Από τα πολιτεύματα ανώτερο
μακράν
η δεσποτεία του Έρωτα
Έρωτας ίσον δικτάτορας
Απόλυτος Αμείλικτος Ανεξέλεγκτος
Εντελής Ιδιοτελής Αλυσιτελής
Συλλέκτης σφυγμών
Συλλέκτης στιγμών
Υποκινητής ατομικών πραξικοπημάτων
καθολικής εκ προοιμίου αποδοχής
Αποδομώντας έστω κάτι
από αυτά
Έρωτας ίσον θέατρο σκιών
Σκηνικό θαμπό γυαλί
Πλαστογραφημένος πίνακας
Παράφωνη σιωπή
Ρέπλικα εν στύσει
Αίμα νερομπογιά
Κουμπί παράταιρο
στο διάτρητο πουκάμισο του κόσμου
Από τα πολιτεύματα ανώτερο
μακράν
η δεσποτεία του Έρωτα
Για λόγους ευνοήτους
επιπροσθέτως
και το πλέον βραχύβιο
Σπάνιο
να βγάλει δεύτερη σαιζόν

It’s in the perilous boughs of the tree
out of blue sky the wind
sings loudest surrounding me.
And solitude, a wild solitude
’s reveald, fearfully, high I’d climb
into the shaking uncertainties,
part out of longing, part daring my self,
part to see that
widening of the world, part
to find my own, my secret
hiding sense and place, where from afar
all voices and scenes come back
—the barking of a dog, autumnal burnings,
far calls, close calls— the boy I was
calls out to me
here the man where I am “Look!
I’ve been where you
most fear to be.”

Παιδικό καταφύγιο

Είναι στα επικίνδυνα κλαδιά του δέντρου
από τον γαλάζιο ουρανό ο άνεμος
τραγουδάει πιο δυνατά γύρω μου.
Και η μοναξιά, μια άγρια μοναξιά
είναι αποκαλυπτική, φοβισμένη, ψηλά θα σκαρφαλώσω
στην τρεμάμενη αβεβαιότητα,
εν μέρει από λαχτάρα, εν μέρει τολμώντας τον εαυτό μου,
εν μέρει για να δω
Αυτή τη διεύρυνση του κόσμου, εν μέρει
για να βρω το δικό μου, το μυστικό μου
κρυμμένη αίσθηση και τόπο, όπου από μακριά
όλες οι φωνές και οι σκηνές επιστρέφουν
-το γάβγισμα ενός σκύλου, φθινοπωρινά εγκαύματα,
μακρινές κλήσεις, κοντινές κλήσεις – το αγόρι που ήμουν
μου φωνάζει
εδώ ο άντρας που είμαι “Κοίτα!
Έχω βρεθεί εκεί που εσύ είσαι
που φοβάσαι περισσότερο να βρεθείς.”

*Από το “Ground Work: Before the War”, New Directions. Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.

ΙΙΙ

Οι άνθρωποι το πιο συχνά
δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους
Τα δίνουν –τάχα χαιρετώντας– σ’ άλλους
Τ’ αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες
Ή –το χειρότερο– τα ρίχνουνε στις τσέπες τους και τα ξεχνούνε
Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα
Ένα σωρό ποιήματα άγραφα

*Περιλαμβάνεται στο “Η φωνή της σιωπής”, Εκδόσεις “Νεφέλη”, Αθήνα 2006.

Βρε κακορίζικο γουρούνι
θα με ρίξεις στις λάσπες
με το σκουπιδιάρικο κάρο σου!
Αδελφέ!
— αν ήμασταν πλούσιοι
θα φουσκώναμε τα στήθη
και θα κρατούσαμε ψηλά το κεφάλι!
Είναι τα όνειρα που μας έχουν καταστρέψει.
Δεν έχουμε να καμαρώσουμε για τίποτα πια
ούτε για τα άλογα ούτε για τα ηνία που κρατάμε.
Καθόμαστε σκυφτοί και κλαίμε παρέα
τη μοίρα μας.
Λοιπόν ―
όλα τα πράγματα στο τέλος βγάζουν μια πίκρα
είτε πας από τα δεξιά είτε
από τα αριστερά
επίσης ―
δεν είναι κακό πράγμα τα όνειρα.

*Μετάφραση: Ευγενία Βάγια.

χρωστάω στον κόσμο μία εξήγηση
δεν έχω τίποτα να προσθέσω
ικανοποιημένος δηλώνω
από όλα όσα χάθηκαν
κι από όλα εκείνα ακόμη
που επρόκειτο να χαθούν
μη θέλοντας τίποτα άλλο
παρά να απολαύσω με καθαρή καρδιά
αυτήν την τελεσίδικη περιδίνηση
μέχρι το τίποτα της καταγωγής τους

IV
The banks are high and overgrown
rich w/ warm green danger.
Unlock the canals.
Punish our sister’s sweet playmate distress.
Do you want us that way w/ the rest?
Do you adore us?
When you return will you
still want to play w/ us?

