Αν εύχεσαι για μακρινούς δρόμους
σίγουρα δεν ξέρεις από δυτικά οικονομικά. Δεν έχεις ιδέα
ζήτηση και προσφορά και αγορανομικούς κανόνες.
Καλύτερα κοντινά ποδάρια
ως εκεί που φτάνει η τσέπη ή το πιρούνι ή έστω
το κουμάντο σου. Φαντάσου λέει
να θες να μάθεις και να μάθεις
γλώσσες, υπολογιστές, τέχνες, γεωμετρία∙
θα πληρώσεις τα κέρατά σου. Και αυτά μετά, ξέρεις,
δεν τρώγονται.

Μάνος Χατζιδάκις, Βραδινή επιστροφή (ορχηστρικό)
(έργο: Το χαμόγελο της Τζοκόντας (1965))

Άδειο δωμάτιο

Καθώς την περίμενε,
πάλευε και πάσχιζε να τελειώσει
το κείμενο μπροστά του,
ενοχλημένος, με σύντομες φράσεις
απαντούσε και στο τηλέφωνο∙
καθώς την περίμενε αγνοούσε
τακτές ημερομηνίες και χειρόγραφα.

Μόνο να επιστρέψει,
να μένει ανοικτό το φωτάκι του πικάπ
κι ο δίσκος να παίζει,
να μιλάνε για ταινίες το σαββατόβραδο,
για τρελές παρέες,
αναδυόμενα πάθη.

Από τη συλλογή Ανοικτή γραμμή (1984) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

O γιος μου,
ο μονάκριβος γιος μου,
αυτός που ποτέ δεν είχα,
θα ήταν άντρας σήμερα.

Κινείται
στον άνεμο
άυλος, χωρίς όνομα.
Μερικές φορές

έρχεται
-πιο ελαφρύς απ’ τον αέρα-
και ακουμπά το κεφάλι του
πάνω στον ώμο μου

A new crossover disk of popular and art songs, So Many Things (2016), reminds us that Cavafy continues to be among the 20^th-century poets in any language who have been most often set to music. I became fully aware of this distinction when in 2011 pianist Pantelis Polychronidis and I started our long-term collaborative project to explore systematically his settings, and we were astonished by the sheer number of composers, variety of languages, and breadth of genres. You name the style and the format, somebody has already used it to make music with the Alexandrian author.  In a Greek co-authored article we attributed his popularity among musicians to a score-like openness and availability of much Cavafian poetry.

While some disks are devoted to entire Cavafy song cycles, many others, like the most recent one, include only one or two poems by him. Leading mezzo Anne Sofie von Otter…

Ο Μιχάλης Κατσαρός, ειρωνικός και ανατρεπτικός , αντιεξουσιαστής και παιγνιώδης , είχε οργανώσει μέσα από το έργο του τις άμυνές του για να μη γίνει κτήμα άλλων, αλλά να παραμείνει «κτήμα εσαεί» όλων εκείνων που παραμένουν «σκοτεινοί συνωμότες»

Source: Μιχάλης Κατσαρός: Ο «σκοτεινός συνωμότης»

Οι ουλές

Σαν πεινασμένα στόματα που δεν εχόρτασαν,
ανοίγουν οι επιθυμίες πληγές απάνω μας,
που μένουν ανοιχτές και δεν περνούν,
πληγές που μας πονούν.

Αν χέρι συμπονετικό δε μας τις γιάνει,
αν λόγος συμπονετικός δεν μας γλυκάνει,
λόγος παρήγορος, που ξέρει, απαλός,
τα τραύματα αφορμίζουν.
Περνάει καιρός και κλείνουν,
γιατί πρέπει να ζήσουμε.
Όμως σημάδια αφήνουνε,
ουλές, που φαίνονται άσχημες, βαθιές.
Οι αληθινές μορφές είναι τυραννισμένες.

Κι ας μη μας λένε τότε,
ας μην κατηγορούν, που είμαστε
οι παραμορφωμένοι.

