Χρήστος Μαρτίνης, Τρία ποιήματα

16.
αυτός ο χειμώνας μας διέλυσε
ίσως το χιόνι και δε βλέπαμε ο ένας τον άλλον
ίσως το κρύο και δεν ακουστήκαμε
ίσως που περπατούσαμε σκυφτοί

τώρα
στον ήλιο στρέφουμε τα μάτια μας
ξέφτια πολύχρωμα εγώ εδώ εσύ εκεί
να κυματίζουμε στο φως

***

17.
εσείς όλοι εσείς
εσείς όλοι που τρέχετε
συνεχίστε
στο τέλος του δρόμου δε θα βρείτε θάλασσα
ούτε εκδίκηση ούτε επιστροφή
στο τέλος του δρόμου πάλι εμένα θα βρείτε
να φωνάζω
εσείς όλοι εσείς
εσείς όλοι που τρέχετε
συνεχίστε

***

18.
αν σας ρωτήσουν
να πείτε κάτι ποιητικό
πως τράκαρε καβάλα σε μια μηχανή
στην άγρια κόντρα με το χρόνο
ή πως τον έσφαξαν σ’ ένα κωλόμπαρο της εθνικής οδού
κάποια θλιμμένη πέμπτη
να βρείτε κάτι πειστικό
μην πείτε απλώς πως πέθανα
μην πείτε την αλήθεια

*Από τη συλλογή “το ξένο φως”, Εκδόσεις “Υποκείμενο”, Απρίλης 2017.

Advertisements

Νικόλας Αλ. Σεβαστάκης, Δύο ποιήματα

Το φορτίο

Ζεστό το βράδυ
από τον πυρετό
ή κάποια φλόγωση του έρωτα
κοχλάζει η μοχθηρία των μπαλκονιών
που χάσκουν στο κενό
πλοιάρια που κάθισαν αιώνες
στις πίκρες κάποιας καραντίνας
Σιγούν για τα καλά τα πράγματα
ο κλονισμός δεν φαίνεται στην όψη τους
καθώς περνούν αγόγγυστα στη λήθη
φορτία ασυνόδευτα σε ξεχασμένα μπάρκα

***

Ημερήσια εκδρομή

Σπίτια που ροδίζουν ομοιόμορφα
στους άνυδρους λοφίσκους
κάποιου εχθρικού εδάφους
που άλλο δεν κρατάει τα προσχήματα:
Ο ήλιος με την πράσινη βερμούδα του
άφησε τις ρακέτες
στον πιο γελοίο χορτοτάπητα
όπως ο καταδότης που δίνει ενα χαρτί
με τα ονόματα των καταδικασμένων

*Από τη συλλογή “Οι χειμώνες της μνήμης”, Εκδόσεις ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ, 2010.

Χρήστος Μπράβος (1948-1987), Πέντε ποιήματα

Προγραφή

Ζυγιάζεται γκρίζο, γεράκι. Σάπιο
αγεράκι πώς τα καίει τα μαλλιά
σου!
Δε θα γλιτώσεις Ιφιγένεια· αυτά
που ήξερες για σύννεφα πονετικά να
λησμονήσεις. Κορμί φιδιού θα
δέρνεσαι στο χώμα, δίχως κεφάλι
πετεινός και θα χιμάς. Και τα
καράβια θα ξεχάσουν τα νερά.
Μέσα σε μπαρ οι ναύτες θα
σαπίζουν

13-15/4/82

*Από την Ενότητα «Ξύλινα τείχη».

***

Ουράνιο ψάρι

Στον Γιώργο Κακουλίδη

Η σκοτεινή της μήτρα αναδεύει
και σάμπως μπάσταρδο κι απόψε σε ξερνά·
στον κύκνο σου λαιμό θηλιά περνά
το χέρι της Σειρήνας· και σε ζεύει.
Τα πόδια σου πριόνισε η προπέλα
κι όλη τη νυχτα αλυχτάς σκυλί λυτό·
πάλι θα λεν τη μάνα σου Λητώ
και τη σπασμένη κάμα σου Μαρκέλλα.
Σε ποιο λιμάνι τ’ ουρανού να σκάψω τάφο,
να σε ρουφήξει ποια θεόρατη κοιλιά;
Θα πνίγεις στο σκοτάδι τα σκυλιά
κι εγώ απ’ τον πάτο της ζωής μου θα σου γράφω.

18/6/83

*Από την ενότητα «Μετά τα μυθικά».

***

Συντέλεια

Είπε το νυχτοπούλι: «Πετούν δυο
μαύροι άγιοι». Τ’ άστρα γυρίσανε
να ιδούν«είναι δυο άγιοι
λαμπεροί» είπε η σελήνη
κι ακούστηκε ο κρότος ο μεγάλος
της γης
που τσακιζότανε τυφλή
πάνω στο βράχο.

***

Απόκρυφο

Μ’ άλογο μαύρο και τυφλό
να μπω στον ύπνο σου. Ριγμένος
σταυρωτά. Με τα καρφιά μου.
Εσύ από χιόνι. Με το κάρβουνο
στα μάτια. Τα πέταλα ν’ ακούς
και τα φτερά. Το τζάμι του θανάτου
που θα σπάζει.
Να τιναχτείς-νύφη που ξύπνησαν
τα δάκρυα του γαμπρού ανοίγει
το ταβάνι ανεβαίνουν.
Να μη θυμάσαι τίποτα μετά-
μόνο του δαίμονα το χέρι
που ευλογούσε.

