Να ξεπερνάς τον χρόνο είναι τρέλα
οι τροχιές σου διαταραγμένες
διασπούν τα βήματά σου
οι ανάσες στοιχειώνουν
τα μεσημέρια κάνει κρύο
αλλά γύρω σου όλα καίνε
η πορεία προς τον αφανισμό καθοριστική
η απραγία κόντρα στον χρόνο είναι θάνατος

Οι στιγμές της ζωής δεν εγκαταλείπονται
είναι μια μοίρα που την κουβαλάς μαζί σου
είναι η φωλιά της ύπαρξής σου
αποκοιμιέσαι μέσα της

είναι οι κήποι των παιδικών σου χρόνων
που δεν μαραίνονται
τα τρυπήματα των αγκαθιών
που είχαν γλυκό πόνο
κι η πληγή έκλεινε μετά από λίγο
το κρυφοκοίταγμα
μέσα απ’ τη μισοσπασμένη γρίλια

μπορεί να έφυγες
αλλά οι παραστάσεις είναι ακόμη εκεί
πώς ν’ αποχωριστείς τα πρώτα βήματα
με τόσα ξαφνιάσματα
με μια αμείωτη περιέργεια
όταν θέλεις ν’ απολαμβάνεις μικρές χαρές
που φαντάζουν πολύτιμες
επειδή είναι πια τόσο μακρινές

τις νύχτες μεθάς με τ’ άρωμα της μνήμης
που σ’ έχει μάθει ν΄ αντιστέκεσαι
αλλά και να συγχωρείς
όταν όλα τα χρώματα έχουν πεθάνει
η έγνοια σου βρίσκεται εκεί
κάποιες ώρες δύει
αλλά σε λίγο επανέρχεται δριμύτερη
αναδυόμενη σε όλο της το μεγαλείο

η αύρα της έγνοιας παφλάζει,
τα χθεσινά, τα τωρινά και τα μελλούμενα
είναι η ίδια αέναη διαδικασία
του να νυχτώνεσαι και να ξημερώνεις,
ν΄ ανακαλύπτεις κρυμμένες ιστορίες
και να πλέκεις υφάσματα νοσταλγίας.

Αυτογνωσία

Είμαστε τα παιδιά του τελευταίου ξεχερσώματος
μάρτυρες της εξαφάνισής μας
παρατηρούμε την οπτασία μας
στο απέναντι πεζοδρόμιο
κι η προϊστορία μας είναι εξαγοράσιμη

*

Ανάπηρες φλόγες

Τριγυρνάς σε τόπους που στένεψαν
με σκούρα βαριά σύννεφα για σκέπασμα
το κορμί σου σαν να βιάζεται
να γευτεί θυμάρια παλιοκαιρίστικα
καμώνεσαι τον υγιή
κι ας είσαι στριμωγμένος
απ’ ανάπηρες φλόγες

κάποιες νύχτες το κρύο είναι αόρατο
περνάει από κάτι ανεπαίσθητες ρωγμές
αφήνει μελαγχολικούς σφυγμούς
και στιγμές που καταπλέουν
στην αχλύ του τρεμουλιάσματος

έχει νοτίσει ανεπανόρθωτα
εκείνη την ευγενική όψη σου
που αγαπούσα κι έφυγε ξαφνικά
και την έχω τόσο πεθυμήσει
ζητώντας να ξαποστάσω δίπλα της
σε αλέες αμίλητες
που απορροφούν τις ξερές ανάσες

κάποτε τα χάδια ήταν ανέμελα
και δεν λογάριαζαν τον καιρό
δεν ενέδωσαν σε καύσωνες
και πνιχτά μεσημέρια
δόθηκαν πέρα από ώρες
και σε κάθε ορίζοντα
σε περιστρεφόμενους χορούς

εκτείνονταν σε πλακόστρωτα ανυπότακτα
και δωδεκάδες άδεια σημειωματάρια
με κρυφά μηνύματα που αγρυπνούσαν
που προχωρούσαν πέρα από τη θλίψη
δίπλα στις συστάδες των κυπαρισσιών

τώρα σταλάζουν μέσα σε αδιόρατες χοάνες
αμφίβολης υπόστασης
τώρα που έχεις φύγει
ο ήλιος δεν έχει δύσει ακόμα
αλλά ζει τη δεύτερη ανεστραμμένη μορφή του

Η ευτυχία κυλιέται στο χρόνο
και σε μια στιγμή εξαλείφεται
τα κοσμητικά επίθετα είναι αιχμάλωτα
οι καλοσύνες πεθαίνουν ανολοκλήρωτες
και η αιωνιότητα παθαίνει διαλείψεις

