Με τα δανεικά σου φώτα
όχημα εσύ,
της νιότης περιστέρι,
πού χάθηκες;
στα χέρια που εξεγέρθηκαν
αγκαλιασμένα,
στις θάλασσες που σου δίδαξα την άνωση,
το κενό σου πως αναπαράχθηκε πάνω τους,
μυκητιακά;
πως άντεξες τους συναυτουργούς σου
πλέοντες,
σε μια θαμπή φωτιά
που πάγωσε,
σπειρί το σπειρί της μνήμης
την κλεψύδρα;
λησμόνησες που σε κάλεσα να πλάσεις,
την εφηβική μου απόγνωση;
λησμόνησες που υπήρξες,
μια κορδέλα στα μαλλιά,
η αφή των ξωτικών
και το βραχύ τραγούδι των λαβωμένων γλάρων;
Ποιός θα ζωγραφίζει πια στο στέρνο μου,
την αγωνία της πόλης για το ζευγάρωμα
των βράχων;
Ποιός θα βγεί εκεί έξω, να διδάξει τα παιδιά μας
ζωή;
Φορώντας – για πάντα – τούτα τα μεταμφιεσμένα όπλα
στα όργανά μας,
πόσο ελάχιστο έχει καταντήσει πια το φύλο μας!
Στα γαλάζια μας πλούτη
βυθισμένοι,
μα πένητες κι άστεγοι και ημιθανείς,
δεν έχουμε πια καμιάν ανάγκη,
μήτε χειραγώγησης, μήτε καταστολής/
για αυτό τα τανκς τους, εγκαταλείφθηκαν,
στο…

.

.

Argiris Chionis

The joy of knowledge

HEN THE FIRST PUZZLEMENT went away, he tried to understand what was happening. Despite the biting, intolerable pain he felt in the middle of his back, he strived to turn his head to see what that ferocious vice that was cutting his body in two was.

He kept losing and regaining his senses and kept trying, until eventually he stopped and remained still looking that strangely woven wire in front of him and that piece of cheese he so desired a while ago but now was looking at it indifferently and considered it distant.

       Time was passing and the vice was penetrating even deeper into his body, as his flesh and bones were surrendering slowly to its tight grip. He felt his entrails sticking together and he had the taste of vomit and blood in his mouth.

       He was losing…

Υπάρχουν νέοι που δεν ασχολούνται με ταραχές.
Εργάζονται σε εκλεπτυσμένα κάτεργα.
Βάζουν πλυντήρια, κάνουν λάντζα.
Στήνουν φυτώρια ή περιποιούνται ηλικιωμένους
που τους έφτυσαν τα παιδιά τους.
Υπάρχουν νέοι που λειτουργούν
ως μηχανές ξεσκατίσματος. Νέες
που φυλάνε ορφανά μωρά
γωνιών
που αποδεκάτισε η καριέρα.
Υπάρχουν νέοι που σκοτώνονται με μηχανάκια
πηγαίνοντας πίτσα στον εωσφόρο
ή σε ανάπηρους πολίτες από καθιστική ζωή.
Νέοι που δεν ασχολούνται με την επανάσταση.
Αλλάζουν σεντόνια σε λουτροπόλεις.
Παθαίνουν εγκαύματα από ζεστό νερό
πλένοντας πιάτα σε εστιατόρια.
Νέοι νηφάλιοι και σοβαροί που επιστρέφουν στην εργασία τους
μετά το ρεπό.
Νέοι που θέλουν
μια τηλεόραση
ένα κινητό
ένα στρώμα να ξεραθούν.
Νέοι που έχουν κακοποιηθεί ως παιδιά
από σχολικές παρελάσεις, προσευχές, εκπαίδευση.
Νέοι που τους πηγαίνει αβασάνιστα το σύμπαν σε τεκνοποίηση.
Σε νέα αντίγραφα που δε θα μπορούν να αμυνθούν
στον κατασκευαστή τους.
Νέοι που θα εισβάλουν στα πιο εκλεπτυσμένα κάτεργα
και θα έχουν την ίδια ραγισμένη καρδιά

Ένα μικρό υλικό που ανθολογήσαμε για τον Άρη Αλεξάνδρου.

It was the darkest night,

in the heart of the winter;

I looked up and saw a voided sky. No moon,

no star,

not even clouds to weep

on the crusted ice that froze the land,

the river, formed floes on the ocean’s waves.

..

Looking up, I had not seen –

the others

encircling.

A hand grasped my left,

another my right – palms pressed together:

The chain crossed cracks, ditches, sink holes,

lanes, villages,

highways, cities, counties,

countries,

continents.

 ..

A slow sound silvered, a hum, a murmur,

a buzz, a song, an aria.

We will hold hands in the dead of

winter.

Winter will have its time, but

we will have an early spring –

in spite of it all.

Γράφει ο Δημήτρης Βαρβαρήγος //

http://fractalart.gr/michalis-katsaros/

Ποίηση ισχυρή με ιδέες κοινωνικές

Χρησιμοποιώ αυτό το τίτλο που ο ίδιος ο ποιητής Μιχάλης Κατσαρός είχε αναφέρει σε μία του συνέντευξη απαντώντας στην ερώτηση: Τι είναι ποίηση;

Αισθηματικό τραγούδι

[Ενότητα Αισθηματική ηλικία (1946-1949)]

Αν φύγεις εκεί που η θάλασσα σμίγει με μουσικές και με φώτα
να θυμάσαι κάνει κρύο σ’ αυτό τον παράξενο κόσμο
δεν έχω τίποτε άλλο, μόνο δάκρυα
που παίζουν με το μουσκεμένο φως του δρόμου

Από τη συλλογή Δύσκολος θάνατος (1954) του Νίκου-Αλέξη Ασλάνογλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου

Αν εύχεσαι για μακρινούς δρόμους
σίγουρα δεν ξέρεις από δυτικά οικονομικά. Δεν έχεις ιδέα
ζήτηση και προσφορά και αγορανομικούς κανόνες.
Καλύτερα κοντινά ποδάρια
ως εκεί που φτάνει η τσέπη ή το πιρούνι ή έστω
το κουμάντο σου. Φαντάσου λέει
να θες να μάθεις και να μάθεις
γλώσσες, υπολογιστές, τέχνες, γεωμετρία∙
θα πληρώσεις τα κέρατά σου. Και αυτά μετά, ξέρεις,
δεν τρώγονται.

Μάνος Χατζιδάκις, Βραδινή επιστροφή (ορχηστρικό)
(έργο: Το χαμόγελο της Τζοκόντας (1965))

Άδειο δωμάτιο

Καθώς την περίμενε,
πάλευε και πάσχιζε να τελειώσει
το κείμενο μπροστά του,
ενοχλημένος, με σύντομες φράσεις
απαντούσε και στο τηλέφωνο∙
καθώς την περίμενε αγνοούσε
τακτές ημερομηνίες και χειρόγραφα.

Μόνο να επιστρέψει,
να μένει ανοικτό το φωτάκι του πικάπ
κι ο δίσκος να παίζει,
να μιλάνε για ταινίες το σαββατόβραδο,
για τρελές παρέες,
αναδυόμενα πάθη.

Από τη συλλογή Ανοικτή γραμμή (1984) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα