There are things that define you.
No matter how fast
you run away from them,
you’ll end up being dragged
to the point where all parallel lines
converge.
Αντώνης Ζέρβας, Τάχα θα γίνουν όντως…
Τάχα θὰ γίνουν ὄντως δικὰ μας πράγματα
τὸ κοινοβούλιο κι οἱ αἴθουσες δημοπρασίας
ἡ ἐπίσημη φωνὴ ποὺ ρύθμισε κεῖνο τώρα ποὺ πουλιέται
ταξινομεῖται καὶ χειροκροτεῖται στὴν αἴθουσα συναυλιῶν;
Ἀπεναντίας τὴ φωνὴ τοῦ πάστορα μονάχα – τὸ πολὺ
σὰν παστρικὴ φωνὴ μποροῦμε νὰ τὴ νιώσουμε
στὰ μέρη τὰ δικά μας ὅπου δὲν εἶν’ δικά μας
τὰ διώροφα σπιτάκια μὲ τοὺς προσεγμένους κήπους
τῶν χουρδισμένων γενεῶν ἀπὸ τὸ χτύπημα τῆς ὣρας
στὸ καλοδουλεμένο ἐκκρεμές
ἡ μέρα γέρνει σὰ σύγκριση ὡριμασμένη
βαθαίνοντας τὸ χνάρι ἀπὸ τὴν πρόσκρουση
στὴν πιστωμένη δράση ποὺ δένει κόμπο
μὲ τ᾽ ἄγριο χορτάρι
ὅπως βουτάει ἡ πάπια γιὰ νὰ θρέψει
τ᾽ ἀνυπεράσπιστο κι ἂγουρο γέννημά της
Ὅ,τι σ᾽ εμᾶς ὄντως ἀνήκει δὲν τὸ ξέρουμε
ἀπ᾽ τὸν καιρὸ ποὺ μείναμε δίχως βασιλέα
οἱ λόγοι μας εἴτε προβαίνουν σὰν κραυγὴ
εἴτε ξενόφωνοι χωροῦν στὴ σύγχρονη εὐδαιμονία.
*Από τη συλλογή “Τὸ βιβλίο τῶν ὑπακοῶν”, 1987. Εδώ από ανθολογία ποιημάτων του ποιητή από το ιστολόγιο Στίγμα Λόγου στο http://stigmalogou.blogspot.com (Ἰούνιος 2014) σε επιμέλεια Χριστίνας Λιναρδάκη.
Λουκάς Σ. Λιάκος, Τρία ποιήματα
Artworks: Droga Życia
Η αξία.
Μεγαλειώδη ουρλιαχτά σε συμφωνία αποτυχίας
στέκονται γλάστρες εμπρός σε παράθυρο
η Ωραία της Πτώσης
εξελίσσει το λάθος
από ονειρική μορφή σε τερατούργημα
η εξύμνηση, το φίλημα
επαναλαμβάνουν
δίνουν αυτό που μας αξίζει.
***
Για λίγο.
Μαθήματα ελέγχου
χρόνια που μετρούν ατέρμονα το δρόμο
η ρηχότητα σαν έκφραση
προμελετημένα
η γενοκτονία των αισθήσεων.
Η πεποίθηση πως πια δεν αντέχεις
να ζεις κρυφτά
ενοχλεί σα μέλισσα που μας μαλώνει
πάνω από βρύση
σαν τελευταία ανάσα
επιτέλους ας μας δροσίσεις στα μάγουλα
μακάρι για λίγο να λάμψεις
σαν ασημένιος καθρέπτης
σαν υποχόντριος
σα τυχοδιώκτης
ουράνιο τόξο.
***
Το μυστικό.
Έχω ένα μυστικό,
θαμμένο βαθιά, φυλαγμένο χρυσάφι.
Έχω ένα μυστικό, το δικαιούμαι
κρυμμένο απ’ το Θεό και τους ανθρώπους.
Έχω ένα μυστικό,
μη μ’ αγαπήσεις
αυτό έχω να σου πω.
