεχνιόταν στην τσέπη
του τρύπιου παντελονιού μου
Λες να φταίει η βροχή;
Και τούτος ο αγέρας
πώς διάολο φυσάει έτσι;
 
*
 
ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΕΙΣ
 
Νάμαι λοιπόν
ανάμεσα στα κυκλάμινα του κρανίου μου
με τον πυρετό ν’ ανθίζει γύρω μου
να κάνω πως δεν καταλαβαίνω
τις ριπές των ήλιων
που χρυσίζουν τα μέταλλα
χρυσόμυγες κομμάτια των ονείρων μου
να τιτιβίζουν στα παράθυρα των ματιών μου
και να δραπετεύουν μια-μια
βάφοντας με τα δάχτυλά τους
το λευκό μου τοπίο
Εσύ το ’πες:
Η ομορφιά βρίσκεται στα δάχτυλα
κι όχι στις δαχτυλήθρες

*Από τη συλλογή «Ποιήματα (1980-2025)», αυτοέκδοση, 2025.

ΜΑΤΑΙΗ ΠΡΑΞΗ

Την ώρα που τα ρολόγια όλα
έδειχναν πίκρα και πίκρα ακριβώς
η γυναίκα με τα μαλλιά ξέπλεκα
πάνω στην πολυθρόνα της
σε μια απελπισμένη εναντίωσης πράξη
μανιωδώς πουλόβερ έπλεκε
τον άσωτο το θάνατο να ντύσει
σε ξέρω εσένα καλά σε ξέρω,
έλεγε το θλιμμένο στόμα της,
από μανία υπέρμετρη πάσχεις
σκαιός και γυμνός γυρνάς
αχνίζεις και θερίζεις

αποκαμωμένη κάποτε
έγειρε και ξάπλωσε
σε κάτασπρα σεντόνια

*

Η ΑΠΡΟΣΚΛΗΤΗ

Την έλεγαν Φωτεινή
δεν θα την ξαναδείτε
γι’ αυτήν δεν θ’ ακούσετε ξανά
τίποτα το σπουδαίο δεν της συνέβη
από υπερβολική δόση μοναξιάς
μια νύχτα καυτή του Ιούλη πέθανε

στο δρόμο το σώμα έπεσε
που γρήγορα τον ξέπλυναν
μη και φανούν τα ίχνη της
μη και φανεί πως πέρασε
απ’ τη ζωή απρόσκλητη

*

ΣΙΩΠΗ ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΗ

Βέβηλα χέρια την άγγιξαν
στο διάβα τους άφησαν
αλύγιστα μάτια κλειστά
στο πάτωμα την καρδιά
μιας κραυγής υποψία στο στόμα
αίμα και σπλάχνα θερίστηκαν
έγινε των κυττάρων διάχυση

η πόλη τα φώτα της έσβησε
της πτώσης της μάρτυρας
μάρτυρας ή δράστης
οι δρόμοι δαγκώνουν
οι σκοτεινοί και αδιάφοροι δρόμοι
δαγκώνουν

έξω ο κόσμος ύπνο δικαίου κοιμάται

έξω σιωπή εκρήγνυται συντριπτική

*Από τη συλλογή “Στης δυστοκίας τον τόπο ο αλέκτωρ σωπαίνει”, εκδ. Κύμα, 2024.

Το θολερό είδωλο που επιστρέφει η υγρή γυάλινη επιφάνεια
σβήνει το τεκμήριο του χρόνου

Η θύμηση του περασμένου εαυτού
αγαλλίαση και τυραννία
στο παρόν κλέβει τη στιγμή

Το γνώριμο βλέμμα αναζητώντας
σκόνταψα πάνω σε μνήμες διάτρητες
που η συνάντηση κατάφερε πρόσκαιρα να επουλώσει
διατηρώντας το νήμα από το παρελθόν

Οι στιγμές της ζωής δεν εγκαταλείπονται
είναι μια μοίρα που την κουβαλάς μαζί σου
είναι η φωλιά της ύπαρξής σου
αποκοιμιέσαι μέσα της

είναι οι κήποι των παιδικών σου χρόνων
που δεν μαραίνονται
τα τρυπήματα των αγκαθιών
που είχαν γλυκό πόνο
κι η πληγή έκλεινε μετά από λίγο
το κρυφοκοίταγμα
μέσα απ’ τη μισοσπασμένη γρίλια

μπορεί να έφυγες
αλλά οι παραστάσεις είναι ακόμη εκεί
πώς ν’ αποχωριστείς τα πρώτα βήματα
με τόσα ξαφνιάσματα
με μια αμείωτη περιέργεια
όταν θέλεις ν’ απολαμβάνεις μικρές χαρές
που φαντάζουν πολύτιμες
επειδή είναι πια τόσο μακρινές

τις νύχτες μεθάς με τ’ άρωμα της μνήμης
που σ’ έχει μάθει ν΄ αντιστέκεσαι
αλλά και να συγχωρείς
όταν όλα τα χρώματα έχουν πεθάνει
η έγνοια σου βρίσκεται εκεί
κάποιες ώρες δύει
αλλά σε λίγο επανέρχεται δριμύτερη
αναδυόμενη σε όλο της το μεγαλείο

η αύρα της έγνοιας παφλάζει,
τα χθεσινά, τα τωρινά και τα μελλούμενα
είναι η ίδια αέναη διαδικασία
του να νυχτώνεσαι και να ξημερώνεις,
ν΄ ανακαλύπτεις κρυμμένες ιστορίες
και να πλέκεις υφάσματα νοσταλγίας.

