Δαιμόνια και θαύματα
Άνεμοι και παλίρροιες
Η θάλασσα αποτραβήχτηκε ήδη μακριά
Κι εσύ Σαν ένα φύκι απαλά χαϊδεμένο απ’ τον άνεμο
Στην άμμο του κρεβατιού δε βρίσκεις ησυχία καθώς ονειρεύεσαι
Δαιμόνια και θαύματα
Άνεμοι και παλίρροιες
Η θάλασσα αποτραβήχτηκε ήδη μακριά
Αλλά μέσα στα μισόκλειστά σου μάτια
Έμειναν δυο μικρά κύματα
Δαιμόνια και θαύματα
Άνεμοι και παλίρροιες
Δυο μικρά κύματα για να με πνίξουν.
Launch Thursday, 5 February, 6pm
at Collected Works Bookshop
Nicholas Building, Level 1, 37 Swanston Street, Melbourne, Victoria, Australia.
Launched by Geoffrey Lehmann with the kind support of Andy Jackson who will read from his own work.
The usual deal at a Five Islands Press launch – excellent wine and excellent nibbles – shoulder rubbing, schmoozing, flying kites, finding friends – and poetry!
Please come and help swell the throng even if Melbourne is doing weather. The book costs $24-99 but this information is obligation free.
‘You can never get away from where you come from. This is poetry that confronts those difficult connections, gutsy work with a deep understanding of people. Tough, staring down the truth. Loving, too, but never sentimental.’ —Anna Fern
‘From tender observations of children to the tortuous witnessing of a mother’s dying, Jennifer Compton’s poems zing and sting with the joys and complexities of real living. Her ‘dazzling intimacies’ and sharp, but generous watchfulness of all the world lead to swooping narratives that are poignant, funny, sensitive and fiercely intelligent. Now You Shall Know is a wondrously wide-ranging, disarming and haunting collection.’ —Jean Kent
‘This is generous, mercurial poetry with linguistic and dramatic verve and telling silences. In Now You Shall Know Jennifer Compton claims her space con brio: I think of a rider or ballet dancer and also of a long-distance traveller since these poems cover so much ground. I warmed to the intimate, ironic assurance, to the trust placed in the reader and to the almost palpable presence of this witty, provocative, perceptive raconteuse prepared to tell me, in confidence, everything. There are such sparkling images in this book, and such acknowledged darkness too, a truthfulness and brusque compassion ‘as human as anything is’.’ —Jan Owen
*From Five Islands Press at http://fiveislandspress.com/catalogue/now-you-shall-know
Ξέρετε τί τιμή τα κάνουνε
Όταν τα ζώα αυτά
Τα ονομάζουμε αδέσποτα
Είναι χωρίς κυρίους
Χωρίς αφεντικά το νιώθετε
Αυτό δεν είναι πια τιμή
Αυτό είναι προνόμιο
Γι’ αυτό και κάθε εξουσία
Τους ρίχνει φόλα με ευχαρίστηση.
Στη φωτογραφία, από δημοσίευμα της εφημερίδας “Τα Νέα” στις 12 Μάρτη 1988, ο Αργύρης Μαρνέρος πουλάει βιβλία του στα Προπύλαια.
ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΡΩΑΔΙΤΗ
Ο Τάσος Λειβαδίτης (1922-1988) είναι μία από τις μεγάλες μορφές της ελληνικής λογοτεχνίας, και ειδικά της ποίησης, κατά τον 20ό αιώνα. Όχι μόνο από την πλευρά της ποιητικής και λογοτεχνικής του “παραγωγής”, αλλά και για το ότι υπήρξε ένας από εκείνους που βίωσαν το δράμα της ήττας της Αριστεράς στην Ελλάδα και -κατά κύριο λόγο- τη ζοφερή δεκαετία του 1950 που την ακολούθησε αμέσως μετά, με όλα τα επακόλουθα: φυλακίσεις, εξορίες, εκτελέσεις, μαζική μετανάστευση, φτώχεια, ερήμωση, κοινωνικός αποκλεισμός. Είναι ένας από εκείνους τους ποιητές, το σύνολο σχεδόν του έργου των οποίων έδωσε ανάγλυφα όλα αυτά τα ασφυκτικά και πνιγηρά επακόλουθα, μια μεγάλη ομάδα ποιητών η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων ανήκαν στην Αριστερά και η οποία ονομάστηκε “γενιά της ήττας”. Αν και, κατά τη γνώμη μου, αυτός ο ποιητής ο οποίος δικαιούται τον “τίτλο” του κατ’ εξοχήν ποιητή της ήττας είναι ο Άρης Αλεξάνδρου.
