Δημήτρης Κανελλόπουλος, Τρία ποιήματα

kanellopoulos

ΚΛΙΝΗ ΣΠΟΡΟΥ, ΚΑΛΗ

Ήταν καλό το χωράφι
στρωμένο σαν κρεβάτι,
ίσιο.
Το χώμα μαύρο άχνιζε ευωδία,
τίμιος ιδρώτας πότιζε τα σωθικά του
κι εύρισκε ο σπόρος να ριζώσει
κλίνη καλή.

ΕΠΑΝΑΛΗΨΕΙΣ 1963

Την κοίταζα,
ήθελα να κάνει μια κίνηση,
ν’ απλώσει το γέρικο χέρι της
να με χαϊδέψει…
Ύστερα κάτι να με φιλέψει …

Ποτέ δεν έκανε μια τέτοια κίνηση
φύλαγε γι’ άλλους την αγάπη της.

Εκείνη ήταν η τρανή.
Εγώ, ήμουνα του αντάρτη.

ΔΕΝ ΤΟΝ ΒΛΕΠΩ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ

Είμαστε μές στη σάλα
και κοιτάμε τον καθρέφτη.
Σώμα δεν έχει,
μόνο η ανάσα του,
πάνω στο τζάμι σβήνει…

*Από τη συλλογή “Κλίνη Σπόρου, Καλή”, εκδόσεις Οροπέδιο, 2009, σελ. 9, 15 και 43 αντίστοιχα.

Pat Parker, Μεγαλοδύναμος

zp_pat-parker-in-1989_photograph-by-robert-giard

Είδα το Θεό σήμερα.
Φορούσε πουκάμισο Βαν Χάουζεν
με κοστούμι Αφών Μπρουκς
παπούτσια Στέισι Άνταμς & καπέλο Στέτσον. (1)

Είδα το Θεό σήμερα.
Οδηγούσε λευκή Λίνκολν
με κόκκινη ταπετσαρία
υδραυλικό τιμόνι, ζώνες ασφαλείας
& ένα ξεβαμμένο αυτοκόλλητο του Γκολντγουότερ. (2)

Είδα το Θεό σήμερα.
Σταμάτησε στο ψιλικατζίδικο
αγόρασε το περιοδικό Τάιμς
του γυάλισαν τα παπούτσια
έδωσε στον μικρό μια δεκάρα.

Είδα το Θεό σήμερα.
Διάβασε για το Βιετνάμ
πήγε την οικογένεια να δει τη Μαίρη Πόπινς
αγόρασε 3 ποπκόρν, 2 χυμούς σταφύλι
& έναν μοσχολέμονο.

Είδα το Θεό σήμερα.
Έπαιξε μια παρτίδα γκολφ
είπε στη λέσχη ένα ανέκδοτο με νέγρους
έδωσε στην καμαριέρα του μια μέρα ρεπό –
για να παντρευτεί.

1. Γιάπικο ντύσιμο με καουμπόικο καπέλο.
2. Barry Morris Goldwater (1909-1998): Ρεπουμπλικάνος πολιτικός, υποψήφιος για την προεδρία των ΗΠΑ το 1964, γνωστός και ως “κος Συντηρητικός”.

*Το ποίημα προέρχεται από μικρό φυλλάδιο με ποιήματα της μαύρης φεμινίστριας, λεσβίας και αγωνίστριας για τα δικαιώματα των μαύρων των ΗΠΑ, Pat Parker (1944-1989) που κυκλοφόρησε από κοινού το ποιητικό περιοδικό ‘Τεφλόν” και η Μιγάδα – ομάδα γυναικών ενάντια στις νέες πειθαρχήσεις.

