Δουλειά

Χαιρετιόμασταν κάθε μέρα
κι έπειτα έπαιρνε τη συνηθισμένη
του θέση στο γραφείο
ώσπου έπαψα να τον αντιλαμβάνομαι
Έγινε μέρος του τοπίου
αδιάφορος κι αθέατος
απ’ την επανάληψη

***

Ματαίωση

Όπως ανάσαινες
πιο αργά κι από γάλα
κλεισμένο σε κουτί
πάνω στα ξερά χόρτα
στην άκρη του δρόμου
Ανάμεσα στα σκουπίδια
με τα ψίχουλα των φιλόζωων ανέγγιχτα
μου θύμισες τον πατέρα μου
πριν πεθάνει
Στην ίδια στάση
με την ίδια λαχανιασμένη αναπνοή
απ’ την ματαίωση

***

Γιορτινές μέρες

Κάθε που οι άνθρωποι γιορτάζουν χωρίς την παραμικρή σκέψη,
η φύση συσπάται πριν κλάψει. Κρύβει το πρόσωπό της με τα δάχτυλα
και γονατίζει προσφέροντας το λαιμό της.

Να φύτρωναν ξανά
του ερχομού
τα δάχτυλα
να βρίσκαν ράχες
να στολίσουν
τόσα χαμένα δαχτυλίδια

Ποιος χρειάζεται τις αναμνήσεις ενός τύπου για τα Πευκούλια; Η απάντηση είναι ξεκάθαρη σε όποιον έχει βρεθεί στην παραλία, διαισθανόμενος την συλλογική της μνήμη ως αναπόσπαστο κομμάτι της. Για όποιον βίωσε και βιώνει τον αέναο κύκλο της πρώτης και παντοτινής βουτιάς στο μαγικό της στερέωμα. Κύματα φωτός και ύλης που σμίγουν για να γεννήσουν ξανά το καλοκαίρι μας, την αγάπη μας για την ζωή, την ελευθερία μας, τους έρωτές μας και την βαθιά μας φιλία. Το φυσικό μυστικό της παραλίας ανεμίζει στις σελίδες του Βασίλη κι όποιος αφουγκραστεί προσεκτικά μπορεί να ακούσει τον ήχος της πρώτης τρομπέτας, ίσως και της τελευταίας για μερικούς από μας.

Πευκούλια “Σημειώσεις απ’ το δρόμο”  του Βασίλη Νικολόπουλου

Παντού
τα παράθυρα κλειστά,
σαν
ο χρόνος να ομολογεί,
υπάρχει μέσα στο μυαλό η καρδιά του κόσμου,
να σκεφθώ
ένα βιολί και το χορό,
μήπως και ο ουρανός ζεσταθεί,
αλλά θρυμματισμένες
τέφρες
περπατώ
και είναι τόσο κουραστικό που τα μάτια κλείνω,
~
γίνομαι
σαν παιδικά καλοκαίρια,
μια αναμονή
με τα μεγάλα της δόντια,
πόσες μέρες ακόμη μέχρι το μεγάλο ψέμα;
οι ταφόπλακες
πληθαίνουν,
νανουρίζει ο χρόνος,
πέφτει
πάνω μου,
στέλνει το ρόλο μου,
κι εγώ να κάνω πως τεντώνω τα πόδια.
~
Λυγίζει
η γέφυρα του χρόνου,
όταν το βάρος της ψυχής γίνεται ένα δάκρυ στις καλές στιγμές,
και μετά,
αυτή η ξαφνική έκρηξη
οργής,
με τη χειρότερη λέξη να μην έχει ακόμη ειπωθεί·
κι εγώ τι να πώ,
επιμένω
στη θλίψη,
μετρά την απόσταση από τη σιωπή,
μαλακώνει
το σκληρό μου χέρι.
~
(alexmil)

Εξαγωγή

Γαργάρα μ’ αλατόνερο
κι ένα κονάκι απόμερο,
με την εφημερίδα
τα νέα απ’ την πατρίδα.

Ξεδοντιασμένο απόγευμα
σουπίτσα έχεις για πρόγευμα,
και για κυρίως πιάτο
σκοτάδι δίχως πάτο.

***

O ύπνος

Ο ύπνος κράτησε. Δεν συνέφερε να ξυπνήσεις. Τι θ’ αντίκριζες παρά ερημιά. Πώς θα ξανακοιμόσουν σαν τρύπωνε καμιά ανάμνηση από τα παιδικά σου χρόνια; Όχι, δεν συνέφερε.

Κι ας πούμε τ’ αποφάσιζες να βγεις στους άδειους δρόμους, μόνος εσύ σε μέρη πλέον άγνωστα κι απάτητα. Δεν θα κινδύνευες; Δεν θα σε τρόμαζε η ίδια σου η φωνή; Πώς θα βεβαιωνόσουν ότι δεν ξύπνησες σε εφιάλτη; Όχι, ευτυχώς. Ο ύπνος κράτησε.

φωτογραφία: Πάνος Κεφαλάς

Ένα
μόνιμο σημάδι
από σιωπή
και το παράθυρο
στο κακό μέρος της πόλης,
ένας χαλασμένος
άνεμος,
ένα ραδιόφωνο παλιό
και να
κρέμεται ανάποδα ένας θεός από τη μπλούζα μου,
παράξενο ζευγάρωμα,
τρώω
σήμερα,
πεινώ αύριο,
κι έτσι ξυπνούν τα αγκάθια
στο βρώμικο
χαλί,
το πατώ γυμνός
και κοιτώ έξω το θάνατο των αναπνοών.
~
(alexmil)