Μάζεψα τους καρπούς σου στα κρυφά εκείνο το βράδυ
Όταν άνοιξες τα χέρια μου δεν βρήκες τίποτα
Κι όμως προδόθηκα φιλώντας σε
μα άργησες να το πιστέψεις
Ύστερα νιώθοντας ένοχος
έκανες πως δεν κατάλαβες στα ξαφνικά
Καθώς κοιτούσαν οι άλλοι
πάσχιζες να μ’ αφαιρέσεις
Και ’γω σαν καρκίνος σε διάβρωνα
αναιρώντας κάθε υποψία
Τι να υποθέσω βλέποντας σε να ανθίζεις

Αυγή

χτες
το θετικό κλίμα ολοκληρώθηκε
αύριο
σφίγγουν τον κλοιό
σήμερα
ο τελευταίος γύρος

χτες
οι δρόμοι ανοιχτοί
αύριο
στα μεθοριακά περάσματα ποτάμια
σήμερα
αναμενόμενη αυτοψία

χτες
αύριο
χτες αύριο
σε βαθμό πρωτόγνωρο οι διάλογοι
έκκληση
Αυτές Τις Μέρες Ζω
χτες αύριο
το δικό μου Αντίο

***

Δεν

κερκόπορτα της μοίρας το παρόν
βλέπω παντού τυπολογίες

σύννεφα υπάρχουν στον ορίζοντα
στα άδυτα συνέπειες απροσδιόριστες
στο βάθος αιματοχυσίες
δεν θα αντιδράσω, το είπαμε,
θα κάνω ό, τι μου πείτε
πείτε μου
δεν θα ’ναι θαρραλέα τα μάτια μου
πείτε
και βόμβα θα ρίξω στα αυτιά
και όσο προχωρώ
καρκίνωμα θα γίνεται η αλήθεια
γύρω μου
πίσω μου
θ’ αφήσω μόνο ερείπια

I’ve had a couple opportunities to tagteam guest lecture on contemporary poetry at an Introduction to Literature course at Murdoch University because of the kindness and sweetheartedness of Amber Fresh asking me along.

I’d already had concrete poetry on my mind and heart, going so far as writing some, and wish I had the wherewithal to publish a blank-paged book titled You write it, but that’s been done before (but I can’t remember who by or when.  I think it was 1960s Czech concrete…).

Amber introduced me to PiO’s work and I got hooked.  Then I found out PiO had launched Eric Dando’s Oink Oink Oink and it was all over.

PiO does much more than concrete. His birth certificate says he’s called Pangiotis Oustabasides and over time he’s also been called Peter Oustabasidis, P.O., Pi-O, π-O and PiO.  He was three years old when his family migrated…

Το BookSitting επέλεξε έντεκα ποιήματα και πέντε φωτογραφίες με θέμα τον χειμώνα.

Καθώς βαδίζει ο χρόνος… | Γιώργος Σεφέρης

Καθώς βαδίζει ο χρόνος
και προχωρεί ο χειμώνας
κι η τραχηλιά του κοκκινολαίμη
στρέφει στο πιο σκούρο
σαν τα κυκλάμινα –

(Από το “Τετράδιο Γυμνασμάτων Β΄”,  εκδ. Ίκαρος, 1976)

Ο χειμώνας… | Μαρία Λαϊνά 

Ο χειμώνας είναι δροσερός
τα φαράγγια κατεβαίνουν από ψηλά
έως τον νότο και τη δύση.
Οι θίνες αλλάζουν
παρασύρονται
Δύο φορές τον χρόνο τις παίρνει ο άνεμος
τις πάει

κιόλας μακριά

γιατί περνάνε τα σύννεφα και ξέρεις
πηγαίνουν αλλού
δεν θα μείνουν εδώ

σαν κάποιος να κατοικεί αυτή την απέραντη χώρα
και να είναι τα πράγματα λίγα
ολοένα λιγότερα

Οι νομάδες γυρίζουν όταν πέφτει βροχή
τον χειμώνα·
τρώνε χουρμάδες
τα ζωντανά τους τρώνε κι αυτά·
με το ξύλο από τις φοινικιές φτιάχνουν κάτι
όχι πολύ
Σιγά σιγά το κλίμα απλώνεται

αφήνει τον ουρανό ελεύθερο

(Από τη συλλογή…

Ευχαριστώ πολύ τον αγαπητό φίλο Δημήτρη Μπονόβα για την παρουσίαση μεταφράσεων μου στον ιστότοπο του και την αγαπητή φίλη Χρύσα Νικολάκη για την κριτική της.

Η Κατερίνα Αγυιώτη

πρόλογος – επιμέλεια ερωτήσεων, Θ.Δ.Τυπάλδος

Όσο κι αν γίνεται κουραστική η επανάληψη, οφείλω να το ξαναπώ: η εξέλιξη είναι θέμα κινητήριας δύναμης. Συγκεκριμένα, μίας δύναμης φυγόκεντρης. Αν η ποίηση επιθυμεί να είναι συνεχώς κι αδιάλειπτα εξελίξιμη, οφείλει να διαθέτει την ικανότητα της κίνησης: κίνηση στην υφολογία, τη μορφολογία, την τεχνική και – ίσως το πιο βασικό – την κίνηση των δικών της ιδεών αλλά και των ίδιων των ποιητών – αν διαχωρίζονται αυτές οι έννοιες –, που σαν λεκτικό ψηφιδωτό ιδεογράφημα, οριοθετεί την ποιητική διαλεχτική στη σχέση της με την καθημερινότητα, καθώς και τον υλισμό κι ό,τι αυτός καθορίζει στο σύνολό του.