Aτενίζοντας 

τα ταραγμένα βάθη του συλλογικού

από την βαθιά επιφάνεια του προσωπικού

[για την επανεφεύρεση της ριζοσπαστικής συντροφικότητας]

“Η “Συνέλευση” δεν μπορεί να καταταχθεί σε κάποιο είδος του λόγου και της γραφής. Δεν είναι ούτε ποίηση, ούτε πεζογραφία, ούτε, φυσικά, θεωρία. Ίσως χαρακτηρίζεται ως κινηματικό εγχειρίδιο με την έννοια ότι αναφέρεται σε χειραφετητικές όμάδες και τις εσωτερικές τους διαδικασίες. Αφορά συλλογικούς χώρους ως εκβολές, ωστόσο, προσωπικών διαδρομών. Δεν πρόκειται, για πολιτικό δοκίμιο γιατί δεν σχεδιάζει κλειστά θεωρητικά πλαίσια. Κινείται στον ενδιάμεσο χώρο της οντολογίας, της ηθικής και της αισθητικής ως ισότιμα μέρη μιας συνολικής φιλοσοφίας που διεκδικεί την κατάκτηση της συνείδησης της  ελευθερίας […] 

Και είναι αλήθεια ότι η διαδρομή μέσα από τις αγωνίες, τις αντιφάσεις, τα αδιέξοδα, την απελπισία και την απόγνωση δεν χωράει μέσα στην γεωγραφία των αναλύσεων, των μπροσούρων και των προκηρύξεων. Πρόκειται για το δείγμα ενός πολιτισμού  που επιλέγει να φωτίσει όλα του τα ίχνη  μέσα από μια δική του αισθητική πρόταση.”

Διακινείται από την κατάληψη Σινιάλο [τετάρτη και πέμπτη απογεύματα, κυριακή πρωί] και με μέηλ: thalerosk@gmail.com

Καλή αντάμωση

Ο Φρόυντ έγραψε ότι όταν κάνουν έρωτα δύο άνθρωποι 

υπάρχουν άλλα 4 άτομα στο δωμάτιο, 

οι γονείς τους

Ας έχουμε υπόψη μας ότι όταν συζητάμε 

υπάρχουν χιλιάδες άτομα στη συνέλευσή μας,

οι κυρίαρχοι, μικροί και μεγάλοι, 

απελπιστικά λίγοι οι του καθενός μας 

και οι υπόλοιποι κοινοί

Χωράμε, γιατί αυτοί είναι διάσπαρτα συμπυκνωμένοι 

στις λάμπες, στα μαγειρικά σκεύη, στα ποτήρια, 

στα μπουκάλια με τις μπύρες, στη λεκάνη της τουαλέτας, 

στα ηχεία, στα ρολά ασφαλείας

Μα πιο πολύ είναι καρκίνοι που απλώνονται στο δέρμα μας 

και κάθε φορά από κει βουτάνε στο σώμα μας 

σε ασύντακτες μεταστάσεις

πονώντας μας 

γεμίζοντάς μας αμηχανίες 

πνίγοντάς μας στις ανασφάλειες 

τεντώνοντας τα νεύρα μας

αλλάζοντας τον ρυθμό της καρδιάς μας 

τινάζοντας τη γλώσσα μας

σε καθεστώς ανεπιθύμητων λέξεων

τινάζοντας τα χέρια μας 

σε καθεστώς ανεπιθύμητων χειρονομιών

*Έκδοση +τεχνία-.

