Βαρύ, καυτό μέταλλο πέφτει επάνω μας.
Γκρίζα, σεβάσμια, ολική καταστροφή.
Πόσες φορές να πυροβολήσεις τα πόδια σου;
Οι λέξεις αμήχανες στέκουν μπροστά σε μια τέτοια ιστορία.
Σαν να πάγωσε όλη η μουσική.
Σαν να ξέχασε η λαλιά τη μορφή της.
Να μην ξεχάσουμε όμως το ρόδο του αυτεξούσιου.
Γι’ αυτό δημιουργήθηκε η αιωνιότητα.
Για το πεφταστέρι που θα ξαναδούμε.
Για την ανάγκη που γίνεται έγνοια και τρυφεράδα.
Για όσα άφοβα ελπίζουμε.

Να σε ξεπροβοδίσω πριν αποδεκατιστώ
ευελπιστώ την αμνηστία μας ν’ αφουγκραστώ
λουλούδ’ ευωδιαστό
τις κάρες να στολίζει.

Καδένες και λουριά;
Χειροπεδώστε με παιδιά!
Για σβέρκο μου κλειδιά
προσευχητάρια τα διαλύσουν·

Καρατομημένος αβλεπτί
φροντίσατε παλάμη μ’ ασορτί
προς ευαγγέλιο καθετί
το πείσμα της εντάξει·

Διάτα του τον εγνωρίσωμε
(και πολυτρόπως!) μην αργήσωμε
«πανούκλα» φαεινή κολλήσωμε
φυγόμαχοι αβροί.

Κάρτα αρνησικυρία
απαρχή κυρία
αλέθεις μοχθηρία
σ’ ειρηνοποιά αλεύρια.

Άναξ αυτοκρατοριών
ομόσιτος αγκούσας τραπεζαριών
ως θνηταθάνατος επιμελήθηκες σωτηριών
στενεύοντας τη Διορία.

Δευτέρα πρεμιέρα
σκακιέρα ημέρα
καλεί στην αλλαξιέρα
πακτωλούς εξώνητων!

Πλάνταζε φρουρέ
που βρήκες στα πλευρά μπερέ
στις εκστρατείες ρετιρέ
καρνάβαλος διαμείνεις!

*Ο Κωνσταντίνος Τσίγκας, είναι 21 ετών, Λαμιώτης, και σπουδάζει παιδαγωγικά προσχολικής στο βόλο. Ποιήματα και κείμενα του έχουν φιλοξενηθεί σε έγκριτα ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά, μεταξύ των οποίων τα: Ποιείν, Culturebook, Fractal, Μονόκλ, Λόγω Γραφής, Έννεπε Μούσα, Eyelands, tovivlio.net, Στίγμα Λόγου, Με ανοιχτά βιβλία, Νότες Λογοτεχνίας και metallidis.eu

Εαρινή συμφωνία α’

Εκείνο το φίδι που
ανέκαθεν
με το ένα μάτι ανοιχτό
λαγοκοιμάται μέσα μου

το πήγα σήμερα στα μαγαζιά

κι ενθουσιασμένο ψώνισε
ένα σωρό πουκάμισα

γαλάζια
κίτρινα

τριανταφυλλιά

*

Εαρινή συμφωνία β’

Σαν σαύρα λιάζεται
σε μια νύχτα πουκάμισο αλλάζει

ποτάμι πολύβουο
κυλάει

ο χρόνος.

*

Οι μέρες

Γυάλινες χάντρες
πήλινες

και άλλες πλαστικές

κι αυτή η χάντρα
ξαφνικά

από αστερόσκονη.

*

Τάι-τσι

Στρογγυλός ο κόσμος
κι ανάλαφρος σήμερα

σαν σαπουνόφουσκα
ιριδίζει

ξεχνώ τις μέρες
που μοιάζουνε με ράχη σκαντζόχοιρου

με πίσσα.

*

Ξημερώνει

Ξυπνάει η μέρα
κι η λεμονιά στον κήπο ευωδιάζει

το σκυλί που γάβγιζε στο βάθος του δρόμου

έχει σωπάσει.

*Από την ενότητα “Οι μέρες” που συμπεριλαμβάνεται στη συλλογή “Μεταξύ”, εκδ. Απόπειρα, Αθήνα 2012.

Rent a house near the beach, or a cabin
but: Do not take your walking shoes.
Don’t take any clothes you’d wear
anyplace anyone would see you.
Don’t take your rechargeables.
Take Scrabble if you have to,
but not a dictionary and no
pencils for keeping score.
Don’t take a cookbook
or anything to cook.
A fishing poly, ok
but not the line,
hook, sinker,
leave it all.
Find out
what’s
left.

Νοίκιασε ένα σπίτι κοντά στην παραλία ή μια καλύβα
αλλά: Μην πάρεις τα παπούτσια σου για περπάτημα.
Μην πάρεις ρούχα που θα φορούσες
σε οποιοδήποτε μέρος όπου θα σε έβλεπε κανείς.
Μην πάρεις τις επαναφορτιζόμενες μπαταρίες σου.
Πάρε το Scrabble αν πρέπει,
αλλά όχι λεξικό και ούτε
μολύβια για να κρατάς το σκορ.
Μην πάρεις βιβλίο μαγειρικής
ή οτιδήποτε για να μαγειρέψεις.
Ένα δίχτυ ψαρέματος, εντάξει
αλλά όχι το νήμα,
το αγκίστρι, το βαρίδι,
άφησέ τα όλα.
Βρες τότε
τι
έχει μείνει.

*Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.

Πες μου για αυτό

Δεν έχω δικά μου λόγια
Το στόμα μου, αν είναι να πει αλήθειες
ανοιγοκλείνει χωρίς ήχο

Ψηλαφώ αφηγήσεις άλλων γυναικών
Στριμώχνονται και ξεχειλίζουν
σκοντάφτουν η μια πάνω στην άλλη
Κλέβω τα λόγια τους
Υπάρχω μόνο με άλλο όνομα από το δικό μου

Οι μόνες λέξεις που με χωρούν έχουν ήδη ειπωθεί
Στις περιγραφές πολέμων βρίσκω λόγια που ταιριάζουν
Εκεί που ζήσανε σφαγές, εκεί και η δική μου ιστορία
Ό,τι δεν βρίσκω έτοιμο, ας μείνει μυστικό

Αφελώς ρωτάς να σου πω κάτι παραπάνω

*

Ασυνείδητη Συμμαχία

Φαίνεσαι καλός
Σταθερός
Δεν μ’ αιφνιδιάζεις
Οι λέξεις μου πέφτουν ψίχουλα χάμω
Φοβάσαι μην τσαλακωθώ
Μην ακουμπήσεις μέσα μου
κάτι πιο σκληρό απ’ ό,τι αντέχεις
κάτι δικό σου

Σε αυτό το γραφείο που δεν αλλάζει εποχές
φοράμε ο ένας στον άλλο φωτοστέφανο

*

Μοιρασμένη σιωπή

Ας καθίσουμε εδώ ήσυχα
τα κόκαλά μας χαλαρά και ασύνδετα
ριγμένα άτακτα στην καρέκλα σ’ ένα σακί από δέρμα
Ας καθίσουμε χωρίς συνδέσμους και συνοχή
χωρίς ασφάλεια, περίγραμμα και σώμα
Ας καθίσουμε έως ότου φανερωθεί
το επόμενο βήμα,
η επόμενη στιγμή
όπου θα ανασυνταχτούμε, θα ανασυνδεθούμε,
θα ολοκληρωθούμε
και ξανά -σαν να μη συνέβη τίποτα-
θα πάμε στις δουλειές μας

*Από τη συλλογή “Το κέντρο δεν αντέχει””, εκδ. Ενύπνιο, 2026.

Εισαγωγή σε μια κρίση

Πνίγομαι.
Μην.
Ανησυχείς.
Το έχω.
Ξαναπάθει.
Χάνω.
Πράγματα.
Συνεχώς.
Όπως.
Αναπνοή.
Μαξιλάρια.
Όχι τα.
Κλειδιά.
Αλλά.
Τις πόρτες.
Συνεχώς.
Συνεχίζω.
Όπως.
Ηρεμία.
Προσφορές.
Σήμα.
Σόλες με.
Λίγο.
Κομμάτι γης.
Χάνω.
Ενοχές.
Θήκες.
Ύπνο.
Φυτά
Υ-.
Ποτίθεται.
Είχαν α-
ντοχή.
Πνίγομαι.
Μην.
Ανησυχείς.
Το έχω.
Ξαναπάθει.
Βρέθηκε.
Η μαμά.
Στοπ.

