Vladimir Mayakovsky:Επίκαιροι Αμίλητοι

Posted by Το κόσκινο on

yorona's avatarShades online

Την ώρα που αεροκοπανάνε οι άρχοντες περί δημοκρατικής τάξης,

ανάμεσά μας οι αμίλητοι ζούνε.

Κι όσο σαν δούλοι εμείς μένουμε σιωπηλοί,

οι ηγεμόνες δυναμώνουν,

ξεσκίζουν, βιάζουν, ληστεύουν,

των ανυπόταχτων τα μούτρα τσαλακώνουν.

Ετούτων των αμίλητων το πετσί,

περίεργα θα ’λεγες είναι φτιαγμένο.

Τους φτύνουνε καταπρόσωπο

κι αυτοί σκουπίζουνε σιωπηλά το πρόσωπο το φτυμένο.

Να αγριέψουνε δεν το λέει η ψυχούλα τους,

και που το παράπονό τους να πούνε;

Απ’ του μισθού τα ψίχουλα,

πώς να αποχωριστούνε;

Μισή ώρα, κι αν, βαστάει το κόχλασμά τους,

μετά αρχινάνε το τρεμούλιασμά τους.

Ει! Ξυπνήστε κοιμισμένοι!

Από την κορυφή ως τα νύχια ξεσκεπάστε τους,

άλλο δε μας μένει

http://anarxes-skepseis.blogspot.com/2013/07/blog-post_8.html

View original post

Αργύρης Χιόνης, Τέρατα (αποσπάσματα)

Posted by Το κόσκινο on

α’

Τα κόκαλά μας είναι κάτι
Πίφερα φλάουτα φλογέρες που ένας
Κακός Θεός τά ’φραξε με μεδούλι
Τά ‘θαψε κάτω από στρώματα πολλά
Σάρκας και λίπους κι είναι
Μια θλίψη τώρα τ’ άκουσμα των ήχων
Που βγαίνουν απ ‘ τα πλαδαρά κορμιά μας
Μια θλίψη ανυπόφορη όταν ξέρεις
Πώς μέσα μας βαθιά υπάρχει τόση
Πνιγμένη μουσική

β’

Βλέφαρα δεν έχουνε τα μάτια μας
Κοιτάμε κοιτάμε αδιάκοπα κοιτάμε
Ακόμα κι όταν τίποτα δε βλέπουμε

Ήχο δεν έχουν τα λαρύγγια μας
Μιλάμε αδιάκοπα τα χείλια μας κουνάμε
Λαλιά καμιά δε βγαίνει απ’ το στόμα μας

Είμαστε ψάρια δίποδα σε τούτο τον επίγειο βυθό

γ’

Μονάχα ένα κελύφι διαχωρίζει
Το μέσα μας κενό από το έξω
Ένα διάφανο κελύφι μια μεμβράνη

Για να μας ξεχωρίσεις πρέπει
Το μάτι σου πολύ ασκημένο νά ‘ναι

ι’

Μέσα στο έγκλημα νιώθω όπως το ψάρι στο νερό
Όπως ο αστός μες στο κοστούμι του
Σκοτώνω αδιάκοπα σκοτώνω μόνο και μόνο
Για τη χαρά του σκοτωμού χωρίς αιτία
Χωρίς λογική μίσος εκδίκηση η πείνα
Σφαγές παράλογες όπως της χορτασμένης τίγρης

Τα πτώματα τα παραχώνω βέβαια σε μέρος σίγουρο
Μες στο κεφάλι μες στο στήθος μου είμ’ ένα
Νεκροταφείο κινητό θυμάτων
Ένας ‘Αδης σκοτεινός την είσοδό μου
Φυλάει ακοίμητο ένα γέλιο-Κέρβερος

*Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό της Θεσσαλονίκης “Τραμ – Ένα Όχημα”, τεύχος 8, Μάρτης 1978, Δεύτερη Διαδρομή.

