Είμαι αρκετά μεγάλος πια
για να κρίνω τ’ άκριτα,
αυτά που μόνο μια παιδική αθωότητα
μπορεί να ξεδιαλύνει
στο βάθος ενός αληθινού ονείρου

έτσι που τα ελαφροπατήματα
του κάθε στρατοκόπου
να τον οδηγούν σχεδόν ανεπαίσθητα
στις έρημες αποβάθρες
που μοιάζουν με χιονισμένα χωράφια
γκρίζους χειμώνες
και λούνα παρκ απ’ τη μνήμη μας
στις παλιές γειτονιές
τα πολύχρωμα καλοκαίρια

είμαι αρκετά μεγάλος πια
για να θυμάμαι τα οράματα
μα προσπαθώ να πιαστώ
απ’ την κουπαστή τη σκουριασμένη
της προηγούμενης ζήσης μου
έτσι που νάχω άλλοθι
για τις επόμενες παρανομίες μου.

Δρασκελισμοί αέναα άλματα
στο παρόν και το μέλλον,
σε κάνουν να νιώθεις ημίθεος
σε πλαστικά παλάτια.

Ασκήσεις γυμναστικής σε ακάλυπτους
χώρους άγχους και μυστηρίου.

Αναδύεσαι από το τίποτα
δρασκελίζεις από αόρατους βατήρες.

Είσαι πεπιεσμένος αέρας
ψυχή τε και σώματι
επιδιώκεις να βαλσαμώσεις τις εμμονές σου
στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του αύριο.

9/7/2005

Θυελλώδης φαντασία σαν ιστός
δημιουργείται και χάνεται
με μόνο ένα σινιάλο,
παρασυρμένη απ’ την παλίρροια
της… εξέλιξης

η φθορά το ύψιστο των βιωμάτων,
όπου η θλίψη και η αντοχή
κολυμπούν μαζί σε δίνες
παραλλαγμένες σε κραυγές
ταυτίζοντας τη ζωή με την επιβίωση
ανοιχτή και κλειστή μαζί
άχρονος ομιχλώδης ήχος

Στις πηγές που έχουν στερέψει από καιρό
τα στόματα σφραγίζουν
μένουμε στήλες άλατος
σε κήπους που κάποτε υπήρξαν
αισθαντικοί ναοί της λύτρωσης,
μεθάμε με τα ίδια αλκοολούχα,
προσκυνάμε την ίδια Κιβωτό των ενοχών,
τα ίδια αγάλματα ψευτοηθικών
στα ίδια παλάτια της ιδιώτευσης.

Αλλά θα παραμείνουμε
κόκκινο πανί στις αρένες τους,
ενοχλητικό σκουπίδι στις καθάριες σάλες τους,
ακατάληπτοι λεκέδες στ’ ασπρόρουχά τους,
κατακάθια αιώνια στην απαστράπτουσα κοινωνία τους.

Θα γίνουμε ορμητικά τα πλήθη,
αφηνιασμένα ποτάμια,
που θα πλημμυρίσουν τις θάλασσες των λογισμών,
με θεωρίες ανατροπής
ενάντια στο άνυδρο άγνωστο.

Άδεια διαδρομή
ούτε μια
ευχάριστη σκέψη
δεν αυλάκωσε
τις βραγιές
του μυαλού μου
κι ας είχα
τόσες παραστάσεις
τόσες απεικονίσεις

κενή διαδρομή
ακόμα κι από
παραισθήσεις
που μοιάζουν
με αισθήσεις
ταξιδιωτικές

κανένας δισταγμός
σε ολισθηρές στιγμές

σίγουρα χνάρια
σε βρεμένα προσανάμματα

κανένα λίκνισμα
σε ρυθμούς κρύους

κανένα αδιόρατο τραύμα
σε κλιμακτηρίους κραυγών

απόπειρα εξέγερσης
στις χαραμάδες του ναρκισσισμού

υπονόμευση με βρυχηθμούς
των κεντρικών πυλώνων

14/3/2007

Με το πρώτο ρόδι της άνοιξης σε σκέφτομαι
σαν το πρώτο σκίρτημα της θύμησης,
την ώρα που τα λαμπιόνια της ζήσης μας
τρεμοπαίζουν στις πρώτες ψιχάλες της θύελλας.

Οι κλαγγές σου παφλάζουν άγριες
σκάζοντας πάνω στους τοίχους
σαν σπασμωδικά φτερουγίσματα
ενός πουλιού μισού στο κλουβί
και μισού απ’ έξω
που άρχισε ξαφνικά
να ονειρεύεται την ελευθερία του.

Τ’ ανεμομαζώματα της ταραγμένης νύχτας
οδηγούν σ’ ένα ανέμελο πρωινό
μ’ ανάλαφρο το ξύπνημα
και την προοπτική ετοιμόγεννη,
περιμένοντας τον ερχομό των νέων μορφών
ν’ αναγεννηθεί η τέφρα της ύπαρξής μας
σαν το φιλί της μάνας,
της αδελφής ή της αγαπητικιάς
ή της πρώτης τυχούσας
στο μάγουλο
κι από κει να ροβολήσει για τα χείλη
σαν περήφανο ελάφι στα δάση.

