Δεν είχε ιδιαίτερες παρέες ο Γιώργος Σαραντάρης , ήταν κλειστό άτομο, και κατά την διάρκεια των παιδικών και εφηβικών του χρόνων, βίωσε μια πιεστική μοναξιά, που απέδωσε μ’ ένα χαρακτηριστικό ποίημα στην συλλογή ”Αιώνες”… 

I.

μακριά από την κοσμογονία με παράτησαν μοναχό
σαν πτώμα, ή χτήνος
και περάσαν οι μέρες πάνω μου
στάχτη φέρνοντας και καπνό.
Περνούσαν κι’ απ’ τον ύπνο όπου επνιγώμουνα,
έβλεπα τα θολά τραγούδια,
τα δάκρυα που είχαν γίνει ουρανός,
και την σιωπή του χρόνου…

II. 

Τι έμεινε από το έργο του Καβάφη; 
Κάτι σαν κυπαρίσσι.
Τι μένει από τα ολοζώντανα φιλιά του Γρυπάρη;
Mένουμε ίσως εμείς, 
οι ακοίμητες νύμφες του Ιονίου Πελάγους. Εμείς, ο Κάλβος 

Continue reading →

Confessional Box by Vanessa Page
Walleah Press, 2013

Australian poet Vanessa Page’s latest collection, Confessional Box, is equal parts personal and critical, examining emotional relationships with a terse, engaging style. As the title suggests, there is a strongly self-aware element to Confessional Box. The poems are relatively open, encompassing a range of points of view and personas, but these are not wholly simple reflections of human relationships. Rather, Page presents a series of evolving sections, embellishing on memories and balancing broader criticisms against more personally orientated notions of access and invitation.

In an interview discussing the collection, Vanessa Page alludes to personal experiences and observations as sources of inspiration, implementing memories into different settings in order to create adaptable, relatable fictions. In this sense, the collection is highly effective. As the title indicates, there is an overarching focus on ‘unpacking’ memories and perceptions, but unlike a conventional confessional box, Page’s collection is not exclusive or exclusionary. However, it is certainly not a passive receptacle, nor are Page’s speakers demure confidantes. Page relishes familial settings and romantic encounters between her speakers, but connections are often fraught with what has been left unsaid, metaphorically and literally distanced by a range of imageries.

In ‘Wife’, a poem strongly reminiscent of Gwen Harwood’s ‘In the Park’, Page’s speaker shies from a perceived threat of depersonalisation:

You see her down the street with the kids
wedge heels and plastic bag hands

tail lights warning you back.

Continue reading →

Πριν από λίγο καιρό κυκλοφόρησε η νέα ποιητική συλλογή του Γιάννη Υφαντή “Κάτω απ’ το εικόνισμα των άστρων”, από τις εκδόσεις Ίκαρος. Όπως γράφει, ο ποιητής και κριτικός, Θεοχάρης Παπαδόπουλος, “πρόκειται για ποίηση ανατρεπτική, γραμμένη σε γλώσσα λαϊκή και ανεπιτήδευτη, που χωρίς λεκτικούς ακροβατισμούς μιλάει φιλικά με τον αναγνώστη και αυτή η φιλική διάθεση, που δείχνει ο ποιητής δίνει μια μεγαλύτερη αμεσότητα στα μηνύματα, που θέλει κάθε φορά να περάσει.

Το βιβλίο χωρίζεται σε 4 μέρη: Στο πρώτο μέρος συναντάμε ποιήματα, που είτε χρησιμοποιώντας πολλούς, είτε λίγους στίχους καταφέρνουν να αποδώσουν έξυπνα νοήματα χωρίς να κουράζουν. Για μεγαλύτερη κατανόηση παραθέτουμε ένα σύντομο ποίημα: «Πήγαινε, όλο πήγαινε, προσεχτικά, όλα τα πρόσεχε, κρατώντας τον μεγάλο του καθρέφτη. / Προσεχτικά πολύ προσεχτικά. / Να μην του πέσει ο καθρέφτης έλεγε / και σπάσει ο κόσμος». Επίσης, ένα χαρακτηριστικό, που συναντάμε είναι η περιγραφή συνηθειών ορισμένων ζώων, όπως γάτες, κίσσες κλπ. με εύστοχους παραλληλισμούς.

