Ζω σ΄ένα χτίσμα από τραπουλόχαρτα
Σ’ ένα σπίτι από άμμο, σ΄ ένα πύργο στον αέρα,
Και περνώ τις στιγμές περιμένοντας
Το γκρέμισμα του τοίχου, τον ερχομό της αχτίνας,
Τον ουράνιο ταχυδρόμο με τη στερνή είδηση,
Την κρίση σ΄ ένα πέταγμα σφήκας,
Τη διαταγή σαν ένα μαστίγο από αίμα.
Σκορπίζοντας στον αέρα μια στάχτη από αγγέλους.
Τότε θα χάσω τη γήινη κατοικία μου
Και θα βρεθώ ξανά γυμνός.
Τα ψάρια, τα λαμπερά άστρα
Θα τρεψουν σε φυγή τη σειρά των ανάστροφων ουρανών τους
Κάθε τι που είναι χρώμα, πουλί ή όνομα
Θα ξαναγίνει σχεδόν μια φούχτα από νύχτα,
Και πάνω στο γύμνωμα απλό αριθμούς κι από μολύβια
Κι απ΄ το κορμί του έρωτα
Που πλάστηκε από καρπούς κι από μουσική
Θα σβυστεί στο τέλος σαν το όνειρο ήσαν τη σκιά
Η σκόνη που δε θυμιέται.

*Μετάφραση Μ.Ε.Λαγκουβάρδος, Περιοδικό “Γραφή”, τεύχος 64, Άνοιξη 2008.