Dan Georgakas (1938-2021), Pinball Purgatorio

I stand taut
by the flipper buttons
of the pinball machine
as the metal comet
carouses in an electronic universe.
My ego is lured by illusions
of perpetual play.
Amid the clamor
of bells, buzzers, and lights
hope rebounds foolishly
from bumper guard
to bumper guard.
Flippers hurl
and rehurl
that hope into what seems perpetual play,
yet, in the end, I know
the glittering steel must finally elude
the straining fingers
of my schizoid soul.

Μένω τεντωμένος
δίπλα στα κουμπιά των πτερυγίων
του φλίπερ
καθώς ο μεταλλικός κομήτης
γλεντά σε ένα ηλεκτρονικό σύμπαν.
Το εγώ μου παρασύρεται από ψευδαισθήσεις
ατέρμονου παιχνιδιού.
Μέσα στη φασαρία
των κουδουνιών, των βομβητών και των φώτων
η ελπίδα αναπηδά ανόητα
από προστατευτικό
σε προστατευτικό.
Τα φλίπερ εκτοξεύουν
και ξαναεκτοξεύουν
αυτή την ελπίδα σε αυτό που μοιάζει με ατέρμονο παιχνίδι,
ωστόσο, τελικά, ξέρω
ότι ο αστραφτερός χάλυβας πρέπει τελικά να ξεφύγει
από τα τεντωμένα δάχτυλα
της σχιζοειδούς ψυχής μου.

*Από το “Pomegranate Seeds – An Anthology of Greek-American Poetry”, Somerset Hall Press, 2008 (editor: dean Kostos).

**Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης

Γρηγόρης Σακαλής, Ονειρογραφία

Φωτογραφία: Sofalca Raluca

Ονειρεύτηκα πως με ζωγράφιζες
γυμνό στο τραπέζι του νεκροτομείου
μετά τα εκατό μου.

Θεέ μου
τι ανακατωμένα ήπια πάλι
χθες βράδυ.

Χρόνια βυθιζόμουνα στο γκρεμό
τώρα νεκρό μοντέλο ζωγραφικής
κι οι ονειρώξεις ενδιάμεσα
να χαλάνε το τοπίο.

Πελαγία Φυτοπούλου, Τέσσερα ποιήματα

Κι αν τραβήξω τη σκανδάλη
φταις εσύ, ο άντρας
φταις που τις νύχτες
αφήνεις βελανίδια
στην κοιλιά μου

Κι αν τραβήξω τη σκανδάλη
φταίω εγώ, η γυναίκα
φταίω που τα μεγαλώνω
σαν να ‘πάνε παιδιά μου

Κι αν τραβήξω τη σκανδάλη
κρότος δεν θ’ ακουστεί
είναι που στο στόμα σου
χάνεται κάθε σαρκικός λυγμός,
ακόμη κι εκείνος, ο
Μέγας Ανατολικός

*

τα βράδια αφήνουμε την πόρτα ανοιχτή
μπαινοβγαίνουν γάτες
είμαστε εμείς
παριστάνουμε τους νέους

*

Ξύπνησα βουτηγμένη στο αίμα
Ένα ελάφι στέκεται δίπλα μου
Αμήχανο που είναι
Χαμένο θα ‘λίγες
Σαν στρατιώτης που γύρισε
Δεν ξέρει τι να κάνει με το αίμα
Κι ας του έμαθαν ότι αφήνει καλό αποτύπωμα

*

δεν μιλάς
στην ποίηση ξεσπάς
κάθε βράδυ μαζεύω
τους νεκρούς σου
με τους τραυματίες τι να κάνω;
βοήθησέ με λίγο
θυμούνται ακόμη τη διαφορά
βοήθησέ με, άντρα,
είμαι πρωτάρα στον πόλεμο

*Από τη συλλογή “μάθημα γεωγραφίας”, εκδ. ενύπνιο, 2021.