Continue reading →

ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΙΣΠΑΝΟΦΩΝΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΣΕ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΤΗΣ ΑΤΗΣ ΣΟΛΕΡΤΗ ΑΠO ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ VAKXIKON.GR

Οι Εκδόσεις Vakxikon.gr και η ποιήτρια και μεταφράστρια Άτη Σολέρτη (κατά κόσμον Σοφία Αργυροπούλου) παρουσιάζουν την «Ανθολογία Σύγχρονης Ισπανόφωνης Ποίησης». Με την πολύτιμη βοήθεια του ποιητή-μεταφραστή-μελετητή Mario Domínguez Parra, η Σολέρτη ανθολογεί ένα πολύχρωμο πανόραμα ποιητών και ποιητριών που συνδέονται μεταξύ τους από το γεγονός ότι γράφουν στην ισπανική γλώσσα. Με έμφαση στους ποιητές των Καναρίων Νήσων αλλά και με συμμετοχές από τη Λατινική Αμερική και την ισπανική ενδοχώρα, η έκδοση αυτή μας προσφέρει ένα χορταστικό μενού 186 σελίδων μεταφρασμένης ισπανόφωνης ποίησης.

Η παρουσίαση κάθε συμμετέχοντος/συμμετεχούσης συνοδεύεται και από ένα σύντομο βιογραφικό που οριοθετεί την καταγωγή του/της, καθώς και το πολιτιστικό και μορφωτικό του υπόβαθρο. Ίσως να προτιμούσαμε μία δίγλωσση έκδοση, η οποία θα ανεδείκνυε καλύτερα το τιτάνιο μεταφραστικό έργο της Σολέρτη, αλλά αντιλαμβανόμεθα ότι κάτι τέτοιο θα οδηγούσε σε ένα βιβλίο που θα ξεπερνούσε τις 400 σελίδες και θα συνιστούσε δυσβάστακτο φορτίο για τον ταλαιπωρημένο αναγνώστη της εποχής μας.

Continue reading →

Inadvertent Things
– Poems in traditional Japanese forms

by Andrew Lansdown,
Walleah Press, 2013

Andrew Lansdown’s poetry has long been defined by the primacy of the image and a preoccupation with form. Inadvertent Things revisits the themes of nature, family and God through the familiar Japanese forms of tanka and haiku, and also the choka, a sort of extended tanka. The haiku is the form that features most often and always as part of a suite called a gunsaku, where the poems work independently but also cumulatively. All the terms are explained in a short introduction for the uninitiated, in which Lansdown expresses his intention to follow the spirit rather than the letter of the law.

As in Lansdown’s other collections, small details matter. Take the tanka ‘Azure’:

Surely a piece is
missing from the azure robe
of the Madonna
in some ancient mosaic
because of that fairy wren!

Continue reading →

Earth Hour
by David Malouf
UQP, 2014

It is a delight to have, after seven years, a new collection of poems from David Malouf who remains, in his ever-modest way, one of the central figures in Australian writing. As a poet, he glimpses the big currents, but is constantly alert to the tiny epiphanies of dailiness, as when he evokes ‘Shy gifts that come to us from a world that may not/ even know that we are here. Windfalls, scantlings.’

From a world, yes, from a galaxy and many of them, in the midst or even at the edge of which we happen to be: bipedal creatures gifted with language, curiosity, violence, bewilderment and the arts, among them poetry, which notices a great deal but makes very little happen.

Continue reading →

10+1 ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΡΙΣΗ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ: WWW.VAKXIKON.GR

Στις μέρες μας, εκδίδονται αρκετές λογοτεχνικές ανθολογίες, όμως, στις περισσότερες από αυτές συναντάμε ένα τεράστιο αριθμό συμμετοχών και μια πληθώρα θεματικών ενοτήτων, καθώς ο σκοπός, για τον οποίο εκδίδονται είναι μόνο το κέρδος του εκάστοτε εκδότη.

Μια πολύ δυνατή εξαίρεση στα παραπάνω είναι η ανθολογία: “Crisis”. Πρόκειται για μια ανθολογία, όπως αναφέρει και ο υπότιτλος 10+1 διηγημάτων για την ελληνική κρίση, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις: http://www.Vakxikon.gr.

