Με το πρώτο ρόδι της άνοιξης σε σκέφτομαι
σαν το πρώτο σκίρτημα της θύμησης,
την ώρα που τα λαμπιόνια της ζήσης μας
τρεμοπαίζουν στις πρώτες ψιχάλες της θύελλας.

Οι κλαγγές σου παφλάζουν άγριες
σκάζοντας πάνω στους τοίχους
σαν σπασμωδικά φτερουγίσματα
ενός πουλιού μισού στο κλουβί
και μισού απ’ έξω
που άρχισε ξαφνικά
να ονειρεύεται την ελευθερία του.

Τ’ ανεμομαζώματα της ταραγμένης νύχτας
οδηγούν σ’ ένα ανέμελο πρωινό
μ’ ανάλαφρο το ξύπνημα
και την προοπτική ετοιμόγεννη,
περιμένοντας τον ερχομό των νέων μορφών
ν’ αναγεννηθεί η τέφρα της ύπαρξής μας
σαν το φιλί της μάνας,
της αδελφής ή της αγαπητικιάς
ή της πρώτης τυχούσας
στο μάγουλο
κι από κει να ροβολήσει για τα χείλη
σαν περήφανο ελάφι στα δάση.

Όλα ατάκτως παρόντα
μα σε πλήρη απαρτία
στην ολομέλεια των περιστάσεων.
σαν το πρώτο ρόδι,
το πρώτο ανάλαφρο ξύπνημα
το πρώτο κύμα
το πρώτο φιλί.
Παρ’ όλα αυτά νιώθω ακόμα ουραγός….

27/1/2006