**Άλλα αποσπάσματα από το ποίημα αυτό εδώ: https://tokoskino.me/2012/02/03/%CE%B1%CF%81%CE%B3%CF%8D%CF%81%CE%B7%CF%82-%CF%87%CE%B9%CF%8C%CE%BD%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B1-%CF%84%CE%AD%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B1/

Αλήτις Τσαλαχούρη, Δύο πεζοποιήματα

Posted by Το κόσκινο on

ΠΑΤΗΜΕΝΑ ΓΑΤΙΑ

Μιλιά τ’ Αφγάνι για την Πάτρα – Και των φυλλάδων τα ρεσάλτα – Για τας Ευρώπας με νταλίκα – Καθώς τραβάνε για τα πλοία -Τσαμπιά που κρέμονται στις ρόδες – Μες σε ψυγεία και καρότσες – Είχε μαζέψει με κουτάλι πολλά συντρόφια απ’ το καζάνι – Καμπούλ—Βαγδάτης—Παλαιστίνης— Της προσφυγιάς — Και της οδύνης – Αν τον ρωτήσεις για καθένα “Σαν τα γατιά τα πατημένα” – Σου λέει και χάνεται για λίγο – Για να συνέλθει από το κρύο – Μιλιά τ’ Αφγάνι για την Πάτρα –

***

ΠΛΟΙΑΡΧΟΣ ΣΚΟΤΩΜΕΝΟΣ

Σε μπαρ για τραβέλια – Με τις πληγές του στην αυλαία – Κατακτά ντυμένος ως Πλοίαρχος Σκοτωμένος – Τον Διαγωνισμό Αποκριάτικης Στολής — Με αλαζονεία — Λες και περίμενε τη νίκη -Στο λόγο του βραβείου μας απευθύνει – Ότι φοράει επιτέλους -Του πατέρα τη στολή στη δική του ναυμαχία – Αφήνοντάς του τον πόλεμο στο σπίτι – Αφήνοντας τη μάνα με δαγκωμένες τις χορδές της απ’ τη θλίψη — Κι ανακαλώ πάντα στη μνήμη την ευκολία – Που ως Πλοίαρχος Σκοτωμένος χορεύει δίπλα μας ως τέλους – Και με το έπαθλο της νίκης πάει χαράματα στο σπίτι – Με το χαμόγελο στα χείλη –

*Από το βιβλίο “ΤΟ ΚΑΡΟΥΣΕΛ του Τσε Γκεβάρα”, Εκδόσεις Οδός Πανός, 2016.

Γιώργος Δάγλας, Από τη συλλογή “Η μέρα των φωταγωγών”

Posted by Το κόσκινο on

Το δωμάτιο
γέμισ’ αίματα.
Τα κρανία των συντρόφων με μάτια να τρέχουν
εκδίκηση
έρχονται και ζητάνε τ’ αδύνατο.
Ο χρόνος κατ’ απ’ τη λάμπα
σα λυσσασμένο σκυλί εποπτεύει το χώρο
που θα σημειωθούν τα ονόματα
και δίπλα τους προσεχτικά
μικροί μαύροι σταυροί.
Δεν υπάρχει πια καιρός για λογοτεχνικές περιγραφές.
Άλλωστε, οι φυλακισμένοι κι η μητέρα
χωρίς όρια και χωρίς κανένα φόβο
έχουν κιόλας ξεκινήσει.

Σαν βουνά που καταλήγουνε τη νύχτα άνθρωποι
γραμμές ορισμένες κι επικίνδυνες μ’ αντίβαρο τα μακρινά
πλοιάρια
που ποτέ δεν έρχονται…
ανοίγουν τον χορό των διαδρομών, αμετανόητοι
εγκληματίες
με ψηλά το κεφάλι, ψιλό στριμμένο μουστάκι
ανοίγουν τις φυλακές και τα σύνορα,
ανοίγουν τα παράθυρα οι πουτάνες και τοπ<
με μια όμορφη λύπη βόμβες,
και κοιτάζουν τελευταία φορά
τους φωτισμένους, μελαγχολικούς εραστές της πρώτης
αμαξοστοιχίας
που με μάτια μαχαιριές
βυθίζοντ’ ολοένα στην αγάπη και στην ουτοπία.

Πέφτοντας το γκρίζο στα προάστια
στα ψηλά σπίτια με τους φαγωμένους σοβάδες
και τους κάθετους δρόμους
στρατιές σκυφτών ανθρώπων κατεβαίνουν το σαράκι
της νύχτας
μπαίνουν στο ξύλο
αποβιβάζονται σε ρημαγμένες παραλίες
φαγωμένοι απ’ την αγρυπνία που ξημέρωσε οργή
– χωρίς αρχηγό
με τα χέρια στις τσέπες χοντρών παλτών
χαϊδεύουν το παράπονο
και τοποθετούν παντού, ήρεμα κι αθόρυβα
βόμβες, βόμβες στις φτηνές επιθεωρήσεις
βόμβες στα βρώμικα σουβλατζίδικα
βόμβες στα συνδικάτα ηθοποιών
βόμβες στην ημερήσια διαταγή του κόμματος
βόμβες παντού βόμβες γι’ άπειρα χρόνια μέχρι την ανάσταση.