Οι όχθες είναι ψηλές και κατάφυτες
πλούσιες σε ζεστό πράσινο κίνδυνο
Ξεκλειδώστε τα κανάλια
Τιμωρήστε την οδύνη
την ηδονική σύντροφο της αδελφής μας.
Μας θέλετε έτσι όπως τους υπόλοιπους;
Μας λατρεύετε;
Όταν επιστρέψετε θα θέλετε ακόμα
να παίξετε μαζί μας;

V
Fall down.
Strange gods arrive in fast enemy poses.
Their shirts are soft marrying
cloth and hair together.
All along their arms ornaments
conceal veins bluer the blood
pretending welcome.
Soft lizard eyes connect.
Their soft drain insect crime erect
new fear, where fears reign.
The rustling of sex against their skin.
The wind withdraws all sound.
Stamp your witness on the punished ground.

Πέσε κάτω.
Παράξενοι θεοί καταφθάνουν
σε γρήγορες εχθρικές πόζες.
Οι χιτώνες τους είναι απαλοί
παντρεύοντας ύφασμα και μαλλιά.
Σ’ όλο το μήκος των χεριών τους στολίδια
κρύβουν φλέβες πιο κυανές απ΄ το αίμα
προσποιούμενα ότι καλωσορίζουν
Τρυφερά μάτια σαύρας συνδέονται
Οι μαλακές κραυγές τους
κραυγές αποξηραμένων εντόμων
υψώνουν καινούργιο φόβο
εκεί που βασιλεύουν οι φόβοι.
Το γενετήσιο θρόισμα πάνω στο δέρμα τους.
Ο άνεμος αποσύρει όλους τους ήχους.
Σφράγισε τη μαρτυρία σου
στο τιμωρημένο έδαφος.

*Από το βιβλίο ”Νέα πλάσματα”, εκδόσεις Άρκτος, Αθήνα 1992. Μετάφραση: Γιώργος Βολουδάκης.

Τόσο νέοι ώστε να πιστεύουν πώς τίποτα
δεν θα τους αλλάξει, μπαίνουν, χέρι-χέρι

στον κρατήρα της οβίδας. Νύχτα όλη
μαύρα δόντια. Το ψεύτικο Ρόλεξ του, βδομάδες

πριν θρυμματιστεί πάνω στο μάγουλό της, τώρα σβήνει
σαν μινιατούρα σελήνης μες στα μαλλιά της.

Σ’ αυτή την εκδοχή, το φίδι είναι ακέφαλο – παγωμένο
σαν κορδόνι λυμένο απ’ αστραγάλους εραστών.

Της σηκώνει τη λευκή βαμβακερή φούστα, φανερώνοντας
άλλη μια ώρα. Το χέρι του. Τα χέρια του. Οι συλλαβές

βαθιά τους. Αχ, πατέρα, αχ προμήνυμα, πιέσου
μέσα της – καθώς ο αγρός σκίζεται

απ΄ τις κραυγές των γρύλων. Δείξε μου πώς το ερείπιο φτιάχνει
σπιτικό από γοφούς. Αχ μάνα,

αχ μικροσκοπικό χέρι, μάθε μου
πώς να αγκαλιάζω έναν άντρα όπως η δίψα

αγκαλιάζει το νερό. Ας ζηλεύει κάθε ποτάμι
το στόμα μας. Ας χτυπάει κάθε μας φιλί το σώμα

σαν εποχή. Όπου τα μήλα βροντούν
στη γη σαν κόκκινες οπλές. Κι εγώ είμαι γιος σας.

*Από το βιβλίο “Νυχτερινός ουρανός με τραύματα εξόδου”, εκδόσεις Gutenberg, 2021. Μετάφραση: Δημήτρης Μαύρος.

