Γιώργος Καφταντζής, Ξέρω το λαό

Βίκυ Παπαπροδρόμου's avatarΒίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Μίκης Θεοδωράκης & Ιάκωβος Καμπανέλλης, Ο εχθρός λαός
(τραγούδι: Βασίλης Παπακωνταντίνου / δίσκος: Ο εχθρός λαός (1975))

Ξέρω το λαό

Ξέρω το λαό αυτό
τον καυχησιάρη και τον ευκολόπιστο
που όλα τα φτιάχνει με τα χέρια του
και το καρβέλι και τα στέμματα
και το βιολί και τα ντουφέκια
και το αλφαβητάρι και τις χειροπέδες.
Ό,τι ελπίζει κάποτε θα γίνει
ό,τι έχει λειψό θα συμπληρωθεί
και τη σαπίλα ο ίδιος ο λαός
με τον καιρό από πάνω του θα καθαρίσει.

Από τη συλλογή Το πανηγύρι της φωτιάς (Αναστενάρια) [1959] του Γιώργου Καφταντζή

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Καφταντζής

View original post

Η ΦΕΓΓΑΡΑΔΑ

yorona's avatarγια τη φωτογραφία και την κριτική

IMG_7525

Από αίμα πουλιών πλημμυρισμένο

κρυμμένο μένει το φεγγάρι

πότε πίσω από δέντρα

πότε πίσω από θηρία

πότε πίσω από σύννεφα

με θόρυβο που ξεκουφαίνει τα φτερά αγγέλων

κάτι θέλουν να πουν κάτι σημαίνει

είναι ακόμα καλοκαίρι

 όμως μια μυρωδιά από θειάφι φράζει το χειμώνα

δεν έχει ούτε καρέκλες  να καθίσεις

και οι καρέκλες έφυγαν στον ουρανό.

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΡΗΣ

Από την ενότητα

ΣΦΡΑΓΙΔΑ

ή

Η ΟΓΔΟΗ ΣΕΛΗΝΗ

View original post

“Ten Reasons Why You Should Drop Everything and Read Cavafy Right Now”

Vassilis Lambropoulos's avatarPiano Poetry Pantelis Politics

[This is the larger part of a newspaper article commissioned by the Greek-American weekly The National Herald and published on Dec. 17, 2013, as part of a commemorative section entitled “Remembering Cavafy, 150 Years Later.”]

Here are ten reasons why you should drop whatever you may be doing right now, and read Cavafy.

1. Cavafy is canonical. You are not an educated person if you do not know some of his poems. It’s that simple. Lines from Cavafy’s “The City,” “Ithaca,” “Waiting for the Barbarians,” “The Windows,” “Thermopylae,” and “The God Abandons Antony” are known all over the world. They have entered the English language and have become standard references, just like Shakespeare’s “To be or not to be.” If I meet somebody in Ann Arbor, Michigan, where I live, and I tell them “Pray for a road that will be long” or “Those people were a kind…

View original post 826 more words

Φυσικά και δεν έχει απολύτως καμία σημασία. Εσύ τι περίμενες;

ένα έτσι's avatarένα έτσι


Υπέροχα
Ανακαινισμένοι
Με την πληρότητα
Της αδιαφορίας
Είμαστε
Ο χώρος
Όπου τα πάντα
Συμβαίνουν
Όπως
Για παράδειγμα
Ο επερχόμενος
Θάνατος σου


View original post

3 ποιήματα | Πάνος Παπαπαναγιώτου

fteraxinas's avatarΦτερά Χήνας

blanca

Alma mater

έμεινες βουβή να κρύβεσαι
πίσω από κάδους σκουπιδιών
και στοιβαγμένες παλέτες
τ’ Άγια μαλλιά Σου σέρνοντας
να μη Σε βρουν οι ασεβείς
το νέκταρ των ματιών Σου
ν’ αρπάξουν για δικό τους

σήκω Μητέρα, γύρνα στους θεούς
στον κόσμο μην πλανιέσαι
μη τα λιοντάρια που ‘χουν
δόντια μυτερά ή οι μαύροι λύκοι

View original post 143 more words

Μάκης Αποστολάτος (1948-2010), Πέντε ποιήματα

ompr91-001

ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

Χωρίζουμε στους δρόμους, στα πλάνα, στα συστήματα
κόβουμε τα φτερά του έρωτα και κείνος φεύγει
κρύβεται στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού.

