Του Τάσου Κάρτα

Για την ποιητική συλλογή της Τζούλιας Φορτούνη “Φυσικό Αντίδοτο”, εκδ. Μανδραγόρας 2013

Ανέκαθεν «ιδανικός και ανάξιος εραστής» των λέξεων που είναι «παιδιά πολλών ανθρώπων» και συναγελάζονται στα ποιήματα και με μαγεύουν, άλλοτε με την «υπεροψία και τη μέθη» που έχουν τα φωνήεντα τους, μα πιο πολύ μένοντας ενεός όταν νιώθω ότι έχουν συναίσθηση «της ματαιότητας των μεγαλείων» που έχουν τα σύμφωνα του κόσμου τούτου, παρακαλώ τη μούσα να μου δώσει έμπνευση να βρω λέξεις-κλειδιά, «νάρκης του άλγους δοκιμές», που θ’ ανοίγουν την ανοιχτή έτσι κι αλλιώς πόρτα της ποιήσεως μήπως κάποτε μπορέσω να ιδώ στο βάθος της μια μπαλάντα κρυφή για τους «άδοξους» στίχους ποιητών που άκουγα μια βραδιά την αγωνία τους να «σπέρνεται και να γεννιέται σαν τα βρέφη».

Γιατί, όπως λέει κι ο Ποιητής, «τα πεύκα κρατούν τη μορφή του αγέρα ενώ ο αγέρας έφυγε, δεν είναι εκεί, το ίδιο κι οι στίχοι φυλάγουν τη μορφή του ανθρώπου ενώ άνθρωπος φεύγει δεν είναι εκεί», στον μαγικό εκείνο χώρο, πανταχού παρόντα, κοινό για όλους, ποιητές φανερούς και λανθάνοντες, γιατί η Ποίηση, στην πρωτογενή της έκφραση, θα είναι πάντα η κοινή ανθρώπινη ανάγκη για ουρανό, το ΤΕΛΕΙΟ ΦΥΣΙΚΟ ΑΝΤΙΔΟΤΟ!