Από τη συλλογή Της μοναξιάς και της έπαρσης (1951) της Ζωής Καρέλλη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ζωή Καρέλλη

Αρχική προσθήκη

Σήμερα, 31 Οκτωβρίου 2016, συμπληρώθηκαν 128 χρόνια από τη γέννηση του λογοτέχνη Ναπολέοντα Λαπαθιώτη. Δυστυχώς διάφορες άλλες υποχρεώσεις δεν μου επέτρεψαν να ολοκληρώσω κάποιο από τα νεότερα αδημοσίευτα κείμενά μου για τον ποιητή. Αυτό όμως δεν ήταν λόγος να απέχω από την επέτειο· ιδίως τώρα, που για τον λογοτέχνη γράφει ο καθένας χρησιμοποιώντας, κατά κανόνα, έτοιμη και πολύχρονη δουλειά άλλων δημοσιευμένη έντυπα ή ηλεκτρονικά…

Σκέφτηκα λοιπόν ότι θα ήταν καλό να επαναφέρω στη δημοσιότητα ένα παλιότερο, σχεδόν εφ’ όλης της (μέχρι τότε) γνωστής ύλης, κείμενό μου για τον λογοτέχνη. Αν θυμάμαι καλά, δημοσιεύτηκε πρώτη φορά σε δύο μέρη σ’ ένα ηλεκτρονικό περιοδικό, την Άνοιξη και το Φθινόπωρο του 2011. Όποιος το ψάξει σήμερα δεν θα το βρει. Δεν είναι το μοναδικό κείμενό μου που έχει δημοσιευτεί ηλεκτρονικά και αποσύρθηκε στην πορεία… Λειτουργούσα πάντα με την αρχή της, εκατέρωθεν, καλής πίστης. Θεωρώ πως μέσα στα πλαίσια μιας αγαστής συνεργασίας…

ΠΑΡΟΜΟΙΩΣΕΙΣ

Σαν τον ποιητή που σκίζει τα χειρόγραφά του και φεύγει για τον

Ωκεανό

σαν τη γυναίκα που αφήνει την κουρτίνα να πέσει κι ενδίδει

σαν ένα προάστιο πολύ μεγάλο για ένα ραχητικό παιδί

σαν το θολό γέλιο του παρείσαχτου σ’ ένα σπίτι που εορτάζει

σαν τους αλήτες που πετάνε μια πέτρα στον ουρανό

σαν αυτό που λέγαμε κάποτε “μια μεγάλη εποχή”

σαν τα μικρά ραφτάδικα στις συνοικίες, όπου ντύνεται κανείς

για να πεθάνει.

SIMILARITIES

Like the poet who rips his writings and goes away to

the Sea

like the woman who lets the curtain fall and gives in

like a big suburb for the rachitic child

like the spiteful laughter of the intruder in a celebratory house

like the street kids who throw a stone toward the sky

like what we once called “a great era!”

like the tailors’ workshops in the suburbs when one dresses

in order to…

Της Μαριάνθης Πλειώνη

Δειλινό στάζει
από κίτρινα φύλλα.
Φθινόπωρου χρώμα.

John Lennon & Paul McCartney, All you need is love (The Beatles, 1967)

Μάταια πράγματα

[Ενότητα Α’. Το δίχτυ των ψυχών]

Γιατί, Θεέ μου, να μην μπορούμε
Να βρεθούμε ολόκληροι μες στην αγάπη,
Να πρέπει να γίνουμε όνειρα
Ενανθρωπισμένα μες σ’ έναν άλλο ύπνο,
Όνειρα, διάφανα φαντάσματα γυμνά.

Ως να μην είμαστε άνθρωποι,
Έμψυχα όντα, κρύβοντας την ωραιότητα
Από ζηλότυπα βλέμματα αγγελικά.

Ως νάμαστε πράγματα κλειστά κι ωραία, μάταια,
Καρτερικά, υπερήφανα, σαν τα βουνά.

Κοχύλια σκληρά, αλαβάστρινα, όστρακα άθραυστα,
Βράχοι αρράγιστοι, κύκνοι σιωπηλοί.

Κανείς δεν ακούει την ψυχή του άλλου.

Κανείς

Κανείς.

Από τη συλλογή Το δίχτυ των ψυχών (1965) του Γιώργου Θέμελη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Θέμελης