γυναίκες που περνάτε τις λευκές σας νύχτες 

νοσηλεύοντας αρρώστους

και το πρωί σάς βρίσκει μ’ ένα κόκκορα σφαγμένο 

ανάμεσα στα σκέλη σας

γυναίκες που τακτοποιείτε τα συρτάρια σας 

τα μυαλά σας τα ψώνια της λαϊκής 

γυναίκες με άβυσσο την ψυχή να κατρακυλάνε 

τα νεκρά έμβρυα που θάβετε κάθε πρωί 

στον κήπο ή στην κατσαρόλα

γυναίκες φυτά λουλούδια φρούτα λαχανικά και όσπρια 

γυναίκες έρμαια του καιρού και των ορμονών 

γυναίκες που γεννηθήκατε σαν ελλείμματα 

συμπληρώματα διατροφής και πλεονάσματα ενοχής

πάρε λίγη μαμά να έχεις

λίγη ερωμένη λίγη κόρη λίγη γύρη

λίγο βυζί να θηλάζεις τις νύχτες που φοβάσαι

κι ένα είδωλο να καθρεφτίζεσαι

η ηδονή ως παροχή υπηρεσιών 

αλλά όχι ως αίτημα του κορμιού σας 

γυναίκες μόνες στα σαράντα ή στα πενήντα 

χωρίς τρόπο να σφραγίσετε το χάος ανάμεσα 

στα πόδια σας και ο χρόνος να σας χλευάζει

γυναίκες που σας σμίλεψαν γυναίκες 

υποταγμένες όπως η κοίτη στο ποτάμι 

φτεροκοπάτε γύρω από τη ματαίωση 

όπως οι μύγες γύρω από τη λάμπα

με δεκαέξι ημιτελή ποιήματα στο συρτάρι 

με δεκαέξι ημιτελείς συλλογές στη μήτρα του κόσμου 

με δεκαέξι ημιτελή φωνήεντα στον λάρυγγα 

με δεκαέξι ημιτελή σύννεφα στον ουρανό σας

κορμιά δίχως ανάγκες

θαλασσινές σπηλιές που μπαινοβγαίνει ανέγγιχτος ο χρόνος 

γυναίκες δίχως τόπο

*Από τη συλλογή «Ώσπου έγινε μπλε», Εκδόσεις Φαρφουλάς, Μάιος 2019.

απλά παρακολουθώ 

πώς αφήνεις να περνούν 

τα χρόνια

χωρίς να υπογράφω 

το μέιλ.

«ήρθα να δώσω πίσω τον άντρα 

πού πρέπει να υπογράψω.»

απλά παρακολουθώ 

πώς αφήνεις να περνούν 

οι άντρες 

αλλά με χαρτί 

υπογεγραμμένο.

ήρθα να δώσω πίσω τα χρόνια 

πού να επιστρέψω τώρα;

απλά παρακολουθώ 

πώς αφήνεις να περνούν 

τα συμβόλαια χωρίς να εκτελείς 

τα καθήκοντά σου.

ήρθα να δώσω πίσω την πόλη 

θα επιστρέψω στον άντρα.

απλά παρακολουθώ

πώς αφήνεις να περνά 

η πόλη

χωρίς να υπογράφεις 

τον άντρα.

ήρθα ν’ αντιστρέψω τους ρόλους 

και δεν θα επιστρέφω.

*Από τη συλλογή «το σφυρί», έκδοση Τεφλόν 2020. Μετάφραση: Peter Constantine-Σπύρος Πρατίλας.

Ποίηση: Χ.Π.Σοφίας

Ζωγραφική: Γιάννης Φούλιας

Μοντάζ: Αλέξα Σκλείδη

Απαγγελία: Χάρις Παρασκευοπούλου

Μουσική: In the mood for love- Yumejis Theme, Sergei Trofanov

Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς, 

Μείνε εσύ εκεί ψηλά

Kι εμείς θα παραμείνουμε στη Γη 

Που είναι τόσο όμορφη καμιά φορά

Με τα Μυστήρια της Νέας Υόρκης 

Και τα Μυστήρια του Παρισιού

Αντάξια των μυστηρίων της  Αγίας Τριάδος 

Με το μικρό κανάλι της του Ουρκ

Tο μεγάλο Σινικό Τείχος, το ποτάμι του Μορλαί

Τις καραμέλες-μέντα του Καμπραί

Με τον Ειρηνικό  της Ωκεανό  

Και τις δυο λιμνούλες της στον Κεραμεικό

Με τα καλά της τα παιδιά 

Και με τα υποκείμενα τα ελεεινά

Με όλα τα θαύματα του κόσμου που βρίσκονται εδώ 

Μόνο πάνω στη Γη 

Χαρισμένα σε όλο τον κόσμο

Σκόρπια έκπληκτα και τα ίδια 

Που είναι τόσο θαυμαστά 

Και δεν τολμούν να το  ομολογήσουν

Σαν ένα όμορφο  γυμνό κορίτσι 

Που δεν τολμά να δείξει το κορμί

Με τις φρικτές δυστυχίες του κόσμου μια ολόκληρη λεγεώνα

Με τους λεγεωνάριους τους βασανιστές της, 

Με τους κυρίαρχους του κόσμου ετούτου

Τους κυρίαρχους με το παπαδαριό τους

Τους προδότες και τον μισθοφορικό στρατό τους

Με τις εποχές της με τις χρονιές της

Με τις όμορφες κοπελιές της

Και τους γερο-αυνανιστές της

Με τον φτωχό ανώνυμο φαντάρο 

Που σαπίζει μες στο ατσάλι απ’ τα κανόνια

*Από τη συλλογή “Paroles” (1946). Μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου. 