*

Να ‘το

τα μαθήματα φωνητικής σου / ρυζόγαλο κονιάκ ουά ουά ουά / διάττοντες άφθες / η νόθα άρπα στο λαρύγγι / όμοια με της περσικής Μίσυ τα νύχια του αέρα / απλωμένο εκεί στο έγχορδο το άστρο μας κρεβάτι / η μετρ / το κονιάκ / η τζαζ / εμείς

Διάλειμμα των δυόμιση

τα μαθήματα αφήγησής μου / μια αποτυχία

*

Ατόλη

Δε νευρίασα

μόνο άφησα το άσπρο καλώδιο

πάνω στα μπλε πλακάκια της κουζίνας

μπλε μαρέν και μπλε πετρόλ

Ίσως τώρα σταματήσεις

να φεύγεις κολυμπώντας

*Από τη συλλογή “Τεφροδόχος σε ένα ένα φεστιβάλ techno”, εκδ. Θράκα, 2021.

Γράφει η Μαρία Κασσιανή Πανούτσου*

Δεν γράφω για κατατρεγμένους, για τον άνθρωπο που υποφέρει. Το σύστημα της διακυβέρνησης – όλα τα συστήματα – είναι φτιαγμένα για να συνθλίβουν τον άνθρωπο. Αφήνω το έργο της ενημέρωσης στις εφημερίδες. Την αλήθεια την εμπιστεύομαι στις μαρτυρίες, στην ποίηση και στην τέχνη.

Ο Omed Qarani είναι Κούρδος και γεννήθηκε το 1992 στο Ερμπίλ* (την αρχαία Άρβηλα, όπως την αναφέρει ο Στράβων στη Γεωγραφία του). Γράφει ποίηση και διηγήματα που δημοσιεύονται σε κουρδικά περιοδικά και εφημερίδες. Είχε την τύχη να ζήσει για μερικά χρόνια στην Ελλάδα και ερωτεύτηκε την ελληνική λογοτεχνία. Μεταφράζει μόνος του τα ποιήματά του στα ελληνικά. Μεταφράζει επίσης ποιήματα Ελλήνων ποιητών στα κουρδικά και κουρδικά ποιήματα στα ελληνικά.

Η σχέση του με την Ελλάδα και η ζωή του, που ξεκίνησε και ξετυλίγεται στην πατρίδα του, είναι η μαρτυρία που εμπιστεύομαι. Δύο χώρες, η μία στη Δύση, η άλλη στην Ανατολή, με πολλά κοινά στοιχεία, στη διαδρομή της ιστορίας τους, και αυτό δεν φαίνεται με την πρώτη ματιά βέβαια. Οι διαφορές πολλές , αλλά και οι ομοιότητες επίσης.

Διαβάζοντας την ποίηση του Omed Qarani, υπερισχύει το προσωπικό βίωμα του ποιητή, η εμπειρία, τα τραύματα, η καθημερινότητα του τόπου του και η παγκόσμια στάση απέναντι στους αδύναμους, που γεννιόμαστε χωρίς να ορίζουμε την τύχη μας και τα χρόνια της ζωής μας. Αυτά είναι το υλικό που κυριαρχεί στην ποίησή του.

Με πίστη στην ποίηση, η οποία προβάλλεται ως το τίποτα αλλά και ως το όλον, αφού τόσο λίγα μπορούμε να ονειρευτούμε και να πραγματώσουμε στη ζωή μας πάνω στη γη.

Πιστεύω πως – και αυτό μου το δείχνει η ίδια η ποίησή του – πως, με το πέρασμα του χρόνου, θα γίνεται όλο και βαθύτερη, όλο και πιο μοναδική. Ποίηση προσωπική, αλλά και μαρτυρία. Ποίηση κοινωνικοπολιτική, συγχρόνως προσωπική, εξομολογητική, πονεμένη, με μια πειθαρχία του έμμεσου, σαν να προσπαθεί να μην τραυματίσει και τον αναγνώστη. Προσεκτικά βαδίζει, με επιρροές από την ποίηση του τόπου του, αλλά και την ελληνική ποίηση όπως, ο Μίλτος Σαχτούρης, του Γιάννη Ρίτσου και του Μανόλη Αναγνωστάκη συγγένεια ως προς την ανθρωπιστική και κοινωνική διάσταση, στην ανάδειξη του απλού ανθρώπου και στην αξιοπρέπεια των καταπιεσμένων. Μας φωτογραφίζει τους αδικημένους, τους ξεχασμένους και τους ανθρώπους που αναζητούν μια χαμένη ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Ουτοπικό στοιχείο και γι΄ αυτό τραγικό.

