Μυστική συμφωνία

Συμφωνία
εν μέσω τριγμών
δεν μπορούσε να παζαρέψει
την τιμή των τετιμημένων
πλήθος συγκεντρωμένο στην πλατεία
περίμενε καρτερικά
για τη διανομή νερού.
Όλο το οικοδόμημα
που με τόσο κόπο έκτισε
διακυβευόταν απόψε
κινδύνευε εν μία νυχτί
να καταρρεύσει
σαν χάρτινος πύργος.

***

Νύχτα κρυστάλλων

φθίνουσα πορεία
αποδόμηση
γέμισαν τα μάτια της
από τη νύχτα των κρυστάλλων
ό,τι απέμεινε
έρπει σαν πουκάμισο φιδιού
αλλάζει πρόσωπα και ονόματα
περιφέρεται
στις γειτονιές του κόσμου

***

Μικρό ναυάγιο

Σαν σημαδούρα
ανάμεσα σε σκόπελους και ύφαλους
ό,τι απέμεινε
από τη βάρκα που βυθίστηκε
το μικρό ναυάγιο
που έλαβε χώρα
είκοσι ναυτικά μίλια μακριά
από το νησί της Ιθάκης
οι λιγοστοί επιβάτες κατάφεραν να σωθούν
κολυμπώντας μέχρι την απέναντι ακτή
εκεί θα περίμεναν
μέχρι να περάσει να τους περισυλλέξει
το επόμενο πλοίο της γραμμής

Καλό μήνα. Στο ποίημα της εβδομάδας θα απολαύσουμε το Σαν τον σπουργίτη του Τσαρλς Μπουκόβσκι. Το ποίημα περιλαμβάνεται στη συλλογή Τρόμου και αγωνίας γωνία από τις εκδόσεις Απόπειρα σε μετάφραση του Γιώργου Μπλάνα.

Σαν τον σπουργίτη

Για να δώσεις ζωή πρέπει πρώτα να πάρεις.

Καθώς η θλίψη μας σωριάζεται

στη χιλιοματωμένη θάλασσα,

προσπερνώ μυριάδες αυτοσπαραζόμενα κοπάδια

πλασμάτων με άσπρα πόδια και ξασπρισμένες κοιλιές.

Σαπίζουν ολοένα πεθαίνοντας. Ξεφωνίζουν

σε άγριους καβγάδες.

Καλό μου παιδί, σου πρόσφερα

μονάχα ότι κι ένας σπουργίτης.

Είμαι γέρος όταν της μόδας είναι να’σαι νέος.

Κλαίω όταν είναι της μόδας να γελάς. Σε μίσησα,

όταν χρειαζόταν πολύ λιγότερο κουράγιο ν’αγαπάς.

Κύματα Κυριακής τα μάτια μου

κύματα μοναξιάς τα χέρια μου

τρίζουν από ύπνο αθώο

τα δόντια μέσα στην καρδιά μου

το πεθαμένο παιδί

δεν ξενιτεύεται

πάει κρατώντας ένα

       κόκκινο σκυλάκι

μέσα στο μαντίλι

τέρατα περπατούν ανάποδα στα όνειρα

φυσάει ένας άγριος αέρας

πάνω από τις λεμονάδες

πετάει μια νυχτερίδα

σαν πικραμένο ευαγγέλιο

μ’ ένα μαύρο πανί

μία γυναίκα

σκεπάζει το φεγγάρι.

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

Από την ενότητα

ΣΦΡΑΓΙΔΑ

ή

Η ΟΓΔΟΟΗ ΣΕΛΗΝΗ

(1964)

ΦΩΝΕΣ

Ιδανικές φωνές κι αγαπημένες

εκείνων πού πεθάναν, ή εκείνων πού είναι

γιά μάς χαμένοι σάν τούς πεθαμένους.

Κάποτε μές στά όνειρά μας ομιλούνε,

κάποτε μές στήν σκέψι τές ακούει τό μυαλό.

Καί μέ τόν ήχο των γιά μιά στιγμή επιστρέφουν

ήχοι από τήν πρώτη ποίησι τής ζωής μας—

σά μουσική, τήν νύχτα, μακρινή, πού σβύνει.

VOICES

Ideal and beloved voices

of the dead or those who

for us are lost like the dead.

At times they talk in our dreams;

at times our minds hear them when in thought.

And with their sound, for a moment, echoes

return from the first poetry of our lives—

like distant music, at night, that slowly fades away.

ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ

Τιμή σ’ εκείνους όπου στήν ζωή των

ώρισαν καί φυλάγουν Θερμοπύλες.

