In Shakespeare’s last great poem, The Phoenix and the Turtle, the owl is banished from the allegorical proceedings of the bird funeral:

But thou, shrieking harbinger,
Foul pre-currer of the fiend,
Augur of the fever’s end,
To this troop come thou not near

Whether you read this poem as dense figural allegory, enigmatic elegy or refined coterie poem, you should mark this ironic moment of exclusion. The tradition of augury in poetry is richly prefigured here, not only in the careful inclusion and exclusion of birds, but in the deceptive formal simplicity of the stanzas. Devolving into triplets in the threnody coda, the rhythm of the poem is incantatory, reminiscent of the magic of prophetic language. Why, then, the prohibition on the augur owl?
Luke Fischer’s first collection, Paths of Flight, is deeply alert to the signs made by birds. Fischer displays an affinity with a certain notion of the ‘natural’ world, as well as a temperament for classical poetic tropes. Birds, depicted in both mythical and parochial attitudes, populate the collection. And while not every poem depicts the physical manifestations of a bird, many actually do. The owl keeps ‘vigil in a cell/ of twisted boughs’; the swift’s brow is ‘planed by supernal winds’; the punk cockatoo ‘flares his pineapple Mohawk.’ Conversely, more enigmatic figures are infused with bird-like qualities. The first line of the collection, from the poem ‘Portrait of a Thinker,’ is unequivocal: ‘His eyebrows are falcon wings/ gliding on a constant current.’ There is a certain satisfaction to be taken from such thematic consistency. Like Shakespeare’s poem, Fischer’s book takes up an allegorical mode, calling forth the presences of ‘Owl,’ ‘Swift,’ ‘Corellas,’ ‘Raven,’ and a ‘Band of Cockatoos’ through the direct titles of the poems. The collection’s undertaking as a work of augury is emphasised by its omnibus title. How do we read a bird’s flight, which once foretold the will of the gods? What is the relation between poetry and prophesy?

Continue reading →

Αν είναι να ακριβολογούμε με τις λέξεις, ο συγγραφέας Πέτρος Κουτσιαμπασάκος που πέθανε στα 48 του χρόνια, ήταν σχεδόν γείτονάς μου και σχεδόν φίλος μου.  Ο Πέτρος έμενε στα Άνω Πετράλωνα όταν εγώ έμενα για πολλά χρόνια στα Κάτω.  Η ξενιτιά κι ο θάνατος δεν μας έδωσαν περισσότερο χρόνο…

Συναντιόμασταν, πίναμε, τρώγαμε, κουβεντιάζαμε,  με άλλους οι μόνοι μας, στην Πλατεία Μερκούρη, στου Οικονόμου, ή στο Ζέφυρο βλέποντας «Το γεράκι της Μάλτας» και άλλα κλασικά του σινεμά.  Μια δυο φορές συναντηθήκαμε και στο Φίλιον…  Τη γνωριμία μας την οφείλαμε στον διηγηματογράφο Ηλία Παπαμόσχο.

Η τελευταία εικόνα που έχω στο μυαλό μου από τον Πέτρο είναι σχεδόν εικαστική…  Πέρυσι τον Απρίλη ενώ καθόμουν σχεδόν ολομόναχος σε βαγόνι του Μετρό με κατεύθυνση το σταθμό του Αγίου Δημητρίου, αυτός καθόταν ολομόναχος, όχι σχεδόν, ήταν ολομόναχος σε μια καρέκλα της αποβάθρας της Δάφνης διαβάζοντας ένα βιβλίο, νηφάλια, χαμηλότονα, προσεχτικά…

Τον αδερφό του σκηνοθέτη Δημήτρη Κουτσιαμπασάκο τον αποκαλούσε πολλές φορές  στις κουβέντες μας το αδερφάκι μου…  Ήμουν αυτός που του μετέφερα τηλεφωνικά την καλή υποδοχή που επεφύλαξαν οι σινεφίλ στην πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ του αδερφού του «Ο μανάβης» στο Φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.  Χαιρόταν με τις επιτυχίες του μικρού του αδερφού, στενοχωριόταν με τα όποια καλλιτεχνικά του ζόρια.

Continue reading →

The Bicycle Thief & Other Poems by Andrew Sant
Black Pepper Publishing, 2012

It’s no current reference, but reading Andrew Sant’s recent collection, The Bicycle Thief, Andrew McGahan’s Praise springs to mind. When I studied McGahan’s novel, a more astute student than I pointed out that Gordon’s only romantic relationship was with his car, and that, accordingly, his only romantic response was towards the sad demise of that Holden. His relationship with Cynthia (who he develops a relationship with) was conversely defined by emotional inertia and moral detachment. This observation struck me as highly sophisticated. It did not endorse a clichéd view of Australian men and their cars, rather it subtly suggested a masculine romance for an idyll of mobility.

I think that for all the mischief and conversational flare of The Bicycle Thief, Sant is a romantic. Sant constructs a romantic idiom around various modes of transport that is not simply commodity fetishism, but as with McGahan, a desire for transcendence through acceleration and movement. There is no strict narrative progression yet the collection does riff around the twinned themes of movement and stasis. Somewhere in the middle of the book the speaker presents an Ur-scene in ‘Jack and Yves and Their Many Transports,’ where children are observed locking language to movement:

Train! Jack calls out once
and once again. He lives
near a railway station.