Στη συγκεκριμένη ανθολογία συνεργάζονται οι: Κασσάνδρα Αλογοσκούφι, Τζούλια Γκανάσου, Στέργια Κάββαλου, Μαίρη Κλιγκάτση, Ιορδάνης Κουμασίδης, Νίκος Κουνενής, Βαγγέλης Μπέκας, Μαρία Ξυλούρη, Βάσια Τζανακάρη, Μαρία Φακίνου και Johnny Handsome.

Από τον τίτλο και μόνο, θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς ότι πρόκειται για διηγήματα, που αναφέρονται στην κρίση και να περιμένει να διαβάσει ιστορίες σε ένα φόντο μίζερο, μαύρο και καταθλιπτικό. Όμως, η πρωτοτυπία, που χαρακτηρίζει τα διηγήματα και το λεπτό χιούμορ, που διαθέτουν τα περισσότερα κάνει το διάβασμα του βιβλίου ευχάριστο και διασκεδαστικό.

Όμως, γιατί θεωρούμε σημαντική την έκδοση της συγκεκριμένης ανθολογίας; «Η παρούσα συλλογή ιστοριών είναι μια έκδοση αναπόφευκτη», γράφει στο επίμετρο του βιβλίου ο Νέστορας Πουλάκος, άποψη, που την προσυπογράφουμε γιατί, ενώ είναι μεγάλος ο αριθμός των συγγραφέων, που έχουν ασχοληθεί με την ελληνική κρίση, δεν έχουμε δει άλλο τέτοιο εγχείρημα και έτσι μπορούμε να πούμε ότι το βιβλίο “Crisis” είναι η πρώτη ανθολογία διηγημάτων με θέμα την ελληνική κρίση.

Συνεπώς, το “Crisis” είναι ένα βιβλίο, που καταφέρνει να περιγράψει με γλαφυρά χρώματα την κρίση του καιρού μας, γιατί, όπως αναφέρει και ο Ιορδάνης Κουμασίδης στον πρόλογο του βιβλίου: «Για τη λογοτεχνία όλοι οι καιροί έχουν ενδιαφέρον».

ΘΕΟΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Kαίτη Βασιλάκου, Νυχτώνει αργά, Ποιήματα,
Eκδ. «Mανδραγόρας», Αθήνα 2014, σελ. 64
Έργο εξωφύλλου: Σαράντης Καραβούζης

Ιστορίες του κόσμου, του ανθρώπου και της ζωής

Παράξενες μορφές από ασβέστη/ τρέχουν γύρω – γύρω στο ταβάνι/ να εδώ ένας γέρος/ πιο πέρα δυο κορίτσια/ μια γυναίκα παραμορφωμένη/ και μια γριά σκυφτή/ ένας άντρας με καπέλο/ μια παχιά κυρία/ αυτό μπορεί να είναι το φεγγάρι/ και τούτο εδώ ένας κήπος/ και κάτι σπίτια παραπέρα.

Με τη νέα ποιητική συλλογή της Kαίτης Βασιλάκου ΝΥΧΤΩΝΕΙ ΑΡΓΑ που είναι χωρισμένη σε πέντε ενότητες: Του παιδιού, Των μεγάλων, Των ερώτων, Της μοναξιάς, Του χρόνου. Εδώ η Καίτη Βασιλάκου συνεχίζει την εσωτερικευμένη διήγηση με τον εξομολογητικό καθημερινό τόνο που ξεκίνησε στην πρώτη της συλλογή «Αγαπημένε μου ψυχίατρε πες μου…».

Με απλές βατές λέξεις και έννοιες, παρατηρεί τη γέννηση ενός παιδιού, την παράξενη ενηλικίωσή του στον κόσμο της μοναξιάς και του φόβου:

Αυτός ο κόσμος πάντα/ μέσα στα δάκρυα και το φόβο/ θα είναι βουτηγμένος.// Το παιδί υπογράφει/ το μέλλον του.

