Άνοιξαν οι ουρανοί.
Καθισμένος στο άσπρο γραφείο.
Εκεί έξω υπάρχει ο κόσμος.

Υφίσταμαι.
Λέξεις απλώνονται.
Ήχοι πλησιάζουν.

Υπάρχει κάτι.
Αναμνήσεις.
Αναφορά.

Διπλωμένα πόδια τρυφερά.
Μαξιλάρι στην κοιλιά.
Κεφάλι στα σύννεφα ψηλά.

Η Μουσική πλησιάζει
Ανεπαίσθητα από τα βάθη.
Κάποιες στάλες ομορφιάς.

Στο Παρόν δεν υπάρχει φόβος.
Ο Ήλιος τρυπά τα σύννεφα.
Εδώ μέσα όμως υπάρχει κάτι άλλο.

Τι ανασύρεται από τα βάθη;
Πως υπάρχει το κορμί;
Δεν θα απαντήσω.

Σας ψάχνω και δεν σας ψάχνω.
Σας έχω βρει από καιρό,
Τα βήματά μου σας ακολουθούν.

Είναι κάτι που υπάρχει
Και δεν υπάρχει.
Είναι κάτι.

Μπορεί όμως να μην είναι
Ούτε αυτό.
Έτσι απλά.

*Από τη συλλογή “Ποιήματα 2009-2013”.