Ο Φράντς Κάφκα ζούσε σ’ ένα μεγάλο υγρό δωμάτιο
στρωμένο μ’ ένα βρώμικο παλιό χαλί.
Πού και πού διάτρεχε το χαλί ένας μεγάλος
γκρίζος ποντικός.
Ο πόντικας αυτός, έλεγε συχνά ο Φράντς,
ο πόντικας αυτός, είναι η αγαπημένη μου κι εγώ.
*Από τα “Εκτοπλάσματα” (1986).
Τὸ Ὀροπέδιο ἐκδίδεται δύο φορὲς τὸν χρόνο καὶ εἶναι ἀνοιχτὸ σὲ ὅλους τους δημιουργούς. Ὅσοι θέλουν, μποροῦν νὰ ἀποστέλλουν τὶς συνεργασίες τους στὸ περιοδικό, ἀρκεῖ αὐτὲς νὰ εἶναι πρωτότυπες, ἀδημοσίευτες καὶ δημοσιεύσιμες σύμφωνα μὲ τὰ κριτήρια τοῦ περιοδικοῦ.
Τὰ κείμενα ποὺ φτάνουν στὴν Διεύθυνση τοῦ περιοδικοῦ, πρέπει νὰ εἶναι σὲ ψηφιακὴ μορφὴ καὶ νὰ εἶναι γραμμένα στὸ μονοτονικὸ σύστημα. Ὁ πολυτονισμὸς γίνεται ἀπὸ τοὺς συνεργάτες τοῦ περιοδικοῦ. (Οἱ συνεργασίες πρέπει νὰ ἀποστέλλονται καὶ σὲ χειρόγραφα ἢ σὲ φωτοτυπίες). Τὰ χειρόγραφα καὶ οἱ φωτοτυπίες δὲν ἐπιστρέφονται. Τὰ κείμενα δημοσιεύονται στὸ πολυτονικὸ σύστημα.
Στὴν περίπτωση ποὺ ὁ δημιουργὸς ἔχει υἱοθετήσει τὸ μονοτονικὸ σύστημα, ἡ συνεργασία δημοσιεύεται στὸ πολυτονικὸ μὲ τὴν ὑποσημείωση ὅτι ὁ συγγραφέας ἔχει υἱοθετήσει τὸ μονοτονικὸ σύστημα καὶ γράφει σ’ αὐτό.
Οἱ δημιουργοὶ πρέπει νὰ ἀποστέλλουν στὴν Διεύθυνση τοῦ περιοδικοῦ, μαζὶ μὲ τὶς συνεργασίες τους καὶ ὑπεύθυνη δήλωση μὲ τὴν ὁποία ἐκχωροῦν στὸ περιοδικὸ τὸ δικαίωμα τῆς δημοσίευσης τοῦ ἔργου τους καὶ ὅ,τι δὲν ἔχουν ἀπαίτηση ὁποιασδήποτε ἀμοιβῆς.
Οἱ συνεργάτες ποὺ παρουσιάζουν ἔργα ξένων δημιουργῶν, σὲ συνεννόηση μὲ τὴν Διεύθυνση τοῦ περιοδικοῦ, ἐπικοινωνοῦν πρὶν τὴν δημοσίευση μὲ τοὺς ἐκδότες ἢ τοὺς κληρονόμους τῶν δημιουργῶν, ἐφόσον τὰ ἔργα αὐτὰ ὑπόκεινται σὲ πνευματικὰ δικαιώματα.
Τα κείμενα να αποστέλλονται:
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΟΡΟΠΕΔΙΟ
Καστοριᾶς 10,
173 42,
Ἅγιος Δημήτριος
ΑΘΗΝΑ
καὶ σὲ ἡλεκτρονικὴ μορφὴ:
oropedio@gmail.com
Το Straw Dogs magazine γιορτάζει και παρουσιάζεται
Το περιοδικό και οι εκδόσεις Straw Dogs γιορτάζουν την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης το Σάββατο 21 Μαρτίου και ώρα 19:00 στο καφενείο – αναγνωστήριο πρόζακ (Μέδωντος 3Α, Λευκωσία).
