Franz Kafka – Ένα απόφθεγμα

Ο αληθινός δρόμος περνάει πάνω από ένα ακροβατικό σχοινί που δεν είναι τεντωμένο ψηλά, αλλά λίγο πάνω από το έδαφος. Φαίνεται πως σκοπός του είναι περισσότερο να σε κάνει να σκοντάφτεις πάρα να περπατάς.

Γιώργος Βασιλακόπουλος/George Vassilacopoulos, Δύο ποιήματα

έξω οι σάλπιγγες σταμάτησαν το πρόσεξα στα στεγνά σου
δάχτυλα. ανοίγομαι αλεξίπτωτο και πέφτω ανατριχίλα ή ρόγχος.
θα σε ζωγραφίσω πάλι και ξανά πετώντας τα μέλη μου
στα τέσσερα σημεία της κάμαρας. θα ψήσω στους ίσκιους
τους παλιούς μας ύπνους και πίνοντάς τους θα κόβουμε φέτες το φως
φέτες την κίνηση

outside the trumpets have fallen silent; I noticed it on your
desiccated fingers. I open like a parachute – and I fall …
impatiently the rasping sound of someone’s last breath.
I’ll sketch you and sketch you again scattering my limbs to the
four points of the room. and I’ll brew under the shade our old
dreams and drink them in – so all this movement will be spliced
together – piece by piece.

***

ο ιδρώτας απ’ το τελευταίο ποίημα
ακόμη στις παλάμες σου

μη τον σκουπίσεις

θα εξατμιστεί μέσα στο φως
αποκαλύπτοντας την υπομονή της επανάστασης
με το διάφανο δάχτυλο της γνώσης

μη τον σκουπίσεις
σαν από λάθος
συνεπαρμένη από την αδιαφορία της στιγμής
που μηρυκάζει
μικρούς θάμνους λήθης

the sweat from the last poem
remains on the palm of your hand

don’t brush it off

it will evaporate in the light –
and reveal the revolution and its persistence
with the crystalline finger of wisdom

so don’t brush it off as if it got there by accident
overtaken by the indifference of the moment
which discharges memories
into the hedges of oblivion

*Από το βιβλίο “the pleasure of exile / η ηδονή της εξορίας” (δίγλωσση έκδοση), Owl Publishing, Μελβούρνη 2017. English translation: Peter Lyssiotis.

Nanni Balestrini, Η δεσποινίδα Ριτσμόντ καταγράφει διαφορετικές θέσεις σχετικά με τη

Βέβαια είπε ότι επιτέλους
βέβαια είπε μα ναι
βέβαια είπε ότι μα επιτέλους
ναι βέβαια είπε ότι μα
επιτέλους βέβαια είπε ότι
μα επιτέλους ότι η
βέβαια είπε μα ότι η
ναι επιτέλους αλλά είπε

ότι η βία ναι αλλά ότι
είπε βέβαια επιτέλους είπε
ναι αλλά ότι η βία
η βέβαια αλλά ότι είπε

βέβαια η βία ω αλλά ότι
επιτέλους είπε μα ναι ότι
ω βέβαια ότι η επιτέλους
η βία ω μα ναι η ότι

ότι η βία ορίστε είπε
επιτέλους ω μα ω μα η
βία ορίστε επιτέλους μα
ότι η μα ότι η βία

να είπε σήμερα μα ότι
η ορίστε ότι η βία
σήμερα επιτέλους βέβαια είπε
σήμερα μα ότι η βία

μα ότι βία απάντησε η
σήμερα επιτέλους βέβαια ότι
απάντησε ναι ορίστε σήμερα
επιτέλους μα απάντησε ω

ορίστε όπως και να ᾽χει ότι επιτέλους
η βία βέβαια μα ναι
ότι όπως και να ᾽χει σήμερα απάντησε
όπως και να ᾽χει είπε ότι ω η

λοιπόν είπε ότι σήμερα ότι
η βία μα λοιπόν ναι
απάντησε να όπως και να χει ότι
λοιπόν σήμερα ότι η μα ναι

τώρα η βία λοιπόν
μα όπως και να ᾽χει ορίστε ότι η
βέβαια απάντησε βέβαια τώρα
η βία τώρα σήμερα η

όπως και να ᾽χει λοιπόν διότι
διότι ναι επιτέλους ορίστε που
η βία διότι είπε
απάντησε βέβαια τώρα ω

διότι άρα η βία
ορίστε ω είπε άρα ότι
η βία ορίστε απάντησε
άρα ορίστε επιτέλους ναι

