Φωτογραφία από Art Against

Στέκεται μόνο του,

Σε έναν κόσμο,
Άγονο και άδειο,

Ακούει βρυχηθμούς

Καλώντας το όνομά σου για βοήθεια

Κλαίει βαθιά

Σαν τις βροντές και τ’ αστροπελέκια

Και ο κόσμος,
Όταν ξυπνάει,

Η φωνή του είναι άγνωστη,

Και η κλήση έχει ξεχαστεί,

Μόνο ένας ενοχλητικός ψίθυρος 
παραμένει.

Χτύπησε την τρίαινα στο κύμα
ο Ποσειδώνας
κι άνοιξε η θάλασσα στα δύο
για να περάσει ο πόνος

Όπως στιλέτο στα πλευρά
πονάει η ξενιτιά
Θάνατος μπρός
Θάνατος πίσω
στη μέση η ελπίδα
ακόμα ζει, Ευτυχώς
Μια σανίδα επιπλέει
και ποιος θα την αρπάξει;

Κι ο δουλέμπορος όρθιος
με το πιστόλι στη ζώνη
και το θάνατο στα μάτια
μετράει τα κεφάλια
που επιπλέουν στον αφρό
Βρωμάει το χνώτο του χασίσι και κρασί

Χέρια που σηκώνονται ψηλά
ως το φεγγάρι
κι αυτό αδιάφορο
με ασημένιο φως θανάτου
φωτίζει τα ωχρά πρόσωπα
όσων κοιμήθηκαν ήσυχα στο κύμα

Χέρια που σηκώνονται ψηλά
ως το φεγγάρι
απελπισμένα γνέφουν
προσμένοντας βοήθεια
απ’ όσους δεν κοιμούνται αμέριμνα
στην ενοχή τους

Ακόμα ετούτη την άνοιξη
πολεμοκάπηλοι και δουλέμποροι
διαφεντεύουν τις ζωές μας
κι η μεσόγεια τάφρος ξερνάει θάνατο
και λάβα

Χτύπησε την τρίαινα στο κύμα
ο Ποσειδώνας
κι αυτός γαντζωμένος σ’ ένα όνειρο
παλεύει με τον άνεμο
Φτάνει πια Αμερική
Φτάνει πια Ευρώπη
Άνθρωποι στη θάλασσα
Παιδιά που πνίγονται

Χέρια ψηλά ως το φεγγάρι
Εμείς οι πανανθρώπινοι πολίτες
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ
Δώστε φροντίδα και στοργή
στους ξεριζωμένους
μπας και γίνει η Μεσόγειος
θάλασσα αγάπης

25 Απριλίου 2015

Australian Poet – Valli Poole

Today I have one of my favourite Australian poets on my site — Valli Poole.  I first discovered Valli’s work on Little Raven Publishing — when I came across her poem Wrinkled Face and Withered Cunt.  A raw and confessional poem exploring female sexuality and ageing.  I loved how unapologetic it was.  In a world of fake beauty and frozen foreheads, here was a real voice punching with authentic power.  Please welcome Valli to my blog and enjoy her powerful poetry and interview below.

WRINKLED FACE AND WITHERED CUNT

She’s old now
beyond love and lust, perhaps!
in love’s ghost house
she with her cumin spiced
abalone plump thighs
amid a hot white sauce wetness.
had become a meal to be eaten
slowly, every mouthful savoured,
inviting you further into the heart
a warm, comfortable lover.
Are you surprised to hear this?
secretive sighs, silent crying in
longing’s indifferent time
the ache for touch!
no need for love at this stage
touch, human touch, that’s enough these days
what of the old woman’s desire!
she is not an atrophied permafrost
are there to be no more lovers’ in the ghost house
of these once supple well fingered vaults?
This is not a riddle to be solved
simply the unheard voice of growing old
and please there’s no place for smirking
or backhanded whispers
it is what it is.

INTERVIEW WITH VALLI:

I first discovered your poetry when it was featured on Little Raven. I was struck by your raw and in-your-face style. Have you always written this way?
I consider myself to be an ‘autonomous’ poet, meaning I have an aversion to being seen as a writer of specific style or genre.  For instance with the theme of ‘erotica’ there was a need to dig into a more energetic, edgy and slightly dangerous approach in the telling. I wanted the woman to take control to direct as needs/urges dictated; a primal aspect. The works were stream-of-consciousness so they flowed freely from the mind to the page. Also they were largely experiential in keeping with most of my writing.