Συμμετέχουν οι παρακάτω ποιητές με απαγγελίες ποιημάτων τους:
Γιάννης Ζελιαναίος, Γιώργος Καλοζώης, Βάκης Λοϊζίδης, Ρωξάνη Νικολάου, Μιχάλης Παπαδόπουλος, Μιχάλης Παπαντωνόπουλος, Κώστας Ρεούσης, Γιώργος Χριστοδουλίδης.
Η μεταφράστρια κι εκδότρια του περιοδικού, Γιώτα Παναγιώτου θα διαβάσει το εισαγωγικό κείμενο του Οκτάβιο Παζ, «Ποίηση και Ιστορία», από την Ανθολογία Μεξικανικής Ποίησης, (Thames & Hudson, 1959).
Στον χώρο θα υπάρχουν και τα 5 τεύχη του Straw Dogs προς πώληση
Είσοδος ελεύθερη
Email επικοινωνίας: strawdogsmagazine@yahoo.com
Τηλ. 97796684
Οι νότες ποτέ δεν απέκτησαν πίεση
Πάνω σε άσπρο και μαύρο
Κόλλησαν πάνω σε ρώγες δαχτύλων
Απέκτησαν σάρκα
Και δέρμα όλο ταυτότητα
Άλλαξαν αριθμό
Και διαφορετική μελωδία
Ανάλογα με το σώμα άγγιγμα
Η σύνθεση πρώτα ευκαρυωτική
Μετά υπεράριθμη
Αφανισμός του ανθρώπου
Είμαστε όλοι ένα ον/είδος μούχλας
Τα αποτυπώματα ενός χεριού
Ταιριάζουν με τα άλλα
Τόσο πολύ μόνο εάν η τερατογένεση
Και η εξόντωση
Είναι επιτυχής
Και ολοκληρωμένη
*Από τα “Πέντε συν δύο (ας πούμε) σονέτα”.
Η ποίηση είναι παιδί της ομίχλης. Όπου οι όγκοι ξεπηδούν
μετέωροι. Είναι παιδί της νύχτας. Όπου το μαύρο
περιγράφει. Είναι παιδί της αμφιβολίας, όπου ο ποιητής
διαρκώς υπαινίσσεται.
Η ποίηση είναι ανεκπλήρωτος πόθος. Η αναζήτηση του άλλου, του πέρα από μας, του άλλου τρόπου, του άλλου χρόνου.
Δε γεννήθηκε πριν ή μετά. Ενδυναμούμενη μέσα από τους αιώνες, σηματοδοτεί την πορεία εκείνων που έρχονται. Δεν αντανακλά, απλώς, μια εποχή, ετοιμάζει και μια άλλη.
Υπάρχει παντού. Στο υπέροχο αόριστο, στα παιχνίδια των ψευδαισθήσεων, στα συντρίμμια του κόσμου, στα ρημαγμένα ένστικτα, στην υποδόρια ταραχή του απρόσμενου που ακτινοβολεί ή περιβάλλεται από μυστηριώδεις ίσκιους, στα αινίγματα που γίνονται παράθυρα, στα όνειρα που περιέχουν το σπέρμα της ζωής και του θανάτου.
Έρχεται, σε χτυπάει, σε ζεσταίνει, σε δροσίζει ή σε κρυώνει και πάντοτε φεύγει.
