Ζακ Πρεβέρ, Δύο ποιήματα

ΚΑΠΟΙΟΣ

Ένας άνθρωπος βγαίνει από το σπίτι του
Πολύ νωρίς το πρωί
Είναι ένας άνθρωπος λυπημένος
Αυτό δα φαίνεται στο πρόσωπό του
Ξαφνικά βλέπει ένα παλιό καταλογάκι τηλεφώνων
Σ’ ένα σκουπιδοντενεκέ
Το τινάζει λίγο και το φυλλομετράει μηχανικά
Μένουν τα πράγματα όπως είναι δεν αλλάζει τίποτε
Αυτός ο τόσο λυπημένος άνθρωπος
Λέγεται Μαλακίδης
Γι’ αυτό είναι τόσο λυπημένος
Φυλλομετράει
Φυλλομετράει συνέχεια
Κάποτε σταματάει
Στο γράμμα Μ
Φτάνει στη στήλη ΜΑ-
Τότε το λυπημένο βλέμμα του φωτίζεται
Γεμίζει από χαρά Κανείς
Πραγματικά κανείς δεν έχει το ίδιο όνομα
Είμαι ο μόνος Μαλακίδης
Ψιθυρίζει μέσ’ από τα δόντια του
Πετάει το βιβλιαράκι
Τινάζει και τη σκόνη από τα χέρια του
Και συνεχίζει πια
Περήφανος το δρόμο του.

***

ΕΝΑ ΟΜΟΡΦΟ ΠΡΩΙΝΟ

Κανέναν δε φοβόταν
Τίποτε δε φοβόταν
Αλλά ένα πρωινό ένα όμορφο πρωινό
Του φάνηκε πως είδε κάτι
Όμως είπε «Δεν είναι τίποτε»
Και είχε δίκιο
Με τη δική του λογική χωρίς αμφιβολία
Δεν ήταν τίποτε
Όμως το ίδιο εκείνο πρωινό
Του φάνηκε πως κάποιον άκουσε
Και του άνοιξε την πόρτα
Μα την ξανάκλεισε «Κανένας είπε»
Και είχε δίκιο
Με τη δική του λογική χωρίς αμφιβολία
Δεν ήτανε κανείς
Και ξαφνικά φοβήθηκε
Κατάλαβε πως ήταν μόνος
Ή μάλλον όχι μόνος εντελώς
Και τότε είδε
Το Τίποτε μπροστά του
Αυτοπροσώπως.

*Από το βιβλίο “Ζακ Πρεβέρ, Θέαμα και ιστορίες”, Εκδόσεις ύψιλον/βιβλία, 2002. Μετάφραση: Γιάννης Βαρβέρης.

Advertisements

2 ποιήματα | Άγγελος Ευθυμιάδης

Φτερά Χήνας

saratsis

Ένα “μέχρι εδώ ήταν” είναι η ζωή σου χρόνια τώρα.
Δεν υπήρξες και τόσο γενναιόδωρος όσο νόμιζες.
Εκείνες τις στιγμές που βούλιαζες βαθιά στο δίλημμα:
μήπως ναι ή μήπως όχι;
Εκείνες τις στιγμές εκλιπαρούσες για ένα τηλέφωνο φίλου να πατέ για μπύρες ή για καφέ.
Ως εκ θαύματος περίμενες ένα τηλέφωνο για να ξεμπερδέψεις από το δίλημμα πιο ομαλά,
χωρίς να τυραννηθείς, ανώδυνα.
Το τηλέφωνο δεν υπήρχε ποτέ, οι αποφάσεις σου συνήθως έγερναν στο ναι και πάντα στο καυτερό μυαλό σου μετά την απόφασή σου ένα “μέχρι εδώ ήταν” σέρνοταν ανυποψίαστο και αδύναμο ενώ άφηνες το κινητό με δύναμη στο τραπέζι,
ένα δείγμα θυμού μπροστά στους ωκεανούς θυμού που κρύβεις.
Τραβώντας μαλακία θες να πειστείς ότι το σώμα σου και οι βιολογικές σου ανάγκες είναι ακόμα ζωντανές και λειτουργικές.
Πως καταφέρνεις και πνίγεσαι εκεί που τα παιδιά πλατσουρίζουν;
Δεν έχει τέλος η βουτιά, φίλε.
Πιάσου από οπουδήποτε.
Γίνε αυτός ο…

View original post 159 more words

Έσο έτοιμος

ένα έτσι

Το ζήτημα στην ποίηση είναι να αφήνεις
Να περνάνε οι διαφημίσεις ανώδυνα
Κι έπειτα να λες αυτό που δεν θες
Με τέτοιο τρόπο που να μοιάζει πως δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά
Κι από το πρώτο γράμμα να προετοιμάζεις την έξοδο
Πριν καν φανταστείς πως άνοιξε μια πόρτα
Με τη σιγουριά του χρόνου που χάνεται
Ή μιας θύμησης ανυπόστατης
Φορώντας πάντα τα παπούτσια σου
Έχοντας ενναλακτικό σχέδιο απόδρασης
Σε περίπτωση που αναγκαστείς να ομορφύνεις το κείμενο
Ή πιστέψεις πως υπάρχει κάτι το πολύτιμο σε αυτό.

