Χιλιάδες θάνατοι με απορροφούσαν
γυρεύοντας μια πηγή ζωής,
μα το στόμα μου ήταν σαν φλογέρα τσακισμένη
και έπρεπε να καώ για να λάμψω
η λύπη φάνταζε η μόνη άγκυρα

Και τότε ήταν που με φώναξες στ’ ακρογιάλι σου,
μου είπες για τη ζωή που χάνεται,
οι αγκαλιές σου με δέχτηκαν
πίνοντας μαζί σου το δάκρυ,
δένοντας η αγάπη τα χέρια μας
όταν ανάμεσά μας τρυπώνουν οι νύχτες.

Αγάπη που διαλύει τα φαντάσματα
σ’ απέραντους ορίζοντες.

Το αέναο πρέπει να
το αφουγκράζεσαι
για να το κατακτήσεις

το αέναο δεν είναι
φιλντισένιες αποχρώσεις
του τίποτα
και λατρεία
του μηδαμινού

είναι ζωή απ’ τη ζωή σου,
ανάσα απ’ την ανάσα σου,
οι ιριδίζουσες πτυχές
του δικού σου σήμερα.

Τα υγρά τοιχώματα των σπηλαίων
να γίνουν πεδία εξάσκησης
με το άπλετο φως της επανάστασης
οι οίστροι της καρδιάς να μην καταδέχονται
να  παραστρατούν στη διακύβευση
των αδήριτων στοχασμών μας.

χορδές πάλλονται

μέσ’ τις καυτές αχτίδες

πάλλονται καρδιές

στα σαντούρια

λικνίζονται τα τέλια

σε ρυθμό ήλιου

Είμαι αρκετά μεγάλος πια
για να κρίνω τ’ άκριτα,
αυτά που μόνο μια παιδική αθωότητα
μπορεί να ξεδιαλύνει
στο βάθος ενός αληθινού ονείρου

έτσι που τα ελαφροπατήματα
του κάθε στρατοκόπου
να τον οδηγούν σχεδόν ανεπαίσθητα
στις έρημες αποβάθρες
που μοιάζουν με χιονισμένα χωράφια
γκρίζους χειμώνες
και λούνα παρκ απ’ τη μνήμη μας
στις παλιές γειτονιές
τα πολύχρωμα καλοκαίρια

είμαι αρκετά μεγάλος πια
για να θυμάμαι τα οράματα
μα προσπαθώ να πιαστώ
απ’ την κουπαστή τη σκουριασμένη
της προηγούμενης ζήσης μου
έτσι που νάχω άλλοθι
για τις επόμενες παρανομίες μου.

Δρασκελισμοί αέναα άλματα
στο παρόν και το μέλλον,
σε κάνουν να νιώθεις ημίθεος
σε πλαστικά παλάτια.

Ασκήσεις γυμναστικής σε ακάλυπτους
χώρους άγχους και μυστηρίου.

Αναδύεσαι από το τίποτα
δρασκελίζεις από αόρατους βατήρες.

Είσαι πεπιεσμένος αέρας
ψυχή τε και σώματι
επιδιώκεις να βαλσαμώσεις τις εμμονές σου
στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του αύριο.

9/7/2005

Θυελλώδης φαντασία σαν ιστός
δημιουργείται και χάνεται
με μόνο ένα σινιάλο,
παρασυρμένη απ’ την παλίρροια
της… εξέλιξης

η φθορά το ύψιστο των βιωμάτων,
όπου η θλίψη και η αντοχή
κολυμπούν μαζί σε δίνες
παραλλαγμένες σε κραυγές
ταυτίζοντας τη ζωή με την επιβίωση
ανοιχτή και κλειστή μαζί
άχρονος ομιχλώδης ήχος

Στις πηγές που έχουν στερέψει από καιρό
τα στόματα σφραγίζουν
μένουμε στήλες άλατος
σε κήπους που κάποτε υπήρξαν
αισθαντικοί ναοί της λύτρωσης,
μεθάμε με τα ίδια αλκοολούχα,
προσκυνάμε την ίδια Κιβωτό των ενοχών,
τα ίδια αγάλματα ψευτοηθικών
στα ίδια παλάτια της ιδιώτευσης.

Αλλά θα παραμείνουμε
κόκκινο πανί στις αρένες τους,
ενοχλητικό σκουπίδι στις καθάριες σάλες τους,
ακατάληπτοι λεκέδες στ’ ασπρόρουχά τους,
κατακάθια αιώνια στην απαστράπτουσα κοινωνία τους.

Θα γίνουμε ορμητικά τα πλήθη,
αφηνιασμένα ποτάμια,
που θα πλημμυρίσουν τις θάλασσες των λογισμών,
με θεωρίες ανατροπής
ενάντια στο άνυδρο άγνωστο.

Άδεια διαδρομή
ούτε μια
ευχάριστη σκέψη
δεν αυλάκωσε
τις βραγιές
του μυαλού μου
κι ας είχα
τόσες παραστάσεις
τόσες απεικονίσεις

κενή διαδρομή
ακόμα κι από
παραισθήσεις
που μοιάζουν
με αισθήσεις
ταξιδιωτικές

κανένας δισταγμός
σε ολισθηρές στιγμές

σίγουρα χνάρια
σε βρεμένα προσανάμματα

κανένα λίκνισμα
σε ρυθμούς κρύους

κανένα αδιόρατο τραύμα
σε κλιμακτηρίους κραυγών

απόπειρα εξέγερσης
στις χαραμάδες του ναρκισσισμού

υπονόμευση με βρυχηθμούς
των κεντρικών πυλώνων

14/3/2007

Με το πρώτο ρόδι της άνοιξης σε σκέφτομαι
σαν το πρώτο σκίρτημα της θύμησης,
την ώρα που τα λαμπιόνια της ζήσης μας
τρεμοπαίζουν στις πρώτες ψιχάλες της θύελλας.

Οι κλαγγές σου παφλάζουν άγριες
σκάζοντας πάνω στους τοίχους
σαν σπασμωδικά φτερουγίσματα
ενός πουλιού μισού στο κλουβί
και μισού απ’ έξω
που άρχισε ξαφνικά
να ονειρεύεται την ελευθερία του.

Τ’ ανεμομαζώματα της ταραγμένης νύχτας
οδηγούν σ’ ένα ανέμελο πρωινό
μ’ ανάλαφρο το ξύπνημα
και την προοπτική ετοιμόγεννη,
περιμένοντας τον ερχομό των νέων μορφών
ν’ αναγεννηθεί η τέφρα της ύπαρξής μας
σαν το φιλί της μάνας,
της αδελφής ή της αγαπητικιάς
ή της πρώτης τυχούσας
στο μάγουλο
κι από κει να ροβολήσει για τα χείλη
σαν περήφανο ελάφι στα δάση.

Όλα ατάκτως παρόντα
μα σε πλήρη απαρτία
στην ολομέλεια των περιστάσεων.
σαν το πρώτο ρόδι,
το πρώτο ανάλαφρο ξύπνημα
το πρώτο κύμα
το πρώτο φιλί.
Παρ’ όλα αυτά νιώθω ακόμα ουραγός….

27/1/2006