Continue reading
ΑΓΓΙΓΜΑ TOY ΘΑΥΜΑΣΤΟΥ
Οι γοργόνες έχουν έλθει στην έρημο
στήνουν ένα μπουντουάρ δίπλα στην καμήλα
που ξαπλώνει στα τριανταφυλλένια τους πόδια
Ένας αλαβάστρινος τοίχος έχει σχεδιαστεί πάνω από τα κεφάλια μας
από τέσσερεις ανθρώπους του ουράνιου τόξου
που οι γυμνές τους σιλουέτες αναδίδουν ένα φως
που σπαρταρά αργά πάνω στην άμμο
Με έχει αγγίξει το θαυμαστό
καθώς οι γοργόνες περνούν τα ευκίνητα δάχτυλά
τους μέσα από τα μαλλιά μου
που έχουν πέσει για πάντα από το κεφάλι μου
για να καλύψουν το σώμα μου
τον άγριο καρπό της παραφροσύνης
Ιδού το μπουντουάρ πετά απομακρυνόμενο
κι εγώ κρατιέμαι πάνω στο πόδι της ωραίας
που κάτω από την θάλασσα ονομάζεται
ΜΠΙΑΝΚΑ
Μετατρέπεται
με τη γοητεία ενός πουλιού
σε δυο γιγαντιαία χείλη
κι εγώ πέφτω τώρα μέσα στο κύπελλο της αυτοκτονίας
Είναι η αγγελική κούκλα που μαύρισε
είναι το τέκνο χαλασμένων ανελκυστήρων
είναι η γεμάτη τρύπες κουρτίνα
που δεν θέλεις ποτέ να ξεφορτωθείς
είναι η πρώτη γυναίκα και ο πρώτος άντρας
κι εγώ είμαι χαμένος που την έχω
Διψώ για τα μυστικά του σαδιστικού ψαριού
βουτώ μέσα στην θάλασσα
ψάχνω για την περιοχή
όπου ο καπνός των μαλλιών σου είναι πυκνός
όπου σκαρφαλώνεις ξανά τον άσπρο τοίχο
όπου τα τύμπανα των αφτιών σου παίζουν μουσική
στην γάτα που σέρνεται μέσα στα μάτια μου
ανακαλώ στη μνήμη μου εσένα ΜΠΙΑΝΚΑ
Ψάχνω πέρα από την ώρα και την μέρα
για να βρω εσένα ΜΠΙΑΝΚΑ
***
ΠΤΕΡΩΜΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΩΣ
Μια ψυχή μουσκεμένη στο γάλα του μαρμάρου
διασχίζει το δάπεδο μιας βραδιάς
που καλπάζει χαμένη πάνω σε μια γυμνή παρθένο
αποκτά δύναμη πάνω στον ανιαρό άνθρωπο:
είναι μια ψυχή που την έχουν ρουφήξει λεπροί
Ποια υγρή ώρα θα καθηλώσει
το τραγούδι της πάνω στην γάτα μου
με τον λαιμό όλου του χώρου;
Είναι πρωί και μπορεί να χάσω
την τρομερή επίστρωση της δυσθυμίας
που με έχει κουλουριάσει σαν έναν αλυσοδεμένο δράκο
το λουλούδι που εκρήγνυται με βλέφαρα
Α! ένας πυρετός ο σκελετός του εμπρησμού!
έρχεται να ξεκουραστεί πάνω στο οχυρό των αθανάτων
το διάδημα τρεμοπαίζει και σβήνει
καθώς τρέχει προς το βυτίο των αλατισμένων μωρών
Αναρριχώνται πάνω στον τοίχο στο στιλέτο μου
είναι παραγεμισμένα με κούνιες
η εποχή των τρελών πουλιών έχει φθάσει!
Έχουν έρθει για να βιάσουν την πόλη
μαστιζόμενη από στυγνούς υπαλλήλους
και να στείλουν τους φαλακρούς ιερείς
κάτω στην λιμνούλα με τις θανάσιμες άγκυρες
Οι παρελάσεις είναι η μαγεία ενός εγκεφάλου
στοιβαγμένου σαν το νερό ενός ωκεανού
απολαμβάνω την δημιουργία ενός ανθρώπινου τραπεζιού
που να βρίσκεται στο κέντρο ενός παραλήρούντος πλήθους
Υπάρχουν πουλιά που κουρνιάζουν πάνω στα κόκκαλά μου
που σύντομα θα πλημμυρίσουν τις λεωφόρους
με τα φιδίσια φτερά τους
βρίσκομαι σε ένα σπίτι που έκτισε ο Gaudi
«Μπορώ να μπω μέσα;»
*Από τη συλλογή “Touch of the Marvelous” (“Άγγιγμα του Θαυμαστού”), 1966. Μετάφραση: Σωτήρης Λιόντος. Δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό της Υπερρεαλιστικής Ομάδας Αθηνών “Κλήδονας”, τεύχος 1, Σεπτέμβρης 2006 (σελ. 31-32).
Δεν τον θέλω άλλο τον ήλιο στη ζωή μου,
με έχει κάψει στα μάτια.
Δε θέλω τη μέρα,
το φως,
μόνο κάποια παλιά τραγούδια για σένα.
Δουλεύω μια ζωή σκληρά
μα τίποτα δεν έχω επιδιορθώσει.
Δεν θέλω άλλο τη ζέστη στα μέσα μου,
βρέξει χιονίσει,
με ΄χεις εγκαταλείψει.