View original post

Κατερίνα Γώγου, 25 Μαΐου

Ένα πρωί θ’ ανοίξω την πόρτα  
 
και θα βγω στους δρόμους  
 
όπως και χτες.  
 
Και δεν θα συλλογιέμαι παρά  
 
ένα κομμάτι από τον πατέρα  
 
κι ένα κομμάτι από τη θάλασσα  
 
-αυτά που μ’ άφησαν-  
 
και την πόλη.
Την πόλη που τη σάπισαν.  
 
Και τους φίλους μας που χάθηκαν.  
 
Ένα πρωί θα ανοίξω την πόρτα  
 
ίσα ολόισα στη φωτιά  
 
και θα μπω όπως και χτες  
 
φωνάζοντας “φασίστες!!”  
 
στήνοντας οδοφράγματα και πετώντας πέτρες  
 
μ’ ένα κόκκινο λάβαρο  
 
ψηλά να γυαλίζει στον ήλιο.  
 
Θ’ ανοίξω την πόρτα  
 
και είναι -όχι πως φοβάμαι-  
 
μα να, θέλω να σου πω, πως δεν πρόλαβα  
 
και πως εσύ πρέπει να μάθεις  
 
να μην κατεβαίνεις στο δρόμο  
 
χωρίς όπλα όπως εγώ  
 
-γιατί εγώ δεν πρόλαβα-  
 
γιατί τότε θα χαθείς όπως και εγώ  
 
“έτσι”  “αόριστα”  
 
σπασμένη σε κομματάκια  
 
από θάλασσα, χρόνια παιδικά  
 
και κόκκινα λάβαρα.  
 
Ένα πρωί θ’ ανοίξω την πόρτα  
 
και θα χαθώ  
 
με τ΄όνειρο της επανάστασης  
 
μες την απέραντη μοναξιά  
 
των δρόμων που θα καίγονται,  
 
μες την απέραντη μοναξιά  
 
των χάρτινων οδοφραγμάτων  
 
με το χαρακτηρισμό
-μην τους πιστέψεις!-  
 
Προβοκάτορας. 

Ζήσης Αϊναλής, Από τη “Μυθολογία”

Παίζοντας με τα χρώματα μηνός φθινόπωρο ουρανό
το μαύρο φίδι σάγμα
να σέρνεται στις λάσπες τη βροχή
να φτύνοντας τα δόντια σου φυτρώνοντας
πυρίπνοα λιοντάρια η χίμαιρα φίδι ουρά
που πίσω σου κοντά
μη φτάνοντας τα χέρια
μέσα στα σωθικά σου μάτια
γυρίζοντας που κλώθοντας
τ’ αδιάλυτα σκοτάδια
τροφή στα δόντια το κορμί
νύχια ξερνάς τα σπλάχνα

***

Τώρα τα κλάματα των χαμένων παιδιών
μέσα το δάσος που πέφτουν τα φύλλα
αδύναμες κραυγές μικρές παγιδευμένες
χορεύοντας οι σκιές τριγύρω που μεγαλώνουν τ’ άστρα
σκοτεινά πλάσματα το σκοτάδι κυκλώνοντας
αόρατα μάτια που να κυνηγώντας
ασθμαίνοντας οι φωνές πεθαμένοι κορμοί
τρεκλίζουν τα πόδια που ματώνοντας τη στιγμή
λαχανιασμένες αναπνοές κόβοντας την ομίχλη πυκνή
και μες το βάθος της λίμνης σκοτεινής
τ’ αντικαθρέφτισμα πνιχτή απειλή
και μες τα φύλλα τα πουλιά σιωπή
χειμώνας

***

Κρατώ τα μάτια μου ένδικα μες τον μεσόγειο χρόνο
μιαν όραση πολυπριαματική που μεγεθύνοντας τον πόνο
μιαν αίσθηση ιδιώνυμη οδύνης μες τον τόπο
κι έπειτα σύδεντρο σαλός καρνάβαλος ξωκλήσι σ’ ένα λόφο
τόσα χαμένα γυναικεία κορμιά ονείρωξη φαντάσματα
τα προσωπεία χρυσά
κι οι πέτρες μαύρες στίλβοντας έναν γιγάντιο ήλιο
κι οι αστρολάβοι θάλασσα να ξεδιπλώνοντας γοργόνες μες
τη νύχτα
το άδειο δέρας τζίτζικας καμένοι ελαιώνες
όπου κι αν πήγα όπου κι αν γύρεψα
κατατεμαχισμένος μόνος
ποια θαλασσα ποιο φως παραίσθηση κρατώ
τα μάτια μου ένδικα στον ενδοφλέβιο πόνο

*“Μυθολογία”, Εκδόσεις ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ, Φεβρουάριος 2013.

