ΕΚΔΡΟΜΙΚΑ

1

Στο Αιγαίο φυσάει πολύ.
Αυτό γεννάει μυστικά
κι αγάπες αμφιπρόσωπες
Με το σχοινί κομμένο.

2

Αν είναι κάτι που πρέπει να
κρατήσουμε
από την τελευταία μας επίσκεψη
στον περιστερώνα
είναι η πίστη στη φωλιά
κι η μονιμότητα στον τόπο.

Η επιστροφή των περιστεριών.

*Απο την ποιητική συλλογή “Η αλλαξιά της θάλασσας”,Εκδόσεις ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ.

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟΣ ΣΑΛΑΓΟΣ

Η τελευταία αντηλιά
έσκαγε με πάταγο
στο κατάφορτο Αιγαίο
κι ευτυχώς ενα πετρόχτιστο μοναστήρι
κρυμμένο στις μυρτιές
μάς πρόσφερε το καταφύγιο
που αποζητούσαμε.

Ιούλιος 2018

Περπατούσες στο δάσος στην πλαγιά,
μύριζε ο άνεμος πεύκο και θυμάρι,
πουλάκια κελαηδούσαν στα κλαδιά,
εξαίσια μελωδία παντού χυμένη,
δίπλα σου πολύχρωμα λουλούδια.
Λαμπάδιασε το δάσος στην πλαγιά,
μύρισε ο άνεμος καμένο πεύκο
και θάνατο.

Βάδισα στην Πομπηία
εξαγνισμένη η πόλη
από του καιρού τη σκόνη
χαραγμένες οι πλάκες
ορίζουν τους δρόμους-
υπήρχε ζωή.
Υψώνονται τοίχοι
έρημα σπίτια
κήποι της θάλασσας-
Μια σκιά να ξαποστάσω.
Σύννεφα στεφάνια του βουνού
αντάρες συγκλονίζουν
τον πράσινο τόπο
βροχή τραγούδι σειρήνας-
Μείνε εκεί.
Άλικος χείμαρρος χορεύει
κατακλύζει ψυχές,
οι φωνές τους άσμα
του φαιού ουρανού.
Ένα μονοπάτι, ένα ρυάκι,
ίχνος διαφυγής
αγκάθια της σκέψης
φύγε, πέτα!
Αιώνες βαδίζω
στις στάχτες της πόλης
στον αέρα κραυγές
λευκά μάρμαρα σφραγίζουν
ανελέητα τις πνοές.

Love…

Love from a full cup of rainbows
ribbons tying the ties of rivers
love that brings your imagined caresses
all is a dream, I get the tricky fires of mind,
as the light is fading in the afternoon
my eyes are ready for the drums
and the murmurs of ferns
love is when you know the dream
and receive its blessings…
love has never fooled me
we will one day compare our destiny
with that of blue lagoons
and feel the drum beat
as close as breath can be

***

A few tears…

And if I shed them, the big sea
will terminate their cause
and if I keep them
the thirsty earth will snatch them before autumn
a few tears, a very few tears
kept in a well-quenched open shell
are left as an ointment of purity
next to the oil-lamp
of unheard words…
as love becomes a martyrdom
a hunger striker of a search
will only die before the body leaves
in a few words
the bells of flowers of a bloomer heart
will ring for my beautiful
to return

*From Parfait d’ amour, ERMA VASSILIOU, 2018

Αν μπορούσα να κάνω
ένα ταξίδι στο χρόνο
θα γύριζα πίσω στην αρχαία Ελλάδα
να γνωρίσω τον Διογένη τον κυνικό
το μέγιστο φιλόσοφο
να με φιλοξενήσει
στα διαμερίσματα του
να φάω στα πλούσια τραπέζια του
και να μου μεταγγίσει
λίγη απ΄τη σοφία του
εκεί στο πιθάρι μπροστά
τρώγοντας χόρτα
να μου εξηγεί
πως βρίσκει στο λίγο το πολύ
πως περιφρονεί
τη λαμπερή εξουσία
πως ξεχωρίζει τους ανθρώπους
χαϊδεύοντας το σκύλο του
να με φωτίσει τόσο
που δεν θα΄χω ανάγκη
κανέναν πια
ούτε τον ίδιο.

Κατευόδιο Μάνου Ελευθερίου
[12 Μαρτίου 1938, Ερμούπολη / Σύρος – 22 Ιουλίου 2018, Αθήνα / Αττική]

Αιμορραγούν ξανά μες στο μυαλό
τα βρέφη που υπήρξαμε.
Η πιθανότητα μιας άλλης μέρας
ή μιας απόλαυσης άγνωστης που ανήκει στα δέντρα ίσως
δεν είναι σύμβολα κι ερείπια αισθημάτων.

Όσοι παλέψανε μονάχοι με τον κίνδυνο
με το ουράνιο τράνταγμα μιας σκέψης νοητής
προμήνυμα μιας άλλης δύναμης ή μιας ξεχωριστής ευτυχίας
θα καταλάβουν.

Σ’ αυτό τον τόπο θα μας κομματιάσουν.

*Μάνος Ελευθερίου, «Το μυστικό πηγάδι», εκδόσεις Γνώση, Αθήνα, Οκτώβριος 1983, σ. 52 (Ο Κώστας Ρεούσης το ανέβασε στη σελίδα του στο facebook).