You’re a counsellor as well as a poet.  Does the work you do as a counsellor inform your work as a creative?
This is an interesting question Vanessa, something I’d not reflected upon until now. Yes counselling does inform the work, enhances it, it gives a clearer perspective of human nature, indeed all nature. The eye is more keen, the observations deeper on every issue – myself included.

You recently founded Blank Rune Press, what made you decide to start up a small press outfit?
There were a number of reasons for starting the press. I was a librarian for many years, and I went into that profession for the love of book-knowledge; the way a book can open or enhance a person’s world. The look, the feel, the physical holding of a book in the hand, its tactile nature and the sheer beauty of many publications. The exquisite union of an art object and the written word. Blank Rune Press has been set up to support other writers, to get their work into a small press publication, something they can look at and be proud to be a part of.  The small press in Australia is not as prevalent as in America; Americans adore and support the small presses, the range is astonishing.   Many writers in Australia are unsung; they don’t get a look in for whatever reason and yet there is so much talent, published and unpublished, so many styles and there is a place for all, to have a voice and to be able to share it.

I particularly love your poem ‘Wrinkled Face and Withered Cunt’.  It’s so honest, how can anyone not love it?  Have you performed this poem live? How long did it take you to write it?
Firstly let me say a thank you for these comments, it’s always good to get feedback, to know that you have connected to another person through the work.  The poem was an honest account of how I feel – how many ageing women feel – the work itself is confessional; that stream-of consciousness flow again.
Germaine Greer calls ageing women ‘invisible‘ – personally I don’t feel this way, but I know of many women who do. I felt the poem was powerful, insightful, and that it would speak to women of all ages. It was not about regret, nor self-pity, simply a statement of fact: the changes of ageing…
As to your question has the work been performed live the answer is no it’s never been performed live, but that’s wonderful suggestion Vanessa, it would work well in performance – strong tone and attitude mixed with a nuance of regret.

You are the author of an array of poetry chapbooks, including ‘A Box of Hummingbirds and Aeons’ and Bog Boys & Unquiet Graves ‘.  What work have you enjoyed the most thus far and why?
I have enjoyed them all. They are eclectic and reflect the way a mind is engaged by different subjects. The book closest to my heart is Bog Boys. This works taps into my gothic side, my Celtic ancestry, my gypsy ways, the dead and the love of the past. Bog Boys deals with archaeology of the ‘bog people’- finding them, resurrecting them. The poets Margaret Atwood and Seamus Heaney were fascinated by this subject; the bog bodies hold a fascination for many of us.
Unquiet Graves is specifically about King Richard the III, it connects me to my mother, her love of Shakespeare and her need to impart this love to me by taking me to the Forum theatre in Melbourne City on Saturday afternoons as a child to see all the Shakespeare plays…. Richard III became a passion.
A box of Hummingbirds – Frida Kahlo – a woman who is inspirational to so many, her courage, her passions, art and the honest writing in her journals, her abiding love for a man Diego Rivera against all odds. I love the quote from her:

“There have been two great accidents in my life.  One was the trolley, and the other was Diego. Diego was by far the worst.”
-Frida Kahlo

Who is your favourite poet of all time and why?
I find it impossible to answer this question.  From the American poets Anne Sexton, Sylvia Plath scream at me along with Marge Piercy and Maya Angelou. From the English poets, Ted Hughes, from the Australian writers I’m humbled when I read Vicky Viidikas, the mighty Dorothy Hewett, Dorothy Porter, Gwen Harwood, Judith Wright, Robert Adamson and John Kinsella. The French poet Arthur Rimbaud features in there somewhere too.
These are just the tip of the iceberg- so many more read and to read. They enhance my world and are in fact used as mentors, they teach me something.

What are you working on at the moment?
Have just finished writing the new book titled ‘Mull Bowl with Cockroaches’.  These are largely poems which deal with Eltham and surrounds- nature, trees, birds, people and the loss of habitat through development, a tribute to Australia with Eltham as representative, as these themes work both the local scale and the broader vista.

Thank you so much Valli for allowing me to interview you about your work.  

