Τέλος

Θα παραδοθώ
δεν θέλω τίποτα
Θα αφήσω τα πάντα να φυτρώσουν στο μικρό μου δωμάτιο
μέχρι να πεθάνουν
Θα αφήσω τα μαλλιά μου μακριά, θα μοιάζουνε ρίζες
Θα διαλέξω ύμνο για την κηδεία μου
να μιλά για μία μοναδική αγάπη
στο φέρετρό μου τρία χρώματα
και πέντε φτερά
Θα τριγυρνώ γυμνός σε θάλασσες
κι αν με ρωτήσουν τα στοιχεία μου θα πω
οι γονείς μου λέγονταν Υάκινθος και Μαργαρίτα
Θα ξεχάσω ταυτότητα, τραπεζικό λογαριασμό, και φύλο
Είμαι γιος της φύσης, θα λέω μόνο
μιας φύσης που τέλειωσε

***

Σφάχτης

Έχω έναν βαθύ πόνο
με πιάνει τις μέρες που φοβάμαι
μια τρύπα στο κέντρο της πλάτης

Η καρδιά μου παραιτείται
ή τα φτερά προσπαθούνε να βγουν

***

Ψηφιακό φίλτρο

Τα άκρα μας διαπλέκονται
Στα κενά και στις συνάψεις
χωράνε κι άλλα άκρα
Αστερισμοί και ρούνοι
ξόρκια και μάγισσες
Στην πύρινη σανίδα γελάμε μόνοι

Θα γίνουμε λέξεις

Θα γίνουμε ιστορίες για…

Φρὰν­τς Κάφ­κα (Franz Kafka)

Ἕ­νας Μι­κρὸς Μύ­θος

(Kleine Fabel)

ΛΛΟΙΜΟΝΟ», εἶ­πε ὁ πον­τι­κός, «ὁ κό­σμος φυ­ραί­νει μέ­ρα μὲ τὴ μέ­ρα. Στὴν ἀρ­χὴ ἦ­ταν τό­σο με­γά­λος ποὺ τρό­μα­ζα κι ὅ­λο τό ’­βα­ζα στὰ  πό­δια, ὥ­σπου ἐ­πι­τέ­λους ἀ­να­κου­φί­στη­κα ἀν­τι­κρί­ζον­τας τεί­χη δε­ξιὰ κι’ ἀ­ρι­στε­ρά, ποὺ ἂν καὶ βρί­σκον­ταν ἀρ­κε­τὰ μα­κριά μου σύν­το­μα συ­νέ­κλι­ναν, κι ἤ­δη ἔ­χω βρε­θεῖ στὸ τε­λευ­ταῖ­ο δω­μά­τιο, ἐ­νῷ κά­που ἐ­κεῖ στὴ γω­νί­α στέ­κει ἡ φά­κα, στὴν ὁ­ποί­α καὶ τρέ­χω».

        «Πρέ­πει μο­νά­χα ν’ ἀλ­λά­ξῃς τὴν κα­τεύ­θυν­ση», εἶ­πε ἡ γά­τα – καὶ τὸν ἔ­φα­γε.

Πη­γή: Ἐ­πι­θε­ώ­ρη­ση Babelmatrix                                                  

(https://www.babelmatrix.org/works/de/Kafka%2C_Franz-1883/Kleine_Fabel/en/34801-A_Little_Fable)

Ὁ Φρὰν­τς Κάφ­κα (FranzKafka) γεν­νή­θη­κε στὰ 1883 στὴν Πρά­γα τῆς Τσε­χί­ας. Ἦ­ταν ἑ­βρα­ϊ­κῆς κα­τα­γω­γῆς. Με­γά­λω­σε κα­τὰ τὶς ἀρ­χὲς τῆς ἑ­βρα­ϊ­κῆς οἰ­κο­γέ­νειας, μὲ ἕ­ναν πα­τέ­ρα ποὺ ἔ­παι­ξε κα­θο­ρι­στι­κὸ ρό­λο στὴ δι­α­μόρ­φω­σή του, ἐ­πη­ρε­ά­ζον­τάς τον σὲ με­γά­λο βαθ­μὸ μὲ τὴν αὐ­στη­ρό­τη­τά του. Σπού­δα­σε Νο­μι­κά. Δη­μο­σί­ευ­σε λί­γα ἀ­πὸ τὰ ἔρ­γα του ὅ­σο βρι­σκό­ταν ἐν ζω­ῇ, ἐ­νῷ…

Είναι κι εκείνοι οι άνθρωποι

που δε σιωπούν

για να ακούσουν

δε σταματούν

για να δουν.

Η ζωή τους

ο απόλυτος θόρυβος

κι ένα Εγώ

υπερφίαλο

που

Ω, τι κρίμα!

Το νιώθεις κι εσύ

λίγο λίγο

τους έχει κουφάνει.

© Δέσποινα Αυγουστινάκη

Μονίμως στα πρόθυρα κάποιου σπασμού
με ζεστασιά τρομακτική στις άκρες των δαχτύλων
Είμαι καταδικασμένη να παρακολουθώ
Άλλους να πιάνουν
Άλλους να υπομένουν
Χέρια που πιο πολύ απροθυμούν
παρά δεν ξέρουν πώς ν’ αδράξουν…

Ηδονοβλεψίες της θλίψης
Εφηύραμε νέο τύπο νοσοκομείου
Με πολύ μεγάλα παράθυρα

Εγώ μετάνιωσα,
Και για καιρό
Θρυμμάτιζα τα δόντια μου δαγκώνοντας,
Ξηλώνοντάς τα.

Δε θα ανεχτώ κανέναν άλλο πόνο
εκτός από το δικό σου∙
Ελαττωματικό αμφίβιο ασθμαίνεις στα βράχια
με ξεσκισμένο στομάχι
και λαιμό γεμάτο θάλασσα
Το ουρλιαχτό σου μού ματώνει τ’ αυτιά,
αλλά δε σε θανατώνω:
μονάχα σε σπάω σε κομμάτια
και σε σπρώχνω κάτω απ’ το κρεβάτι μου,
γι’ αργότερα.

Άλλωστε γνωρίζω πως
παρ’ ότι πνίγομαι από τα θραύσματα στο λαιμό μου,
θα συνεχίσω να ζω
όπως και χθες.

φωτογραφία: Πάνος Κεφαλάς