Σημεία και Τέρατα για την έντυπη αντικουλτούρα

Tο Σάββατο 20 Ιανουαρίου το δίκτυο «Σημεία & Τέρατα», στο οποίο συμμετέχουμε,
διοργανώνει στο Chimeres.Space (Πυθοδώρου 6, Μεταξουργείο)
μια ημέρα αφιερωμένη στην έντυπη αντικουλτούρα
με εργαστήρια, συζητήσεις, πειραματισμούς και παιχνίδια.

Το Τεφλόν θα παρουσιάσει δύο μηπερφορμάνς στο τέλος της βραδιάς,
ενώ στον πάγκο με τα έντυπα θα βρείτε το νέο μας τεύχος καθώς και παλιότερα.

Ακολουθεί το πρόγραμμα:

14.00-16.00 Τσάι και συμπάθεια με τα Σημεία & τα Τέρατα

16.00-20.00 Γουόρκσοπς // πειραματισμοί // παιχνίδια // συζητήσεις:

Σελιδοποίηση
Πώς σελιδοποιούμε τα κείμενά μας; Πώς ετοιμάζουμε το έντυπό μας για εκτύπωση;
Πώς επιλέγουμε το μέγεθος του εντύπου μας; Πώς κλείνουμε τα αρχεία μας;
Τι κάνουμε με τα κολάζ, τα σχέδια και τις φωτογραφίες μας;
Πώς ορίζουμε τα περιθώρια; Τι είναι τα crop marks;

Εξώφυλλο
Πώς φτιάχνουμε ένα εξώφυλλο από το μηδέν; Πώς επιλέγουμε τα υλικά μας;
Ποιες τεχνικές μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε; Πώς υπολογίζουμε τη ράχη;
Πώς φτιάχνουμε στένσιλ και σφραγίδες; Πώς φτιάχνουμε μεταξοτυπία;
Τι είναι τα αυτιά;

Εκτύπωση
Πότε επιλέγουμε offset και πότε ψηφιακή εκτύπωση; Τι διαφορές έχουν;
Ποια μέθοδο εκτύπωσης επιλέγουμε όταν θέλουμε να εκτυπώσουμε λίγα αντίτυπα;
Πώς επιλέγουμε τα χρώματα που θέλουμε να εκτυπώσουμε;
Τι είναι η δίχρωμη εκτύπωση και τι η τετράχρωμη;
Τι κάνουμε όταν επιλέγουμε τη φωτοτυπία;

Βιβλιοδεσία
Ποιοι τρόποι βιβλιοδεσίας υπάρχουν και ποιες οι διαφορές τους;
Ποιοι τρόποι βιβλιοδεσίας ενδείκνυνται για ολιγοσέλιδα έντυπα;
Πότε επιλέγουμε καρφίτσα και πότε ραφτοκολλητό;
Πώς διπλώνονται οι σελίδες στο τυπογραφείο και πώς αυτό επηρεάζει το δέσιμο;
Εργαστήριο κοπτικής βιβλιοδεσίας.

20.00-22.00 Παρουσίαση μπροσούρας-Συζήτηση
Παρουσίαση της μπροσούρας Το σύγχρονο εκδοτικό τοπίο και άλλα καινά δαιμόνια
και συζήτηση για το εγχώριο εκδοτικό τοπίο, την αφομοίωση του όρου «αυτοέκδοση»
και την ανάγκη δημιουργίας δικτύων και οριζόντιων δομών έντυπης αντικουλτούρας.

22.00-23.00 Τεφλόνιαν μηπερφορμάνς
> Σύγχρονη αλβανόφωνη ποίηση: Τρώγεται η πατρίδα;
Σύγχρονοι αλβανόφωνοι ποιητές και ποιήτριες γράφουν για την πατρίδα
που «της έχουν ξύσει τα βουνά και τους γκρεμούς», για την ελπίδα
που «τσιμεντώθηκε», για το κτήνος που «κοιτάζει πάντα στα κρυφά».
Με εκφραστική αμεσότητα, στηλιτεύουν τον εθνικισμό και τον θρησκευτικό φανατισμό,
περιγράφουν την κόλαση του πολέμου και αφουγκράζονται τον αντίλαλο
στο δάσος της πραγματικότητας.
> Η ελπίδα έχει πάντοτε πλαν μπι
Ένα ποιητικό παραλήρημα για την ελπίδα ως επιχειρηματικό σχέδιο
με εγγυημένη απόδοση επένδυσης.

23.00-01.00 Μπαρ