Imogen Cunningham, Ruth asawas wire baskets and their shadows (1956)

Στη μικρή μου δεξιοτεχνία ή σιωπηλή τέχνη

Που ασκείται στην ακίνητη νύχτα

Όπου μόνο η σελήνη εφορμά

Και οι εραστές ξαπλώνουν

Μ’όλες τις θλίψεις τους αγκάλη

Ξενυχτώ τραγουδώντας απαλά

Όχι για φιλοδοξία ή για της μέρας το ψωμί,

Ή για κομπασμό και κολακείας εμπορία
σε από φίλντισι σκηνές

Αλλά για την καλή τη πληρωμή

Της τρυφερής καρδιάς τους

Όχι για τον περήφανο που

χώρια στέκεται άνδρα

απ’ τη σελήνη τη τρελή γράφω
σ’ αυτές απ’ το θαλασσινό αγέρι

τις σελίδες τις βρεγμένες

Ούτε για τους επιβλέποντες νεκρούς

Με τα αηδόνια τους και τους ψαλμούς

Μα για τους εραστές, που τα χέρια τους

Γύρω απ’ τις θλίψεις των καιρών

Αυτούς που δεν πληρώνουν σε κολακεία η μισθό

Ούτε νοιάζονται για τη δεξιοτεχνία μου ή την τέχνη

*Δοκίμιο Μετάφρασης Σ.Φάβρος
**Από το http://stratesphabbros.wordpress.com/2014/03/16/628/

Άρχισε να παιανίζει η μουσική
κι εγώ να λικνίζομαι.
Όλα ήταν όμορφα, μα πως έγινε αυτό;
Η δύναμη της ψυχής μου το κατόρθωσε.

Ο ρυθμός, ο μαγικός ρυθμός με πήρε μαζί του.
Οδεύω προς τα εκεί.
Αισθήσεις και αναμνήσεις έγιναν ένα.
Δεν χρειάζεται να γνωρίζεις τίποτα.

Ο ρυθμός είναι το παν.
Ο ρυθμός σε παρασύρει.
Ο ρυθμός σε διευθύνει.
Ο ρυθμός είναι boss.

Γυρίζω πίσω εκεί που βρίσκεται η ψυχή μου.
Γυρίζω πίσω εκεί που άφησα τη φωνή μου.
Γυρίζω πίσω εκεί που έχασα τον εαυτό μου.

Γυρίζω εκεί που όλα είναι μαζί ταυτόχρονα.
Πέρασε η εποχή των αμφιβολιών,
πέρασε η εποχή των ενδοιασμών, των φόβων και των πόνων. Ο ρυθμός μ’ έπιασε για τα καλά.

*Από τη συλλογή “Ποιήματα 2009-2013”.

VΙ

Τόσες και τόσες
απαντήσεις ψάχνουν για
μια ερώτηση.

VΙΙ

Είμαι ντεμοντέ.
Πέρασα τα τριάντα
κι ονειρεύομαι.

VΙΙΙ

Όνειρα γλυκά.
Πληροφορίες εντός.
Τιμές στο κόστος.

ΙX

Έβαλε φωτιά
να κάψει το παρελθόν
κι έγινε στάχτη.

X

Άσπλαχνη μέρα
δολοφονεί τη νύχτα
και τ’ όνειρό μου.

Sharing the circle of memory,
laughing, longing and living,
loss and corroboree’s dance,
and ‘welcome to country’…
an Italian husband,
bub-a-chinos for grandchildren,
an embodied female concrete poetry selfie,
and the issues of gender, race and class.

World war soldiers,
looking forward to war being won,
and Vietnam’s pilgrimage carved,
to women in black,
survivors remembering Kabul’s flowers,
and rockets…
counting the days till my Dad comes home,
and now he is a hero because he is dead.

Respecting safety,
bang… weapons,
and life is gone.

Fire breathing dragons and one last drink,
George and cutting off the dragon’s head,
to ever after, and living happily.

From Melawi to England as a nanny,
speaking posh, and a peg for the nose,
to saying Grace, then back home.

Magnets and chemistry meets physics,
explosions in London’s Underground,
a father back from the Western Desert,
John Lande stopping to help a running mate,
and Melbourne’s crowds that turn out.

The rock in the chest,
jutting and sticking,
Victorian volcanic blue stone as it
breaks reflections on the water’s edge.

The winner with twelve votes,
to the warmth of red,
gazing into turquoise view,
a mountain…love swept, music spinning,
the waiting one –

a mother’s love.

*Celebrating Poetry@fedsqure, 21st June 2014, Federation Square, Melbourne, featuring Western Union Writers, including Helen Cerne, Margaret Campbell, Chris Ringrose, Bronwen Hickman, Richard Dove, Bernadette Smallwoood, Bridh Hancock, Janet Howie, Kip Singh Chauli and Johnathan Griffiths and contributing others. LHB

Φωτό: Ασημίνα Ξηρογιάννη

Χαϊκού

Φεύγεις. Κρυώνω.  
Ενσκήπτει δριμύτερο
το πεπρωμένο. 

Στο άγγιγμά σου 
ανοίγουν παράθυρα.
Οθόνη αφής.

Φιλί αγέρα.
Φυλλοβόλος έρωτας.
Πικρό φινάλε. 

Μόνη κηλίδα
που δεν εξαλείφεται.
Της απιστίας.

Στο βάθος κήπος.
Τι όνειρο και τούτο;
Λες και γύρισες.

Τα στιχάκια μου
σκοινάκια που απλώνω
τα όνειρά μου.