Ωστόσο, ο Τάσος Λειβαδίτης, παρ’ όλη τη στράτευση στην Αριστερά και όλα τα παρεπόμενα, παρέμεινε και εξακολουθεί να παραμένει στη σκιά των άλλων μεγάλων ονομάτων της ελληνικής ποίησης και λογοτεχνίας που είναι παγκοίνως γνωστοί έξω από τα στενά ελλαδικά όρια, όπως οι Κ. Καβάφης, Γιάννης Ρίτσος, Γ. Σεφέρης, Οδ. Ελύτης και Ν. Καζαντζάκης.
Από αυτή την άποψη, η πρώτη αγγλική μετάφραση του έργου του Λειβαδίτη “Ο τυφλός με τον λύχνο” (εκδ. Κέδρος), που πρωτοκυκλοφόρησε το 1983 και ανήκει στην ύστερη φάση του έργου του ποιητή, από τον Ελληνοαυστραλό πανεπιστημιακό Ν.Ν. Τρακάκη, αποτελεί ένα σημαντικό βήμα προς την κατεύθυνση του να γίνει γνωστό και έξω από τα ελλαδικά όρια ένα μέρος του έργου του άκρως σημαντικού αυτού ποιητή μας. Το έργο αυτό είναι μια πρωτοποριακή συλλογή ποιητικής πρόζας η οποία με τον άκρατο δυναμισμό της επιχειρεί να δώσει φωνή στη μεταπολεμική εκείνη γενιά που απογυμνώθηκε από ιδεολογίες και διαποτίστηκε από τον πόνο για την απώλεια και το θρήνο και, από την άλλη, πάντα αναζητούσε το Άλλο, στην περίπτωσή μας το ιερό Άλλο.
Ο Ν.Ν. Τρακάκης παραθέτει, επίσης, μια εκτεταμένη και αρκετά δουλεμένη εισαγωγή στο έργο του Λειβαδίτη σε συνάρτηση με τη στράτευσή του στην Αριστερά και με το πολιτικό και κοινωνικό κλίμα που επικράτησε στην Ελλάδα μετά το τέλος του Εμφυλίου. Πιστεύω, όμως, ότι ένας ποιητής της κλάσης και του εύρους του Λειβαδίτη αξίζει μια ενδελεχή ανάλυση όχι μόνο για τη γραφή του αλλά και γενικά για τη ζωή του και τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις (ένας από τους ελάχιστους αριστερούς ποιητές με έντονο, κυρίαρχο θα έλεγα, το θρησκευτικό στοιχείο, ειδικά στην ύστερη φάση της ποιητικής του δημιουργίας).
Ο Νεκτάριος Νικόλαος Τρακάκης γεννήθηκε στη Μελβούρνη από Κρητικούς γονείς και είναι λέκτορας Φιλοσοφίας στο Australian Catholic University. Ποιητής και ο ίδιος (η πιο πρόσφατη συλλογή του έχει τίτλο From Dusk to Dawn, 2012), έχει επίσης εκδώσει το βιβλίο Southern Sun, Aegean Light: Poetry of Second Generation Greek-Australian (Australian Scholarly Publishing, 2011).