Στους κήπους της έπαυλης

Η θέση σου είναι στην Αθήνα, Πρίγκιπα

Τό όψιμο φθινόπωρο στους κήπους της έπαυλης σε ξεγελά

και οι πικροδάφνες σου φυλλορροούν στο πέτρινο

κλιμακοστάσιο, σε ξενίζουν              

ακούς τά παραδείσια πουλιά μες στις λακκούβες του νερού

χτυπάει εντός σου η μηχανική καρδιά της πόλης

Λές αύριο θα εκφωνήσω τον επικήδειο των ποιητών – και

το αναβάλλεις

Μικρές θαλάσσιες εκδρομές και τα βραδάκια λικνίζεσαι στις

δισκοθήκες

η καρβουνόσκονη μόλις αγίζει τα παιδιά της δυτικής ακτής

σήμαντρα δειλινού και άνθη λεμονιάς

μες στους δασώδεις λόφους της Αιώνιας Πόλης

Κι όμως η θέση σου είναι στην Αθήνα, Άρχοντα 

μόλις ακούγεσαι μες στα παράσιτα και τους πομπούς 

σ’ άκουσα χθες με άλλη μουσική να θρηνωδείς

η φωνή σου δεν άλλαξε, την ξέρω απ’ τον καιρό της

διαδοχής 

η νύχτα πέφτει

***

Δυό χρόνια τριγυρνούσες μόνος

Δυό χρόνια τριγυρνούσες μόνος στα νησιά

Τι σ’ έκανε να τρέμεις έτσι, Πρίγκιπα

σ’ ερημικές ακρογιαλιές αγγίζοντας μόλις την άμμο

και σε θαλασσινά μουσεία εκστατικός λατρεύοντας μια τέχνη

φθινοπωρινή 

η αγάπη για τους ζωντανούς σε οδήγησε 

στα τζαμωτά των άσπλαχνων μοναστηριών
πικρό απόσταγμα μιας εκθαμβωτικής προϊστορίας

Λες είναι ακόμα καιρός να γυρίσω σελίδα 

την ξοδεμένη βασιλεία σου τη θέλεις αιώνια 

Στου ουρανού απάνω τη γαλάζια χλόη την κεντάς

Δυό χρόνια γυρνάς στης Καλύμνου τις γυμνές ράχες 

στα σώματα ηλιοψημένων καπετάνιων 

βλέπεις θάνατο τρέμεις από τον πυρετό

Πρίγκιπα, θλίβομαι βαθιά 

γι’ αυτό που στα βορινά ακρογιάλια κάποτε συνέβη

*Από τη συλλογή “Ωδές στον Πρίγκιπα”, εκδόσεις ύψιλον/βιβλία, Νοέμβρης 1991.

Διακόσιες χορδές ο ταμπουράς

που κρέμεται στον τοίχο.

Ήχοι λεπτοί,ήχοι της γής, ήχοι αρματωμένοι

καρφί μεγάλο της σκουριάς, με την υπόσχεση βαθιά μπηγμένη.

Ο Ρήγας πρώτος με σπουδή τους στίχους τραγουδά

κι αντιλαλεί σ΄ολόκληρο τον Αίμο.

Η ερημιά γεμίζει νότες,Νόημα,μελτέμια

με τις φωνές των Αρχαγγέλων Θοδωρή, Οδυσσέα, Κωνσταντή

Νικήτα, Δόμνας και Γιωργή

η μουσική ακούγεται αιώνια.

Διακόσιοι ουρανοί ματώσανε το πέρασμά μας

στις ξώβεργες πιασμένα όνειρά μας

το ερημοκλήσι πουλήθηκε στους ξένους

δυστυχώς.