Τα φυλλοβόλα
περασμένα φύλλα τους
πάντα θυμούνται

Όσο σκάβονται
βαθύτερα οι ψυχές
τόσο σωπαίνουν

*

Εκείνο το “ίσως”
ίσως σε δικαιώνει
ή σ΄απελπίζει

Τα αντίγραφα
επιμένουν στη θλίψη
της γέννησής τους

Της μοίρας πικρό
υφαντό, δίχως πουλί
δίχως κοτσάνι

Λημέρι στήσε
μη και πατούν οι πίκρες
και σε χορεύουν

Τι να πω στιγμή
Πού βρίσκεις τόσο ορμή
και τη σκορπίζεις;

Πικροί οι νεκροί
Ζωντανό μόνο βαστούν
άπαρτο νόστο

Αρκεί στον τοίχο
ανεπαίσθητη ρωγμή
να τον γκρεμίσει

*

Λάθη και λάθη
Ποιος τον κόσμο τόλμησε
να ‘πει θα μάθει;

Άδηλη σκέψη
κατοικεί μίσχο του νου
και τον λυγίζει

Αν είναι πληγή
και λέξη γάζα να βρεις
πάλι ματώνει

Πόνο στον πόνο
γεμίζουν τα κόκαλα
Κάποτε μέλι

Πράσινο φύλλο
υψώνεται στη σιωπή
και συλλαβίζει

Τώρα ή ποτέ
Γλιστρά κρυφά ο χρόνος
Τραβά’ το χαλί

Σκάβει η μνήμη
Τα χρυσά της τιμαλφή
σε γονατίζουν

Σημαίνει σιωπή
η φωνή του θηρευτή
και μ’ αφανίζει

Ντύσου την ήττα
Τη δορά του θύματος
ποτέ μην ντυθείς

Γίνεσαι σοφός
μ’ ένα τόσο δα, αρκεί
Να σε τρυπήσει

Ή σωπαίνεις τον
θάνατο χορεύοντας
ή μη χορεύεις

*Η ενότητα “Γυμνάσματα” περιλαμβάνεται στο βιβλίο “Μαύρο βαμβάκι”, εκδ. Μελάνι, Δεκέμβριος 2009.

ΚΟΜΠΟΙ

Ο πατέρας ξέμπλεκε τις αλυσίδες.
Φορούσε τα γυαλιά του.
Έβρισκε την άκρη
ανάμεσα σε κρεμάστρες σιδερώστρας
τσακίσεις και ατμούς.

Φρεσκομπανιαρισμένα εμείς
χτενισμένα
με τα καλά μας ρούχα
με τα γυαλισμένα παπούτσια.
Η μάνα τις περνούσε στο λαιμό μας.
Χρυσαφένιες ήταν με σταυρούς βαφτιστικούς.

Κάθε φορά στη θέση τους.
Κάθε φορά μπλεγμένες.
Κι εμείς κάθε φορά καθώς έπρεπε
με τα ευχαριστώ και τα παρακαλώ στο στόμα.

*

ΚΑΤΑΓΩΓΗ

Ενισχυμένη τσιμεντόπλακα
δυο όροφοι με επεκτάσεις
μπαλκόνι στη θάλασσα
σκάλες γυριστές
πλυσταριό πατάρι υπόγειο
ρούχα στην ταράτσα
εικονοστάσι
τζάκι τετράγωνο
πλακάκια μάρμαρα
αρμοί αλφαδιασμένοι
στον ήλιο.

Στο μπάνιο λιποθύμησα
στο πρώτο σκαλί χάραξα το μέτωπο
μια πόρτα έπιασε τα δάχτυλα
τα μάτια στο πιάτο
στα θεμέλια πήλινα θραύσματα.
τις νύχτες άκουγα
αίμα κόκκινο κόκορασ που κράζει
βήματα διωγμένων.

Βγαίνοντας
άφησα τη σιδερένια αυλόπορτα ανοιχτή.
μα το σπίτι εκεί
ούτε δύο βήματα δε μ’ ακολούθησε.

*

ΚΙΝΙΝΟ

Κληρονομιά
γραμμένη στη φόδρα από τις φούστες μας
μετρημένη σε λόγια σκληρά
σε βλέμματα άγρια.

Η Δενείχετιποτα να δώσει
πέτρινο στήθος
χέρια παχιά
η Πουτοπαράκανε
κόβοντας κομμάτια τη σάρκα της
σ’ ανίερο τάισμα.
η Ανδενδώσει χάνεται
και η Δεθαμπειποτέ σε τέτοιο νταλαβέρι.

Καθεμιά παράπονο κλειστό.
μαμιά γνώση άδωρη.
στον καιρό τους πορεύονται ρωτώντας
τα τι και τα πως ξηλώνοντας
και ράβοντάς τα πάλι.

*Από τη συλλογή “τρύπα στο πάτωμα”, εκδόσεις των άλλων, 2021.