και μα εν τέλει τώρα
σήμερα ορίστε εν τέλει μα
όπως και να χει η βία βέβαια
εν τέλει διότι απάντησε

ότι η βία οποτεδήποτε
η ότι ναι ω μα οποτεδήποτε
να διότι επιτέλους
οποτεδήποτε είπε σήμερα που

ναι μα πάντα ότι απάντησε
πάντα η βία εν τέλει
μα άρα εν τέλει ορίστε
πάντα ότι σήμερα λοιπόν

διότι η βία είπε ο
ο η ορίστε άρα σήμερα
τώρα λοιπόν ο οποτεδήποτε
ο επιτέλους απάντησε όπως και να ᾽χει

ορίστε υπάρχει βέβαια είπε άρα
πάντα ότι εν τέλει τώρα
υπάρχει η βία λοιπόν ο
οποτεδήποτε υπάρχει διότι μα

σήμερα δεν υπάρχει ω εν τέλει
όχι ο ότι μα επιτέλους μα
άρα όχι όπως και να ᾽χει τώρα
η βία δεν ναι μα η

βέβαια όπου λοιπόν πάντα
ότι είπε όπου η βία
οποτεδήποτε υπάρχει ότι σήμερα
όπου επιτέλους απάντησε ο

λοιπόν διότι η ζήτησε
είπε επιτέλους απάντησε
ω μα ορίστε ζήτησε την
εν τέλει τώρα υπάρχει η ζήτησε

* Μετάφραση: Σταύρος Μπουκουβαλέας, Kyoko Kishida.
** Το αναδημοσιεύουμε από εδώ: https://teflon.wordpress.com/2012/11/17/nanni-balestrini-%CE%B9%CE%B9%CE%B9-%CE%B7-%CE%B4%CE%B5%CF%83%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CE%AF%CE%B4%CE%B1-%CF%81%CE%B9%CF%84%CF%83%CE%BC%CF%8C%CE%BD%CF%84-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%B3%CF%81%CE%AC/

***Οι περιπέτειες της δεσποινίδος Ριτσμόντ: Βιβλίο δεύτερο. Η δεσποινίδα Ριτσμόντ φεύγει (1977-1983).

Zωή Καραπατάκη, Felt thought

Η ποίηση πιο επιδραστική
κι απ΄ τη πράξη είναι
το γιατί μπορεί να μην
το κατέχουν όλοι

Μα η αλήθεια είναι
πως η ποίηση η αληθινή
κρύβει τόση σκέψη και συναίσθημα
που λίγες πράξεις έχουν μέσα τους
και ιδίως οι καθημερινές

Κάτω απ΄τον Πλάτανο
κάτσε
με την πλατειά δροσιά
και σκέψου
όπως ο Σολωμός στο λόφο του Στράνη
όπου έγραψε τη Γυναίκα της Ζάκυνθος

Ενώ ο πόλεμος μαινόταν
απέναντι

Γιώργος Καλοζώης, Οι βράχοι της Ιρλανδίας

Πόνος ο τόπος μου κάθε σπίτι
κι αρρώστια κάθε γειτονία κι ένας
γιατρός που διαφωνεί με έναν άλλο
παρήγγειλα πλοίο ευτυχώς το καλοκαίρι
είχα βοηθήσει ναυπηγούς τον χειμώνα
μου πρόσφεραν αντίδωρη χάρη
πήγα στο Μπέλφαστ εκεί όπου
ναυπηγήθηκαν τα παλιά αβύθιστα
πλοία έφτασα μέχρι το Κορκ
η συμφωνία δεν προέβλεπε χειραψίες
σαμπάνιες και τα σχετικά σερπαντίνες
γέλια καπέλα που πετούν ψηλά
πάνω απ’ τα κεφάλια
μου έφτιαξαν πλοίο οι φίλοι μου στο
Μπέλφαστ χρησιμοποιώντας τους δύο
γερανούς τώρα πλέον μουσεία της
εταιρίας Harland & Wolff
μου έβαλαν μέσα σε κάθε καμπίνα
γάζες αιμοστατικές ιώδια οπιούχα
που σε κάνουν να μπερδεύεις
τα λόγια σου
παραπατάς στο κατάστρωμα ξεχνάς
όλους τους στόχους που έβαλες ή
σου έβαλαν από παιδί στη ζωή σου
που είναι και δεν είναι πια δική σου
θέλω να πω πως τίποτα δεν εξαρτάται
πια από σένα αλλά από κάτι άλλο
που όμως δεν έχεις διαύγεια για να το
ονομάσεις κι αφήνεσαι να παρατηρείς
χωρίς να βλέπεις σε παρατηρούν
τα σύννεφα οι κακοί καιροί οι βροχές
και τ’ αστροπελέκια και τα φώτα που
πλησιάζουν κι απομακρύνονται
κι οι μπουγάδες των άλλων φαλαινών
ακούγονται που γευματίζουν
τις πρώτες
τρέχουν τ’ ασθενοφόρα των φαλαινών
να προλάβουν κι οι τραυματιοφορείς
να βοηθήσουν
και τα επείγοντα ετοιμάζονται να
υποδεχτούν τις φάλαινες παντού
ακούγονται στριγγλιές κραυγές και τα
φοβερά αλίμονα καθώς τα ρεύματα
μας ωθούν κατευθείαν και κατά πάνω
στους βράχους του Μόχερ.

