Circle Work by Cameron Lowe
Puncher & Wattmann, 2013

The poems in Cameron Lowe’s Circle Work swing across each page at a strangely measured, athletic tilt. The scope is local and vast, the gaze muscular, and Lowe sweeps the vistas (from Corio to the universe) for details apprehended as preternatural. His rapture typified in the lines, ‘the body’s cruel admission// that close is never close enough’ (56), these poems skirt edges of realness without entering the domain of things. Lowe’s is a poetics of evanescence, not arrival, and Circle Work frames the contours of human habitats as noise-filled within <> of silence. This book, a ‘stage of surfaces’ (31), watches carefully the play of order: birds and cats and dogs, flower-filled gardens and houses, dark bays and intersected hills and, everywhere, sound and light tinged by season or time.

At heart an outsider, Lowe is a transcendentalist who botanises everyday scenes grasped as events within chthonic dimensions (what else?). Self-conscious, and like the ‘silhouettes of trees/ so dark against the sky’ (67), perhaps Lowe too can be categorized a silhouette, lurching across all-too-defamiliarised territories. He satirises himself as a self-italicised ‘I-as-sensitive-register’ (12), signaling a style promised in the book’s title: is ‘circle work’ a matter of doing donuts in a carpark? Or beyond the vernacular is a different labour intended, in which the poet is cognizant of elemental cycles? One suspects both; deploying a highly-functioning depth perception, Lowe writes of –

The men talking
on the porch in the pool of light
(10)

and half-listens to the noise of their chatter while scrutinising beyond, where leaves touch in darkness. This nocturne then swerves, toward the sublime –

And in the blur of words,
the way those hands move
is a thing to watch –

It is a thing to hear
the leaves shifting in the night,
to believe in that yellow moon.
(11)

So many of these poems act like small incisions in mundane realms, letting in either the light or a darkness defined variously by the sheens, hard edges, folds, reflections. Lowe’s language is anything but blurred, and his poems are belief-filled, believable, and self-believing moments of clarity, each a ‘diligent tracing of form and beyond’ (15), as if that is possible, from where the poet might fathom the shapes of us in all the in/glorious weirdness.

There are a range of poems about poetry in Circle Work – ‘A kind of music’, ‘At the Geelong Art Gallery, the Great Australian Poet discovers a potato cake in his pocket’, ‘Notes toward a possible haiku, or deliberations on the usage of metaphor’, ‘Borders’, ‘Some thoughts by Michael Basinski on the American poetry scene, reconsidered as the Australian poetry scene’, ‘A lazy Sunday afternoon in which …’ – and Lowe seems anxious to somehow critique (more than satire, less than straight piss take) what he perceives to be the value (or valuelessness) of poetry. Which begs the question, necessarily: what is a poet hoping to do when critiquing poetry within their poem? One possible answer is ‘to provoke: what has been (or currently is), I am not’. Circle Work, then, as demography (blokes-in-cars, etc) and demonology (human strangeness within sublime sites), and a circling on other poets: this, less an anxiety of influence as an anxiety toward peers, is fitting for any outsider (and an impulse perhaps best held in check).

This is also a collection of domesticity and self-situation – in which can be found ‘cicadas already screeching in the evening trees’ (23), and onions ‘frying/ in the pan’ (45) while the wind is ‘driving petroleum fumes/ over the green water of Corio Bay’ (54); when a cat regards ‘the humming fridge/ still enough milk for tomorrow’ (19) it is here, sheltered and intensely connected, that Lowe locates a mode of ‘“no need/ to really think” ease’ (68). But herein lies the irony: outside his sanctum, the poet adopts a meditative ‘vacant gaze’ (9) (indeed, the opening poem, ‘In memory of flowers’, scans like a thinned-down, wiry text from Wallace Stevens), and the majority of the poems in Circle Work are anything but ease-filled. Each thinks laboriously, virtuously and often hilariously, toward the lucidity of often-uneasy contexts. Unlike his dog, who ‘doesn’t know/ what to do’ (28), Lowe remains sure-footed in these succinct and unpredictably beautiful poems; his aphoristic grasp of uncanniness works like a precision technology, and this poet-mediator stays fixed on scanning theatres of the real, swerving and verving robust toward

a clarity,
as if we’d never walked there before (73)

*Dan Disney‘s collection, And then when the, was published in 2011. He is currently working on a new collection of poems and a collection of essays on the sublime. He teaches twentieth century poetries and poetics at Sogang University, and divides his time between Seoul, Turin, and Melbourne.

