Πρέβεζα

Για πες
σου μιλάει για ποίηση;
πολλοί μιλάνε
λίγοι έχουν να πουν
Γι’ αυτούς που μάτωσαν
να μιλήσουν
η Πρέβεζα στάθηκε
το ένδοξο ανάχωμα

***

Πομπηία

Ανδρόγυνο
ο ένας δίπλα στον άλλον
μέσα στον τάφο
προσδοκία μεταφυσικής;
επιτομή ρομαντισμού;
η απλά η τέλεια αυτοκτονία

***

Εκ των ων συνετέθη

Καθόταν παραδομένος
με τα χέρια ριγμένα στα γόνατα
αν του ’ριχνες ένα κουβά νερό
λάσπη θα γινόταν

***

Οικόσιτο γρασίδι

Το περιφραγμένο γρασίδι
ποτίζεται λιπαίνεται κουρεύεται
με κηπουρό ή μη
Δεν περπάτησαν πάνω του
ζώα απεγνωσμένα για τροφή
λύκοι πονηρά αλεπουδάκια
δεν κατούρησαν κάθε κρυφή
του γωνιά
πουλιά πέρασαν και δεν φώλιασαν
παιδιά σπρώξαν πάνω του ποδήλατα
και τα πλαστικά τους φορτηγάκια
δεν έκανε ποτέ του κεφαλιού του
επαναστάσεις και τέτοια πράγματα

Φράχτες δεν ξεπέρασε στο ύψος
αργά η γρήγορα πάντα κοβόταν
όταν ερχόταν η ώρα
Σε λόφους ξεραίνεται στην άκρη
των κτημάτων
που πάνω τους κάθε σημαία
γέρνει και…

Ήρθε η ώρα της επιθεώρησης των καταφυγίων.
Μην περιμένετε πια ν’ ακούσετε συναγερμό. Παλιά ήταν αυτό.
Σήμερα τον συναγερμό τον βλέπουμε κάθε βράδυ στα δελτία των οκτώ,
μπορεί και πιο νωρίς
και να αιφνιδιαστείς.

Δεν είναι ότι φοβάμαι ούτε πως είμαι απαισιόδοξος,
μα ήλθε αλήθεια η ώρα της επιθεώρησης των καταφυγίων.
Φροντίστε τα όσο είναι καιρός.
Αυτά βρήκα ως τώρα εγώ.
Τον Θεό, την ποίηση, τον έρωτα
κι αν είναι δυνατόν
όλα αυτά μαζί
στην εξοχή.

* Αφιερώνεται στον ποιητή απ’ τη Συρία Nazih Abou Afash
με την ελπίδα να είναι εν ζωή

>> ποίημα από την πρόσφατη συλλογή του Στάθη Κεφαλούρου, Ο Αδάμ ονοματίζει τα ζώα, εκδόσεις Λέμβος, 2019

φωτογραφία: Πάνος Κεφαλάς

Σκιές,
ακίνητες,
σχεδόν κυνικές,
καρφωμένες,
στην άκρια της νοσταλγίας μου, σαν λόγια ανθεκτικής ξερολιθιάς,
ή φρέσκιας μνήμης εργάτες.
Ένα συναίσθημα με αγωνία με κοιτά,
θα σκύψω να το μαζέψω,
σαν γυναίκα διαβάτισσα ,
σε ναρκοπέδιο.
Δεν ξεριζώνω τις σκιές,
σαλεύουν πίσω τους οι υποσχέσεις.
••••••••••••••••••••••••••••••

Τόσα γράμματα γεμάτα θύελλες, 
απ' τις πηγές έως το δέλτα και πίσω πάλι,
φάροι μ'ασπρόμαυρο σφυγμό, 
μιας νιότης ξενιστές, 
ασυγκίνητης,
εκδιδόμενης ,
χωρίς κακία,
χωρίς αντάλλαγμα .
••••••••••••••••••••••••••••

The House of the World

The tiny
flower of the candle,
on the table the bread, the wine,
the rose,
the suddenly
whiteness of the open bed ─
eternity
millimetrically
to share with you.

Eugénio de Andrade, Portugal (1923 ─ 2005)

Translation Germain Droogenbroodt

from: “Oficio de paciencia, Poesía Hiperión

Σπίτι του Κόσμου

Το μικροσκοπικό λουλούδι

του καντηλιού

στο τραπέζι το ψωμί, το κρασί

το τριαντάφυλλο

το ξαφνικό λευκό του κρεβατιού

αιωνειότητα

χιλιοστών

που μοιραζόμαστε.
Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη//Translated by Manolis Aligizakis

Eugénio de Andrade, Portugal (1923 ─ 2005)

Ένα αστέρι κάθισε δίπλα μου:
ο κόσμος σε τρία σχήματα

ένα αστέρι κάθισε δίπλα μου
μονολογώντας

ο κόσμος είναι μαγικός
καταπίνει κομμάτια ουρανού
και ζωντανές γυναίκες
έχει γοργόνες με φτερά
κορίτσια που πίνουν χάπια

πατέρες ευαίσθητους
και πληγωμένους
άντρες παλεύουν με τη μοίρα
των πραγμάτων
σαν τα παιδιά που δεν μπορούν να
παίξουν και να θυμηθούν

ένα αστέρι άρχισε να πίνει

οι νύχτες στις πόλεις
είναι σαν τα πουλιά της θάλασσας
καΐκια που μαζεύουν
άστεγους αγγέλους

ένας κόσμος μαγικός,
μ’ αδέσποτες μητέρες
γέρους αόρατους
που δαγκώνουν
την υπομονή
παιδιά πνιγμένα
στις κασέλες των γονέων
γυναίκες στις καρδιές των ναυτικών

ένα αστέρι άρχισε να πίνει

όλα ανάποδα
μου ήρθαν στη ζωή
κι οι άνθρωποι
κι οι πλανήτες
από τη γη θυμάμαι μόνο
το πρόσωπο σου στη βροχή

Οι λέξεις,

ώρες ώρες

χάνουν σε ουσία

σαν πολυφορεθούν

άνευ αιτίας.

Σαν ξεθωριάσουν.

Τότε συστήνεται

Σιωπή

ως θεραπεία.

Ετούτη η τελευταία

αποδεδειγμένα πια

επαναφέρει

το αρχικό τους χρώμα.

© Δέσποινα Αυγουστινάκη

Εκείνες οι μουτζούρες
κι οι βρισιές

η άγονη θλίψη
κι ο ανόρεκτος θυμός

στα περιθώρια
των σχολικών μας βιβλίων

είναι ίσως η μοναδική
φορά που είπαμε την αλήθεια.