πάντα εκεί γυρίζω
κλειδωμένη στην υγρή αποθήκη
με μια επίκληση πολυσύλλαβη
ν’ ανοίγω ρωγμές στο σκοτάδι
γράφοντας ποιήματα

πάντα εκεί γυρίζω
παγιδευμένη στο άβατο μιας ενοχής
συλλέκτρια στιγμών
σε γκρίζα αναμονή
να προκαλώ πλημμυρίδα λέξεων
άμπωτη αποσιωπητικών

πάντα εκεί γυρίζω
με μια αρμαθιά δισταγμών
να στέκομαι δακρυσμένη
στη σκουριασμένη πόρτα της μνήμης

αναζητώ ένα στίχο
ένα φως
-ένα μονόξυλο-
να με ταξιδέψει
πέρα από την άνυδρη σιωπή
στα ανθισμένα λιβάδια του μέλλοντος

*Από τη συλλογή “Φυσικό αντίδοτο”, Εκδόσεις Μανδραγόρας, 2013.

Μιλάς. Τα λόγια σου καίνε.
Μικρές αιθέριες υποστάσεις σαν από φλεγόμενη βάτο.
Και στο κορμί σου συλλαβιστά το μεσημέρι κάνει την επιδερμίδα σου
μια γεωγραφία ανεξερεύνητη.
Το χνάρι των ερώτων μας στα σεντόνια, στην κλίνη
στο δωμάτιο με το χαμηλωμένο φως
τις ρίμες που ακουμπούν στο πατιναρισμένο κομοδίνο
και λιγώνονται από το τρεμουλιαστό αήττητο κερί.
Τότε που είσαι από ύλη και όχι
που είσαι προϋπάρχουσα κάθε χρώματος και κάθε μουσικής
νότα ενός αγγίγματος που είναι η αγάπη που σου ‘χω.
Με βρίσκεις στις φλέβες σου, στο παλμό της συνήθειας
στο βράδυ σου στο πρωί στην εφηβεία σου που τείνει στο άπειρο
στο ποίημα που σε περιγράφει, στο ποίημα που σε καταποντίζει
σε μια χοάνη του μυαλού όπου δεν έχουν λόγο
ύπαρξης ούτε η θλίψη ούτε η καταχνιά από του βίου τα εμπόλεμα πάθη.

*Το ποίημα και το βίντεο αναδημοσιεύονται από το ιστολόγιο του ποιητή στη διεύθυνση http://stratisparelis.blogspot.com

Ψεύτικα λόγια
σου τριβελίζουν το νου
γυρνάς πίσω
ξαναγυρνάς
δεν ξέρεις
γιατί επιστρέφεις
γιατί ήταν ψέματα
διασχίζεις συχνά
τα μαύρα φύλλα του χρόνου
και, θαρρείς,
τ’ απομεινάρια του χθες
μα σύντομα ξαναγεννιούνται
κι εκεί που νόμιζες
πως έχεις ξεμπερδέψει
βρυκόλακες τα λόγια
κι οι στιγμές
γεμίζουν τα ξερά ποτάμια
της μνήμης
διεκδικούν
περισσότερο χώρο
κι έχεις τώρα
μεγαλύτερο αγώνα
να δώσεις
για να τραβήξεις μπροστά.

Είναι πολύ καιρός, σχεδόν έξι χρόνια
Που δεν ξέρω που κοιμάμαι
Πετάγομαι ιδρωμένη στον ύπνο μου
Αν λέγεται ύπνος ένας συνεχής πυρετός
Που μυρίζει ασημένια χαρτάκια
Οινόπνευμα
Βαριά χάπια
Και απάνθρωπη μοναξιά
Δεν θυμάμαι που κοιμάμαι
Νομίζω με ψείρες το χειμώνα στα Προπύλαια
Και τα καλοκαίρια κάτω από σταθμευμένα λεωφορεία για σκιά
Όταν έρποντας η μνήμη μου επανέρχεται
Μια νύχτα το σχήμα ανθρώπου πήρε
Κι αφού υπνώθηκα
Έρωτα βαθιά μέσα μου έκανε
Μπήκε
Από ‘κει αρχίσαν τα δεινά
Γέννησα ένα παιδί
Σταλμένο να χτυπήσει από μέσα το κάστρο
Πέρα από τις αφετηρίες όλων των ανέμων
Πίσω από τα γαλανά βουνά
Αυτή ήτανε η τιμωρία
Γιατί η Βασίλισσα είχε χριστεί πολεμίστρια
Έπρεπε να μείνει ανέραστη
Τα παιδιά τα κάνουνε μητέρες
Ήτανε δηλαδή άλλων δουλειά…

Μέχρι στιγμής έχω γευτεί όλους τους θανάτους
Και θα πεθάνω γι’ άλλη μια φορά
Γνωρίζοντας το θάνατο του ξύλου μες στο δέντρο
Το θάνατο της πέτρας στο βουνό
Το θάνατο της γης στην άμμο
Το θάνατο των φύλλων στου θερινού χόρτου το θρόισμα
Κι ακόμα το φτωχό, αιματηρό θάνατο του ανθρώπου…

Όμως θα ξαναγεννηθώ ανθός
Δέντρο και χλόη θα ξαναγεννηθώ
Ψάρι κι ελάφι πούλι και πεταλούδα
Και μέσ’ από την όποια μου μορφή
Η νοσταλγία θα μ’ ανεβάσει και θα φτάσω
Τον ύστερο πια πόνο
Τον πόνο των ανθρώπων…

Natalia Sergeevna Goncharova, Factory (1912)

ΣΠΑΣΜΕΝΑ ΑΓΑΛΜΑΤΑ

Τώρα το ξέρω
Πρέπει ν’ αγαπήσω τη ζωή
Ανάμεσα απ’ τα συντρίμμια
Που βρίσκονται μπροστά μου
Πρέπει να αγαπήσω ξανά
Κάθε μικρό κομμάτι
Κι ένα ένα να τα βάλω στη σειρά
Όμορφα δεν είναι μόνο
Τα απείραχτα πράγματα
Και τα σπασμένα αγάλματα
Έχουν τη δική τους τη χάρη
Και ίσως είναι αυτά
Που πιο πολύ μας μοιάζουν.

ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

Κάποια μέρα σε μια σχολική γιορτή
Οι μαθητές ντύθηκαν παπαγάλoι
Και έλεγαν το μάθημα χωρίς χάνoυν λέξη
Και όλοι βαθμoλoγήθηκαν με άριστα.
Και από τότε δεν ήτa.ν μόνο σχολική γιορτή
Αλλά επίσημο πλέον σύστημα παιδείας.

ΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ

Σήμερα είναι της Αναλήψεως
ΕΙπε ο γραμματέας στο Δεσπότη
Την ώρα. που έφευγε βιαστικά
Καλά που μου το θύμισες παιδί μου
Πρεπει να φύγω αμέσως για την τράπεζα.

ΣΧΟΛΙΚΑ ΘΡΑΝΙΑ

Μου μίλησαν
Πιο Πολύ για Αβραάμ­
Παρά για Σωκράτη
Πιο πολύ για Χριστό
Παρά για Διόνυσο
Άσε τα σχολικά θρανία
Είπε ο γέρος της παρέα.ς
Και δες στην πλατεία το χορό
Μέσα. στη μνήμη του κορμιού
Ήτανε παντα Διόνυσoς ο χρόvoς.

Whilst her hungry joey awaited under the shade of a gum-tree,
the bandah kangaroo mother searched for water,
with risk of dingos and eagles ever near.

Along her path she offered assistance,
to a partially blind old wombat named wum wirambi,
pushing and steering him to a waterhole.
After checking her joey,
she patiently led the wombat to grass.

When a hungry hunter arrived,
the kangaroo sensed danger,
and drew him away.
Then again she checked her joey.

Upon her return she found the wombat had disappeared.

Then the Great Spirit of Baiame spoke –
to discover the kindest of all animals,
it had pretended to be an old, thirsty hungry wombat,
and offered to reward the kangaroo’s consideration of others.

So her joey would be with her at all times,
she requested a pouch,
as well as one for all her marsupial sisters.

LHB

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ

Η σταθερή επέτειος του σώματος
υπόμνηση ή ανακύκληση γενεθλίων στιγμών
πάντως ένα εργαστήριο σκέψης
ανοικτό στο μέλλον: 18/10.

Η ανενδοίαστη αυτοπεποίθηση του ημερολογίου
η κυριαρχία των μηνών
ίσως θα καταρριφθεί κάποτε
από το κορμάκι όλων των συγκινήσεων
που θα εμφανισθεί ακέραιο
όπως ποτέ πριν,
ρομφαία.

*

ΠΡΟΝΟΙΑ

Τα γράμματα δεν του φτάνουν
δεν παραιτείται, φτιάχνει κι άλλα
ο πλούσιος του λόγου
εκατομμυριούχος στο παραλήρημα είναι
παίρνει φωτιά για ένα και μόνο σύμφωνο
για ένα βολικό φωνήεν ψωμί
τα έχει ανάγκη όλα τα γράμματα
την κάθε στιγμή
δεν μπερδεύει ακόμη αηδία – αΐδιον
Unzerstoerbarkeit
ή έτσι νομίζει

άνοια, ο όλεθρος.

*Από τα “Δέκα ποιήματα για τις 10 Φεβρουαρίου 2014.”

Ήμουν ένα σύννεφο
που πάντα νόμιζε ότι χρωστά ένα ποίημα
Ήμουν ένα σύννεφο, γκρι σαν το σπίτι μου,
που οδηγούσε τα πουλιά, στην αποστολή τους
προς το θλιμμένο ηλιοβασίλεμα.
Ήμουν ένα σύννεφο,
που από σεμνότητα δεν έχανε τα λουλούδια,
και τα άφηνε να καυχιόνται ότι στιγμιαία
συνέλαβαν τη σκιά μου.
Ήμουν ένα σύννεφο,
η συνοδεία αναψυχής στο αεράκι
και η παρηγοριά στη στεναχώρια του ουράνιου τόξου
που με τρυπούσε…
Και μια μέρα με Χάσμα,
ήρθε αγγελιοφόρος το φθινόπωρο
σηκώνοντας περίτεχνα, μαζί με τα φύλλα,
κι ένα στυλό
που τρύπησε την καρδιά μου.
Και μου είπε
ότι ήρθε να εκπληρώσει το Χειμώνα μου…
Ζωγράφισα ένα ήπιο μειδίαμα στο πρόσωπό μου
-στη πραγματικότητα ήθελα να ξεχάσω
πώς είναι να γελώ.-
Ναι…
Από τότε
κάθε στιγμή αισθάνομαι ένα συννεφιασμένο ποίημα
που θέλει να ξεχάσει να χαμογελά.