**From http://www.cordite.org.au

Του Τάσου Κάρτα

Για την ποιητική συλλογή της Τζούλιας Φορτούνη “Φυσικό Αντίδοτο”, εκδ. Μανδραγόρας 2013

Ανέκαθεν «ιδανικός και ανάξιος εραστής» των λέξεων που είναι «παιδιά πολλών ανθρώπων» και συναγελάζονται στα ποιήματα και με μαγεύουν, άλλοτε με την «υπεροψία και τη μέθη» που έχουν τα φωνήεντα τους, μα πιο πολύ μένοντας ενεός όταν νιώθω ότι έχουν συναίσθηση «της ματαιότητας των μεγαλείων» που έχουν τα σύμφωνα του κόσμου τούτου, παρακαλώ τη μούσα να μου δώσει έμπνευση να βρω λέξεις-κλειδιά, «νάρκης του άλγους δοκιμές», που θ’ ανοίγουν την ανοιχτή έτσι κι αλλιώς πόρτα της ποιήσεως μήπως κάποτε μπορέσω να ιδώ στο βάθος της μια μπαλάντα κρυφή για τους «άδοξους» στίχους ποιητών που άκουγα μια βραδιά την αγωνία τους να «σπέρνεται και να γεννιέται σαν τα βρέφη».

Γιατί, όπως λέει κι ο Ποιητής, «τα πεύκα κρατούν τη μορφή του αγέρα ενώ ο αγέρας έφυγε, δεν είναι εκεί, το ίδιο κι οι στίχοι φυλάγουν τη μορφή του ανθρώπου ενώ άνθρωπος φεύγει δεν είναι εκεί», στον μαγικό εκείνο χώρο, πανταχού παρόντα, κοινό για όλους, ποιητές φανερούς και λανθάνοντες, γιατί η Ποίηση, στην πρωτογενή της έκφραση, θα είναι πάντα η κοινή ανθρώπινη ανάγκη για ουρανό, το ΤΕΛΕΙΟ ΦΥΣΙΚΟ ΑΝΤΙΔΟΤΟ!

Σύμφωνα με τον Γ. Αλισάνογλου, το τομίδιο αυτό, γραμμένο εξ ολοκλήρου σε μορφή ηλεκτρονικών μηνυμάτων κατά την περίοδο Μαρτίου-Ιουνίου 2013, προέκυψε από μία μακρά συζήτηση μετά το πέρας τής οποίας, το ίδιο βράδυ, αποφάσισε να στείλει στο μαίηλ τού συνομιλητή του ένα ποίημα, απαύγασμα τής συζήτησής τους, το “Προς αυτήν την αλόγιστη κατεύθυνση”. Τού απάντησε σχεδόν αμέσως με το “Η εδώ κατεύθυνση”. Δεν είχαν παρά να συνεχίσουν.

Τα δεκατέσσερα ποιήματα που συνιστούν το παρόν βιβλίο είναι, λοιπόν, γραμμένα ε ξ ο λ ο κ λ ή ρ ο υ σε μορφή ηλεκτρονικών μηνυμάτων. Είναι δηλαδή μία αλληλογραφία πολλαπλών, αλληλοσυμπληρούμενων και αντιμαχόμενων, κατευθύνσεων, γραμμένη εν θερμώ, εξ ου και στο τέλος κάθε «επιστολής» μιας και οι δυο ποιητές θεώρησαν σκόπιμο να αναγράφεται η ημερομηνία και η ώρα τής αποστολής τους.

