Κορίτσι της πόλης

ένα έτσι

Αυτή δεν είναι μια ιστορία αγάπης
Ο άντρας που μισώ είναι ζωντανός

Δεν υπήρχε ποτέ ένα κορίτσι
Ένα πολύ συνηθισμένο κανονικό κορίτσι

Λένε πως δεν περιπλανήθηκε πολύ μακριά
Πολύ μακριά πάνω στον αέρα

Ποτέ μια μέρα
Μια κανονική μέρα δεν πέρασε από μπροστά μου
Ενώ δεν μίλησε για τίποτα
Για έξυπνους και υποτελείς
Δεν μου το είπε αυτό

Το πιο ασήμαντο πράγμα
Που ποτέ δεν θα μάθεις
Είναι να μην αγαπάς
Και να μην αγαπιέσαι
Σε αντάλλαγμα

View original post

Ποίηση στους δρόμους

Los Innuendos

Οι στίχοι δρόμοι

πάμε,

να ζωγραφίσουμε τις πλατείες

η πιο φρικτή μου φυλακή η ανασφάλεια

Η φυγή δεν είναι λύση,

Ο Καβάφης θα είχε έστω ένα μειδίαμα

Κάπου στην Αθήνα αν προσπαθήσεις να φυτέψεις μια τριανταφυλλιά

ανάμεσα στις πλάκες του πεζοδρομίου

ίσως βρεις κάτι που δεν ήξερες πως ψάχνεις

όσο μπορούμε ακόμα να νιώσουμε

Αγάπαμε

Νόμισαν πως ξέχασα να γράφω…

γέλασα δυνατά

ήταν ένα γέλιο ζωηρό, κακαριστό

Τα βρέφη γελάνε ενστικτωδώς

…μεγαλώσαμε…

είπε και έκανε άλλη μια τζούρα

ρουφάμε με μανία τα “ΕΓΩ ΠΟΤΈ ΔΕΝ ΘΑ”

ένα ροζ στίγμα στο μαύρο

κανένα νόημα

πεταλούδες πεταλούδες πεταλούδες

σ’ έχω ερωτευτεί να ξες

πάω να γράψω ένα βιβλίο μήπως σβήσω τη ραστώνη

πρωτοχρονιά της φυγής

σε πλοίο

στη μεσαία θέση του αεροπλάνου

τελευταία μέρα του χρόνου

αγκαλιές λίγο πιο σφιχτές

φιλιά λίγο πιο αληθινά

κράτα τις τελευταίες μου λέξεις…

ΔΡΟΜΟΙ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ

ΠΟΙΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

View original post

ένα έτσι

Το μέγεθος της καταστροφής θα χαρακτηρίσει
αυτό ως μνημείο ή σκουπίδι. Αφού
πραγματικότητα για να γράψουμε δεν υπάρχει.
Εγκλωβίστηκαν λέει Χριστός και Σία στους
διαδρόμους του jumbo. Επιτηρούμε την πλήξη.
Τα χρόνια επιστρέφουν όταν αποφασίζεις
να πεθάνεις. Ένα αμάξι που πάντα προπορεύεται
είναι η συγνώμη που θα ζητήσεις.
Κι όσο λύνεις εκείνο το χαμόγελο ένα
νέο δόντι ξεφυτρώνει. Απαιτούνται τριάντα
επιφανή δάκρυα για την απελευθέρωση.
Δως μου μια λεωφόρο να βάλω τα ψίχουλα.
Μέχρι το σπίτι έχουμε δέκα γιους και μία κόρη.
Μέχρι τη νύχτα έχουμε κάμποση ξεφτίλα
ακόμη. Οι λούπες επιδεικνύουν περίσσια
σύνεση τελευταία. Όταν δεν υπάρχει
διάθεση όλα έχουν ξανασυμβεί.
Για μια διάψευση ελπίδας συνεχίζουμε
να ζούμε. Αν δεν ποθείς να μετανοήσεις
ετοιμάσου να ηττηθείς.

View original post

Κατερίνα Γώγου, “Μου μοιάζει ο άνθρωπος μ’ έναν ήλιο, που καίγεται από μόνος του”, επιμ. Ευτυχία Παναγιώτου, Καστανιώτης, Αθήνα 2018

Ευτυχία Παναγιώτου | exwtico

ΕΞΩΦΥΛΛΟ_ΓΩΓΟΥΌπως και να ’χει, συνέντευξη ίσον λούμπα. Δεν είμαι απ’ αυτούς που πιστεύουν πως μέσα απ’ τις «επαναστατικές» απαντήσεις μου θ’ ανατρέψω τον αστικό Τύπο. Αυτό το «μπες μέσα να τ’ αλλάξεις» δεν περνάει πια. Πολύ απλά η συνέντευξη είναι στριπτίζ μπροστά σ’ αλλήθωρα μάτια μπανιστιρτζήδων αναγνωστών (ευτυχώς όχι όλων). Μπροστά σ’ ανώμαλους σεξουαλικά «ειδικούς» που τα ξέρουν όλα. […]

Τέχνη σημαίνει έρωτας. Κι ο έρωτας είναι δικαίωμα όλων των ανθρώπων. Έρωτας σημαίνει ν’ αγαπήσεις παράφορα τον στραπατσαρισμένο εαυτό σου, γιατί μονάχα έτσι θ’ αγαπήσεις και τον δίπλα σου. Και έρωτας είναι η επιθυμία. Επιθυμία για ζωή, για τραγούδια, για σένα και για όλους. Και είναι η επιθυμία τέχνη επαναστατική με την αλήθεια του όρου, γιατί δε σηκώνει «επιτρέπεται» και «απαγορεύεται».

Για μένα δεν υπάρχει μεγαλύτερο έργο τέχνης απ’ τον άνθρωπο, που περπατάει ολομόναχος μέσα στο χρόνο με οδυνηρές συγκρούσεις μέσα του. […]

Μου μοιάζει ο άνθρωπος μ’ έναν ήλιο…

View original post 36 more words

Πόπη Γιόκαλα, Ευτυχία

Να κολυμπήσει στα ποτάμια της γαλήνης
Να σκαρφαλώσει στης στιγμής το στεναγμό
Και να φουντώσει ευτυχία
Να ταξιδέψει μ’ ένα όραμα αληθινό
Να κοιτά το απέραντο γαλάζιο
Να ξεκλειδώσει την ψυχή της
Να λαμπυρίσουν τα σημεία που ζητά.
Ευτυχία!
Προσπαθεί!

ένα έτσι

Κοιτώ τον γέρο στο απέναντι σπίτι και ξέρω
πως είναι περισσότερο μόνος από μένα.

Χαϊδεύει τις σημαίες του όλη μέρα και ξέρω
πως όταν πεθάνει θα ευχηθώ να πάει στο διάολο.

Αν όμως πεθάνω εγώ το αρχίδι ούτε που θα το μάθει.

View original post