Να καθορίσουμε τα ακαθόριστα
να διασπάσουμε τα αδιάσπαστα
να συνδέσουμε τα ασύνδετα
να πατήσουμε τα απάτητα
να γιορτάσουμε τ’ αγιόρταστα

όλα αυτά μαζί
και να λιποτακτήσουμε
κάτω απ’ τη μύτη
των πολυεθνικών

ν’ αποπειραθούμε
να διασχίσουμε αμαχητί
τις λεωφόρους ταχείας κυκλοφορίας

Χρόνια στις αρμύρες
αθόρυβοι θάνατοι στο σώμα μας
προσποιούνται τη ζωή
συνωστιζόμαστε σε αίθουσες συνεδριάσεων
θέλοντας ν’ αποτινάξουμε
ίσκιους, στάχτες και ιλίγγους
ξημερώματα που δεν θάρθουν
μόνο το κορμί μας μοιάζει με πλεούμενο
όταν κλείνουμε τα μάτια.

αποκρύπτουμε τις ιστορίες μας
μεταφέροντάς τις από τόπο σε τόπο
σαν καθημερινά πανωφόρια
που δεν μοιάζουν καν μεταξύ τους
ίδιες μ’ όλη τη διάρκεια της ζήσης.

αδιαφορούμε για τους ζώντες
την απόλυτη ροή των πραγμάτων
τις σταγόνες αναλγησίας
που τρέχουν στο πρόσωπό μας
τις κατεστραμμένες αγάπες
που εξαφανίστηκαν εν μέσω λυγμών
κι ασκήσεων σ’ ακίνητους χάρτες
αδιαφορούμε για τους ατέλειωτους στροβίλους
της λάσπης που κοχλάζει.

συναντιόμαστε σε γέφυρες
γιατί φοβόμαστε να πάρουμε θέση
κι όλο κρατάμε αποστάσεις
γιατί οι παρελθούσες ομορφιές μας
έχουν ήδη διακυβευτεί
κι οι δημόσιες ομολογίες
με πόνο και τραύλισμα
μας κάνουν να υποφέρουμε

η όποια υστεροφημία
καθημερινή δόση δηλητηρίου
σφήνα στην καρδιά
που ξεμένει στο στήθος
σαν μύθος της παιδικής ηλικίας

τότε που γεννιόμασταν
οι ροδιές ήταν ανθισμένες
και πλέναμε τα μάτια μας
με τα δάκρυα της πρωινής δροσιάς
κι αυτό ήταν που βρήκαμε λαβωμένο θανάσιμα
στους κήπους των ύστερων διαδρομών μας.

Τα χρώματα τώρα
δεν είναι φυσικά
εναλλάσσονται σε οθόνες
τελευταίας τεχνολογίας

και τ’ άστρα καθηλωμένα
στο θέρισμα της στέρησης
εν καιρώ αφθονίας

οι ήλιοι είναι όμορφοι
κι οι γειτονιές ακόμα βουίζουν
αλλά σαν σε παράταξη κηδείας
πένθιμες οιμωγές
από πρόσωπα υπό προθεσμία

αστραποβρόχια τα μυαλά μας
τρέχουν σε παραλιακές λεωφόρους
καρμανιόλες έτοιμες να μας λιανίσουν
σε κατακερματισμένες λάσπες

οι αισθήσεις τροχοφόρα ύπουλα
πλοκάμια, παρακλάδια
σφυγμοί αυτοθυσίας
αγγαρείες στο βωμό
της όποιας αναβάθμισης
από κρατικά παραμάγαζα
με ιδιωτικά κεφάλαια

Η πολιτική είναι μια γυναίκα
που ελκύει και απωθεί το ίδιο.
Εγκλωβίζει το πάθος
και γίνεται αφορμή επιβίωσης,
πανικού κι εγκατάλειψης.
Διαδρομή ζωής που χρησιμοποιούμε
ως καθρέφτη του εαυτού μας
τις απεικονίσεις και τις πορείες του,
σμιλεύοντας πληγές,
σκαρώνοντας πολυκαιρισμένα μνημεία
που μας ξεκάνουν,
που μας κάνουν ανθρώπινα θρύψαλα.
Η πολιτική ορθότητα
είναι πρόσωπο ντυμένο
με αρχαϊκές σημασίες,
αίσθηση θανάτου,
ο ψυχισμός μας ο ίδιος
μετουσιωμένος σε λίθους,
πλίνθους και κεράμους…