*Από το http://www.bibliotheque.gr/archives/28848
Gayelene Carbis, The Price We Pay
I keep men waiting
as my father before me
kept us waiting.
my brother and I were always standing by the sidewalk
on tenterhooks, our need like a big red tongue
hanging out and panting
for a drop of rain
in drought.
bills were never paid in our house.
our landlord (a nice man) waited months
before he told my mother
the rent hadn’t been paid.
we spent a whole childhood
outside houses
fighting in our father’s car
while women served our father
(such a nice man)
coffee and cake.
the day was drawn out
as a watched kettle.
we were boiling.
we wanted our lives
to take off, like a train
with a clear destination.
instead, we rearranged things
round our father,
believing every time
a he’d turn up
but finding ourselves
always alone on a platform
watching trains pull out
without us.
now I call myself feminist
and make the men I live with
pay.
it’s taken a lifetime to learn
my father’s promises are full
of air and leave us steaming.
and yet he’s so well-meaning.
yes he’s a man who means well,
he tells us all
‘leave it with me.’
we spend the rest of our lives
trying not to.
*Gayelene Carbis is a Melbourne based writer and teacher who was awarded a Poetry Scholarship in Banff, Canada, has recently completed her first poetry collection and is writing a one-woman show for Clara Pagone, to be performed in New York, Chicago and Melbourne.
**Kettle image by Shutterstock
***Taken from http://www.eurekastreet.com.au/article.aspx?aeid=43729#.VS0E4Rwk-6V
Poetic inspirations @ Emerald — Saturday July 11, 11.45am-1.45pm
Poetic inspirations @ Emerald
Next reading
Saturday July 11, 11.45am-1.45pm
Featuring
Wahibe Moussa
Tariro Mavondo
and open mic
at Emerald Hill Library & Heritage Centre
195 Bank St.,
South Melbourne
(opposite South Melbourne Town Hall)
Poetic inspirations @ Emerald
Calling all poets and lovers of poetry Especially all those who write in another language than English and/or have their work in a bilingual or a translated form
Every second Saturday of the month
The following Reading dates through out 2015 are as follows: August 8, 11.45AM-1.45PM September 12, 11.45AM-1.45PM October 10, 11.45AM-1.45PM November 14, 11.45AM-1.45PM December 12, 11.45AM-1.45PM
For more information:
– Dimitri Troaditis troaditisdimitris@gmail.com and/or 0432 094 342
– Emerald Library and Heritage Centre
Art & Heritage Programs | Arts & Culture 9209 6416
Διονυσία Ντάλιου, Δύο ποιήματα
Πριν
Πριν ορκιστώ για άλλη μια φορά,
κοιτώ προς τα θαύματα.
Ό,τι αναζήτησα και ό,τι αναζητώ,
τώρα σφαγμένο μες τα ρόδια και τους ουρανοξύστες.
Πριν παλιώσει ο έρωτας,
τυφλό κορμί τον γιάτρεψα
στης υψίφωνης κοιλάδας το μένος.
Πριν φονευθεί η ανατριχίλα,
γενναίου θηλυκού η ανάσα,
κόπασαν οι πόλεμοι μέσα μου.
***
Η σκιά μου
Προφορικά περπατώ στις κομμένες ανάσες.
Είναι τα βήματά μου,
του γιασεμιού η θύμηση,
της αστραπής η φλόγα.
Είναι η σκιά μου,
του αλόγου η κορμοστασιά
και η ξιπασιά του γύπα.
Του φοβερού ψαριού το γλίστρημα,
και της ξωθιάς η νάρκη.
Η φθονερή πατούσα μου
φορά τη σάρκα ενός εντόμου.
*Από τη συλλογή “Αίμα Αθώων Καιρών”, διαδικτυακή έκδοση 24grammata.com
Σπύρος Μεϊμάρης, Ο Χείμαρρος της Μουσικής
Ο χείμαρρος της Μουσικής με συνεπήρε.
Έφυγαν άπαντα τα βάρη που με συνέθλιβαν.
Έμειναν ορισμένοι πόνοι να μου θυμίζουν
τα λάθη και την αρρώστια μου.