Καθε πρωί
βγαίνω ήρεμα στο δρόμο
και κολλάω τ’ αυτί μου στις εξατμίσεις.
Αγοράζω ό,τι πιο άχρηστο βρω
και μπαίνω σ’ όλα τα καφενεία.
Δεν βρίσκεται κανείς να μ’ ακούσει.
Ανάμεσα στους κόσμους των αμαρτωλών
και των πανηγυριών
μπαίνω και βγαίνω χτυπώντας τυφλά
το σφυράκι του ψυχίατρου.
Δεν είναι ζωή ετούτη.

* “Η μέρα των φωταγωγών”, Εκδόσεις Φίλντισι, Άνοιξη 2017.

Kenneth Rexroth – Clifford Harper, Φώκια

Posted by Το κόσκινο on

Η φώκια όταν βρίσκεται στο νερό
γλιστράει τόσο πολύ
ώστε είναι δύσκολο να πιαστεί.
Αλλά όταν κάνει έρωτα
πηγαίνει σε στεγνό έδαφος
και οι άνθρωποι τη σκοτώνουν με ραβδιά.
Για να έχεις μια ευτυχισμένη ερωτική ζωή,
έλεγξε το περιβάλλον σου.

*Από το βιβλίο Kenneth Rexroth – Clifford Harper, Κτηνολογία, Εκδόσεις Ελευθεριακή Κουλτούρα, 1995.

Posted by Το κόσκινο on

ένα έτσι's avatarένα έτσι

Είναι τόσο εύκολο
να γράψεις κάτι
οτιδήποτε
προτού καν σκεφτείς τι γράφεις
ή το θεωρήσεις ως κάτι
που είναι ή δεν είναι
μα που αυτομάτως ξέρεις
πως ακόμη κι αν
δεν είναι αυτό που θες να πεις
το αγαπάς και το εκτιμάς
και το διαβάζεις
ξανά και ξανά
έως ότου βρει κι αυτό,
σταδιακά, την σημασία του.

View original post

J. Khaleed & A.A. Fokurov, Η ελπίδα έχει πάντοτε πλαν μπι

Posted by Το κόσκινο on

στην ελλάδα από άκρη σ’ άκρη περιμένουν την ελπίδα

στις πόλεις περιμένουν την ελπίδα/ στις κωμοπόλεις περιμένουν την ελπίδα/ στα χωριά περιμένουν την ελπίδα/ στα βουνά περιμένουν την ελπίδα/ στις πεδιάδες περιμένουν την ελπίδα/ στη θάλασσα περιμένουν την ελπίδα/ στην κάτω ραχούλα περιμένουν την ελπίδα/ στην άνω ραχούλα περιμένουν την ελπίδα/ στις ειδήσεις είπαν ότι κανείς δεν ξέρει πότε και από πού θα έρθει η ελπίδα

*Το ποίημα «Η ελπίδα έχει πάντοτε πλαν μπι» θα περιλαμβάνεται στο καλοκαιρινό τεύχος του περιοδικού Τεφλόν.

Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος, Τρία ποιήματα

Posted by Το κόσκινο on

“ανία”

Άλλοι πεθαίνουνε στ’ αλήθεια
με τσακισμένα χέρια γόνατα συνθήματα
με την απελπισία μπηγμένη στην καρδιά τους μέχρι τη λαβή
δεν γονατίζουν ούτε πόντο τη ζωή τους
πεθαίνοντας δαγκώνουνε το θάνατο στό λαρύγγι —

κι εσύ
ξαπλωμένος στο γρασίδι
με την ωραία λιακιάδα στα μαλλιά σου
παίζεις το κρυιρτοΰλι μέ τή λύπη!

***

θύμηση αγγέλου

Τώρα λένε πως πέθανε
κι αυτή επιμένει να υπάρχει
μέσα στα θρέμματα της αντοχής μας και της νιότης μας
κάποτε ακούω την πηγή του μακρινού της γέλιου
παλίρροια από ξανθά μαλλιά και στίχους
οξυγόνο γι’ αυτή την ποίηση που αργοπεθαίνει
μες στα σαγόνια του 1969.

