Καθώς περπατώ αργά μέσα
Στον δασωμένο γεμάτο κηλίδες ηλιακού φωτός δρόμο, μια μεγάλη
Μαβιά πεταλούδα έρχεται να σταθεί
Πάνω στον γυμνό μου ώμο, ύστερα
Πετά κάνοντας μικρές περιστροφές
Και έρχεται ξανά πίσω και
Ξανά πάνω στους ώμους και
Στα χέρια μου, φτερουγίζοντας γύρω μου
Σαν τις ψυχές πάνω στους Ορφικούς τάφους.
Αυτό δεν μου έχει ξανασυμβεί,
Και νιώθω πως η σάρκα μου
Ξάφνου γλυκιά έχει γίνει
Με μια μεταμόρφωση
Που παραμένει ακόμα κι από τον εαυτό μου μυστική.

*Μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς. Από το βιβλίο “Κένεθ Ρέξροθ, Ποιήματα”, εκδόσεις Ηριδανός, 2014 (σελ. 52).