Ο κόσμος αυτός ας παραμείνει,
Οι λέξεις ας μην γίνουν
Μιά μέρα σαν τα οστά αυτά
Τα γκρίζα που ραμφίζουν τα πτηνά,

Κράζοντας, ενώ τσακώνονται,
Διαλύονται έπειτα,
Η νύχτα μας
Μέσα στο φως.

Ο κόσμος αυτός ας παραμείνει
Οπως σταματά κι ο χρόνος
Σαν ξεπλένεις την πληγή
Ενός παιδιού που κλαίει.

Και όταν επιστρέφεις
Στην σκοτισμένη κάμαρα
Κοιμάται πια γαληνεμένο,
Νύχτα, αλλά φως.

*Μετάφραση: Μάρκος Καλεώδης