Οι δυνατότητές μου ίσως να ΄ταν για περισσότερα.
Μια καθαρίστρια όμως υπήρξα,
για σκοτεινούς
σκληρούς
ανθρώπους.
***
Γεννιόμαστε και πεθαίνουμε μόνοι
Κανείς δεν το καταλαβαίνει όταν γεννιέται.
Ίσως,
να το νιώσει πριν πεθάνει
και αναρωτιέται
πόσος συνωστισμός εκεί πάνω επικρατεί,
με ψυχές που δεν πρόλαβαν
ένα τόσο απλό πράγμα
να καταλάβουν.
*Από τη συλλογή “Εσένα σε έχω ξαναγαπήσει”, Εκδόσεις Οροπέδιο, 2014 (σελ. 13 και 20).
**Η Χριστιάνα Αβρααμίδου (γεν. 1978) κατάγεται από την Κύπρο, αλλά γεννήθηκε στην Αθήνα. Ζει στην Κύπρο. Εκτός από την παρούσα συλλογή έχει εκδώσει τις συλλογές “Σκοινιά και Ναυάγια” (Λευκωσία, 1999), “Ένας Λόγος για να Αγαπήσεις τη Νύχτα” (Πλανόδιον, 2002), “Όλες οι Μέρες Χιόνι” (Πλανόδιον, 2005) και “Ώρα Κάτω απ’ το Νερό” (Έψιλον, 2008).
ΟΙ ΕΝΟΧΕΣ
Τώρα που νυχτώνει νωρίς
οι ενοχές κυκλοφορούν ελεύθερες από τις πέντε.
Στα πάρκα η μελαγχολία αγγίζει τον ουρανό
νοτισμένο χώμα κυριεύει την όσφρηση
φωνές παιδιών ξεψυχάνε στην απέναντι γειτονιά.
Ο κόσμος ένα ραγισμένο γυαλί
που σπάει μόλις το κοιτάξεις
έρωτες αβασάνιστοι, έρωτες σφραγισμένοι.
Χέρια απλώνονται μέσα στην ερημιά της πόλης
ν’ αγκαλιάσουν το λαβωμένο παρόν
χείλη ματωμένα συλλαβίζουν τη σιωπή.
Μια χώρα μέσα στην αβελτηρία
δεν έχει καταλάβει τον προορισμό της
κουνάει το μαντήλι του αποχαιρετισμού
στ’ αεροδρόμια και στα λιμάνια
ξεπροβοδίζει τα παιδιά της στα βαγόνια της ξενιτιάς
μασάει αιώνες το παραμύθι της εξέλιξης
κι ύστερα αυτοκτονεί σ’ ένα άθλιο υπόγειο
χαράματα με παγωνιά, αφήνοντας τη λάμπα ανοιχτή.
Απ’ έξω ακούγεται το αλύχτισμα των σκυλιών
κι η μηχανή του πρώτου λεωφορείου.
Τώρα που ξημερώνει αργά
οι ενοχές κυκλοφορούν σκοτωμένες από τις πέντε.
***
ΕΝ ΥΠΝΩΣΕΙ
Κανείς στο δρόμο, κανένα επεισόδιο˙
οι φωτιές που έκαιγαν για μέρες έσβησαν
οι σειρήνες σώπασαν
το φεγγάρι ξαναβγήκε ακμαίο.
Όμως λείπουν οι άνθρωποι
οι σκιές τους λείπουν, οι ανάσες τους…
Εποχές παγετώνων εγκαταστάθηκαν
στις πόλεις και στις ψυχές
ανεκπλήρωτα όνειρα περιφέρονται στις λεωφόρους
αδέσποτα ζώα ψάχνουν τα ίχνη μας.
Κι εμείς, που κάποτε λεγόμασταν άνθρωποι
σε σκοτεινές σπηλιές κατοικούμε, στα έγκατα της γης
ζώντας εν υπνώσει τις τελευταίες στιγμές μας.
*Από τη συλλογή “Χρεοκοπία ιδεών”.
**O Γιώργος Γκανέλης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε Κλασική Φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Είναι καθηγητής Φιλολογίας στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές «Ανάπηροι δρομείς» το 2012, «Ο σκοπευτής της μνήμης» το 2013 και «Χρεοκοπία ιδεών» το 2014, όλες από τις εκδόσεις Στοχαστής.
To Koskino 