Το κείμενο με τον τίτλο «Η ενέσιμη ποίηση» που συντάχθηκε για να αποτελέσει το επίμετρο τού βιβλίου, αποφάσισαν να ενταχθεί κι αυτό στο κυρίως «σώμα» των ποιητικών ανταλλαγών αφού είναι γραμμένο λίγες μόλις μέρες πριν την ολοκλήρωση των δύο τελευταίων «επιστολών», άρα μέσα στον βρασμό τών αμοιβαίων ανταποκρίσεων. Η ένταξη αυτή γίνεται για να υπογραμμιστεί η έγχρονη διάσταση τής ανταλλαγής αλλά και να τονιστεί ο ζέων, δηλαδή τυχαίος, απρόβλεπτος και απρογραμμάτιστος, χαρακτήρας τού όλου εγχειρήματος.

Continue reading →

Του Σέργιου Μαυροκέφαλου

Μας ταξιδεύουν οι ποιητές; Ιδιαίτερα, τώρα σε τούτο το μικρόψυχο καιρό, όπως θα τον αποκαλούσε ο Χέντερλιν; Χρειάζονται ακόμη, οι ποιητές; Τώρα, μες στην πραγματικότητα – κινούμενη άμμο, όπου θαρρείς ότι αργά ή γρήγορα θα καταπιεί εσένα, τον διπλανό σου και το όποιο μέλλον σας αλλά και το μέλλον των παιδιών σας; Μήπως βιώνουμε, όπως οι ήρωες του Σελίν, ένα άλλο ταξίδι στην άκρη της νύχτας, όπου οι πρώην φίλιες σχέσεις γίνονται εχθρικές; Σ’ έναν κοινωνικό ιστό που δηλητηριάζεται, διαβρώνεται, ρήγνυται, αλλά δεν εκρήγνυται – προς το παρόν – από το κέντρο μέχρι τις άκρες της χώρας μας; Η κόπωση από τη ζωή δεν είναι έκδηλη σ’ ένα πλήθος συμπεριφορών μέσα στην ελληνική κοινωνία; Κι αν, κομψά και υποκριτικά, όλα αυτά ασφυκτιούν μέσα στη λέξη αβεβαιότητα, υπάρχει γύρω μας μια διάχυτη αίσθηση πανικού και απόγνωσης σε σκέψεις και συμπεριφορές.

Κι αν ολοένα και περισσότεροι εμποδίζονται, από τα πράγματα ως έχουν, να δουν με διαύγεια το όλον της ύπαρξής μας, το παν, υπάρχουν εκείνοι – αλλά κι όλοι εμείς αν το θελήσουμε – που επιμένουν να βλέπουν καθαρά να φανερώνουν. Ίσως είναι οι πιο τυφλοί ανάμεσά μας ,οι μη ορώντες αποκλειστικά και μόνον το όποιο τηλεδάχτυλο, που διαρκώς δεικνύει και υποδεικνύει. Ίσως είναι οι ατενίζοντες κατευθείαν το φεγγάρι των ονείρων και των μύχιων πόθων μας. Όσοι δεν λησμόνησαν ότι είμαστε πλασμένοι «από το υλικό των ονείρων», όπως διαπίστωνε ο Σαίξπηρ. Όσοι θέλουν να είναι, να ζουν, όσοι είναι ερωτευμένοι με τη ζωή και δεν την προσλαμβάνουν ως μία διαρκή υπο-χρέωση, η οποία μοιραία οδηγεί στην κόπωση, στην κάθε λογής μιζέρια, στους καθημερινούς θανάτους. «τέτοια στο δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις, / αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή / συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.» Αυτή, λοιπόν, η εκλεκτή συγκίνηση του Καβάφη ποιεί ζωή. Και ποιο είναι κατά τον σημερινό μας ποιητή, τον Γιώργο Ρούσκα, το πρώτο, μοναδικό ανεπανάληπτο, θεϊκό ποίημα της ζωής; Η γυναίκα. Αλλά και η ίδια η διαδικασία της γραφής είναι, για τον ποιητικό αφηγητή, από μόνη της ένα ποίημα. Είναι μια θαυμαστή διαδρομή μέσα στο ανθρώπινο σώμα, όπου μεταμορφώνεται η Ιδέα σε Λόγο.