*Από τη συλλογή «Η πλαστικότητα των Μορίων», εκδόσεις Φαρφουλάς, 2019.

Μίλτος Σαχτούρης, Τα δώρα

George Grosz, Lovesick man (1916)

Σήμερα φόρεσα ἕνα
ζεστὸ κόκκινο αἷμα

σήμερα οἱ ἄνθρωποι μ᾿ ἀγαποῦν
μιὰ γυναίκα μοῦ χαμογέλασε

ἕνα κορίτσι μοῦ χάρισε ἕνα κοχύλι

ἕνα παιδὶ μοῦ χάρισε ἕνα σφυρί



Σήμερα γονατίζω στὸ πεζοδρόμιο
καρφώνω πάνω στὶς πλάκες

τὰ γυμνὰ ποδάρια τῶν περαστικῶν
εἶναι ὅλοι τους δακρυσμένοι

ὅμως κανεὶς δὲν τρομάζει

ὅλοι μείναν στὶς θέσεις ποὺ πρόφτασα

εἶναι ὅλοι τους δακρυσμένοι

όμως κοιτάζουν τις οὐράνιες ρεκλάμες

καὶ μιὰ ζητιάνα ποὺ πουλάει τσουρέκια

στὸν οὐρανό



Δυὸ ἄνθρωποι ψιθυρίζουν

τί κάνει τὴν καρδιά μας καρφώνει;

ναὶ τὴν καρδιά μας καρφώνει

ὥστε λοιπὸν εἶναι ποιητής



*Από τη συλλογή “Παραλογαίς” (1948).

Γιάννης Υφαντής, Τρία ποιήματα

Έρημη Χώρα

Σάρκας απόλαυση ανάμεσα σε ψάρι της Αλάσκας αχνιστό

γαρίδες του Παλέρμου, μανιτάρια και τζατζίκι ελληνικό.

Κι ένα ποτήρι μπίρα Bolaur.

Κ’ ύστερα μαλακία στο κρεβάτι σου

γιατ’ είσαι αλίμονο μονάχος σου στο Μόναχο

την ίδια ώρα που αμέτρητες γυναίκες

που ζουν κι αυτές μονάχες τους στο Μόναχο
στενάζουν αγκαλιάζοντας τον Άγιο Δονητή

γιατί απόκαμαν να παίρνουν το Θεό
στον αριθμό 0+ ∞ + χάος

και να μην παίρνουνε απόκριση καμμιά.

Στενάζουν αγκαλιάζοντας τον τεχνητό φαλλό

χωρίς να ξέρουν που ο Θεός ενσαρκωμένος
γυρίζει ολομόναχος στο Μόναχο,

με κινητό όπου καμμιά τους δεν τον παίρνει,

αφού καθώς είναι καινούργιος εμιγκρές

τον αριθμό του ούτε ο Πάπας δεν τον ξέρει.

***

Τηλεφωνώ στους φίλους


Στη Ναυσικά Γκράτζιου

Τηλεφωνώ στους φίλους’ όλοι εργάζονται.

Σ’ αυτό τον κόσμο ρε γαμώ το δηλαδή
μόνο εγώ κι ο Ήλιος τεμπελιάζουμε;

***


Του Έρωτα

Του έρωτα

πρέπει να του δινόμαστε γυμνοί

όπως δινόμαστε στον ύπνο και στο θάνατο, γιατί

ο έρωτας θαρρώ είναι η μόνη

μεταλαβιά

αιωνιότητας∙ ο έρωτας

είναι η λύτρωση του τέλειου χορού, είναι

η αγαλλίαση
του Καιρού.