Τα δεινά, οι εγκλεισμοί
και τα βάσανα
είναι ηθικά χρέη που ξεπερνούν
το νόημα της ζωής
Εικόνες, λέξεις, νοήματα
το ίδιο το πλήθος
παρασέρνονται από
ξαφνικά μπουρίνια,
αιωρούμενες θύελλες
Η μια ύπαρξη είναι όλες οι άλλες μαζί
και το αντίστροφο
με όνειρα, προσευχές στεναγμούς
ενσωματωμένα
γυμνά, προκλητικά και νευρώδη
αυτό είναι το χρέος
απέναντι στον άνθρωπο.
Τα μάτια σου δείκτες ρολογιού
σε πλατείες που περιβάλλουν
περιρρέουσες ανθρωποθάλασσες
που δεν ευνοούν τον ερχομό
του καλοκαιριού
οι οίστροι σου αγωνίζονται
να προκαλέσουν εκρηκτικές εξεγέρσεις
να μην ξεφύγει κανένα δάκρυ
καμιά ματιά να μη διωχθεί
καμιά λάμψη να μην εκτοξευθεί
σε πεδία ανταγωνισμού
σε ουρανούς τροχιοδρόμων
τα ίχνη σου περιστέλλονται
παντού και πουθενά
με το δικό τους ρυθμό
ρίχνοντας τα πλοκάμια τους
στους σκελετούς τους στερημένους
από απόλαυση αισθημάτων
πίσω από κλειστά παντζούρια
με τις γρίλιες να χάσκουν
Χιλιάδες θάνατοι με απορροφούσαν
γυρεύοντας μια πηγή ζωής,
μα το στόμα μου ήταν σαν φλογέρα τσακισμένη
και έπρεπε να καώ για να λάμψω
η λύπη φάνταζε η μόνη άγκυρα
Και τότε ήταν που με φώναξες στ’ ακρογιάλι σου,
μου είπες για τη ζωή που χάνεται,
οι αγκαλιές σου με δέχτηκαν
πίνοντας μαζί σου το δάκρυ,
δένοντας η αγάπη τα χέρια μας
όταν ανάμεσά μας τρυπώνουν οι νύχτες.
Αγάπη που διαλύει τα φαντάσματα
σ’ απέραντους ορίζοντες.
Το αέναο πρέπει να
το αφουγκράζεσαι
για να το κατακτήσεις
το αέναο δεν είναι
φιλντισένιες αποχρώσεις
του τίποτα
και λατρεία
του μηδαμινού
είναι ζωή απ’ τη ζωή σου,
ανάσα απ’ την ανάσα σου,
οι ιριδίζουσες πτυχές
του δικού σου σήμερα.
Τα υγρά τοιχώματα των σπηλαίων
να γίνουν πεδία εξάσκησης
με το άπλετο φως της επανάστασης
οι οίστροι της καρδιάς να μην καταδέχονται
να παραστρατούν στη διακύβευση
των αδήριτων στοχασμών μας.
χορδές πάλλονται
μέσ’ τις καυτές αχτίδες
πάλλονται καρδιές
στα σαντούρια
λικνίζονται τα τέλια
σε ρυθμό ήλιου
Είμαι αρκετά μεγάλος πια
για να κρίνω τ’ άκριτα,
αυτά που μόνο μια παιδική αθωότητα
μπορεί να ξεδιαλύνει
στο βάθος ενός αληθινού ονείρου
έτσι που τα ελαφροπατήματα
του κάθε στρατοκόπου
να τον οδηγούν σχεδόν ανεπαίσθητα
στις έρημες αποβάθρες
που μοιάζουν με χιονισμένα χωράφια
γκρίζους χειμώνες
και λούνα παρκ απ’ τη μνήμη μας
στις παλιές γειτονιές
τα πολύχρωμα καλοκαίρια
είμαι αρκετά μεγάλος πια
για να θυμάμαι τα οράματα
μα προσπαθώ να πιαστώ
απ’ την κουπαστή τη σκουριασμένη
της προηγούμενης ζήσης μου
έτσι που νάχω άλλοθι
για τις επόμενες παρανομίες μου.
Δρασκελισμοί αέναα άλματα
στο παρόν και το μέλλον,
σε κάνουν να νιώθεις ημίθεος
σε πλαστικά παλάτια.
Ασκήσεις γυμναστικής σε ακάλυπτους
χώρους άγχους και μυστηρίου.
Αναδύεσαι από το τίποτα
δρασκελίζεις από αόρατους βατήρες.
Είσαι πεπιεσμένος αέρας
ψυχή τε και σώματι
επιδιώκεις να βαλσαμώσεις τις εμμονές σου
στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του αύριο.
9/7/2005
Θυελλώδης φαντασία σαν ιστός
δημιουργείται και χάνεται
με μόνο ένα σινιάλο,
παρασυρμένη απ’ την παλίρροια
της… εξέλιξης
η φθορά το ύψιστο των βιωμάτων,
όπου η θλίψη και η αντοχή
κολυμπούν μαζί σε δίνες
παραλλαγμένες σε κραυγές
ταυτίζοντας τη ζωή με την επιβίωση
ανοιχτή και κλειστή μαζί
άχρονος ομιχλώδης ήχος
Στις πηγές που έχουν στερέψει από καιρό
τα στόματα σφραγίζουν
μένουμε στήλες άλατος
σε κήπους που κάποτε υπήρξαν
αισθαντικοί ναοί της λύτρωσης,
μεθάμε με τα ίδια αλκοολούχα,
προσκυνάμε την ίδια Κιβωτό των ενοχών,
τα ίδια αγάλματα ψευτοηθικών
στα ίδια παλάτια της ιδιώτευσης.
Αλλά θα παραμείνουμε
κόκκινο πανί στις αρένες τους,
ενοχλητικό σκουπίδι στις καθάριες σάλες τους,
ακατάληπτοι λεκέδες στ’ ασπρόρουχά τους,
κατακάθια αιώνια στην απαστράπτουσα κοινωνία τους.
Θα γίνουμε ορμητικά τα πλήθη,
αφηνιασμένα ποτάμια,
που θα πλημμυρίσουν τις θάλασσες των λογισμών,
με θεωρίες ανατροπής
ενάντια στο άνυδρο άγνωστο.
Άδεια διαδρομή
ούτε μια
ευχάριστη σκέψη
δεν αυλάκωσε
τις βραγιές
του μυαλού μου
κι ας είχα
τόσες παραστάσεις
τόσες απεικονίσεις
κενή διαδρομή
ακόμα κι από
παραισθήσεις
που μοιάζουν
με αισθήσεις
ταξιδιωτικές