Τις επιρροές του όμως, τις απομακρύνει, γυρεύοντας να μη χάσει την ταυτότητα του τόπου του και των θεμάτων που τον απασχολούν. Ισορροπίες βλέπω στη γραφή του, που έχουν ενδιαφέρον. Απ’ τη μία πλευρά, ο τρόπος που χτίζει τον στίχο και, από την άλλη, το περιεχόμενο που τιθασεύει, για να μην γίνει δραματικό, χωρίς όμως να χάσει, μέσα στην απλότητά του, το τραγικό στοιχείο. Ακριβώς σε αυτήν την απλότητα εμφανίζει ταπεινά και λιτά, το τραγικό στοιχείο.

Η ανάπαυση στο ποίημά του Η Ανάπαυση έχει ένα χαμένο κλειδί , δεν είναι πλέον κάτι αυτονόητο ή προσιτό. Είναι κάτι που πρέπει να αναζητηθεί, σχεδόν σαν να αποτελεί ένα άπιαστο όνειρο ή ο λαβύρινθος της ζωής μας. Η αναζήτηση γίνεται δύσκολη, ατελείωτη, σχεδόν μυθική. Το επτά, ως παραδοσιακός συμβολικός αριθμός, προσδίδει στο ποίημα μια παρα- μυθική και τελετουργική διάσταση.

Η Ανάπαυση έχει ένα χαμένο κλειδί
πίσω από εφτά πόλεις κι εφτά δρόμους,
μέσα σε εφτά εφταώροφα κτίρια,
σε εφτά δωμάτια κλειστά…
Μέσα στις τσέπες των δερμάτινων παλτών,
εκεί που κατοικούν οι εφήμεροι θεοί,
οι εργάτες το αναζητούν.

Ποίηση εξομολογητική, με αίσθημα μόνιμης πικρίας και απολογισμού. Μια ποίηση που φανερώνει το άδικο, τη μονιμότητα του άδικου ουσιαστικά – την μη ελπίδα- αλλά και την αθωότητα μιας κοινωνίας. Τη δική του ματιά, που είναι ματιά ενός ανθρώπου που επιδιώκει, με απλό τρόπο και άμεσες εικόνες, και συμβολισμούς να αναδείξει την κατάσταση της ανθρωπότητας, διότι οι μαρτυρίες του, ποιητικά δοσμένες, δεν παύουν να είναι μαρτυρίες που θα έπρεπε να αντιμετωπιστούν όχι μόνο ως ποίηση, ως έμμεση τέχνη και έκφραση, αλλά ως μαρτυρία, για να δοθεί προσοχή και λύση. Μαρτυρούν επίσης και την διαχρονικότητα.

Η φράση αυτή ΜΕ ΞΕΧΑΣΕΣ μπορεί να διαβαστεί ως προσωπικό παράπονο, αλλά αποκτά ευρύτερη κοινωνική διάσταση μέσα από τους επόμενους στίχους:

…..σαν αίμα χυμένο
από τα σπλαχνικά
δυστυχήματα της δουλειάς…

Στο ποίημα το αίμα γίνεται σύμβολο της θυσίας του ανθρώπου στον βωμό της εργασίας.

ΚΑΙ ΧΑΡΑ ΑΠΟΥΣΙΑΖΕΙ.
Με ξέχασες
σαν αίμα χυμένο
από τα σπλαχνικά
δυστυχήματα της δουλειάς…

Παραθέτω αυτά τα δύο ποιήματα ως δείγματα που αντιπροσωπεύουν την ποίησή του στο σύνολό της. Το πρώτο δημιουργεί έναν ποιητικό κόσμο κατά την γνώμη μου το δεύτερο αφήνει να φανεί η πληγή το προσωπικό βίωμα το τραύμα. Στοιχεία βασικά της ποίησής του.

