Όταν κέρδισα την καρδιά σου
Με δελέασε
σαν πολύτιμο κομμάτι από διαμάντι.
Την αγκάλιασα, την έκρυψα,
και την ύμνησα,
μ’ έκαψε.
Σαν πεταλούδα
όρμησα στα φώτα σου.
Πέθανα μια φορά
πριν την αποκαλύψω
πυγολαμπίδα μου
πέθανα μια φορά
για μια εκατό φορές ολοζώντανη αγάπη
αγάπη μου.
Ακριβή μου,
πέθανα για σένα μια φορά
όταν πρωτοκέρδισα την καρδιά σου.
*Ο Didi γεννήθηκε στο Σουδάν, ήταν βραβευμένος εικαστικός στη χώρα του, είχε κάνει μεταπτυχιακές σπουδές εσωτερικής διακόσμησης και σκηνογραφίας στις ΗΠΑ. Από τη δεκαετία του ’80 μετανάστης στην Ελλάδα, περιπλανώμενος, παίζοντας φλογέρα στα μαγαζιά και τις ταβέρνες, γράφοντας ποίηση. Στο ίντερνετ δε βρήκα κάποια αναφορά σ΄εκείνον ενώ είχε εκδώσει συλλογές και μετά το 2000. Δε γνωρίζω που βρίσκεται αυτή τη στιγμή. Έχω στα χέρια μου την ποίησή του, που ξεχειλίζει από αραβικό ρυθμό, από το συναισθηματισμό της αραβικής ποίησης του μεσαίωνα, από την Αφρική προφανώς με τα χρώματα, τον εξωτισμό και τα πολλά προβλήματα που της φόρτωσαν, από την Ελλάδα στην οποία μάλλον ακόμη διαμένει. Η ποίηση του Didi είναι λιτή, ουσιώδης, επείγουσα, αυθεντική. Είναι σπάνιο τι βρίσκει κανείς κάποιες φορές. Όλα τα σπάνια τα βρίσκουμε κατά τύχη. Βασίλης Κουντζάκης.
S UNA SERENA noche de diciembre. Fuera nieva desde por la mañana. Estoy sentado en mi escritorio, leyendo. En la radio, de fondo, se oye una insulsa charla política. De repente, mi gato, que hasta entonces estaba tumbado y despreocupado en su alfombrilla, se levanta, da un salto, se sube a la pequeña biblioteca que se encuentra bajo la ventana y clava la mirada en algún sitio, sin moverse durante largo rato. No puedo entender qué está mirando, cuando fuera todo se encuentra en calma, y vuelvo al libro que estaba leyendo, sonriendo por su «tontería». Pero en el fondo le envidio. Cuánto quisiera, aunque fuese un par de instantes, mirar despreocupado la nieve que cae en la densa oscuridad. Cuánto quisiera, aunque fuese un par de instantes, que todo lo humano me fuera ajeno.
To Koskino 