VI

Πάνε όμως μέρες,
που δε φοβάμια πια.

Σαν με χτυπά ο φύλακας,
δεν κλαίω,
δεν ουρλιάζω.
Κρατώ το στόμα μου κλειστό
και το μυαλό μου καθαρό.

Σαν ξεκλειδώνει το κελί,
δε ψάχνω τη γωνία να κρυφτώ.
Παίρνω μια τζούρα δύναμη
απ’ το ανοιχτό παράθυρο
και τον καρφώνω με τα μάτια.

Και τότε βλέπω καθαρά,
ο φύλακας φοβάται και παραπατά.
Κι έτσι με δέρνει αλύπητα,
πιο δυνατά από ποτέ
ξεσκίζει το κορμί μου.

Μα δε λυγίζω.
Με το παραμικρό
στα μάτια τον κοιτώ.

Τι άλλαξε θα πεις,
και δρω με αξιοπρέπεια ξαφνικά.

Πήρα την απόφαση
να φύγω από εδώ μέσα.
Ξεκίνησα απεργία πείνας.

Ζω σ΄ένα χτίσμα από τραπουλόχαρτα
Σ’ ένα σπίτι από άμμο, σ΄ ένα πύργο στον αέρα,
Και περνώ τις στιγμές περιμένοντας
Το γκρέμισμα του τοίχου, τον ερχομό της αχτίνας,
Τον ουράνιο ταχυδρόμο με τη στερνή είδηση,
Την κρίση σ΄ ένα πέταγμα σφήκας,
Τη διαταγή σαν ένα μαστίγο από αίμα.
Σκορπίζοντας στον αέρα μια στάχτη από αγγέλους.
Τότε θα χάσω τη γήινη κατοικία μου
Και θα βρεθώ ξανά γυμνός.
Τα ψάρια, τα λαμπερά άστρα
Θα τρεψουν σε φυγή τη σειρά των ανάστροφων ουρανών τους
Κάθε τι που είναι χρώμα, πουλί ή όνομα
Θα ξαναγίνει σχεδόν μια φούχτα από νύχτα,
Και πάνω στο γύμνωμα απλό αριθμούς κι από μολύβια
Κι απ΄ το κορμί του έρωτα
Που πλάστηκε από καρπούς κι από μουσική
Θα σβυστεί στο τέλος σαν το όνειρο ήσαν τη σκιά
Η σκόνη που δε θυμιέται.

*Μετάφραση Μ.Ε.Λαγκουβάρδος, Περιοδικό “Γραφή”, τεύχος 64, Άνοιξη 2008.

Τι ένταση στο δέρμα φωτεινή
τι επίκειται όλων γιατί θα συμβεί.

Θαύμα, αλλά ανεπιτήδευτο, του καρπού σαν άκρη του κλαδιού.
Ποιος θα μαρτυρούσε τέτοιες αρμοδιότητες απ’ το κλαδί: παραχώρηση
χρώματος
κίνηση, αέναη εγκαινίαση.

Από αηδία ανακάτωση κι οι Δευτέρες, όλα είναι σύμβολο της ηδονής:
η σιελλόροια χωρίς ασθενή, ο πόνος που καταλήγει
όπου το δάκρυ χάνει υγρά.
Η πείνα δεν μετριάζει σε καμία ζυγαριά,
σε ηπείρους δυστυχείς.
Όλα όσα πονούν φτάνουν για να μεγαλώσει.

Επίσης της ομοιότητας φανέρωση και η μικρογραφία.
Ομορφιά από αυτό που θα διαστρεβλώσει τη βρωμερή ζωή ή
από το ποδαράκι στον μαραμένο στηθόδεσμο.

Τι να σου πω˙ έχεις γεννηθεί. Μένει το ημερολόγιο
Στο μπουμπούκι κούρνιαξε η αιωνιότητα.

*Από τη συλλογή “Συγγραφή”, 2010. Η Julieta Valero (Μαδρίτη, 1971), είναι πτυχιούχος Ισπανικής Φιλολογίας από το Πανεπιστήμιο Complutense της Μαδρίτης. Έχει εκδώσει 3 ποιητικές συλλογές και δοκίμια κι έχει βραβευτεί σημαντικά για το έργο της. Συντονίζει το Ίδρυμα Κέντρο της Ποίησης José Hierro. Το ποίημα αυτό είναι από την Ανθολογία σύγχρονης ισπανικής ποίησης στα ελληνικά σε μετάφραση και γενική επιμέλεια Άτης Σολέρτη.

Λόγια; Ναι, του αέρα,
και χαμένα στον αέρα.

Άσε με να χαθώ μέσα σε λόγια,
άσε με να ‘μαι ο αέρας σε δυο χείλη,
μια περιπλανώμενη ελάχιστη πνοή
που ο αέρας θα σκορπίσει.

Ακόμη και το φως στον εαυτό του μέσα χάνεται.