***

Πρωτομαγιά 1961

Λάμπουν πολύ ψηλά της αδικίας τα παράθυρα
η τράπεζα βασιλεύει πέρα ώς πέρα
ριζωμένη στη δική μας δυστυχία
τόσα χρόνια νύχτα στην πατρίδα μου.

Η αλήθεια κλαίει
πνίγεται μέσα στα ωραία λόγια
σπαράζει μες στη φρόνιμη σιωπή
— όμως εγώ
χωρισμένος μιά γιά πάντα
απ’ τη λαμπρή μου σταδιοδρομία
μιλώ γιά σάς
εργάτες βουλιαγμένοι ακόμα
μες στή μουντζούρα του ηλεκτρικού μεσαίωνά μας
μιλώ για σας με τήη φωνή μου ολόκληρη
κι η λευτεριά τραντάζει πάλι την ερημιά τουύ στήθους μου.

*Από την ενότητα “Στοιχεία βιογραφίας” (1962) που περιλαμβάνεται στο βιβλίο “Ραγισμένο ταμπούρλο”, ύψιλον/βιβλία, Αθήνα 2006.

Χριστόφορος Τριάντης, Η σημασία

Posted by Το κόσκινο on

Μα όλα ετούτα
στον τοίχο του κόσμου,
έχουν τη σημασία τους
και δεν αλλάζει η τάξη
σε εντροπία (επ’ ουδενί).
Ακόμα και οι πέτρες
έναν ρόλο επιτελούν
στις λιθοδομές της αιωνιότητας.
Ω, στοιβάζονται άπαντα τα δημιουργήματα
στ’ ανοιχτά πεδία.
Κι ύστερα απλώνονται
να βρουν σκηνοθέτες
για εύρυθμες τοποθετήσεις, 
αξία να λάβουν
και μια κάποια ομορφιά.
Και τα κομμένα δέντρα
στα ορφανά άλση.
Και τα πετάμενα πλαστικά
στις πολίχνες.
Να, και οι ζητιάνοι  
που το παράλογο αγαπούν.
Και οι κλέφτες των νεκροταφείων:
τυμβωρύχοι που λιανίζουν την αθανασία.
Και οι βοσκοί πουλερικών
που στα ψαλτήρια θρηνούν
τα μαρτύρια και την ανάγκη. 
Και οι παντρεμένες γυναίκες
που συμβουλές δίνουν
στα τέκνα τους
τα βήματά τους ν’ ακολουθήσουν.
Και οι μόνες γυναίκες
που παρακαλούνε να βρεθούν οι εραστές.
Και οι ιερείς που τα χρονόμετρα
κοιτούν
για να λήξουν τις εξομολογήσεις των
αμαρτιών.
Και οι ρακοσυλλέκτες με τους λογάδες
αδελφωμένοι  
(και ξοφλημένοι, λόγω χρόνου).
Και τα βρόμικα πεζοδρόμια
που στέκονται οι ιεροκήρυκες,
κοιτάζοντας τις γάτες
και τρώγοντας τυρόπιτες.
Να και οι χωροφύλακες
που τις μισθοδοσίες  
τρέχουνε να δουν
στους καταλόγους.  
Και οι ουρές των συνταξιούχων
 στις τράπεζες
(λίγο χρήμα, μα αρκετό για τους χειμώνες).
Και οι γυναίκες που δεν αγαπήθηκαν
όσο έπρεπε
και φοβούνται γι’ αυτό.
Και άντρες που κλαίνε στα κρυφά
γιατί τους περιφρόνησαν
και τους περιφρονούν.
Και οι μετανάστες
που παίζουν επιτραπέζια κάτω από
μπρούτζινα αγάλματα.
Και οι μικρέμποροι
που παρακαλούν
να ‘χει καλό καιρό
για να ‘ρθουνε πελάτες.
Και οι ασθενείς που τον πόνο
δεν τον αντέχουνε,
αλλά δεν το δείχνουνε.
Και τα παλιά αυτοκίνητα
στις φτωχογειτονιές,
ενθύμια μικροαστικών
απολαβών.
Και οι πολιτικοί
που αγαπούν ν’ ακούνε τον εαυτό τους,
και μόνον αυτόν.
Και τα αδέσποτα
που δεν έχουνε αφέντη
και τεμπελιάζουνε,
αδιαφορώντας για τους περαστικούς.
Και τα ψευτοζευγαράκια
που παριστάνουνε
πως γνώρισαν τον έρωτα (επιτέλους)
και βγάζουν βόλτα την εικόνα τους.
Και οι φίλοι της κόλασης
που την τρέμουνε, γιατί δεν
μπορούν σαν τον Ρεμπώ
να τη γνωρίσουν.  
Και οι μοναχοί που νυχθημερόν
τον Θεό ξορκίζουνε
απ’ τις ικεσίες τους.
Και τα φύλλα που κιτρινίζουνε
και πέφτουνε,
μα κανείς δεν τα προσέχει.
Και τα λουλούδια που τα κόβουνε
να τα πουλήσουνε
στις κηδείες και τις συνεστιάσεις.
Και τα εορτολόγια
που μικροχαρές δίνουνε
στους νεωκόρους.  
Και η χλόη
που περιμένει
να την περπατήσουνε
οι νεκροί (την άνοιξη).
Και οι περιπατητές που ψάχνουνε
το μαγικό βουνό
στις άκρες της νύχτας.
Όλοι κι όλα
έχουνε τη σημασία τους
στην κοσμογραφία.
Αλλαγές επιτρέπονται
και διορθώσεις,  
ιδιαιτέρως στις προθέσεις
και τις διαθέσεις.
Τίποτ’ άλλο.