***

Το νερό

Να μην την πει κανείς αυτή τη νύχτα
που έπνιξε το θάνατο στην κούνια.

* Από το βιβλίο «Μετά τα μυθικά», εἰκόνες Χρόνης Μπότσογλου, πρόλογος Μιχάλης Γκανάς, ἐπιμέλεια και ἐπίμετρο Μισέλ Φάις.εκδ. Πατάκη, 1996 (μεταθανάτια έκδοση). Αναδημοσίευση από εδώ: http://www.poiein.gr/archives/19087/index.html

Γρηγόρης Σακαλής, Νέα αρχή

Ένα ποτάμι κυλάει σιγανά
ήσυχα κι αθόρυβα
είναι μέσα οι φωνές μας
που σιωπούν
είναι μέσα οι κραυγές μας
που δεν βγαίνουν προς τα έξω
τα όνειρα μας ταξιδεύουν
απαλά προς το άγνωστο
χτίσανε τείχη στις όχθες
φοβούνται την οργή του κόσμου
μα αυτό το ποτάμι το μικρό
έχει δύναμη μεγάλη
δυναμώνει με το χρόνο
έχει σοβαρό προορισμό
θα φουσκώσει
θα ξεχειλίσει
όλη την παλιά σαβούρα
θα παρασύρει
θα δημιουργήσει με τα νερά του
γόνιμο έδαφος
για μια νέα αρχή.

Κωστής Τριανταφύλλου, ε μ ε ί ς ε δ ώ (1975)

Πολυτχνείο, 1973

στον αδερφό μου Στέλιο Βασιλειάδη

Αφήνει τα όνειρά του στον πρώτο καφέ πνιγμένα.
Ποιοι κατεβαίνουνε στο δρόμο να ξεπεράσουν το αδιέξοδο;
Βάζει το ατσαλάκωτο κουστούμι του και σβήνει
χάνει την ύπαρξή του εγκλωβισμένος. Χάθηκε!
Ξέρουμε τον ήχο της σιωπής που φέρνει καταιγίδα!
Ποιοι ξεφεύγουν απ’ τον μικρόκοσμό τους;
Στραγγαλισμός κι ελαφρότητα!
Κάθε μέρα μια απ’ τα ίδια αποκεφαλισμένα!
Ήμουνα κι εγώ εκεί, λένε όλοι τώρα και γράφουνε και μιλάνε πολύ
και μας λένε κι ιστορίες!
Τρείς κι ο κούκος πάντα εδώ!

Ξέρουμε τον ήχο της ασημαντότητας, της εγωπάθειας, της αδιαφορίας αλλά και τον ήχο της έκρηξης ξέρουμε!

Στο δρόμο φοιτητές, ανένταχτοι πολίτες
και άλλοι
τρελοί και μαγεμένοι
αγανακτισμένες μάνες μέναν καλό λόγο για τα παιδιά τους
κάποιοι με συνείδηση
κάποιοι
στους Υπομηχανικούς, στα σκαλάκια του Πανεπιστήμιου, στη Νομική.

Εμείς εδώ
όλοι οι γνωστοί κι οι άγνωστοι εδώ άπνοια και φριχτές ματιές
με το δέρμα κέλυφος άλλου κόσμου που μας συνοδεύει!
Όλοι μαζί ζώντας μέσα στα μάτια
με την ψυχή στο στόμα
λέξεις κοτρόνια κατρακυλάνε αιμόφυρτα
επιτέλους κουβέντες προς τα έξω!
Άλλοι νόμιμοι κι άλλοι παράνομοι με πολλές σκέψεις από αλλού και ποιος δεν είχε ιδέες και ποια δεν έπαιρνε πρωτοβουλίες
όλοι μαζί.

Εμείς όλοι εδώ
πολίτες, περαστικοί αλλά και μαθητές κι εργαζόμενες
και φίλοι από τα παλιά
φίλοι
που γλύτωσαν απ’ τα βασανιστήρια ο κατάλογος γεμάτος
δεν ήταν όλοι εδώ
αλλά όσοι μπόρεσαν
κάνανε την καρδιά αυτού του τόπου να ραγίσει
από δύναμη ψυχής
αντοχή
εδώ πίσω από τα κάγκελα
στη Πατησίων σε μια Αθήνα έρημη και τρομαγμένη
μπροστά σε όλους έξω από τα δόντια
με τη ψυχή στις λέξεις και τα καινούρια συνθήματα
για το σύστημα και την εξουσία του.

Αν
ήταν όλοι εδώ μέσα
κι έξω από τα κάγκελα
στο Πολυτεχνείο!

Αν, βέβαια!

*Αυτόνομη Ομάδα ΚΡΑΚ, Αθήνα, 1975,
από το ανέκδοτο βιβλίο του Κωστή Τριανταφύλλου Ποιήματα-Προκηρύξεις.

**Περισσότερες πληροφορίες για το έργο του καλλιτέχνη Κωστή Τριανταφύλλου:
http://www.costis.gr/biotaomicrongammarhoalphaphiiotakappa972.html

**Εμείς το πήραμε απο εδώ: http://voidnetwork.gr/2017/11/17/%CE%B5-%CE%BC-%CE%B5-%CE%AF-%CF%82-%CE%B5-%CE%B4-%CF%8E-%CE%BA%CF%89%CF%83%CF%84%CE%AE%CF%82-%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%86%CF%8D%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CF%85-1975/