Ούγκο Μουχίκα, Ποιήματα
εισαγωγή: Γιολάντα Ντελγάδο Μπατίστα
μετάφραση: Στάθης Ιντζές
Η ποίηση του Ούγκο Μουχίκα είναι μια σαφής αποκύρυξη του ίδιου του του εαυτού, ώστε να μεταμορφωθεί σε έκφραση της ζωής, δημιουργώντας έναν οικείο και ανεξάντλητο διάλογο με τον κόσμο.
«Μόνο μια φορά πέφτει κάθε βροχή
και όλες οι σταγόνες της είναι
εκείνη η βροχή»
Είναι ακριβώς αυτή η απρόσκλητη προσφορά, αυτή η απογύμνωση, που κάνει τον Ούγκο Μουχίκα έναν ανένταχτο συγγραφέα και μακάρι να είναι έτσι για πάντα.
Η Μικρή Λειτουργία της Άνοιξης είναι ένα λυρικό ταξίδι, μια ερωτική προσευχή σε πέντε ενότητες: «Μικρή Λειτουργία της Άνοιξης» μια παγανιστική λειτουργία για τη λατρεία της γονιμότητας και του μυστικισμού που κρύβεται στον ερωτισμό και στη φύση, «Στα λιβάδια του Ήλιου» μια μικρή αλληγορία σε παραδοσιακή μορφή, «Μικρογραφίες Καλοκαιριού» σύντομα λυρικά ποιήματα που προκαλούν μικρές και μεγάλες εκπλήξεις, «Το βιβλίο του Οδοιπόρου» μικρές προσευχές σε μορφή σονέτου και σε ελεύθερη μορφή που εναλλάσσονται, «8 Τραγούδια για την Αγάπη» 8 ποιήματα για τον έρωτα, «Η κυρά του Ήλιου και της Νύχτας» μια τελετουργία για μιαν άλλη εποχή που πέρασε ή που θα ξανάρθει και τέλος τα «Δύο Άσματα» δυο εκτενή ποιήματα για τη Μνημοσύνη και την Αγάπη.
Ο Θωμάς Παπαστεργίου γεννήθηκε στη Βέροια το 1980, έζησε τα παιδικά του χρόνια στη Γερμανία και σπούδασε Μαθηματικά και Πληροφορική στην Πάτρα. Ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη. Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί στα λογοτεχνικά περιοδικά: Παρέμβαση, Μανδραγόρας, Συμπόσιο, Φαρφουλάς, στον συλλογικό τόμο «Τα στάχυα και οι καρποί» των εκδόσεων Πανεπιστημίου Πατρών, στην «Ανθολογία Ερωτικής Ποίησης» και στην «Ανθολογία» του Λογοτεχνικού Τμήματος των ΠΟΦΠΠ καθώς και στα Πρακτικά του Συμποσίου Ποίησης. Η «Μικρή Λειτουργία της Άνοιξης» είναι η πρώτη του ποιητική συλλογή που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ars Poetica.
*Από το δελτίο Τύπου.
Η αναζήτηση του εαυτού μας
χρειάζεται κεριά που θα λάμπουν
σαν μαχαίρια με ακονισμένη μύτη.
Στο χάος που έχει γεννήσει
η τάξη της ζωής μας
τρέχα να σωθείς.
Μέσα από δάση σκέψης πέτα
μέχρι να μην ξαναβρείς κτίρια.
Να ζεις άταχτα, να μην υποτάσσεσαι σε τίποτα
να θυμίζεις πού και πού στον εαυτό σου ποιος είναι ο ποιητής:
“Ο ποιητής είναι ένας αλήτης
που μεθάει στην ιδέα μιας νέας εμπειρίας
Που φαντάζεται πέρα από τη ζωή
διότι τη νιώθει φυλακή
Που τριγυρνά σε ξένους δρόμους
με συντροφιά μποέμ αντιήρωες παρμένους από φαντασίες
ονειρικών σκέψεων
Που πίνει στην υγειά των αστέγων,
που έμαθε στην ταλάντωση της αγάπης και τους μίσους
με όπλα τις λέξεις, την τρέλα, την ομορφιά,
τον θάνατο”.