τα δρομολόγια του χάους ξεκινούν
από εκεί που εμείς τερματίσαμε
και καμιά προσευχή
δεν μας είναι προσιτή

οι ντροπές περισσεύουν
σερνόμαστε σε λάσπες και προστυχιές
εξισώσεις όλο και πιο δυσεπίλυτες
το αληθές είναι ψευδές
μέσα στα φιαλίδια των αναγκών
τοξικοί επίδεσμοι ενθύμια
από μάχες που δεν δόθηκαν
τα πάντα είναι ατελή και ατελεύτητα…

…οι Μήδοι δεν πρόκειται να διαβούν
εάν δεν τους χαρίσουμε εμείς τα κλειδιά

πλάνες αιωρούνται
πλάνες εξακοντίζονται
πλάνες των πλανητών
πλάνες των πλανεμένων
πλάνες για το θεϊκό
πλάνες για το πραγματικό
πλάνες για το άυλο
πλάνες για το αέναο
πλάνες στροβιλίζονται
πλάνες των κυρίαρχων
πλάνες των κυριαρχούμενων
πλάνες των επουράνιων
πλάνες των επίγειων
πλάνες των υπογείων
πλάνες των ισογείων
πλάνες των θαλασσίων
πλάνες των εναερίων
πλάνες επιθέσεων στο κυρίαρχο
πλάνες αντίστασης στ’ αγάλματα των πλατειών
πλάνες αντιδράσεις στους ρήτορες του τίποτα
πλάνες φρούδες ελπίδες
πλάνες στα τρίμματα της όποιας καθημερινότητας

όταν μαζευόμαστε στο σπίτι τα βράδια γελάμε
και κανείς δεν κρατάει μούτρα στον άλλον
αφήνουμε τις χειμωνιάτικες ανάσες μας στο κατώφλι
τις νύχτες αναρωτιόμαστε μα δεν παίρνουμε απάντηση
τα καλοκαίρια είναι οι πιο σκληρές εποχές
οι οιμωγές μας τρίζουν απ’ την πολυκαιρία
λέμε συνεχώς ασύστολα ψέμματα
ύστερα εξαφανιζόμαστε σαν να τερμάτισε η αποστολή μας
τα χελιδόνια δεν μας επισκέφθηκαν φέτος
πήγαν αλλού να μοιράσουν τους θρήνους τους
τα σίριαλ της αναλγησίας μας θέλουν μεθυσμένους
μετά από μερικές δόσεις έχουμε παραδοθεί
ανάμεσα στα πεθαμένα κούτσουρα του τόπου μας
το στόμα μας χάσκει κατά το υπερπέραν
σαν να θέλουμε να ψαρεύσουμε κάτι
αλλά δεν έχουμε σύνεργα ψαρικής
ωστόσο αγωνιούμε να το κρατήσουμε δίπορτο
για το φόβο των Ιουδαίων…

στο τελευταίο σου ταξίδι
δεν χρειάζεσαι εισιτήριο
ούτε διαβατήριο σου ζητούν
στη χώρα του τίποτα
δεν υπάρχουν τελωνειακές αρχές
ούτε ζητούν διατυπώσεις
γιατί δεν κουβαλάς καμιά αποσκευή
μόνο τον εαυτό σου
κι αυτό παρά τη θέλησή σου

φτύνουμε στα λασπόνερα
κολυμπάμε στα βαθιά νερά
μιλάμε με τον εαυτό μας
αποκλειστικά και μόνο
η ανάκριση γίνεται σε βάθος
στα χέρια κρατάμε ένα τίποτα
τείνει να γίνει ένα τραυματικό κενό
ωστόσο ο καιρός είναι καλός
οι καταιγίδες πέρασαν
κι ο ορίζοντας τρέμει θεσπέσια
οι ουρανοί γεμίζουν μυστήριες βουές
κι εμείς από μικροί φαινόταν
ότι θα μεγαλώσουμε

Η ανάσα όμοια
με προσφύγισσα των δρόμων

στοχάζεσαι μπροστά
στα νερά των βροχών

μένεις άναυδος μπροστά
στο θαύμα της ζωής

και της συνέχειάς του
του θανάτου

στην άμπωτη των λιθαριών
γέρνεις το κεφάλι αποσβολωμένος

με στέρεο χέρι
και ματιά που καρφώνει

σε ξεπλένουν τα νάματα της ζήσης
μέχρι την τελευταία ανάσα

*

Until the last breath

Breath—
like a refugee of the streets

you contemplate
before the waters of the rain

you stand speechless
before the miracle of life

and its continuation—
death

at the ebb of the stone
you bow your head, stunned

with a steady hand
and a gaze that pierces

the springs of life wash over you
until the last breath