Στην ίδια ενότητα ξεχωρίζει η σταθερά επανερχόμενη εικόνα του ακίνητου βλέμματος πάνω στο γύψινο περίγραμμα του ταβανιού:

Παράξενες μορφές από ασβέστη/ τρέχουν γύρω-γύρω στο ταβάνι

ή αλλού:

Είμαι εδώ δίπλα σας/ ένα βουβό στοιχείο/ μια ακίνητη μορφή/ μέσα σε πλαίσιο/ το γύψινο σχέδιο στο ταβάνι,

στίχοι που μπορούν να διαβαστούν παράλληλα με το «Εμβατήριο πένθιμο και κατακόρυφο» του Καρυωτάκη:

Στο ταβάνι βλέπω τους γύψους./ Mαίανδροι στο χορό τους με τραβάνε./ H ευτυχία μου, σκέπτομαι, θά ’ναι ζήτημα ύψους.// Α! πρέπει τώρα να φορέσω/ τ’ ωραίο εκείνο γύψινο στεφάνι./ Έτσι, με πλαίσιο γύρω το ταβάνι,/ πολύ θ’ αρέσω.

Στην επόμενη ενότητα Των μεγάλων η ποιήτρια διεκτραγωδεί τον πάταγο του χρόνου/ που τα σάρωνε όλα για να μείνουν αδειανά τώρα τα χέρια και η μνήμη βαριά.

Η ευτυχία μου έχει μια ποιότητα πόνου/ Ταξιδεύω στην κόψη του ξυραφιού/ και φτάνω κομματιασμένη στον παράδεισο, γράφει στην τρίτη ενότητα η ποιήτρια, για να περάσει στο επόμενο συνδετικό που διατρέχει όλο το βιβλίο της, στο αίσθημα της μοναξιάς –παντού και πάντα κυρίαρχο. Η μοναξιά είναι απαλή/ σαν χάδι αγαπημένου,/ είναι ευγενική διακριτική./ Σε κάθε κάμαρη/ σε υποδέχεται σεμνά/ έτοιμη πάντα/ να υπηρετήσει τις επιθυμίες σου.// Η μοναξιά […] είναι μια σκλάβα υποταχτική. […] Θέλει τόσο πολύ να σε υπακούσει/ να σε κάνει να την ερωτευτείς.

Τέλος στην τελευταία ενότητα Του χρόνου η ποιήτρια εστιάζει στην ώρα του απολογισμού: Προσευχήσου/ να είναι εύκολο/ το Τέλος, -το πέρας του ανέμελου καλοκαιριού, μέσα από την όμορφη αναλογία που εφευρίσκει η ποιήτρια με το σταμάτημα των ήχων απ’ τα τζιτζίκια, το ξεθώριασμα του πολύχρωμου κόσμου, την επίπονη κι επίμονη αναζήτηση των αναμνήσεων.
Και ο καιρός/ λες και αφηνίασε τελευταία,/ τρέχει σαν άλογο ιπποδρόμου/ προς το τέρμα,/ με τίποτα δεν συγκρατείται πια.

Η Καίτη Βασιλάκου σπούδασε Ιστορία και Αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο
Αθηνών και δίδαξε ως φιλόλογος στη Μέση Εκπαίδευση. Mέχρι σήμερα έχουν κυκλοφορήσει πέντε βιβλία της που περιλαμβάνουν ποιήματα, διηγήματα και μια νουβέλα.

*Από τη σελίδα της ποιήτριας Χλόης Κουτσουμπέλη στο facebook.

Ο Γιάννης Υφαντής (αριστερά) με τον ποιητή Λευτέρη Πούλιο σε ταβέρνα των Εξαρχείων το Μάρτη του 2012,

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον Γιάννη Παλαβό, ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ “MONKEY” (2007)

Η ποίηση του Γιάννη Υφαντή είναι ένα πραγματικό δώρο. Σχεδόν αποσιωπημένος από τους διαμορφωτές του λογοτεχνικού κανόνα, τα λογοτεχνικά έντυπα και τις στήλες των εφημερίδων, ο Υφαντής διαγράφει εδώ και τρεις δεκαετίες μια σπουδαία πορεία, όντας σχεδόν στο περιθώριο. Σε μια πλασματική μιντιακή πραγματικότητα, όπου η προκλητικότητα και το προβοκατόρικο ύφος περισσεύουν, τα ποιήματα του Υφαντή αστράφτουν με την γνήσια ανατρεπτικότητα, τον ερωτισμό και την απλότητά τους. Πρόκειται για έναν από τους σημαντικότερους νεοέλληνες ποιητές. Το Monkey παρουσιάζει με μεγάλη χαρά τη συζήτηση με τον ποιητή.