*Το ποίημα είναι από το http://exbook3.blogspot.gr/2012/07/blog-post.html

Η ζωή τρέπεται. Μη γεράσεις λουλουδάκι.
Προσωπάκι τρυφερό χαμήλωσε λιγάκι!

Κι απ’ εδώ τα κρίνα φεύγουν,
τα νεράντζια σιγοπαίρνουν ό,τι μάζευαν καιρό.
Απ’ εδώ δε θα περάσεις, δεν περνάω μήτε γω!

Όταν άρεις λουλουδάκι απ’ τις έγνοιες τη ματιά,
όταν η σημαία θα’ ναι στις χαρές του δυόσμου τούτου..
δε φοβάσαι προσωπάκι για της νιότης τα σκαλιά.

Σ’ άσπρες, φωτεινές ημέρες, ηλιόλουστες με ζάρες
και τις έγνοιες θα’ χεις θάψει και το δίκιο σου θα βρεις.

1995

*Το ποίημα είναι απο το http://ddikaios.blogspot.com.au/2014/03/blog-post.html

Φώτο: Σοφία Αντωνακάκη

============ Είναι μαύρο το βάραθρο,
————– είναι βαθύ το σκοτάδι
και μέσα του κατακρημνίζεται το φως
Δώστε του ένα βουνό
—————– και θα ξεράσει λάβα
Δώστε του ένα αστέρι
—————– και θα κεράσει έκρηξη
Είναι βαθύ το βάραθρο
—————– μαύρο σαν το σκοτάδι
Κάθισε στο πεζούλι του όπως ο ψαράς
— και ρίξε μια πετονιά στο αχανές του
Κούνα τ’ αγκίστρι σου πάνω κάτω
————– να πιάσεις τα σωθικά του,
τράβα το με δύναμη να ξεριζώσεις
———————— το σπλάχνο του
και μετά πέταξέ το στα ουρανόσκυλα
————– που έρχονται αλυχτώντας
απ’ τα αλίπεδα του γαλαξία,
μπας και ημερέψουν
——- πριν τα ξημερώματα
————————– και κοιμηθούμε
Που θα πει πως θ’ αρμενίζουμε
————————– σ’ αρχιπελάγη
—- και σ’ αλμυρά κορμιά των κοριτσιών
Που θα πει πως θ’ αλητέψουμε
———————– ως το ξημέρωμα
πριν το φως της μέρας αφανίσει
———— τις ταξιαρχίες των άστρων
κι το θάμβος του φωτός
———– μας κοντύνει τον ορίζοντα
Ας είναι βαθύ το βάραθρο
——————– ρίξε την πετονιά σου
μετάρσιος βράχος να πιαστεί
——————— να γίνει λαμπηδόνα
κι η οιμωγή του ας ακουστεί
—————– στο έρεβος της νύχτας

11 Δεκεμβρίου 2013

Bacon, Crucifixion (1933)

Και καθώς στεκόμουν
αντίκρυ στον καθρέφτη
βλέπω δύο δράκοντες
με γαμψά νύχια
ανοιχτά στόματα
κοφτερά δόντια
να βγάζουν χρυσοπράσινες φλόγες.
Τούτη η εικόνα μου ετάραζε
ταμπούρλο τα σωθικά.
Τα θεριά όρθια
δαγκώνονται και παλεύουν.
Ξαφνικά πετούν
αλληλοσπαρασσόμενα
στον ουράνιο θόλο.
Τότε στον καθρέφτη συνάντησα τον εαυτό μου.

*Από τη συλλογή “Μαζί”, εκδόσεις Οδός Πανός, 2009.

Το σύμπαν δεν είναι δική μου ιδέα
Η δική μου ιδέα για το Σύμπαν είναι ότι είναι δική μου ιδέα.
Η νύχτα δεν έρχεται από τα μάτια μου,
Η δική μου ιδέα για τη νύχτα είναι ότι έρχεται απ’ τα μάτια μου.
Ανεξάρτητα απ’ ό,τι πιστεύω και τις σκέψεις που κάνω
Η νύχτα έρχεται αμείλικτα
Και η λάμψη των άστρων υπάρχει σαν να ‘χε υπόσταση.

***

O Universo não é uma Idéia Minha

O universo não é uma idéia minha.
A minha idéia do Universo é que é uma idéia minha.
A noite não anoitece pelos meus olhos,
A minha idéia da noite é que anoitece por meus olhos.
Fora de eu pensar e de haver quaisquer pensamentos
A noite anoitece concretamente
E o fulgor das estrelas existe como se tivesse peso.

*Μετάφραση: Στάθης Ιντζές
**Το ποίημα και η φωτογραφία της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το http://thraka-magazine.blogspot.gr/2014/03/fernando-pessoa.html

With this box on my shoulder
heavy loaded with words as rocks
I climb the mountain
of disorder,
interruption and disgust.
I throw the box into the water.

The sea wipes away the waves
of wrath, the rocks,
the questions of disorder.
The even surface now hides
the resting unrest.