Όλα ατάκτως παρόντα
μα σε πλήρη απαρτία
στην ολομέλεια των περιστάσεων.
σαν το πρώτο ρόδι,
το πρώτο ανάλαφρο ξύπνημα
το πρώτο κύμα
το πρώτο φιλί.
Παρ’ όλα αυτά νιώθω ακόμα ουραγός….

27/1/2006

Να καθορίσουμε τα ακαθόριστα
να διασπάσουμε τα αδιάσπαστα
να συνδέσουμε τα ασύνδετα
να πατήσουμε τα απάτητα
να γιορτάσουμε τ’ αγιόρταστα

όλα αυτά μαζί
και να λιποτακτήσουμε
κάτω απ’ τη μύτη
των πολυεθνικών

ν’ αποπειραθούμε
να διασχίσουμε αμαχητί
τις λεωφόρους ταχείας κυκλοφορίας

Χρόνια στις αρμύρες
αθόρυβοι θάνατοι στο σώμα μας
προσποιούνται τη ζωή
συνωστιζόμαστε σε αίθουσες συνεδριάσεων
θέλοντας ν’ αποτινάξουμε
ίσκιους, στάχτες και ιλίγγους
ξημερώματα που δεν θάρθουν
μόνο το κορμί μας μοιάζει με πλεούμενο
όταν κλείνουμε τα μάτια.

αποκρύπτουμε τις ιστορίες μας
μεταφέροντάς τις από τόπο σε τόπο
σαν καθημερινά πανωφόρια
που δεν μοιάζουν καν μεταξύ τους
ίδιες μ’ όλη τη διάρκεια της ζήσης.

αδιαφορούμε για τους ζώντες
την απόλυτη ροή των πραγμάτων
τις σταγόνες αναλγησίας
που τρέχουν στο πρόσωπό μας
τις κατεστραμμένες αγάπες
που εξαφανίστηκαν εν μέσω λυγμών
κι ασκήσεων σ’ ακίνητους χάρτες
αδιαφορούμε για τους ατέλειωτους στροβίλους
της λάσπης που κοχλάζει.

συναντιόμαστε σε γέφυρες
γιατί φοβόμαστε να πάρουμε θέση
κι όλο κρατάμε αποστάσεις
γιατί οι παρελθούσες ομορφιές μας
έχουν ήδη διακυβευτεί
κι οι δημόσιες ομολογίες
με πόνο και τραύλισμα
μας κάνουν να υποφέρουμε

η όποια υστεροφημία
καθημερινή δόση δηλητηρίου
σφήνα στην καρδιά
που ξεμένει στο στήθος
σαν μύθος της παιδικής ηλικίας

τότε που γεννιόμασταν
οι ροδιές ήταν ανθισμένες
και πλέναμε τα μάτια μας
με τα δάκρυα της πρωινής δροσιάς
κι αυτό ήταν που βρήκαμε λαβωμένο θανάσιμα
στους κήπους των ύστερων διαδρομών μας.

Τα χρώματα τώρα
δεν είναι φυσικά
εναλλάσσονται σε οθόνες
τελευταίας τεχνολογίας

και τ’ άστρα καθηλωμένα
στο θέρισμα της στέρησης
εν καιρώ αφθονίας

οι ήλιοι είναι όμορφοι
κι οι γειτονιές ακόμα βουίζουν
αλλά σαν σε παράταξη κηδείας
πένθιμες οιμωγές
από πρόσωπα υπό προθεσμία

αστραποβρόχια τα μυαλά μας
τρέχουν σε παραλιακές λεωφόρους
καρμανιόλες έτοιμες να μας λιανίσουν
σε κατακερματισμένες λάσπες

οι αισθήσεις τροχοφόρα ύπουλα
πλοκάμια, παρακλάδια
σφυγμοί αυτοθυσίας
αγγαρείες στο βωμό
της όποιας αναβάθμισης
από κρατικά παραμάγαζα
με ιδιωτικά κεφάλαια

Η πολιτική είναι μια γυναίκα
που ελκύει και απωθεί το ίδιο.
Εγκλωβίζει το πάθος
και γίνεται αφορμή επιβίωσης,
πανικού κι εγκατάλειψης.
Διαδρομή ζωής που χρησιμοποιούμε
ως καθρέφτη του εαυτού μας
τις απεικονίσεις και τις πορείες του,
σμιλεύοντας πληγές,
σκαρώνοντας πολυκαιρισμένα μνημεία
που μας ξεκάνουν,
που μας κάνουν ανθρώπινα θρύψαλα.
Η πολιτική ορθότητα
είναι πρόσωπο ντυμένο
με αρχαϊκές σημασίες,
αίσθηση θανάτου,
ο ψυχισμός μας ο ίδιος
μετουσιωμένος σε λίθους,
πλίνθους και κεράμους…