Και να σκεφτεί κανείς πως είμαι κάποιος
που λατρεύει την ανόθευτη και άδολη Χαρά.
Ένας που η ψυχούλα του πετάει ψηλά
στην πρώτη ευκαιρία που της δίνεται.
Ένας που ονειρεύεται διαρκώς
το Υπέρτατο, το Καθαρό, το Αμόλυντο.
Ένας που λατρεύει τα στιλπνά χρώματα της Φύσης,
τις θεϊκές μνήμες και τη θαλπωρή των αδελφών ψυχών.
*Από τη συλλογή “Ποιήματα 2009-2013”.
A Free Breath
Each day dawns darker than the previous.
The reducing light makes the space even more sickly.
Freedom, a sweet bird,
chirping outside the small window of your cell.
Your chains become tighter every day,
causing you pain and breathlessness.
Your life wants answers, solutions, actions.
Every morning you wake up with the hope flares up in your chest,
but every dusk fears grow big.
Staring at the white wall opposite,
you are looking for answers.
Seeking for your dreams, your hopes,
everything you wanted to live.
You measure your breaths, the seconds that are lost, your cell.
They left you only your thoughts to run free.
Only your thoughts and your memories,
to remind you who you were once.
Get up on your feet!
Break the chains that steal your life!
Get out and take your first free breath…
Μια Ελεύθερη Ανάσα
Κάθε μέρα ξημερώνει πιο σκοτεινή απο την προηγούμενη.
View original post 134 more words
Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος, Αυτός ο πόλεμος δεν έχει τέλος
*Από το περιοδικό “Σημειώσεις”, τχ. 73.
Georgia Trouli, The story of the turtle and the descent
You ceased weeping in the basin of the eyelid index
It’s been long ago Don’t forget yourself
He grew scales so perfectly numbered in the joints of the outer body
They became a shell thanks to oxidation and lack of desalting
And you know ⎯ This is achieved only with homeopathic tears
It’s been long since the stellar system ⎯ Musically in the phrase dressing the grooves
Of night ⎯ became riddled with thoughts of a secondary decision
Well now, can I banish feeling with thought?
Can I fix it on the comet’s tail? For me to return like a second?
On a ruined planet?
Naught atmosphere
And again the joints relating movements to respite of sense
At irregular stepping
No reading can take place on pictures
At the wolf’s hour
Only bygone romantic claims
For a promise diagnosed by the growing of an adolescent leap
Contrabass the green leaves, they have covered the head longitudinally
Painted hideout
Dawn’s dumb greens don’t want inept trimming
Only eyes. They suffice
Unavoidable the door inviting to a dance of two semivowel pageants
Snails know how to weave every earth cavity
She
With scales of withdrawal is muffled from sameness to sameness and depicts
A turtle’s shell with a naked Achilles’ heel wearing a nylon stocking
She enters the jersey consumptions of words and thoughts
The silk moisture of amorous roofs
On the veranda
Seeing the precarious vertigo of the Other one ready
To come down holding on to her hair alone
Neck wrapped ⎯ She is anguished
Six floors below ground
In the green
Slowly, slowly. We’ll she’s a turtle
And under the protection of the wolf’s shield the moment
The comet wades across the spume that resembles
A cloud and won’t find a better place to test
The powers of endurance but in the locked joints of a chameleon surface
Which poses as a sound turtle and still like a soldier
A dewdrop’s green light
Bygone romantic prohibitions
A city opens above with all antennas full blast
And the looks waiting for the descent
An arrow is assiduously searching for a turtle’s heel in plastic offers
Of flowers and she becomes chamai-leön and the planet Orion
And marginal changes
And barefooted she walks
Homeopathically and only thus
She turned to salt
Earth alone
She leaves weeps
Walks
Without
*Το ποίημα προέρχεται από τη συλλογή “ακρογωνιαία πορεία στο και”, εκδόσεις ΣΑΙΞΠΗΡΙΚόΝ, Θεσσαλονίκη 2012. Μετάφραση στην Αγγλική: Γιάννης Γκούμας.