Continue reading →

Intercolonial by Stephen Oliver

Puriri Press, 2013

Intercolonial, a new book-length poem by Stephen Oliver, focuses its attention on New Zealand, Australia, and the sea that lies between them. With sweeping long lines, Stephen Oliver zooms in on the details of place and geology: the poem is full of cinematic pans over landscape, seascape and human history, fulfilling what is often a purview of the long poem in naming the world and its inhabitants. His tight focus is evident from the very first lines of the poem:

Tusked cauliflowers and herded carrots, onions in piles,
tumbled pumpkins, potato scree, boxed and stall in between
scales that swung and creaked from the cream cabin roof
of the Indian greengrocer’s Bedford truck …

This close-up leads us to follow the truck into the streets of Wellington, and then to follow the unfolding map of the city as its roads, buildings and natural landmarks come into focus. We see the ‘council-red, No. 8 Brooklyn-west bus’, and pass under ‘Radio ZLW, the telegraph station on/ top of Tinakori Hill’, before looking out over the water. Reaching Wellington Harbour, our sense of timescale expands as we recognise the slower pace of oceanic and geological time unfolding beneath human history.

Continue reading →

Ποίηση είναι… Δεν θέλω έναν ακόμα ορισμό, αλλά την δική σου προσέγγιση…

Έχεις ποιητικά ”πρότυπα”;

Ασυνείδητα ίσως ναι ,αφού έχω διαβάσει πολλή ποίηση, συνειδητά προσπαθώ να διαμορφώνω την δική μου φωνή.

Ποίηση και διαδίκτυο.

Πολλά τα στρείδια λίγα τα μαργαριτάρια, ωστόσο είναι χρήσιμη η εξοικείωση μίας μεγάλης μερίδας κόσμου με την ποίηση, περισσότερο καλό παρά κακό επομένως.

Ποιά άλλη Τέχνη αγαπάς εκτός από την Τεχνη του Λόγου;

Τρία βιβλία που σε σημάδεψαν και άλλαξαν το βλέμμα σου στα πράγματα.

Όλα είναι ψηφίδες στο απέραντο ψηφιδωτό της ψυχής ενδεικτικά θα αναφέρω Ντοστογιέφσκι, Τόμας Μαν και Προυστ. Α, και το Άσμα Ασμάτων που αφορά στην περιπλάνηση της ψυχής.

Ποίηση κι έρωτας (κι αντίστροφα)

Διαβάζουν ποίηση οι νέοι σήμερα ή τη θεωρούν κάτι παρωχημένο;

Οι νέοι σήμερα δεν διαβάζουν γενικά, κάθονται μπροστά σε μία οθόνη και έτσι παίρνουν όλη την γνώση και την πληροφόρηση. Φυσικά υπάρχουν και οι φωτεινές εξαιρέσεις και γι’ αυτές αξίζει να παλεύουμε.

Πιστεύεις στην επίσημη Κριτική;

Αν σου ζητούσαν να γράψεις τη βιογραφία ενός μόνο προσώπου… ποιό θα ήταν αυτό και γιατί;

Της Αλίκης στην χώρα των θαυμάτων. Θεωρώ ότι είναι αποκαλυπτική για την ανθρώπινη φύση.

Ποιο από τα βιβλία σου αγαπάς περισσότερο;

Η άποψή σου για τους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς;

Σπάνια έχω πάρει μέρος σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς, δεν μου αρέσει ίσως η έννοια του διαγωνισμού στην ποίηση, συγκρίνονται τα ποιήματα άραγε και οι ποιητές μεταξύ τους; Και ποιος είναι αρμόδιος να κρίνει;

Σε γυρνάω πίσω… θυμήσου το πρώτο-πρώτο ποίημα που έγραψες στη ζωή σου.

Πέντε λέξεις που πιστεύεις ότι περιγράφουν την ποίησή σου.

Βυθός, απώλεια, κύκνος, καθρέφτης, είδωλο.

Κάποιο λογοτεχνικό περιοδικό που αγαπάς.