Η δύναμη της ποίησης

Πονά η ποίηση
Κάθε λέξη μαχαίρι-
Σκαλίζει μνήμες
Φανερώνει εμπειρίες
Αποτυπώνει όνειρα.
Πονά η ποίηση
Κραυγή αγάπης-
Τρυπά την ψυχή
Ελευθερώνει τις σκέψεις
Περιγράφει υποσχέσεις.
Λυτρώνει η ποίηση
Ελκύει ευχές
Κατανοεί συναισθήματα
Διαθλά στιγμές
Απλώνει φτερά.
Λυτρώνει η ποίηση
Εναρμονίζει
Αγαπά και καλεί-
Ελευθερώνει και ενώνει
Κόσμους δημιουργεί.

***

Μοναξιά

Μόνη νιώθω! Και συ;
Είσαι αλήθεια μόνος-
Ή επώδυνα τη μοναξιά
Σαν πανοπλία φοράς;

Το ξέρουν. Μην το επιβεβαιώνεις!
Η ευαισθησία σαν ομίχλη
Το χωροχρόνο της προσέγγισης
Απροσπέλαστο αφήνει.

Ευπρόσδεκτο! Αέρινη ή θυελλώδης
Μια ενωμένη μοναξιά
Δημιουργική δύναμη είναι-
Το βλέπεις; Ήλιος στον καθρέφτη.

Το κοριτσάκι βγαίνει από το δέρμα μου

επτά και δέκα ακριβώς.

Ξεκρεμάει τα ερπετά απ’ το ταβάνι,

και τα περνάει στο χοντρό βελόνι.

Δεν με κοιτάζει ποτέ.

Αντιθέτως,
εγώ την παρακολουθώ

να κατεβαίνει στην άδεια στέρνα

και να κεντάει

τη μαύρη πεταλούδα

στο νυφικό μου.

(Κάποτε 

θα ̕ναι Παρασκευή,

θα ̕χουν τελειώσει οι κλωστές

κι έξω θα βρέχει.)

Οι πυγολαμπίδες ταξιδεύουν
από σύννεφο σε σύννεφο

όταν σπέρνει λάμψεις το φεγγάρι
κι ανοίγει δρόμους πάνω στα νερά

όταν τ’ αγρίμια σιωπηλά
τριγυρνάνε στο παράφορο
με μάτι διψασμένο.

Ανάλαφρες
κεντούν το σκοτάδι
με λέξεις που ξοδεύτηκαν χωρίς αντίκρισμα

τρυπώνουν σε περάσματα
τετελεσμένου χρόνου μακρινού

κοιτούν κι αφουγκράζονται
ψελλίζοντας φάλτσα ρεφρέν
ανομολόγητα μοιρολόγια.

Χαμηλώνουν
σκύβουν σε κοίτες αόρατες
σημάδια ψάχνουν
μια στιγμή αναμμένη

ακούν όσα δεν παίρνουν γιατρειά
ακούν τις ρίζες των δέντρων και κλαίνε.

Ανάσκελα κοιμούνται πάνω στα νερά
ανάσκελα κοιμούνται
μαζί με τα σπαράγματα.

Μια μορφή μεγάλη ήταν ο Μουστάκιας,
καθότανε στου πάρκου τα παγκάκια
και έπαιρνε «μάτι»
τα ζευγάρια που δεν έβρισκαν
κάπου αλλού κρεβάτι.
Είχε αυτό το πάθος
και τριγύρναγε στο δάσος,
ψαχνόταν από δω και από κει
μπας και δει κάνα βρακί.
Κι όταν πετύχαινε το «μάτι»
από τη χαρά του το μουστάκι του
γινότανε πιο πηχτό.
Έπαιρνε και λάφυρα
κάνα σουτιέν, κάνα προφυλακτικό.
Μια μέρα μου είπε:
«Ποιητή, έχω ένα μεγάλο σχέδιο,
θέλω να γίνω ένα δέντρο,
να πηδιούνται στον αγέρωχο κορμό μου
και να βλέπω πιο καλά,
όσα κάνουν τα παιδιά.