PLEASE ENJOY MORE OF VALLI’S POETRY BELOW:

Saying

I am ‘not’ nothing without a man
I flourish
I am ‘something’ without a man

but

I have a need
to borrow the ‘rod’
occasionally…

* * * * * *

Hot After It

When I re-read your old letter
this morning
I place it in bed
beside me –
the heat is still there
I feel hot
I feel moist
I feel myself

* * * * * *

It’s 3 am
a jerk, she’s awake
rain rattles the gal tin
roof
she’s wet
her hand in her cunt
fingering herself
her moist fleshy
folds
dreams awake
she’s transported to
another reality in
summer night’s hot horn
the danger of the laneway
fuck
the excited fevered ripping
off his shirt
as she slams him into a brick wall
hair bristling-alive
she grabs at his chest
her red hunger lips
swoop
she sucks, plays his raised nipples
her tongue probing, licking
razor teeth bit as he
groans
and hardens, nuzzling and nudging her
thighs
this torture, exquisite
daybreak finds him sleeping with her fishnets
later in the wake of day
she remembers his empty
wallet
still in her bedroom drawer
au revoir, mon ami.

* * * * *
The Purse

she always carries her purse
the purse is always for 
the unsolicited
the unexpected
impromptu collaboration
the coupling
her purse is always ready
her purse is always

Open…

* * * * *
The Last Flower

This last chance
blushing flower
is not withered in the bud
she opens, pushing herself
forward, strident & volcanic
erupting her sex, igniting her weapon
the ‘Venus trap’
the ‘man trap’
The ‘cock trap’
Welcome

© Valli Poole 2014

*Taken from http://www.vanessadelargie.net/blog/interview-poetry-with-valli-poole

Στο πρώτο πλάνο υπάρχει μια ερημιά
γεμάτη χρώματα στολίδια ραντεβού και μίση
στο δεύτερο η αγάπη
στο τρίτο πάλι μια ερημιά και βουτηγμένη τώρα σε πηχτό σκοτάδι
στο τέταρτο πάλι η αγάπη τώρα τυφλή και μεθυσμένη
στο πέμπτο πάλι μια ερημιά μαύρη και στάζει αίμα
στο έκτο ούτε ερημιά ούτε αγάπη με ή χωρίς φως ή σκοτάδι
στο έκτο μεταμεσονύκτιος δρόμος καλοκαιρινός
και ένας άντρας βιαστικός καπνίζοντας τον διασχίζει
η νύχτα λάμπει σαν ημέρα και μονάχα το γλυκό αεράκι
δροσίζει τα καμένα φύλλα της καρδιάς του…

In the bareness and equivalence
Of a look
We’ll don dependence
From head to toe
Spasmodically we’ll allow
Some skin to be seen
And some wind to enter the mouth
And out through the nostrils
Like tobacco smoke
In the pink colour of an internal pile
Our feet will trail fears
With the excuse as usual
And as is natural
That it’s the domestic animals
We are taking out
To deposit their need in the street

When our fears are frightened
By being exposed
They’ll wind their tails round the neck
As a conspicuous collar
And pose as
Well-bred cats

In time they’ll eat us up
And not a scratch
No damage
No meowing
Afterwards we’ll take out our hands
To touch the almond trees
Hanging with white promises
But the husks will be so heavy
That in baritone
The hugs will arise
And the celestial
Yes

*Το ποίημα προέρχεται από τη συλλογή “ακρογωνιαία πορεία στο και”, εκδόσεις ΣΑΙΞΠΗΡΙΚόΝ, Θεσσαλονίκη 2012. Μετάφραση στην Αγγλική: Γιάννης Γκούμας.

Ένας ο βίος κι αγύριστος κι όλα του αμετάκλητα

ό,τι είπαμε και πράξαμε δε σβήνει ούτε ξεγίνεται

μα η μνήμη βολοδέρνει όλο στο κακό.

Γιατί ποιος λογαριάζει το καλό ποιος το θυμάται

το ρίχνεις στο γιαλό και χάνεται

μα το κακό πώς να χαθεί που είναι χαμός

με τίποτε δε σβήνει ούτε ξεγίνεται

για πάντα μένει και μας τυραννάει.

Και δε μιλώ για τύψεις.