Τα ρούχα σήμερα
πωλούνται σκισμένα
βανδαλισμένοι
πίνακες ζωγραφικής
απομεινάρια
μιας άνισης μάχης
ξέμεινε ο αχός της
αμίλητος
και άκαιρος
σ’ ακρογιαλιές άνυδρες
και πανηγύρια χωρίς
πανηγυριώτες

οι αισθήσεις σήμερα
νεροποντές ξαφνικές
καταστροφικές
κουρσεύουν την
καθημερινότητά μας
χωρίς ίχνος ακμής
αναζωογόνησης

δεν συγκρατούμε σώματα
και ιδέες σήμερα
όλα ζουν για μια στιγμή
μια στιγμή θυσίας
και υστεροφημίας
μετά πέφτουν στη λήθη
για μια στιγμιαία φήμη
ξανά και ξανά
σαν το στιγμιαίο καφέ
στα ορθάδικα της ζήσης
το στιγμιαίο φαγητό
στα φαγάδικα του ρόγχου

μοιάζουν χωράφια
μ’ αγκάθια
στην απεραντοσύνη
της στιγμής
και μετά ξανά
στη λήθη

Όλοι γυμνοί ξεπροβάλουν
Οι πρόγονοι κι οι επίγονοι
Σε δάσος πευκοβελόνων καρτερούν
Τα κεφάλια τους παράταιρα
Σαν εχθροί
Που επιβουλεύονται
Την όποια χώρα
Προσπαθούν να ντυθούν στα λευκά
Αλλά μόλις που προλαβαίνουν
Να καμωθούν τους αθώους
Τα επιχειρήματα εξαντλούνται
Και μένουν ολόγυμνοι
Χωρίς κριτική
Ανάμεσα σε δανεικές λέξεις
Και χαλασμένους φωνόγραφους
Μένουν ανυπεράσπιστοι
Με τρομερή έλλειψη
Αρχαίων μνημείων
Εκεί που πονούν τ΄ αγκάθια
Εκεί που το αίμα
Κοχλάζει, ζέει
Σκεπάζει τα πάντα
Ολόγυμνοι στις ορέξεις
Των παμφάγων χρυσοκανθάρων.

Αποστάγματα σοφίας
αναβλύζουν απ’ τη ζωή
όπως ο μούστος των σταφυλιών
ξεχύνεται στα πατητήρια
της καθημερινότητάς μας.

Ανεπαίσθητα αποστάγματα
που θα γίνουν χείμαρροι,
καταιγίδες αγάπης
σε αέναη πάλη
με μια πόρνη σχέση,
κουρελιασμένη,

έτσι που το είναι μας
να μη φείδεται
κόπου και χρόνου
να υπερβεί τις όποιες ροές
της ξεκληρισμένης ζήσης

έτσι που να ξαμοληθούν
τ’ άγρια πάθη στρόβιλοι
κι οι απωθημένες επιθυμίες
οίστροι από μικρές τραγωδίες,
να γίνονται ένα οι παράνομοι καρποί τους
συναντώντας όλα τα ζώντα
ξωτικά του κόσμου.

14/1/2006

ούτε να τρομάξουμε
δεν μπορούμε πια
απ’ τη μακελεμένη μας
παρουσία

στα σφαγεία των συμβάντων
στις ταφόπλακες των αχρήστων
στη θέα των γειτόνων
που φοβούνται το επόμενο λεπτό
σαν να περιμένουν βομβιστική επίθεση
στο τελευταίο δρομολόγιο…

οι ηθελημένα αφελείς
ας με συγχωρήσουν
που κατακρίνω τ’ ασήμαντα

οι ηθελημένα νομοταγείς
ας με συγχωρήσουν
που θίγω το σύγχρονο ιστό
της εξόντωσης των άσημων όντων

μα πριν προχωρήσουν
να τους διαβεβαιώσω
ότι έχουν ήδη διακυβευτεί
τα πάντα

Να αναδείξεις τη συνείδηση
εμποτίζοντάς την
με τη σωστή αναπνοή

να μην είναι ποτέ τα χιόνια
αποκορύφωμα
ιλαροτραγωδία
ευτελέστατος πληθωρισμός
διαδρομών και οριζόντων
αιχμαλωτισμένη γελοιότητα

να ιχνηλατήσεις πολύπλευρα
την όποια διέξοδο
τίποτα να μην εμποδίζει
το δρόμο προς την επανάσταση
άσκηση, έννοια, μαγεία

ν’ ακονίσεις το αληθινό γεγονός
μ’ εκείνο το νεύμα
που διαβρώνει τα πάντα