Okay I won’t use the word Jewish
And I won’t use the word Zionist
And I won’t use the word genocide
And I won’t use the word apartheid
And I won’t use the word settler
And I won’t use the word killed
And I won’t use the word watermelon
And I won’t use the word Palestine
And I won’t use the word resistance
And I won’t use the word law
And I won’t use the word moral
And I won’t use the word men
And I won’t use the word God
And I won’t use the word river
And I won’t use the word sea
And I won’t use the word free
And I won’t use the word children
For the young of – are always –
Why are the left with at the end?
A murderer dictionary and field
After silent field of unmarked graves

Εντάξει, δεν θα χρησιμοποιήσω τη λέξη Εβραίος.
Και δεν θα χρησιμοποιήσω τη λέξη Σιωνιστής.
Και δεν θα χρησιμοποιήσω τη λέξη γενοκτονία
Και δεν θα χρησιμοποιήσω τη λέξη απαρτχάιντ
Και δεν θα χρησιμοποιήσω τη λέξη έποικος
Και δεν θα χρησιμοποιήσω τη λέξη “σκοτώθηκε”
Και δεν θα χρησιμοποιήσω τη λέξη καρπούζι
Και δεν θα χρησιμοποιήσω τη λέξη Παλαιστίνη
Και δεν θα χρησιμοποιήσω τη λέξη αντίσταση
Και δεν θα χρησιμοποιήσω τη λέξη νόμος
Και δεν θα χρησιμοποιήσω τη λέξη “ηθική”
Και δεν θα χρησιμοποιήσω τη λέξη άντρες
Και δεν θα χρησιμοποιήσω τη λέξη Θεός
Και δεν θα χρησιμοποιήσω τη λέξη ποτάμι
Και δεν θα χρησιμοποιήσω τη λέξη θάλασσα
Και δεν θα χρησιμοποιήσω τη λέξη ελεύθερος
Και δεν θα χρησιμοποιήσω τη λέξη παιδιά
Γιατί τους νέοι – που είναι πάντα –
Γιατί τι είναι αυτο που απέμεινε στο τέλος;
Ένα δολοφονικό λεξικό και ένα χωράφι
Μετά από ένα σιωπηλό χωράφι με άσημους τάφους…

ΦΡΟΥΔΟ

Σε ανατολής ορμή ενάντια
νωχέλεια με ρουφάει το ηλιοβασίλεμα·
Ω, δύει, ως κάποτε έδυσε αθόρυβα
η αγάπη σου
κι εγώ ρεμβάζω ειρηνικά
μα όπως απέναντι θωρώ
(χάσμα ανάμεσα πελάγου)
και πάλι την προσμένω
ν’ ανατείλει
-ζωοδότρα αυξητικά θερμή
πλανεύτρα γιατρικιά-
βαθιά στη μόνη βεβαιότητα πως
ο ήλιος
δεν με πρόδωσε ποτέ

*

ΜΗΝ ΚΡΑΤΗΘΕΙΣ

Βαδίζοντας στην όχθη
τα φύλλα έτριξαν·
σβήσου
έχει πει ο ποιητής
-με γενναιοδωρία-
ρυάκια δίπλα σου κυλούν
κλωνάρια σπάζουν
πέφτει η νύχτα απαλά
χωρίς αρχή
όλο αποκάμουν οι σκιές
σε ύπνο βυθίζονται οι πόνοι
ένα αεράκι μόνο ρυτιδώνει τα νερά
γκρίζα κι αυτά
κλειστά
ανοίγονται καινούργια μνήματα,
χαράξου κάπου

και μετά
ο στίχος μένει

*

ΤΩΡΑ ΒΡΟΧΗ

Μυστήρια αρκούδα
η μνήμη
μπορεί να βγει
από τον λήθαργο
ακούγοντας
ζαριές
από απροσδιόριστο
φωταγωγού
παράθυρο
ή από άρωμα
αντρικό
σ’ ένα προσπέρασμα
με τη μοτοσυκλέτα

*Από τη συλλογή “Πλάνης στην πλάνη της”, εκδόσεις Θίνες, Αθήνα 2024.

*Να σημειωθεί ότι η Κατερίνα Γκιουλέκα, ως blogger Πουπερμίνα, διατηρεί το ιστολόγιο Μηχανικό Μολύβι στη διεύθυνση https://technischerbleistift.blogspot.com/

Κανείς δεν το περίμενε
Το κρύο και τη βροχή
Η νύχτα κάνει πιο βαθιές
τις χαραμάδες
Μαζεύεται κόσμος
και γελά χαζεύοντας
απ’ όλες τις μεριές
Ζώα φυλακισμένα
Άδεια καθίσματα παλιά
Ένα κομμένο κεφάλι που ξεφωνίζει
Ο απέραντος τοίχος με το καρφί
και το γκρεμισμένο παράθυρο
Ψάχνω να βρω ένα ρούχο
Ένα σκέτο πανί
Το σκέπασμα της νύχτας
Περνάει ο άνεμος
φορτωμένος μιλήματα
περιστέρια και μάτια
Έρχεται απ’ την άλλη μεριά
Πέρ’ απ’ τη θάλασσα
την πόρτα τ’ ουρανού
Πάνω από κάθε ύψος
Αρχίζει η μοναξιά