Τώνια Τζιρίτα Ζαχαράτου, Οι αδελφές μου ως αδελφές Χαλιγουέλ

Φωτογραφία: Noemia Prada

Υπάρχει κάτι αλλόκοτο σ’ αυτή την ιστορία,
όπως όταν μου ζητούν με το βλέμμα
να μην προδώσω ένα μυστικό
ή σαν μια πλεξούδα σκόρδα παρατημένη
για μέρες στο πίσω κάθισμα ενός αυτοκινήτου.

Τηλεπαθητικά αισθήματα και αστρικές προβολές,
ο χρόνος ακινητοποιημένος στην οθόνη της τηλεόρασης
φτιάχνουν ζωές από λιπαρά άπλυτα και ξεραμένο σάλιο.
Πέφτει βαρύ το μάτι πάνω μας κι οι αδελφές μου
με αφήνουν να τους χαϊδέψω τα μαλλιά.

Κάθε φορά που το σαλόνι γίνεται φλεγόμενη κοιλάδα,
φοβούνται μήπως ερωτευτούν τον λάθος απεσταλμένο,
μήπως κι εξαφανιστούν σε μια καινούργια διάσταση
δίχως να αφήσουν πίσω ούτε ίχνος.

Όμως εγώ γνωρίζω πως την ύστατη στιγμή
σαν την Μοργκάνα λε Φέι θα με κουβαλήσουν
ετοιμοθάνατη στο Άβαλον για να με τραγουδήσουν
σ’ ένα γυάλινο φέρετρο γεμάτο κατιφέδες.

*Δημοσιεύτηκε στο “Τεφλόν”, Νο 35, Καλοκαίρι-Φθινόπωρο 2026 (σελ. 77).

Βίκυ Κατσαρού, Κυλήστε, δάκρυά μου

Δάκρυά μου,
κυλήστε απ’ τις πηγές σας.
Εξόριστη απ’ την καρδιά Του
-αν είμαι-
θα θρηνώ για πάντα.
Η νύχτα όπως θα υφαίνει
τα κόκκινά της πέπλα,
εκεί μέσα για πάντα θα κρυφτώ,
ποτέ Του μη με βρει
και προλάβει να μ’ εγκαταλείψει.
Φώτα ψυχρά,
φώτα που την ψυχή μου ξεγυμνώνουν,
ποτέ έκανα το φως σας μη με φτάσει.
Καμία νύχτα δεν είναι σκοτεινή
για μένα, για μένα
και για όσους ολάκερη
έχουμε την καρδιά μας χάσει.
Στο σκοτάδι για πάντα ας ζήσω,
την πλάτη Του αν μου γυρίσει.
Απ’ την πιο ψηλή κορφή
της πιο σκληρής Του καταδίκης,
όλη μου η ευτυχία γκρεμίστηκε
και πόνο γέμισα και θρήνο
Και δυστυχία πολλή.

*Από τη συλλογή “τα κεράσια της εύας”, εκδ. Ιωλκός, 2018

Anastasia N. Margeti, Plato Dialectics – Psyche Poetry Pride – (Syn)thesis of poles / Πλάτων – Ψυχή και (π)οίηση – Διαλεκτική των αντιθέτων

(fifty seven epigrams) – (πενήντα επτά επιγράμματα)

DIALECTICAL MATERIALISM
EPITHYMETIKON
Being

ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΟΣ ΥΛΙΣΜΟΣ
ΕΠΙΘΥΜΗΤΙΚΟΝ
Είναι

The Axiom:
if authority of light
is given to the gaze…

Αξίωμα: Αν
εξουσία του φωτός
δοθεί στο βλέμμα…

In your inner Labyrinth
be brave enough to see
your Minotaur.

Στον Λαβύρινθο μέσα σου
τόλμα και δες
τον Μινώταυρο.

DIALECTICAL MATERIALISM
EPITHYMETIKON
Non-being

ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΟΣ ΥΛΙΣΜΟΣ
ΕΠΙΘΥΜΗΤΙΚΟΝ
Μη Είναι

Venus Anadyomene
there she is. No!
No trade for eroticism!

Αναδύεται
η Αφροδίτη· όχι!
μη μ’ αντάλλαγμα!

… unhypothetical principal:
Captive of pain
you shall remain.