1. Είχατε δυσκολίες να εκδώσετε, όταν πρωτοξεκινήσατε;
1. Περιέργως, όχι. Ήδη στα 19 μου είχα δημοσιεύσει σε περιοδικά κι εφημερίδες αρκετά ποιήματα. Ήταν δικτατορία ακόμα, όταν το περιοδικό «Ευθύνη» και οι «Εκδόσεις των Φίλων» ζήτησαν να μου κάνουν μια έκδοση. Συγκέντρωσα τα προς έκδοσιν ποιήματά μου, αλλά σ’ ένα δεύτερο γράμμα που μου έστειλαν, ζητούσαν ν’ αφαιρέσω μερικές «βλάσφημες» λέξεις. Τους είπα ότι μου είναι αδύνατον να αυτολογοκριθώ, κι έτσι τελειώσαμε μ’ αυτή την εκδοτική πρόταση. Λίγα χρόνια αργότερα, ο Χατζηδάκις κι ο Γκάτσος (με τους οποίους εννοείται δεν σχετιζόμουν εκείνο τον καιρό), ζήτησαν από τις εκδόσεις «Τραμ» να μου εκδώσουν οπωσδήποτε βιβλίο.

2. Αλήθεια ποιες ήταν οι «κακές» λέξεις που οι «Εκδόσεις των Φίλων» ζήτησαν ν’ αφαιρέσετε;
2. Αλίμονο. Είμαι ο πρώτος Νεοέλλην ποιητής που δημοσίευσε ποίημα με τη λέξη «μουνί». Και είμαι ο πρώτος που διάβασε στην ελληνική τηλεόραση ποίημά του με τη λέξη «πούτσος». Και να ξεκαθαρίσω, μιλάμε για δημοσιευμένη ποίηση. Διότι αδημοσίευτη ποίηση με τις λέξεις αυτές έχει γραφτεί πολύ πριν από μένα. Και μάλιστα από ιερέα ποιητή. Είναι ο θαυμάσιος Ζακύνθιος ιερέας, ζωγράφος και ποιητής, Νικολός Κουτούζης, σύγχρονος του Σολωμού, που έγραψε ποίηση, χρησιμοποιώντας χωρίς κανένα δισταγμό όλες τις λέξεις της ελληνικής γλώσσας.
Θυμώνω όταν διαβάζω ανθρώπους που ενώ δηλώνουν θαυμαστές του Καραϊσκάκη, μόλις φτάνουν στις λέξεις που χρησιμοποιούσε ο Καραϊσκάκης, βάζουν αποσιωπητικά. Δηλώνοντας έτσι, κατ’ εμέ, την αναξιότητά τους. Όποιος δεν μπορεί να προφέρει τις λέξεις που πρόφερε ο Καραϊσκάκης, είναι αδύνατο να πράξει αυτά που έπραξε ο Καραϊσκάκης, τουτέστιν να δράσει υπέρ της ελευθερίας, διότι ελευθερία και γλώσσα όπως κι ο Σολωμός μας λέει, πάνε μαζί.

Continue reading →

Όταν γενεί το ποίημα
Καθρέφτης της ψυχής
Το είδωλό σου μέσα του
Αιώνια κομματιάζεται
Γιάννης Βούλτος