Δημήτρης Τρωαδίτης, Σιωπή

illustration-for-poem-by-tikhon-churilin-guess-1922

Μια ρωγμή μέσα στη νύχτα
σιωπή και ξανά σιωπή

όλα παραμένουν σιωπηλά
ο πόνος
ο στεναγμός
τα χρώματα
η γιάλινη κεφαλή της αγάπης

και ο εαυτός μου

μια ρωγμή στον εαυτό μου

και τότε σιωπή


*Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης. Το αγγλικό πρωτότυπο βρίσκεται εδώ: https://tokoskino.wordpress.com/category/my-poetry-in-english/page/2/

Valli Poole, Ο Κήπος

11026315_1453706881370602_5175250644451991798_n

Ώρα που σουρουπώνει
τι είναι στον οισοφάγο; -πιασμένο-
ένας σιωπηρός ψίθυρος,
κρατούμενος στο έπακρο
καστανόχρωμα φύλλα σε παύση,
μια σύγκρουση για τα φτερά
ζωγραφίζει νιφάδες με έρπη ζωστήρα
σε περιβάλλον χλωροφύλλης.
Σκουριασμένα
Αγαλμάτινα
Λουλούδια
σπρώχνουν δυνατά προς τα κάτω
σε μισο-σχηματισμένες σκιές
ένα λεηλατημένο φεγγάρι
απόκρυφο
θάμνος λοξευμένος
τελειώνει με φτέρες
ταχύτατα κινούμενα σχέδια.

*Από τη συλλογή “Αιώνες” (2012). Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης. Η εικόνα της ανάρτησης είναι της ποιήτριας. Η Valli Poole είναι Αυστραλή ποιήτρια που ζει στη Μελβούρνη.

Dusky time
what’s in the craw? -caught-
a tacit whisper,
held in extremis
maroon leaves pause,
a clash of wings over
paint flaked shingles
in chlorophyll surrounds.
Rusted
Statue
Flowers
jostle downward
in half-formed shadows
a plundering moon
concealed.
spinifex splayed
ends with brackens
whisked animations.

-vp 2012 ( Aeons)

Σπύρος Μαρούλης, Ακούω ένα στρατό πάνω στη γη

10991064_840639899325732_8016936322542813035_n

Ακούω ένα στρατό πάνω στη γη
Βροντές αλόγων την οργώνουν
Τα πλευρά τους αφρισμένα αποζητούν
αλαζονική μαύρη πανοπλία
Ο ηνίοχος με περιφρόνηση κυματίζει το μαστίγιο
Μια φλόγα διασπά την κατήφεια των ονείρων τους
Οι κρότοι της καρδιάς τους, κρότοι από αμόνι
Καταφθάνουν κουνώντας θριαμβευτικά τη γκρίζα χαίτη τους
Έρχονται προς τη θάλασσα
κι αυτή πηγαίνει μέσα…
αγάπη μου αγάπη μου αγάπη μου
γιατί μ’ άφησες μόνο;
…………………………
Αναμένω ένα νέο είδος ομορφιάς
Ανυπομονώ να δω πως θα ‘ναι
Θα μπορούσε από μόνη της να υπάρξει;
Πόσο καιρό μετά από μένα;
Πόσο καιρό χωρίς εμένα;
…Αυτο-παρωδία…
Κοροϊδεύω τον εαυτό μου
και το Μέλλον!

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από τη σελίδα του Σπύρου Μαρούλη στο Facebook.

Nanja Noterdaeme, Ποιήματα για τον τζίτζικα

10994064_10203490559647623_4600837150198396066_n

Ι

Πες το, δεν ήρθες να γράψεις τίποτα
Πες το αναγνώρισέ το
δεν έχεις πια να γράψεις τίποτα
Δες το, δέξου το, αυτόν ήρθες να δεις
και είναι η μόνη αλήθεια
Αυτός ο άντρας που με την ομπρέλα του
Απλά δυο φορές χτυπά και διώχνει τους σκύλους τους
πιο τρομακτικούς.

ΙΙ

Πες το μια φορά, το γύρο του κόσμο, όχι
δεν θα το κάνεις για κανέναν πια
Απλά κατάλαβες ότι καταφτάνει το όνειρο
και είναι αρκετό για σένα
To όνειρο αυτό σε ξεπερνάει και δεν σε ζητάει
και πολύ, αναζητάει συντροφιά.