…θεμελίωσης
αρχή ανυπόθετος:
δέσμιος πόνου.

DIALECTICAL PSYCHOLOGY
THYMOEIDES
Being

ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΟΣ ΨΥΧΙΣΜΟΣ
ΘΥΜΟΕΙΔΕΣ
Είναι

Our love
feasted upon our old Egos
next to gravesite candles.

Η αγάπη μας
δείπνησε τα Εγώ
με κεριά του τάφου.

O! Aristotle
Eudaimonia begins from
Thy golden mean!

(Ὦ) Ἀριστότελες!
Eὐδαιμονίας βάσις
μεσότης ἐστί.

DIALECTICAL PSYCHOLOGY
THYMOEIDES
Non-Being

ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΟΣ ΨΥΧΙΣΜΟΣ
ΘΥΜΟΕΙΔΕΣ
Μη Είναι

Fear of God and
–clash and crash human will as Symplegades–
Fear of Death.

Φόβος Θεού και
-βούλησης Συμπληγάδες-
Φόβος Θανάτου.

Opposite poles of passions
darken the golden mean
of Parthenon.

Δίπολα παθών
συσκοτίζουν το μέτρο
του Παρθενώνα.

DIALECTICAL LOGIC
LOGISTIKON
Being

ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΟΣ ΛΟΓΙΣΜΟΣ
ΛΟΓΙΣΤΙΚΟΝ
Είναι

O! Blind Oedipus Rex
rise, be the chorus leader
of awareness.

Τυφλός Οιδίπους
κορυφαίος του χορού
της επίγνωσης.

Personal freedom
upon umbilical cord cut.
Tragedy starts.

Κοπή του λώρου·
τραγωδίας έναρξη
τ’ αυτεξούσιο.

DIALECTICAL LOGIC
LOGISTIKON
Non-Being

ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΟΣ ΛΟΓΙΣΜΟΣ
ΛΟΓΙΣΤΙΚΟΝ
Μη Είναι

Memories as Caryatids
slowly fade
into unconsciousness.

Καρυάτιδες μνήμες
βουλιάζουν αργά
στ’ ασυνείδητο.

Poetry a path
to “We”. Pride
asphyxia within your Ego.

Ποίηση οδός
προς το Εμείς. Οίηση
στάση στο Εγώ.

*Plato Dialectics, εκδ. Mediterra Books.

Μπίλη Βέμη, Ο κόκορας των θεμελίων

Ήσυχα ήσυχα
άνοιξε η καταπακτή
που οδηγούσε στο βάθος του σπιτιού
καθόταν εκεί και τραγουδούσε
χωρίς το χυμένο αίμα του
ο κόκορας των θεμελίων

Απ’ την καταπακτή
χάθηκαν πρώτα τα ποντίκια
έφτασαν κοντά στον τραγουδιστή
και πέθαναν
μετά κατέβηκαν ο σκύλος
και η γάτα
και πέθαναν
ο παππούς και η μητέρα
και πέθαναν
ο πατέρας και ο μεγάλος αδερφός
με τη σειρά
κι όταν ακούστηκαν χτυπήματα στην πόρτα
τραβήχτηκαν και τα παιδιά

Ήταν το πιο κρυφό μέρος του σπιτιού

Εκεί άλλαζαν βάρδιες κι αγρυπνούσαν τα παιδιά
μεταγγίζοντας χυμό απ’ τους νεκρούς
στις φλέβες του πουλιού
να φέγγει το τραγούδι του
τη νύχτα

*”Ο κόκορας των θεμελίων”, 1971. Περιλαμβάνεται στο συγκεντρωτικό τόμο “Ποιήματα”, εκδ. Άγρα, 2023. (Σελ. 54).

Χρήστος Κολτσίδας, Τρία ποιήματα

ΤΡΑΒΗΓΜΑ ΤΟΥ ΞΙΦΟΥΣ

Ο Σαμουράι έχει ένα ξίφος βρόχινο
καλά ακονισμένο.

Το τραβάει απ’ τη θήκη
κόβει με μιαν ανάσα το κενό,
ξαναθηκώνει.