He stops. His index finger
is a little wand. Transport
attracts his first vocabulary.

Continue reading →

Θα σχολιάσω την ποίηση της Ασημίνας Ξηρογιάννη για όσα ένιωσα και απεκόμισα από τις δύο τελευταίες συλλογές της με τους τίτλους Πληγές και Εποχή μου είναι η ποίηση. Οι στίχοι της Ξηρογιάννη χαρακτηρίζονται από έντονη εξομολογητικότητα. Εκθέτει το μύχιο του εαυτού της με θαρραλέα καθαρότητα και διαύγεια, αποφεύγοντας να κρυφτεί πίσω από σύμβολα, περίπλοκες εικονοποιίες, μύθους και παραπλανητικά προσωπεία. Με ένα αφοπλιστικό, πεζολογικό σχεδόν, γνήσιο και ανεπιτήδευτο ύφος καταθέτει τα σπαράγματα του εσώτερου εαυτού της. Κάνει τον αναγνώστη να σκύψει με κατάνυξη σε ό,τι τη συγκλονίζει από όνειρα, επιθυμίες, φόβους, διαψεύσεις, προδοσίες και σκοτεινούς εφιάλτες. Η Ασημίνα λάτρεψε και μυήθηκε στην ποίηση από τους μεγάλους έρωτες που βίωσε με ένταση στη ζωή της. Μέσα από τους στίχους προβάλλει το πορτραίτο ενός ωραίου, θελκτικού και δυνατού άνδρα που καταλυτικά τη σαγήνεψε (διαβάζω το ποίημα από τη σελ. 39 της συλλογής της Πληγές): Σε βύζαξα σαν μωρό./Το μεγάλο μου μωρό. / /Άντρα μου όμορφε,/ κρυφή μου δύναμη,/η νοσταλγία μου μιλάει απόψε./Είναι μια όμορφη βραδιά. / Μα τη φοβάμαι τούτη την ομορφιά/ που μου θυμίζει/ πως το λίγο σου απόλαυσα μονάχα.

Η ποίηση της Ξηρογιάννη είναι δραματική από την άποψη ότι το θαύμα του έρωτα διαλύεται κάποτε μέσα στην απώλεια, στο αναπότρεπτο τέλος των φωτεινών και μοναδικών αισθημάτων που η θεϊκή αυτή δύναμη της ζωής μας χαρίζει. Ακόμη όμως και μέσα στην απώλεια και τον πόνο που την τυλίγει δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από τις αναμνήσεις. Τρέφεται και ευδαιμονικά επιστρέφει στις παλιές ερωτικές της μνήμες. Εμπλουτίζεται και η ίδια να τις σκέπτεται συνεχώς, αλλά και η ποίησή της που παίρνει χρώματα, ορμή και ουσία ζωής για να υμνήσει την χαρά που χάθηκε, και που σταθερά ανατροφοδοτεί την έμπνευσή της (διαβάζω στίχους από τη σελ. 7): Την άρνησή σου την έκανα καράβι που θα με ταξιδεύει στα χρόνια που θα ‘ρθουν. / Κυματάκι της θάλασσας που πάνω του θα χαϊδεύομαι, φωνούλα μέσα μου που τραγουδάει για αθωότητα. Την άρνησή σου / την έκανα στίχους ηχηρούς. / Την έκανα στιγμή ολόκληρη / γεμάτη από σένα / ελπίδα / ότι μπροστά μου θα σταθείς μια μέρα. / Κι εγώ / ελεύθερη/ θα σου ψιθυρίζω την αλήθεια μας / και σύ, / για πρώτη φορά, θα την αποδέχεσαι.

Continue reading →

By Eugene Plawiuk
Le Revue Gauche
Monday, Jun 19 2006

Kenneth Patchen was and is an underrated American poet, a surrealist, an anarchist, a founder of the Beat movement, a painter and illustrator.

I came across his works when we ran Erewhon Books, the Anarchist Bookstore in Edmonton in the seventies and eighties.

His stream of conciousness novel The Journal of Albion Moonlight has many memorable mise et scenes. Like Jesus and Hitler arguing about capital punishment, murder and war on a train. Hitler wins the argument.

Or the tale of the little light bulb that hides in the impoverished home of a poor working class family, keeping them in light to live and learn, hiding from the nameless electrical company which wants to kill this lightbulb because unlike its mates, it is eternal. It can provide light forever, but the evil corporation that makes light bulbs has created all the other bulbs to die out, planned obselecence.
He was anti-war, a true anarchist pacifist. He spoke out against WWII when it was far from popular to do so, even amongst the left. His wife Miriam was his muse and his most ardent advocate.

«For more than thirty years, Patchen lived with a severe spinal ailment that caused him almost constant physical pain. The weight of this personal battle was compounded by his sensitivity to greater issues of humanity, and his poetry paid special attention to the horrors of war. With his work he tried to create a kind of sanctuary for the reader, apart from reality, where larger-than-life characters were motivated by their loving and benevolent natures. Kenneth Patchen died in 1972.»

Continue reading →