Η αναζήτηση του εαυτού μας
χρειάζεται κεριά που θα λάμπουν
σαν μαχαίρια με ακονισμένη μύτη.

Στο χάος που έχει γεννήσει
η τάξη της ζωής μας
τρέχα να σωθείς.

Μέσα από δάση σκέψης πέτα
μέχρι να μην ξαναβρείς κτίρια.

Να ζεις άταχτα, να μην υποτάσσεσαι σε τίποτα
να θυμίζεις πού και πού στον εαυτό σου ποιος είναι ο ποιητής:

“Ο ποιητής είναι ένας αλήτης
που μεθάει στην ιδέα μιας νέας εμπειρίας

Που φαντάζεται πέρα από τη ζωή
διότι τη νιώθει φυλακή

Που τριγυρνά σε ξένους δρόμους
με συντροφιά μποέμ αντιήρωες παρμένους από φαντασίες
ονειρικών σκέψεων

Που πίνει στην υγειά των αστέγων,
που έμαθε στην ταλάντωση της αγάπης και τους μίσους
με όπλα τις λέξεις, την τρέλα, την ομορφιά,
τον θάνατο”.

Αυτός είναι ο ποιητής που περιμένουμε
να χτυπήσει το κουδούνι των σύννεφων
και να ριζώσει στο πνιγμένο απο άνθη μυαλό μας

Αυτός είναι που θα πιούμε μαζί του
και θα υμνήσουμε άφοβα την αλμυρή γεύση
του τι εστί να είσαι άνθρωπος

*Από τη συλλογή “Κυνήγα τη νύχτα μέχρι να γίνεις φλογερή ύπαρξη”, Εκδόσεις “Εκάτη”, 2014, σελ. 23-24.