Έτσι δεν έχει αίμα να σκουπίσει
-μόνο νερό.

*

ΚΡΑΥΓΗ

Για να τρομάξει τους εχθρούς του
ο Σαμουράι βγάζει μια κραυγή.

Αλλά απ’ την κραυγή
τρομάζει κι ο εαυτός του.

*

ΜΑΧΟΜΕΝΟΣ Ή ΜΟΝΟΣ

Με πολλούς εχθρούς μάχεται ταυτόχρονα ο Σαμουράι.

Χορός ο πόλεμος
στην επιφάνεια του χάους.

Αλλά το χάος
-που είναι μια ύπουλη ρουφήχτρα-
τον ρούφηξε
και τελικά τον ξέβρασε
σε μια κρυστάλλινη ερημιά.

Και τώρα νιώθει μόνος
φυσικά.

*Από τη συλλογή “Η καρδιά του Σαμουράι – Δεκάξι ασκήσεις ψυχραιμίας”, εκδ. Θράκα, 2023.

Λευτέρης Πούλιος, Δρόμοι

Δρόμοι — στιλπνά σκούρα χταπόδια τούτης της χώρας μου,
που πάνω σας δίχως μορφή και δίχως βάρος
πορεύεται το μέλλον· κούρσες, πούλμαν, δεξαμενόπλοια,
κάποιο ποδήλατο και κανένα σπουργίτι
που κυλά τις αόρατες ρόδες του πάνω στην άσφαλτο.
Από κάτω υπόγειοι δρόμοι. Από πάνω
αέρινες σήραγγες παίζοντας τζαζ.
Δρόμοι πλάι σε στραφτερές βιτρίνες, πλάι
σ’ αγάλματα ή ανάμεσα από μαγαζιά κι
εργοστάσια. Δρόμε έξω απ’ το πανεπιστήμιο.
Έξω απ’ το κτίριο της Βουλής. Δρόμε εθνικέ.
Δρόμοι της συνοικίας. Δρόμοι μαστιγωμένοι
από πίσσα και αίμα. Φτιαγμένοι με φωνές
και χαλίκια. Κάτω απ’ το βάρος
οδοστρωτήρων και χιλιάδων διαδηλώσεων.
Δρόμε, σάβανο του Γρηγόρη, του Σωτήρη, του Τάσσου.
Δρόμοι — παιάνες. Δρόμοι γιορτής.
Δρόμοι — αγωνία. Δρόμοι — φονιάδες.
Ποια κατάρα πάνω σας έχει πέσει;

Περιμένουμε ο καθένας στη στάση του.
Περιμένουμε όλοι μαζί στο τσίγκινο υπόστεγο.

*Πηγή: Ποίηση 1, 2, εκδ. Κέδρος, 1975.

Ντίνας Σιώτης, Ο φασίστας

Η κοινωνία αν και ακίνητη μού φαίνεται πως είναι
πολύ σκληρή προς τον εαυτό της, την έχουν πείσει
πως φτώχεια και ανέχεια είναι ο τελευταίος σταθμός

της κανονικότητας, έχει εθιστεί να πιστεύει σε ένα
μέλλον χωρίς υποδομές, σήμερα κάνει πολύ παρέα
με εκείνους που την υπονομεύουν, πολύ θα ’θελα

να συναντούσα στο δρόμο για το Πολυτεχνείο έναν
φασίστα και να πιάναμε κουβέντα για τούτο και για
’κείνο, να μου εξηγήσει πώς χάβει τόσο ανέξοδα

τόσες ανοησίες απ’ τα γήπεδα του Διαδικτύου, πώς
έχει παραχωθεί μέσα σε τόσα ξεφλουδισμένα ξόρκια,
τι σόι ψυχή έχει (αν έχει), ξέρει τι σημαίνει κοινωνία;

νιώθει μοναξιά μπροστά στην άδεια τηλεόρασή του;
μετά να τον υποχρεώσω, να τον κάνω με το ζόρι να
σκάψει βαθιά μέσα του να δει τι σκατά έχει μαζεμένα

Τήνος, 16 Νοεμβρίου 2026