Αν με εξώθησες, προχτές, να σου μιλήσω περί Ερωτος
είναι γιατί είσαι ερωτευμένη
κι αν απέφυγα να απαντήσω είναι γιατί όταν μιλάς
για τη θάλασσα και για τη ζωή και για το θάνατο
και για άλλα πράγματα και θάματα
και ιδίως για τον αδάμαστο Ερωτα,
πρέπει, πρώτα, να σκέφτεσαι πολύ και,
μετά, να μετράς τα λόγια σου.
Ω κόκκινη σημαία μας
χρώμα αγάπης και ζωής
πόσες φορές εσκέπασες
τους μάρτυρές μας καταγής.
Ψηλά κρατάτε σύντροφοι
το λάβαρο το ερυθρό
κι αν πέσω θύμα προδοτών
μ’ αυτό σκεπάστε με νεκρό.
Mας ενθυμίζει σύντροφοι
αγώνες και κατατρεγμούς
και κάθε μέρα που περνά
νέες ελπίδες μας γενούν.
Ψηλά κρατάτε σύντροφοι
το λάβαρο το ερυθρό
κι αν πέσω θύμα προδοτών
μ’ αυτό σκεπάστε με νεκρό.
*Ο πίνακας είναι του Αλέξανδρου Καγιά.
Τα ποιήματα αποτυχαίνουν
όταν αποτυχαίνουν οι έρωτες.
Μην ακούτε τι σας λένε
θέλει ερωτική θαλπωρή
το ποίημα για ν’ αντέξει
στον κρύο χρόνο…
Έναν τόπο επινόησα
για να πηγαίνω όταν είμαι βαθιά
λυπημένη, λυπημένη ως τους άλιωτους πάγους μέσα μου,
ώς τα κρυσταλλωμένα δάκρυα,
ώς να βγουν οι νοσταλγίες, πανθηρούλες λευκές
που δαγκώνουν και τσούζουν οι δαγκωματιές τους.
Λυπιού λέω τον τόπο που επινόησα
για να πηγαίνω όταν είμαι βαθιά λυπημένη,
μια κατάσταση που εντείνεται ακατάπαυστα
αφού όλα τα ωραιοποιημένα τοπία του τέλους
αρχίζουν να μυρίζουν μουχλιασμένα νερά
και καρπούς σάπιους.
Ἔλα ὕπνε πού παίρνεις τά παιδιά καί πάρε το
ἔλα γριά μέ τά φριχτά δόντια καί πάρε το
ἔλα Τζών Σίλβερ ἔλα ἄσπλαχνε Ἰαβέρη
ἔλα Φοῦ Μανσοῦ, Ἐμπενέζερ Σκρούτζ, σερίφη τοῦ Νόττιγκχαμ
λυσσασμένοι λύκοι, στρίγκλες, τέρατα
ἐλάτε γαμῶτο καί πάρτε το
καί μήν τό ἀφήσετε μέχρι τό πρωί.
*Ποίημα και φωτογραφία της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το poemsgolitsis.blogspot.com
Μαλλιά μπερδεμένα
Αιδοία γαντζωμένα
Με το στόμα σου για προσκεφάλι
Θέλω να κοιμηθώ μαζί σου ράχη ράχη
Δίχως να μας χωρίζει ανάσα
Δίχως λέξεις να μας περισπούνε
Δίχως μάτια να μας διαψεύδουν
Δίχως ρούχα.
Θέλω να κοιμηθώ μαζί σου στήθος στήθος
Συσπασμένη και ιδρωμένη
Λαμπυρίζοντας με χίλια σύγκρυα
Απʼ την αδράνεια φαγωμένη
Της έκστασης τρελή
Πάνω στον ίσκιο σου νά ʽχω ξεμείνει
Καταχτυπημένη από τη γλώσσα σου
Για να πεθάνω ανάμεσα στα δόντια του λαγού
Τα σάπια
Ευτυχισμένη.
*Ποίημα και φωτογραφία της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το http://n-tomaras.blogspot.com
Ένας μανδύας
Και περπάτησα γυμνή
εξ αρχής
εισπνέοντας
τη ζωή μου,
εκπνέοντας
ποιήματα,
αλαζών μέσα στην αθωότητα.
Μα από τα σύνεφα-άσματα που έφτιαξε η ανάσα μου
μες στον ψυχρό αέρα
ένας μανδύας γεννήθηκε.
λευκός και,
μία λέξη εδώ
η άλλη παρά πέρα
παγωμένη, αστραφτερή,
βαριά σαν πέτρα.
Μια μάσκα που σκοπό δεν είχα
να φορέσω, σαν από πάγο,
κρύβει το πρόσωπό μου.
Τα μάτια ερευνούν,
μια πολυπόθητη σιωπή στου αίματος τον πυρήνα.