Γιώργος Καββαδίας, Πέντε ποιήματα

Posted by Το κόσκινο on

#πάρε_μολύβι_και_χαρτί

Θαρρείς πως μια θρησκευτική ανάσταση αρκεί
Πως όλα κρέμονται από ιστορίες που γέννησαν άνθρωποι
Ναι, όλα κρέμονται από τις ιστορίες ανθρώπων
Μα όχι από όσες έχουν ήδη γεννηθεί, από εκείνες που καλείσαι να γράψεις
4/2017

***

#στην_άμμο

Σκοντάφτεις κι ακόμα πάτο δεν έχεις βρει
Αποδόμησες τα χρώματα και μετουσίωσες την
αγάπη σου σε ένα δέντρο αειθαλές
Κι ύστερα έδωσες το σήμα κατεδάφισης των παιδικών σου κάστρων
Με λάσπη θα χτίσεις τον καθρέφτη που δείχνει τα
σημάδια της παρακμής αυτής της πόλης
6/2017

***

#πολιτική

Λήθη
Ξέρεις πως θα έρθει
Μετριέσαι, ζυγίζεσαι, δοκιμάζεσαι
Νιώθεις δυνατός σαν πετυχαίνεις
Συνεχίζεις
Στον θάνατο ελπίζεις
Ο θάνατος δεν χαρίζει ελεημοσύνη
Η λήθη λαϊκίζει
Είναι κότα
3/2027

***

#κατάσβεση

Από την παιδική ηλικία στην εφηβική
Κι από την εφηβεία στην ενηλικίωση
Σε ένα ταξίδι με αντίπαλο το χρόνο
Φωτιές στα μάτια φαίνονται να αναφτούν κι ύστερα
να καταλαγιάζουν
Τίποτα δε θα ‘ναι σαν χθες, σου ‘παν
Μα εσένα όλα σου φαίνονται οικεία
Στην τσίκνα και την καταχνιά, είδες τ’ όνειρό σου να
βουλιάζει
Ανάσταση, ξημέρωμα
Βιολί στην άλλη γωνία, και μερικά κέρματα μπρος του
5/2013

***

#όμοιοι

Φτεροκοπούν τριγύρω τ’ άγρια πουλιά
Επιτηρούν, περιπολούν τον χώρο ελέγχου τους
Θυμίζουν ανθρώπους που ζητούν τη λύτρωση μέσω πολέμου
Ανθρώπων που αλλοτρίωσε η μοναξιά κι ο φόβος
Κοιμάμαι ήσυχος
8/2017

*Από τη συλλογή “Σαν σε πακέτο από τσιγάρα”, Εκδόσεις Εντύποις , Φεβρουάριος 2018. Το βιβλίο έχει τυπωθεί με έναν πρωτότυπο τρόπο καθώς είναι μέσα σε ένα κουτί που θυμίζει πακέτο τσιγάρων, έτσι όπως δείχνει η μία φωτογραφία της ανάρτησης. Η άλλη φωτογραφία είναι το πίσω μέρος του “πακέτου”.