Αυτές λίγο -πολύ όλους μας βολεύουν
είναι κρυφές οι τύψεις δεν εκτίθενται και

δεν σε εκθέτουν

δε σου στερούν υπόληψη κι αυτοεκτίμηση

μυθοποιούν τα κρίματά σου και τα παρασταίνουν

μέσα σου περίτεχνα

με νέες πάντα ερμηνείες και εκδοχές

και στο άλλοθι του θεατή του εαυτού σου

νιώθεις σιγά -σιγά να γίνεται η συγκίνησή σου

αισθητική

εν τέλει μια ποιητική του ήθους

κι αν σε τρελαίνουν κάποτε σε ξαγοράρη πήγαινε…

Ντροπή ξέρεις τι είναι κι ένιωσες ποτέ σου;

Αυτή δεν κρύβεται εκτίθεται και σ’ εκθέτει σε

φτυσιές και λιθοβολισμούς

αυτή δεν έχει αντισήκωμα

δεν την καλύπτει τίποτε στο πρόσωπό σου

και στη γυμνή της θέα εξαγριώνονται

όσοι δεν ντρέπονται ή φοβούνται να ντραπούν,

οι ανώδυνοι και ανεπαίσχυντοι κι ειρηνικοί,

και σου χυμούν με λύσσα να σε ξαποστείλουν

σε ανεξιλέωτο θάνατο.

Ντροπή ξέρεις τι είναι κι ένιωσες ποτέ σου;

Ντροπή ν’ ανοίγει να σε καταπιεί η γή

ντροπή που έζησες

στον κόσμο ετούτον.

ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΤΙΣ ΤΣΕΠΕΣ

Γράφω
με τα χέρια στις τσέπες
αλά σουλατσαδόρος
Γράφω με τα πόδια, στο δρόμο.
Οι βόλτες είναι η ποιητική μου συλλογή
(Κυκλοφορεί)
Τα γραπτά μου – απλώς κάποια ίχνη π΄ αφήνω πίσω μου
κι αργά ή γρήγορα θα χαθούν
μελωδίες απλές που σφυρίζω ανέμελα πηγαίνοντας…

***

ΔΕΝ ΤΟ ΗΞΕΡΕ

Αν το ήξερε
ο Εγγονόπουλος
πως
επήρε στο λαιμό του
τον φερέλπιδα αυριανό φαρμακοποιό (ή κάτι τέτοιο)
που περίμεναν οι γέροι μου να με καμαρώσουν,
ίσως τότε
δεν θα έλεγε ετούτη την κοτσάνα:
πως λίγη δώσαν και δίνουν σημασία στα ποιήματά του.

*Τα βρήκα στο περιοδικό “Φαρφουλάς” Νο 17, Άνοιξη-Καλοκαίρι 2014, σελ. 63.

Για τους αθώους
Παντού χωρίς την σκέπη
Νόμων άγραφων.

Για τα θύματα
Που δεν αναγνώρισες
Μες στα συντρίμμια.

***

Υπνωτιστικά
Επέρχεται η φθορά
Ανεπαισθήτως!

Ξυπνάς μια μέρα
Χωρίς να αισθάνεσαι
Αυτός που ήσουν.

Καθώς περπατώ αργά μέσα
Στον δασωμένο γεμάτο κηλίδες ηλιακού φωτός δρόμο, μια μεγάλη
Μαβιά πεταλούδα έρχεται να σταθεί
Πάνω στον γυμνό μου ώμο, ύστερα
Πετά κάνοντας μικρές περιστροφές
Και έρχεται ξανά πίσω και
Ξανά πάνω στους ώμους και
Στα χέρια μου, φτερουγίζοντας γύρω μου
Σαν τις ψυχές πάνω στους Ορφικούς τάφους.
Αυτό δεν μου έχει ξανασυμβεί,
Και νιώθω πως η σάρκα μου
Ξάφνου γλυκιά έχει γίνει
Με μια μεταμόρφωση
Που παραμένει ακόμα κι από τον εαυτό μου μυστική.

*Μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς. Από το βιβλίο “Κένεθ Ρέξροθ, Ποιήματα”, εκδόσεις Ηριδανός, 2014 (σελ. 52).

Θέλω να παριστάνω τον υγιή
αλλά όμως δεν είναι αλήθεια.

Μιμούμαι τους άλλους ανθρώπους
όμως ξέρω βαθιά μέσα μου ότι προσποιούμαι.

Δεν είμαι αληθινός, υποκρίνομαι.
Όσοι με ξέρουν νομίζουν ότι πραγματικά υπάρχω.

Δεν μπορούν να καταλάβουν πως αυτό
δεν συμβαίνει στην πραγματικότητα.

Είμαι ένα λάθος της Φύσης.
Το άγχος ωθεί τις πράξεις μου, τίποτε άλλο.

Καμιά φορά ζω κι εγώ
για λίγο φυσιολογικά, μασκέ.

Κατόπιν όμως επιστρέφω στο σκοτάδι,
στη θαμπάδα της ανυπαρξίας μου.

*Από τη συλλογή “Ποιήματα 2009-2013”.