* * *
Κυριακή απόγευμα
Μετά απ’ την Πρώτη Κοινωνία
και το γεύμα με τα μάνγκο και
τη γαμήλια τούρτα, οι νεαρές κόρες
του εμπόρου του καφέ ξαπλώνουν
για ύπνο μεγάλο μεσημεριανό, και τα λευκά τους φορέματα
ξαπλώνουν δίπλα τους ήσυχα
και τα λευκά πέπλα στα όνειρά τους
αιωρήθηκαν ενώ οι μύγες βούιζαν.
Όμως σαν έγειρε
καμένο το απόγευμα σηκώθηκαν
κι έτρεξαν γύρω στη γειτονιά
ανάμεσα στις μισόκτιστες βίλες
ζωντανές, ολοζώντανες, κλοτσώντας μια μπάλα του μπάσκετ, φορώντας
άλλα νέα φορέματα, ματοκόκκινα βελούδα.
*Μετάφραση, Γιάννης Λειβαδάς, εκδ. Ηριδανός
νεκρό σημείο
Ησυχάζουν
οι νύχτες
σε θαλάμους
οξυγόνου. _
00.00.00
Άκρη ερημιάς
ένας ποδηλατοδρόμος
με ημερομηνία λήξης
Καταναλωθείτε πριν την αναγραφόμενη
Καταστροφή._
Ειδικό κλίμα
Ξεχασμένη
υγρασία
σε χώμα
που πεθαίνει.
*Η Ειρήνη Παππά σπούδασε Ψυχολογία και Ψυχοθεραπεία στη Θεσσαλονίκη όπου και κατοικεί. Έχουν εκδοθεί δύο ποιητικές της συλλογές, «Σχοινοβάτις ονείρου», εκδ. Εριφύλη (2006), «Δανεικές ανάσες», εκδ. Γαβριηλίδης (2009). Τον Δεκέμβριο του 2010 δημιούργησε το «ΧΑΡΙΖΕΤΑΙ ΠΟΙΗΣΗ» σε συνεργασία με τον γραφίστα Ματθαίο Σαντοριναίο.
**Από το περιοδικό «Ένεκεν», τεύχος Οκτώβρη-Δεκέμβρη 2011.
The light is harsh this morning
in Monastiraki square.
It blends in with disillusionment and
and a faint trace of hope,
and penetrates your skin like the needle
of a drug addict,
soothing for a second,
in the icy coldness of a draught
that foretells of a winter
looming dark on the horizon.
Here, there is no hope,
the young cry out.
All paths are a dead end.
Their voice, a cry in the wilderness.
And Isaac, all bound up,
with the blessings of the State,
the IMF and the gnomes of Wall St,
is slowly but firmly led
to the altar.
Athens 2010
XVII
Είμαι το ρυάκι σου
που μέθυσε με δυόσμο
Σκύψε πάνω μου
για να σου μοιάσω
Κολύμπησε μέσα μου
να νιώσεις πως τρέμω
Φάε τα ψάρια μου
να μ’ αφανίσεις
Πιες με
να με στερέψεις
Αγάπησέ με
Θα σε συντρέξω να πνιγείς
XX
Στο φιλί σου πιο βαθύ κι απ το θάνατο
νιώθω τη λύσσα σου να ξαναμπείς στη γη
να γυρίσεις πίσω στο χάος σου
Λιώνεις
χάνεσαι
σύννεφο πέφτεις
ποτάμι τρέχεις στη θάλασσά σου
Και σάρκα μου σε δέχεται σαν ένα μνήμα
XXV
Σκεπάστηκα με εφτά πέπλα
για να με ξεσκεπάσεις
εφτά φορές
Μυρώθηκα μ εφτά μύρα
για να με μυρίσεις
εφτά φορές
Σου είπα εφτά ψέματα
για να με αφανίσεις
εφτά φορές
*Μετάφραση: Ε. Χ. Γονατάς
http://www.multiforums.gr/art/viewthread.php?tid=228
Πέρνα.
Η αστρική σκαπάνη
έχει ανοίξει για σένα τα βουνά.
Πέρνα όπως απόψε πάνω εκεί
περνά σα ρίγος ένα σμάρι από πουλιά.
Άκουσε πως χτυπούν των βράχων τα μηνίγγια
μη σου ξεφύγουν ψίθυροι
η λέξη εκείνη που γλυκιά σαν το φθινόπωρο
μπορεί να σε κοιμίσει.
Κοίταξε πώς κυματίζουν γύρω
πώς μας τυλίγουν τρυφερά
οι βεβαιότητες, ησύχασε λοιπόν,
ω Λόγχη μου, Δίψα μου σκληρή!
Τι αυστηρή που ήταν η ζωή,
τώρα έχει λυθεί από πόθο
στην αγκαλιά της εξορίας.
Πέφτει μία λεπτή βροχή από αμύγδαλο,
δροσίζει την ελευθερία,
ιδού ποια είναι η φύση σου,
Η αλχημεία σου, ω Αγαπημένη!
Μετάφραση: Βαγγέλης Κάσσος.