Είμαστε ακόμα “ολίγοι εις το πλήθος του Μπραΐμη”

μα οι παλιοί είπανε πως

μένει και μαγιά.

Ζητείται χέρι του λαού

τον ταμπουρά να ξεκρεμάσει.

Αυτόν με τις διακόσιες τις χορδές.

Κουνέλι

Τα κουνέλια είναι αδύναμα

αλλά έχουν το σπίτι τους στα βράχια.

Αν πάρεις μόνο μια πέτρα

υπάρχουν καλύτερα πράγματα να κάνεις μ’ αυτή,

από το να φτιάξεις ένα σπίτι.

***

Ελάφι

Τα ελάφια είναι πράα και ευγενικά

κι έχουν όμορφα μάτια.

Δεν πληγώνουν κανένα πέραν τον εαυτό τους,

τα αρσενικά, και μόνο για τον έρωτα.

Οι άνθρωποι έχουν εφεύρει πολλές

χιλιάδες τρόπους για να τα σκοτώνουν.

***

Τσακάλι

Το όνομα του τσακαλιού χρησιμοποιείται συχνά

για να ορίσει την περιφρόνηση.

Αυτό συμβαίνει γιατί ακολουθεί

παντού το λιοντάρι και ζει

από τα υπολείμματα του κυνηγιού του.

Τα λοντάρια τρομάζουν

τους περισσότερους ανθρώπους

που αγοράζουν κρέας στον χασάπη.

***

Καγκουρώ

Όπως ξέρετε, το καγκουρώ

έχει μια τσέπη, αλλά το μόνο που βάζει εκεί

είναι το μωρό του.

Ποτέ μην κρατάς ένα πορτοφόλι

αν το μόνο που μπορείς να βρεις

για να βάλεις μέσα

είναι λεφτά για πρόσθετα έξοδα.

(Η υποδοχή αυτών των λέξεων

μπορεί επίσης να χρησιμεύσει

για να σας προειδοποιήσει:

ΠΟΤΕ ΜΗΝ ΚΟΡΟΪΔΕΥΕΤΕ ΤΑ ΜΩΡΑ!)

***

Άλογο

Έχει πλάκα να ιππεύεις ένα άλογο.

Αν του δώσεις λίγη ζάχαρη

θα σ’ αγαπήσει. Αλλά ακόμη

και τα καλύτερα άλογα μερικές φορές κλωτσούν.

Ένας θόρυβος που πλανάται στον αέρα

μπορεί να το κάνει να σε σκοτώσει.

Αυτά τα δύο χαρακτηριστικά

έχει το κράτος.

*Έκδοση Ελευθεριακή Κουλτούρα, Αθήνα, Δεκέμβρης 1995.

του Μάρκου που το προκάλεσε

γιατί και πάλι δεν ανταποκρίθηκα στην κλήση του;

μ’ ανησυχία χθες μ’ εγκάλεσε ανάμεικτη με οργή

μα χρόνους τώρα περπατώ στον πάγο απάντησα

κι έχω χιλιόμετρα πολλά ακόμη να διασχίσω

μέχρι να φτάσω το μικρό κηπάριο δυο μόλις μέτρα γης

τη μόνη δόξα μου τη μόνη σίγουρα λοξή μου επιθυμία

μάθε λοιπόν ναν το φροντίζεις και σωστά

την αυστηρότητά του εξάντλησεν επάνω μου

στο φύτεμα στο σκάλισμα το κλάδεμα το πότισμα

από τον νου ν’ αρπάξεις την ψυχή και δουλευτής θεριεύει

μονάχα λίγους σπόρους έσπρωχνα ο ταπεινός στο χώμα

κι αν πεις το αίμα τους βοά κι αύριον θα τους ξεχώσουν

δε θα ‘ν’ κυματιστά σπαρτά κιτρινισμένος κάμπος

να βρίθει αγεωμέτρητος χρυσάφι του ο καρπός

μόν’ μια βρυσούλα απρόσμενη δροσιστικό νεράκι

-θα ξεδιψά στα ποιήματα κάθε περαστικός!

*Από την έκδοση “Μικρόν Εγκόλπιον για τον ποιητή Μάρκο Μέσκο”, Εκδόσεις του Φοίνικα 2018.