Ποτέ από τό χρέος μή κινούντες,

δίκαιοι κ’ ίσιοι σ’ όλες των τές πράξεις,

αλλά μέ λύπη κιόλας κ’ ευσπλαχνία,

γενναίοι οσάκις είναι…

η βροχή, ένα φοιτητικό ημιυπόγειο
με έπιπλα που έτριζαν από αρθριτικά,
κι ένα ασταθές φουρνάκι,

η βροχή, ένα ποτάμι από μελάνι,
και η πηγές του,
-η παλιά Ολιβέττι-
σαν συνέρχονται οι λέξεις,
ντροπιασμένες από την ευεργετική οξείδωση
– άγριοι φίλοι που μας αγαπούν μέσα από την πάρτη τους,
κι η αγνή αδιαφορία μας
για το χρόνο γενικά,
κυριαρχεί –

η βροχή, ο Ρασκόλνικοφ,
κι όλες οι καιόμενες σπονδές της αφελούς νεότητας,
με καφέ και – παλαιότερα – τσιγάρα,
νωπές εφημερίδες,
και μια μακάβρια κουβέντα για τον Ντιντερό,
υποσκάπτουν την ανάγκη μας
σαν δάκρυα μετάνοιας δίχως αντικείμενο,
μια ζωή που μας διαφεύγει και τη νοσταλγούμε,
μια ζωή που βιώθηκε και πάει/

photo: Francesc Català-Roca (Valls, Tarragona, Spain, 1922 – Barcelona, Spain, 1998)
Las Ramblas con lluvia (The Ramblas in the Rain)
1950 (circa) / Posthumous print, 2003
Selenium-toned gelatin silver print on paper
47.7 x 37.5 cm

Μίκης Θεοδωράκης & Ιάκωβος Καμπανέλλης, Ο εχθρός λαός
(τραγούδι: Βασίλης Παπακωνταντίνου / δίσκος: Ο εχθρός λαός (1975))

Ξέρω το λαό

Ξέρω το λαό αυτό
τον καυχησιάρη και τον ευκολόπιστο
που όλα τα φτιάχνει με τα χέρια του
και το καρβέλι και τα στέμματα
και το βιολί και τα ντουφέκια
και το αλφαβητάρι και τις χειροπέδες.
Ό,τι ελπίζει κάποτε θα γίνει
ό,τι έχει λειψό θα συμπληρωθεί
και τη σαπίλα ο ίδιος ο λαός
με τον καιρό από πάνω του θα καθαρίσει.

Από τη συλλογή Το πανηγύρι της φωτιάς (Αναστενάρια) [1959] του Γιώργου Καφταντζή

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Καφταντζής

Από αίμα πουλιών πλημμυρισμένο

κρυμμένο μένει το φεγγάρι

πότε πίσω από δέντρα

πότε πίσω από θηρία

πότε πίσω από σύννεφα

με θόρυβο που ξεκουφαίνει τα φτερά αγγέλων

κάτι θέλουν να πουν κάτι σημαίνει

είναι ακόμα καλοκαίρι

 όμως μια μυρωδιά από θειάφι φράζει το χειμώνα

δεν έχει ούτε καρέκλες  να καθίσεις

και οι καρέκλες έφυγαν στον ουρανό.

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΡΗΣ

Από την ενότητα

ΣΦΡΑΓΙΔΑ

ή

Η ΟΓΔΟΗ ΣΕΛΗΝΗ

[This is the larger part of a newspaper article commissioned by the Greek-American weekly The National Herald and published on Dec. 17, 2013, as part of a commemorative section entitled “Remembering Cavafy, 150 Years Later.”]

Here are ten reasons why you should drop whatever you may be doing right now, and read Cavafy.

1. Cavafy is canonical. You are not an educated person if you do not know some of his poems. It’s that simple. Lines from Cavafy’s “The City,” “Ithaca,” “Waiting for the Barbarians,” “The Windows,” “Thermopylae,” and “The God Abandons Antony” are known all over the world. They have entered the English language and have become standard references, just like Shakespeare’s “To be or not to be.” If I meet somebody in Ann Arbor, Michigan, where I live, and I tell them “Pray for a road that will be long” or “Those people were a kind…

Υπέροχα
Ανακαινισμένοι
Με την πληρότητα
Της αδιαφορίας
Είμαστε
Ο χώρος
Όπου τα πάντα
Συμβαίνουν
Όπως
Για παράδειγμα
Ο επερχόμενος
Θάνατος σου