Προλογίζει η Μαρία Ροδοπούλου

Μια εσωτερική ‘φωνή’ της ποίησης επανέρχεται με το e-book “Μαρτυρία”. Ο ποιητής, λιτός με μια εξαιρετική διαχείρηση,χωρίς μπιχλιμπίδια και κοσμήματα, του λόγου εκπλήσσει τον αναγνώστη με την αιφνίδια φωτιά που κρύβουν τα ποιήματά στο νέο του βιβλίο. Ο Γιάννης Βούλτος μας ξεναγεί στα μυστικά υφαίστεια της Ποίησης χωρίς να μας προειδοποιεί για τον κίνδυνο έκρηξης. Η ποίηση του ξεκινά κυρίως από το προσωπικό του κόσμο, από την προσωπική του πορεία στην ζωή, για να εξαπλωθεί με αστραπιαία ταχύτητα στην κοινωνία και να καταδείξει τον καθένα από εμάς ως συνοδοιπόρους σε ένα δρόμο που μπορεί να είναι είτε πολύ μακρύς είτε πολύ σύντομος.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Γιάννης Βούλτος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1969. Σπούδασε Αρχαιολογία στην ίδια πόλη και ειδικεύτηκε στη βυζαντινή τέχνη. Εργάζεται ως φιλόλογος στη δημόσια εκπαίδευση. Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί σε ανθολογίες, περιοδικά, ιστοσελίδες του διαδικτύου και έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά. Ο ίδιος έχει μεταφράσει αγγλόφωνη, γαλλόφωνη και ιταλόφωνη ποίηση. Το ποιητικό του έργο έχει παρουσιαστεί από το Συμπόσιο Ποίησης της Πάτρας.

Έργα:
Μυστράς, Η αρχιτεκτονική των υστεροβυζαντινών ναών του, εκδ. Ιδιομορφή, Σπάρτη 2005.
Παραθήκη, Ποιήματα 1990-2007, ιδιωτική έκδοση, Πάτρα 2007.
Ανθρωποθυσία, Ποιήματα, ιδιωτική έκδοση εκτός εμπορίου, Ναύπακτος 2010.
ΜΑΡΤΥΡΙΑ, Ποιήματα, ιδιωτική ψηφιακή έκδοση εκτός εμπορίου, Άγιος Νικόλαος, Ηλείας 2014.

Ο ποιητής διατηρεί την προσωπική του ιστοσελίδα στο http://voultos.blogspot.com

ΤΕΛΕΣΙΔΙΚΟ

Στον ίσκιο του χαμού
Αποσταμένος
Λόγια ξεπουλώ
Γιατί μονάχα λόγια
Μου ’χουν απομείνει
Τα έργα μου
Μια κάλπικη πραμάτεια
Που τη σκορπά η νύχτα

Τόσο πλατύς τούτος ο ίσκιος
Και πολεμάω
Δίχως όπλα
Να φύγω στο φως

ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ
Μνήμη Γεράσιμου Γαλιατσάτου

Σε κείνο το περβόλι
με τις πορτοκαλιές τις λεμονιές
και το πηγάδι
πλάι στο παλιό το σπίτι
με τις πλίθρες
Ο παππούς με την αξίνα
περασμένα τα ογδόντα του
απόβραδο τη γης να σκάβει
Κι εγώ να τον ρωτώ
– Γιατί παππού δεν ξαποσταίνεις
Δε σου ’φτασαν οι κόποι
μιας ολάκερης ζωής
Κι εκείνος
– Δεν είναι τούτη δω που κάνω
δύσκολη δουλειά παιδί μου
το σκέπασμά μου συγυρίζω
Γιατί σε λίγο θα πλαγιάσω

Τώρα πια
Όρθιο τίποτα δε στέκει
Ο παππούς έχει πλαγιάσει
Το περιβόλι κάηκε
Το σπίτι το ρήμαξε σεισμός
Κι εγώ Έχω πάψει από καιρό τις ερωτήσεις

ΕΠΙ ΣΚΟΠΟΝ

Αντιπαθούσε το χαρτί
Απεχθανόταν το φως της μέρας
Ήθελε τη νύχτα
Τους στίχους του
Να τους γράφει στον τοίχο
Να τους στήνει στον τοίχο
Και κατόπιν ο ίδιος
Να τραβά τη σκανδάλη

ΒΟΥΤΙΑ

Βουτάει απ’ τον ψηλότερο βράχο
στο νερό
Βουτάει απ’ τον πέμπτο
στο κενό
Η θάλασσα
αφρισμένη
Ο δρόμος
πολυσύχναστος
Καθώς εκείνος
Σηκώνεται
Και περπατάει
Στα κύματα

*Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα του περιοδικού “Σοδειά” στο http://www.sodeia.net/2014/02/blog-post_7.html#more