Αυτός είναι ο ποιητής που περιμένουμε
να χτυπήσει το κουδούνι των σύννεφων
και να ριζώσει στο πνιγμένο απο άνθη μυαλό μας
Αυτός είναι που θα πιούμε μαζί του
και θα υμνήσουμε άφοβα την αλμυρή γεύση
του τι εστί να είσαι άνθρωπος
*Από τη συλλογή “Κυνήγα τη νύχτα μέχρι να γίνεις φλογερή ύπαρξη”, Εκδόσεις “Εκάτη”, 2014, σελ. 23-24.
Μου ζήτησε ταυτότητα για τό γνήσιον της μορφής.
Νεαρόν τό έτος της έκδόσεως
μέ σφραγίδα της αστυνομίας, νόμιμα
καμάρωνε τής γεφυρούλας μύτης τό σηκωμένο φρύδι.
Μας κοίταξε καχύποπτα ό υπάλληλος
φορώντας αμέσως χειροπέδες
στις μεγάλες διαφορές μήν του ξεφύγουν.
“Υστερα μάς άδειασε βίαια καί τίς δυο
στο εκκοκκιστήριο τής συγκρίσεως
γέμισε ό τόπος άποφλοίωση.
Μια κοίταζε στα γρήγορα εμένα
καί μια εκείνη επίμονα σά νά τη ρωτούσε
αν μέ γνώριζε. Μά ή φωτογραφία γιά νά λάβει
τό ύπατο χρίσμα τής άμετάβλητης
δίνει όρκο βαρύ νά μή γνωρίζει μήτε τά πρίν
μήτε τά έπειτά της.
Γέμισε ό τόπος άποφλοίωση.
Σκυμμένος στο καθήκον ό άνακριτής
πήρε άργά άργά νά ξεβιδώνει
μιά μιά τίς εσοχές τής άμυδρότητας
μήν ήταν έκεΐ μέσα κρυμμένη ή όμοιότης.
Τρέμοντας εγώ μήπως χαθούνε τά βιδάκια
ύψωσα φωνή άγανακτήσεως
συντομεύετε κύριέ μου συντομεύετε
όσο άργείτε τόσο χειροτερεύει
τό δύσβατο έ’ργο της άναγνώρισης.
Μή ξεχνάτε οτι μετά τό μεσονύκτιο
πέφτει διπλή ταρίφα ό χρόνος στο ρολόγι
διπλά και τρίδιπλα κυλάνε τά χιλιόμετρα
στο πρόσωπο.
Επιτέλους, πρώτη φορά σας είδατε νεότητα
νά μην ομοιάζει διόλου μέ τήν άπώλειά της;
*Από τη συλλογή “Ενός λεπτού μαζί”, εκδόσεις Ίκαρος 2010 σελ. 26-27.
By Madeleine Dore*
Friday 30 January, 2015
The loss of a major poetry event is a blow in the battle for poetry in public spaces. We look at what works and why.
Melbourne has lost one of its core public poetry events. After years of monthly poetry events at Beer DeLuxe for years, Poetry@ Fed Square has come to an end.
The loss has been mourned by the literary community but is also being used as a guide to running successful poetry events.
In a farewell to Poetry@fedsquare, online poetry community Melbourne Spoken Word said: ‘It’s also especially sad when a gig has to wrap up.
Dimitris Troaditis has been running poetry@fedsquare for the past two years, where he hosted a monthly poetry gig, inside the Atrium at Fed Square or upstairs at Beer DeLuxe, and was especially encouraging of poetry in other languages, himself writing and performing poetry in Greek.
‘Unfortunately, Fed Square have chosen to discontinue to the event from this year and so we’ve lost this treasure,’ wrote Benjamin Solah.
Continue reading
To Koskino 