1
τα πρωινά μελαγχολικά
είδωλα αποποίησης
των ενοχών της
προηγούμενης νύχτας
2
τα πρωινά δέκτες
και πομποί μηνυμάτων
με ρίζες στο παρελθόν
της προηγούμενης μέρας
3
τα πρωινά στον καθρέφτη
το είδωλό σου ανασκαλεύει
στις μνήμες τις απαστράπτουσες
τις θεωρίες του χτες
4
τα πρωινά συλλέγεις
τη δόση της αγρύπνιας
και τις σταγόνες
της βραδυνής αγάπης
5
τα πρωινά λαμπυρίζοντα
χνώτα περισυλλογής
για τα μελλούμενα να έρθουν
σε φλεγόμενες ώρες.
Ζωή και θάνατος με προσταγές
ασχήμια ξέχειλη το φως
απλόχερα μακελεύεται
κι η καρδιά πίσσα, κατράμι
όπως οι διαχωρισμοί
το ξαναμοίρασμα του κόσμου
με πληγές ασήκωτες
τα κόκκαλα βγαίνουν σεργιάνι
κι οι πλαστικές τροφές
πεθαίνουν το σώμα
λίγο-λίγο
αλλά με σασπένς
λίμνες στερεύουν
ξηρασίες της φύσης
απαισιοδοξίες
σε μαύρες στράτες
πυρωμένα ακόνια
διαφεντεύουν
τη σιγή στα πέρατα
οι λιγοστές βρόχινες στάλες
κατακαίνε παρά ξεδιψούν
το άνυδρο…
Δεν υπάρχει αφέντης
να εισχωρήσει
στις φλέβες μου
δεν υπάρχουν αιμάτινοι δρόμοι
να τους περπατήσω ξυπόλητος
δεν υπάρχουν ύμνοι
να τους αποστηθίσω
ούτε λάμπει η ματιά μου
στην τόση αναλγησία
γι’ αυτό γράφω
βιαστικά ποιήματα
Χειμώνας των αστραφτερών κτιρίων
παγωνιά των άχρωμων τοίχων
ιλουστρασιόν βαρεμάρα
γυάλινα κάστρα
με υλικά από δεύτερο χέρι
δείγμα υψηλής αρχιτεκτονικής
τα σημεία καμπής
την σήμερον ημέραν.
Κι έτσι χτίσαμε τα άλλοθί μας
πύργους από άμμο
στις νότιες ακτές
πυραμίδες των Φαραώ
του πνεύματος
ως άλλο δείγμα ευημερίας
για δήθεν νέες… Αλεξάνδρειες
που αντιστέκονται
κι αυτές δεν ξέρουν πού
και περιδιαβαίνουν
σ’ ανώδυνες ιστορίες
σαν σκυλιά που αλυχτάνε
στους τόσους ανέμους…
Διαβαίνεις τα σύνορα
μέρα μεσημέρι
με δάκρυα λησμονιάς
και πόνους προσδοκίας
χωρίς να στέλνεις
ευχετήριες κάρτες
από φόβο μη σε προδώσουν
τα κύτταρα
εξανεμίζεσαι
χαραμίζεσαι
αφήνοντας μια κηλίδα
μ’ ένα άγνωστο όνομα
ή και τίποτα
Καταγώγια ανύπαρκτα
Βυθισμένα σε σκόνες
Κι αιθαλομίχλη συνειρμών
Που γεννά το αλκοόλ
Κι η αναμονή σε μνήμες
Που τις αναμένουμε να αναδυθούν
Ν’ αποτελέσουν τη μαγιά του παρόντος
Που θα θρέψει τους καρπούς του μέλλοντος
Αλλά με όρους παρελθόντος
Που θα αιωρούνται σαν δίνες
Στον αέναο χρόνο
Καταγώγια ανύπαρκτα
Πλεούμενα σε κατανύξεις
Μέθης και έκστασης
Αχνοφαίνοντας μέσα από κάπνες
Που σχηματίζουν πρόσωπα
Ξεχασμένων θεών της Μούσας
Και ειδώλων πού ‘χουν μείνει το είναι μας
Κι είναι σαν να τα κουβαλάμε
Σαν τατουάζ ανεξίτηλα
Σαν κατάσαρκα σήματα κατατεθέντα
Κι είναι σαν τους ναυτικούς
που ξεμένουν σε βρώμικα λιμάνια
συμφοράς κι αγοραίου σπέρματος
μόνοι με τον εαυτό τους
χαρακώνοντας τα μπράτσα τους
με το πρώτο αιχμηρό αντικείμενο…
21/11/2005
Ο χρόνος δεν αδιαφορεί
οι ώρες περνούν
οι μέρες δεν παγιώνονται
εξαφανίζονται οι μήνες
και τα χρόνια
αλωνίζουν θεσπέσια
στο κορμί μου
δρέποντας τους καρπούς.
Δεν είμαι αδαής
περιπατητής στην άγνοια
που φαντάζει με γνώση,
δεν ανασαίνω με το άγχος
που περνιέται γι’ αρετή
ούτε προσπαθώ
να συνταιριάξω
φωνές αγριμιών
σ’ ονειρικές οπερέτες.
Παρουσία
σα μυρωδιά
από φρεσκοβρεμένο χώμα
κι απλωμένα σεντόνια
μετά την πρωινή ομίχλη
τ’ απλώσαμε όλα στον ήλιο
που μόλις έφτασε
κι είναι σαν να γιορτάζουμε
τις μνήμες των προγόνων μας
ματιές διάφανες
λίμνες κόντρα στο άρρωστο
νερό των πηγών
κι η καρδιά
να μαζεύει ολόγυρα
τις ηλιαχτίδες
κι εμείς να κουρνιάζουμε
στα κρόσσια τους
8/1/2006
Αναρωτιέμαι εάν
οι γραμματικοί κανόνες
είναι ικανοί να μας
οδηγήσουν μακριά
από προκρούστειες λύσεις
εθνικά συμφέρουσες
Αναρωτιέμαι εάν
υπάρχει ισολογισμός
να μας κρατήσει εν ζωή
εάν υπάρχουν λόγια
να μας απογειώσουν
μακριά από φρούδα χάδια
και πλήκτρα αρρώστιας
Αναρωτιέμαι εάν
τα σημεία στίξης
μπορούν να διασταυρωθούν
με τα φιλιά της πρότερης αγάπης
εάν οι τελείες, οι τόνοι
και τα θαυμαστικά
μπορούν να συνάψουν αέναες
σχέσεις με το είδωλό μας.