Ξεπλένουμε το αίμα της ιστορίας που ξεχειλίζει
και με το γάλα της μεθάμε.

Χάνουμε στο ζύγι
Χάνουμε το λογαριασμό
το χρόνο
τη ζωή.

(από τη συλλογή Η απεργία των αγγέλων)

***

Δ

Δώμα των λωτών

Τα παράγωγα του έρωτα δισύλλαβα
τα βάφτισα με τ’ όνομά σου
Δε χαιρετάνε πια με νάζι
τα ορμέφυτα.

Έσπασες τα είδωλα της έκστασης
μετενσαρκώνοντας την αποδημία της Αστάρτης
Γίνεσαι κύμα.
Δε συνθέτουν κομμάτια και θρύψαλα τα σύνολα.
Τα μελλούμενα μεσίστιες σημαίες.

Τα λάθη μοιάζουν με τα πάθη
τιμωρούν και κρύβονται στη λήθη
για να επαναληφθούν.

(από τη συλλογή Ολονυχτία ή το Αλφάβητο του Έρωτα)

***

ΑΝΩ ΣΧΩΜΕΝ ΤΑΣ ΚΑΡΔΙΑΣ

Η καρδιά μας σύννεφο στεγνό
στα τσιγκέλια του ήλιου
λουλούδι που δεν άνθισε ποτέ
ταξίδι θανάτου γύρω από τον εαυτό μας
στάση ζωής στα τραγούδια
βουνά χαρτί για μυθικές λειτουργίες
αγρίμι εξουσίας να εξουσιάζεται
κρίνο των πόλεων πριν ξημερώσει
λέξη που καίγεται στο βασίλεμα και την αυγή μας καίει
ό,τι έχει ειπωθεί και δεν αναιρέθηκε
η καρδιά μας ένα ρολόι να παλιώνει

Piazza di Spagna, Ρώμη 28/8/84

(από τη συλλογή Επιβητόρων των Αγίων)

***

ΟΡΘΡΟΣ ΟΝΕΙΡΩΝ ΣΕ ΛΑ ΜΕΙΖΟΝΑ ΦΙΝΑΛΕ

Ο ήλιος χλωμός ανοιγοκλείνει τα βλέφαρα
σταγόνες άγονες οι λέξεις
θρυμματίζουν τη μουσική της σιωπής

Εξουσιαστές ανεπαίσχυντοι
φοράνε χειροπέδες
στα λουλούδια

Βουδαπέστη 1/5/76

(από τη συλλογή Επιβητόρων των Αγίων)

***

ΤΟ ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ

Αυτό το ποτάμι Αξιός και Βαρδάρης
παίρνει μαζί του τη φωνή μας
χύνει τους καημούς στο Αιγαίο
ενώνοντας στην άρμη του τη γύρη των λουλουδιών.
Ταξιδεύει τα βάσανα με τις αποσκευές των ποιητών
γίνονται περιστέρια
πετούν στο Ντουμπρόβνικ, στο Σαράγεβο, στην Κράινα
περνούν τον Αίμο, τις Άλπεις, τα Καρπάθια
αγγίζουν τα υψώματα του Γκολάν,
τον Καύκασο, το Κουέν Λουν, τις Κορδιγιέρες των Άνδεων
με τις ριπές των αστεριών
σβήνουν τις λέξεις του πολέμου.

Το λεξικό της Ειρήνης λέγεται Έρωτας.