Τι μου αρέσει στην ποίησή του προσωπικά: «Η απλότητα ακόμη και όταν δεν είναι απλά διατυπωμένο το ποίημα δίνει τη αίσθηση της καθαρότητας της ψυχής, της ειλικρίνειας και της απλότητας ».Προτείνω να αναζητήσετε την ποίησή του.

“Ιουλιανές νύχτες”

Νύχτα ενός Ιουλίου,
εργάτες κοιμούνται υπό το σεληνόφως,
περιστέρια πίσω
από τα βλέφαρα των οφθαλμών μου κρύβονται,
τα όνειρά μου
από τον μιναρέ της σιγής πέφτουν
και λέω στον εαυτό μου:
δεν είμαστε τίποτα
παρά παιχνίδι για τον τόπο και τον χρόνο…
Άλλη νύχτα ενός Ιουλίου,
εργάτες υπό το σεληνόφως
κοιμισμένοι, τα βλέφαρά μου τόσο βαριά
όσο εκείνο το κτίριο
που πάνω του είμαστε ξαπλωμένοι,
σκέπτομαι τις παραπλανητικές σχέσεις,
τους φθηνούς λόγους,
το τραύμα του ανόητου γέλιου,
λέω στον εαυτό μου:
η ζωή ρεύει με την φλέβα που υπομένει…

7/11/26
Αθήνα

Σημ.

1. Η Μαρία Κασσιανή Πανούτσου έχει ζήσει στην παιδική της ηλικία και εφηβεία στο Ιράκ και έχει μια εμπειρία από τις χώρες αυτές σε καλύτερες εποχές.
2. Το Erbil βρίσκεται σε απόσταση περίπου 350 χλμ. βόρεια της Βαγδάτης του Ιράκ.

SMOG OF THE SOUL / ΤΟ ΝΕΦΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

There’s a wrongness in the air, a smog of the soul.
The dictionary started coughing and coughed up blood
delicately as a heroine in lace dying of consumption.
The music is sorry for her
but there’s nothing to be done.
The signs saying Dead End don’t just mean streets.
The living in their ordinary clothes haunt the dead
and the dead laugh.
We stub our eyes as easily as our toes.
It hurts.
There’s no band-aid for bruised smiles.

Υπάρχει κάτι λάθος στον αέρα, ένα νέφος της ψυχής.
Το λεξικό άρχισε να βήχει και έφτυσε αίμα
με την ίδια λεπτότητα που θα έδειχνε μια ηρωίδα με δαντέλες που πεθαίνει από φυματίωση.
Η μουσική τη λυπάται
αλλά δεν υπάρχει τίποτα να γίνει.
Οι πινακίδες που λένε «Αδιέξοδο» δεν αναφέρονται μόνο στους δρόμους.
Οι ζωντανοί με τα καθημερινά τους ρούχα στοιχειώνουν τους νεκρούς
και οι νεκροί γελούν.
Χτυπάμε τα μάτια μας τόσο εύκολα όσο τα δάχτυλα των ποδιών μας.
Πονάει.
Δεν υπάρχει τσιρότο για τα μελανιασμένα χαμόγελα.

*

OLD MAN CROSSING THE STREET / ΓΕΡΟΣ ΠΟΥ ΔΙΑΣΧΙΖΕΙ ΤΟ ΔΡΟΜΟ

Old man
drags his feet after a cane
slowly.
Light changes
half way across the street.
Cars screech to a halt,
lean on their horns,
yell out their windows,
give him the finger.
If anything
he slows down.
He’s old.
He can barely
haul himself up the curb.
His grandchildren don’t write.
But shiny new cars wait trapped
as his cane takes its time.
They hate him.
It makes him young.

Ο γέρος
σέρνει τα πόδια του ακολουθώντας ένα μπαστούνι
αργά.
Το φανάρι αλλάζει
στη μέση του δρόμου.
Τα αυτοκίνητα φρενάρουν απότομα,
πατούν το κλαξόν,
φωνάζουν από τα παράθυρά τους,
του κάνουν κωλοδάχτυλο.
Αν μη τι άλλο,
αυτός επιβραδύνει ακόμα περισσότερο.
Είναι γέρος.
Μόλις που
καταφέρνει να σκαρφαλώσει στο πεζοδρόμιο.
Τα εγγόνια του δεν του γράφουν.
Αλλά τα καινούργια, γυαλιστερά αυτοκίνητα περιμένουν παγιδευμένα,
καθώς το μπαστούνι του παίρνει το χρόνο του.
Τον μισούν.
Αυτό τον κάνει να νιώθει νέος.

*Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης

**Σχετικός σύνδεσμος: https://poeticoutlaws.substack.com/p/five-brief-loaded-poems-by-berkeley?utm_source=post-email-title&publication_id=811133&post_id=215504896&utm_campaign=email-post-title&isFreemail=true&r=5f6ik6&triedRedirect=true&utm_medium=email

Ηρωική ρίγη 



Είναι βράδυ κρυώνω.
Δυο βήματα από μένα,

το φεγγάρι μου μιλά.

Παραπέρα το τζάμι,
ανακοπανά ρυθμικά.

Χαμογελώ στον εαυτόν μου
και νοιώθω καλά.

Ας βάλω μια ζακέτα λέω.

Σηκώνομαι, πλησιάζω στο τζάμι

Και το κλείνω.
Το βλέμμα πάει στο δρόμο. 

Κάποιος διαβάτης περπατά γοργά.

Μετρώ βηματισμούς
στο απέναντι πεζοδρόμιο.

Ακουμπώ το μέτωπο στο γυαλί.

Μένω εκεί όπως σε παύση,
σε ανακωχή.


Δεν λέω ψέματα κι όμως,
παραμύθια τον κόσμο γεμίζω
και σε μένα την αλήθεια.

Καταρρέω.

Ας βάλω την ζακέτα τελικά.

*



à tout à l’heure

…δεν γυρίζει πίσω ο χρόνος
οι άνθρωποι φεύγουν
νέοι έρχονται
η φύση όμοια και αυτή
πηγαινοέρχεται με ρυθμούς
θεϊκούς
ομοιάζουν αιώνιοι είναι αιώνιοι

και εγώ – εσύ
μικροί πλανήτες λίγων ημερών
ένα ίσα ίσα με ένα φτερούγισμα
μια ανάσα

όμως εσένα θα θυμάμαι
και όσους αγάπησα ναι και τις λέξεις
που με κράτησαν και με έμαθαν
και τα χέρια σου όταν με άγγιζες
και όταν με κοίταζες με απορία
τι να θέλω σκεπτόσουν

εγώ από σένα τι να θέλω
μια γυναίκα σ ένα κόσμο
τελειωμένο, ίσως κι εκείνη πεπερασμένη
απ’ τα φίλτρα της μνήμης
μ’ ένα τούλι στο πρόσωπό της
σε χαιρετά,
χαιρετά τον κόσμο που την μάγεψε…

*

Χαρούμενο τραγούδι

Ξεφυτρώνω σαν βλαστάρι
μιας στιγμής μαγικής
δίπλα σου.

Αγγίζοντάς σε,
η ζωή επανέρχεται
κι η ανάσα φωτίζει
ένα φιλί,
σαν προσευχή,
για το αύριο.

Φύλαξέ με.
Κράτα με
πριν το σώμα
σπαράξει
σαν λαβωμένο περιστέρι,
σαν τίγρη,
αιχμάλωτη,
σαν άλογο
που έχασε
το τρίτο του ποδάρι.

Και άκου τους ήχους μου
μέχρι να με γνωρίσεις —
εμένα
και όχι το είδωλό μου.

Πέφτουν γυμνά τα ρούχα μου στα πόδια μου ένα ένα
Και σπάσαν οι ψιλές κλωστές που δέναν την καρδιά
Από τις φούχτες σκόρπισαν ανώφελα οι σπόροι
Χορός μοναχικός…
Ήταν προμήνυμα της γης η μαλακιά μου ζέστη
Κι υγρό το σώμα, χνουδερό, σαν έτοιμο χωράφι
Που περιμένει σιγανή ποτιστική ψιχάλα.
Ξεράθηκε ο ουρανός…
Και λύθηκαν τα χέρια μου
Αργά χωρίς απελπισιά
Στιγμή – στιγμή
Κι ανάμεσα απ’ τα δάχτυλα
Κυλήσανε οι σπόροι
Σε μάρμαρα
Σπειρί – σπειρί…

*Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Τα Νέα Γράμματα”, περίοδος Β’ – Χρόνος Ζ’- Αρ. 2 – Μάρτης 1944.