Λοιπόν, θα το κάνω,
θα γίνω δέντρο,
με ασκήσεις, με γιόγκα και ό,τι άλλο,
κάτω από τα πυκνά φύλλα μου
το “μάτι” θα απολαμβάνω».
Μια μέρα τον είδα κάτω ξερό
με μαυρισμένα μάτια,
με γάζες στο λαιμό
και δίπλα του μια πατερίτσα,
ολόιδιος η γιαγιά μου η Λίτσα.

«Άσ’ τα Ποιητή, απέτυχα να γίνω δέντρο,
και εκεί που νόμιζα πως ήμουν
ένας τύπος ντουλάπα, δύο μέτρα,
με πλάκωσε στις κλοτσιές
σε ένα λεπτό
και, όπως βλέπεις,
με έκανε καλοκαιρινό!»

*Από το βιβλίο “Ποιητής ο Ξεροπούπουλος και άλλα κείμενα που διαβάστηκαν στις συναυλίες των Αέρα Πατέρα”, Εκδόσεις Φαρφουλάς, Δεκέμβρης 2017.

Δύο κουβέντες ψέλλισες

μετά από χρόνια περιπλάνησης

στα κάθε λογής εδώλια

Δύο κουβέντες

και οι μηχανές όλου του κόσμου έσβησαν

με μια ταχύτητα φωτός 

άνεμοι σε προσπέρασαν

γερμένη πίσω

άλλοτε λεβεντόκορμη

με το δεξί στη μέση, στο σπαθί

ευθεία στάση

και άλλοτε θυσία

Λοξεία στάση
με τα μαέστρικα χέρια σου

δεόμενα δεξιά αριστερά 

προς το Θεό που είδες

άκουσες και άγγιξες

και που τον έκανες

αιώνια δικό σου

….open the world and what

weakens and sickens

……money at the expense of
…
to say that is the ability

rough the devious

…ordinary life
.
…….flat where he was attacked
.
..narrators who were decent

…..of threshold space

rough gold and bone

…..the city is as magical
..of a ritual killing

..building design or corporate

….operate, beyond

places built out of difference

………to describe this.

….break that pattern,

include temporary spaces

……slightly the ordinary spatial

..shaping how

………outside the circle

…….indicting anyone

familiar about the street

…part of the story of being

*Serena Mayer studied anthropology and social geography. She is interested in hidden texts and forgotten or discarded language. Her writing has previously appeared in Nutshell, Electric Zone and X-Peri.

Νέες ιστορίες

… ανοίξτε τον κόσμο και ό,τι
αδυνατεί και αρρωσταίνει
…χρήματα σε βάρος των
…δηλαδή αυτή είναι η ικανότητα

σκλήρυνε τη δόλια
…συνηθισμένη ζωή
…απερίφραστος εκεί όπου δέχτηκε επίθεση
…αφηγητές που ήταν αξιοπρεπείς

…στο μέρος του θησαυρού
σκληρός χρυσός και οστά
…η πόλη είναι τόσο μαγική
…σαν τελετουργική δολοφονία

…οικονομοτεχνικός ή εταιρικός σχεδιασμός.
…λειτουργεί, πέρα από
τόποι χτίζονται χωρίς διαφορά
… για να το περιγράψω.

…σπάσε αυτό το μοτίβο
συμπεριέλαβε προσωρινούς χώρους
…ελαφρώς το συνηθισμένο χώρο
…μορφοποιώντας το πώς

…έξω από τον κύκλο
…εγκαλώντας όλους
γνωρίζω τον δρόμο
…μέρος της ιστορίας της ύπαρξης

*Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.

Λευκός καμβάς
πινέλα σκονισμένα
χέρια κομμένα από τη ρίζα
καρφώνουν τη σχεδία της εικόνας σου.
Παράδοςο να είσαι εσύ.

Κάθε πρωί
σκαλίζεις στα γρήγορα στο πρόσωπό σου
μάτια γινωμένα που κρέμονται
έτοιμα να πέσουν
χείλη μισάνοιχτα
τι ήταν αυτό που ήθελες να πεις
πριν σου σωθούν οι σφαίρες;
Τι ήταν αυτό που το σώμα σου έλιωσε αντί για υπογραφή;
Μια χαμένη ανάσα η κραυγή για χρόνο.
Σωπαίνει στο θέαμα, δεν ακούγεται.

*Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “τσακμάκι”, τεύχος 07, άνοιξηκαλοκαίριφθινόπωρο 2017.