(από τη συλλογή Βαλκάνια χώματα και χρώματα)

*Αναδημοσίευση από το Στίγμα Λόγου στο http://stigmalogou.blogspot.com.au/2016/11/3.html?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed:+blogspot/JkQng+(%CF%83%CF%84%CE%AF%CE%B3%CE%BC%CE%B1%CE%9B%CF%8C%CE%B3%CE%BF%CF%85)

Ο Μάκης Αποστολάτος (δεξιά)

Ο Μάκης Αποστολάτος (δεξιά)

Άιντε ρε | Βάιος Μπαλατσός

fteraxinas's avatarΦτερά Χήνας

vmp

φέρσου και συ σα να μη συνέβη τίποτα
Τίναξε τη στάχτη σου βαριά
Άσε το αμπελόφυλλο να τυλίξει τα σκατά σου
Είμαστε όλοι βρώμικοι και μεθυσμένοι
Άστο το πούστικο να σου κάψει τα πάντα
Να γεννήσει μέσα σου έναν Άνθρωπο
μονάχα αυτή την ιδιότητα
που ξέρει να λιώνει και να μαγνητίζει
όχι να βλέπει και να συστήνεται
Ο πόνος είναι λευκή τουλίπα
Φίλα τον με ένα κατακόκκινο τριαντάφυλλο
Μη ψάχνεις για ουλές
ούτε για ευαίσθητα σημεία
στο κέντρο φλέγεται η σάρκα
Εκεί στα άγνωστα χωράφια της καρδιάς
που νιώθεις σαν κάτι να τη γρατζουνάει
Είναι η αίθουσα της πίκρας
οι ιδρωμένες παλάμες
το τρέμουλο και ο κόμπος στο στομάχι
Σε διαπερνά δόρυ αρχαίου πολεμιστή
και το δάκρυ που χύνεται
παλεύει με το χρόνο
και στεγνώνει πριν τη Δύση

[εικόνα]

View original post

Θανάσης Τζούλης, Τρία ποιήματα

page-03

Να βοτανίσω

Να βοτανίσω τη φωνή μου από τους ήχους των νεκρών
και προπαντός από τους ήχους των ποιητών

***

Καστανόχωμα για τα νεκροταφεία

Αγοράζουμε καστανόχωμα για τα νεκροταφεία

διαβάζουμε μπαίνοντας στα Γιάννενα από το νότο
με τον Αι – Γιάννη και την ομίχλη του
να κρύβει τ’ απόκρυφα των πεθαμένων

Άλλοι λένε λόγια παλαβά·
Πως η γραφή δεν είναι από ζωντανούς
και το χώμα ξενιτεύτηκε στη Βλαχιά
από τον καιρό του Ρόβα

Απ’ έξω μουλάρια φορτωμένα
που κατηφόρισαν από τη Λίπα και τη Δωδώνη
πουλούνε μάλλινα για τους νεκρούς
και ζέστη από παλιά χαλκουργεία
που αντέχει ακόμα στο κάλπικο κλίμα

Παράξενα που παχαίνουν τα σπίτια
όταν μένουν μόνα
λένε από μακριά οι πεθαμένοι
Αποθηκεύουν το λίπος τους
για ν’ αντέχουν στην ερημιά
με τα χαμένα μουλάρια

*Από το “Απόγευμα των μύρων” (1977).

***

Στην τελευταία παράγραφο του φεγγαριού

Τη νύχτα που αποκόβονταν το φεγγάρι από το γάλα του
και το αμπέλι μου έπεφτε στο μαλλί του
έβλεπα ένα απολιθωμένο παιδί
να παλεύει με το ποταμόσκυλο γύρω από ένα κόκαλο
ή κάτι σαν τέτοιο από παλιά παράγραφο
που είναι χαμένο το άλλο κείμενο
Στην αρχή τους πήρα για φίλους το λιγότερο
που έπαιζαν γύρω από ένα μαντήλι
ύστερα πήγα να βοηθήσω το παιδί που ήταν χωρίς κεφάλι
κι ανάβρυζαν τα λόγια του από τις πλάτες
δεν ήξερα ακριβώς από πού στάλαζαν
το είδα να φεύγει με το κόκαλο στο χέρι

Είναι η γλώσσα μου ούρλιαζε

και χτυπιόταν σαν το κοτσύφι στο αμπέλι
να σηκώσει κουρνιαχτό γύρω να μην το δουν
κι άνοιγε γούρνα μ’ ένα κουταλάκι
στην τελευταία παράγραφο του φεγγαριού
ή αλλιώς στη χάση του