Έκατσε δίπλα σου. Δεν μίλησε. Έκατσε.
Έφτανε αυτό. Δίπλα μου.

ΙΙΙ

Δεν θα το πούμε το μυστικό, είναι δικό μας
Ας είναι πρόχειρο, ένα σχέδιο χωρίς γραμμές
Μεταμοντέρνο και πρέπει να το εφαρμόσουμε τώρα
Μόνοι μας και όχι μονομιάς
Να ψάξουμε δέντρα να μας προστατέψουν, φεγγάρια
για συνομιλία τις νύχτες τις μαύρες που η ψυχή γυρεύει
τον έρωτα και το συμπάν συναντάει την ύπαρξή μας.

Ούλαφ Χάουγκ, Τέσσερα ποιήματα

10930143_859088167465789_23735054674682379_n


Είσαι ο άνεμος

Είμαι μια βάρκα
χωρίς άνεμο.
Εσύ ήσουν ο άνεμος.
Αυτός ήταν ο δρόμος που ήθελα να πάρω;
Ποιος νοιάζεται για δρόμους
με άνεμο σαν κι αυτόν!

***

Μια λέξη

Μια λέξη -μια πέτρα
σε κρύο ποτάμι.
Μια ακόμα πέτρα-
Θα χρειαστώ πολλές πέτρες
για να το διαβώ.

***

Μεσοχείμωνο: Χιόνι

Μεσοχείμωνο: Χιόνι
Έδωσα στα πουλιά ένα φελί ψωμί
μα δεν επηρέασε τον ύπνο μου.

***

Σελήνη

Κρύβει το ατσάλι της
Σε ασημένιο θηκάρι
Στην άκρη υπάρχει αίμα.

*Αναδημοσίευση από το περιοδικό “Ένεκεν”, της Θεσσαλονίκης, τεύχος Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου-Μαρτίου 2014 (σελ. 155 και 159).

David Dick reviews Stu Hatton’s glitchings

glitching

glitchings
by Stu Hatton

(outer) Publishing, 2014

‘Glitching,’ sharp and immediate, is a – word that sounds like it belongs to this modern internet and computer age: moments of fracture as a website struggles to load, fragmented by popups, weird demands of your exact location and the failure of Flash to connect properly. It suggests twitching and distorting monitors, the crackle of an old modem and illogical videogame surrealism, frustrations and interruptions ‘Not of substance but of form’ (‘entheogen’).

Stu Hatton’s book, glitching, is true to this contemporary sense of the word, laying bare a poetry that often seems to have been ground through the blunt binary language of computer programming. Like the 1s and 0s of binary code, Hatton’s poems are largely visual, his language jerking between, even through, various grammatical signs – dashes and slashes, ellipses and parentheticals, question and quotation marks. The effect is a sense of broken transmission, often leading the reader to moments of distracted or disappointed insight:

who’s impersonating who
here? / who’s mindblowing

who (she too
is edgy / & interior

/ late-night
drip-crack /

(‘coupling’)

The question – pertaining perhaps to a sense of poetic tradition – dissolves, the slashes acting like internal line-breaks, as the speaker evasively resorts to non-sequiturs and blunt, ‘coupled’ syllables. Whatever is being projected belongs to the poem: ‘hedges & trades (they | ride within / the system.’
Continue reading

Δημήτρης Τρωαδίτης, δεν λέμε λέξη

godlab

δεν λέμε λέξη
για τα λεπτά που φεύγουν
μόνο ενδοιασμούς έχουμε
για κείνο
και για τ’ άλλο

εδώ κι εκεί διάβολοι
σκούροι
φαιοπράσινοι
αναδύουν μούχλα

μια ελευθερία ξιπασμένη
με ιδεολογίες γυμνές
καρφωμένες στο πάτωμα
εσωστρεφείς
υστερικές

αναλύοντας τόμους διαφημίσεων
με ευλάβεια