Πηγή: http://stellasliterarybistro.com/karafylli.htm

***

Επίπεδη

Επίπεδη.
Ροζ πέταλο κρυμμένο στις σελίδες πολύτιμου βιβλίου
του βιβλίου μας
που προδίνεται από ελαφρότατο άρωμα
το άρωμά μας.
Ροζ πινελιά στο μάγουλο, στο στήθος, στο λαιμό σου.
Διακριτικό ταττού στο αριστερό σου μπράτσο
από τη μέσα μεριά
ξυπνώ τις Κυριακές στο πλάι σου
και βρίσκομαι.

Επίπεδη.
Μωβ πέταλο φυλαγμένο στις σελίδες του βιβλίου μας.
Όταν το άρωμα θα έχει ξεθυμάνει
όταν η ροζ πινελιά θα έχει σχεδόν σβήσει
όταν το μικρό ταττού θα έχει ξεθωριάσει
όταν πια δεν θα βρίσκομαι στο πλάι σου
θα με θυμάσαι.

*Από την ποιητική συλλογή “Στο βάθος κήπος”.
Πηγές: http://theoharrispapadopoulos.blogspot.gr/2014/06/blog-post.html
http://poihshkaipoihtes.blogspot.gr/2014/06/blog-post_6.html
Εμείς πήραμε τα ποιήματα αυτά και την εικόνα της ανάρτησης από το Βαρελάκι στο http://varelaki.blogspot.com

Natalia Sergeevna Goncharova, Decorative Composition (Second half of 1910s)

Καρποφορίας φόβος

Αγόρια

που ‘χετε κλαδιά ροδακινιάς για δάχτυλα

γυρέψτε με

όταν τ’ άνθη σας θα πέφτουν

να στρώσω από κάτω το κορμί μου

και τα μαλλιά μου που μακρύναν περιμένοντάς σας

να στολίσω.

Κι όταν βαρύνετε

απ’ τους βελούδινους καρπούς

μη φοβηθείτε

ισάξιο έργο με τις ρίζες σας θα σας προσφέρω

σαν όρθια δίπλα σας σταθώ

σωστή καρυάτις

και γύρω απ’ τα δυο μου χέρια

τα φορτωμένα σας κλαδιά

θα πλέξω.
 
Di fruttificazione una paura

Ragazzi

che avete per dita rami di pesco

cercatemi

quando cadranno i vostri fiori

perché là sotto distenda il mio corpo

e i miei i capelli cresciuti nella vostra attesa

adorni.

E quando pesanti

di fiori vellutati

non abbiate paura

opera pari alle vostre radici vi offrirò

a voi dritta accanto

come cariatide

e intorno alle mie due mani

i vostri rami carichi

intreccerò.
 
***
 
Συνάντηση

Θα είναι ένας Νοέμβρης

σαν το φετινό

και το κρεβάτι μου

θα ‘ναι στρωμένο φύλλα.

Πορτοκάλια

από τα δέντρα των Πρεσπών

και κόκκινα απ’ τις αυλές της Ιρλανδίας

όπως εκείνο που ‘βαλα στο γράμμα που δεν έλαβες

και χρυσοκίτρινα

απ’ τους βοστρύχους των μαλλιών σου.

Θα ‘χω κοιμίσει αγαπημένους φίλους

στα φυλλοσκεπάσματα

κι η μυρωδιά τους

θα ‘ρθει να σου πει τον τρόπο.
 
Incontro

Sarà un novembre
come quest’anno

e il mio letto

sarà coperto di foglie.

Arancio
degli alberi di Prespa

e rosso dei cortili d’Irlanda

come quella messa nella lettera da te non ricevuta

e gialla dorata

dei ricci dei tuoi capelli.

Mi sarò addormentata cari amici

fra coperte di foglie

e il loro profumo

verrà a raccontarti come.
 

Βγήκε πάλι στο μπαλκόνι κι έκλαψε με το φεγγάρι
βάφοντάς το
και πάλι
κόκκινο…
κάθε βράδυ μια θυσία,
κάθε νύχτα μια αυτοκτονία,
η δική της.

πέθανα…

τόσες φορές, αν κι ακόμη ζω!
βαδίζει μες το δάσος
στοιχειωμένη από τις μάταιες Αγάπες που πρόσφερε
στα άσπλαχνα έρμαια των δήθεν αναγκών της ζωής…

κάθε νύχτα ακούω ένα χτύπο στην πόρτα
και μετά σιωπή,
ακούω τη σιωπή που τη γδύνει, την αγγίζει, την παγώνει…
…μένει μαρμαρωμένη σε μια αγκαλιά
που προ ολίγου έφυγε..
βαλσαμώθηκε..
άνοιξα την πίσω πόρτα
(μόνο αυτή δεν είναι κλειδωμένη)
και την είδα:
μια ματωμένη καρδιά ξαπλωμένη στο γραφείο
να γράφει με τα παγωμένα, ματωμένα της δάκρυα
τούτες τις σκόρπιες αράδες (που εσείς αποκαλείται “ποίηση”)
για την ανέφικτη αγκαλιά κάποιου “Α”…

Νέττα, 3/2/2013

Σε ένα παθιασμένο κρεσέντο αποκήρυξης,

οι κρίκοι μάτωσαν τις γάμπες σου.

Βασανισμένη μπαλαρίνα της αμφισβήτησης,

ενσαρκώνοντας την ειρωνεία της αναμονής,

ξαπλώνεις αδιάφορα αδειάζοντας ψυχή

και η γενναιοδωρία σου θρέφει τα δεσμά.

Στη γοητευτική σου παραίτηση ,
γάζα το τομάρι μου τυλίγει τις πληγές σου.

Αν το τέλος είναι θέμα χρόνου

τότε υπάγεται στην σχετικότητα.

*Το ποίημα και η φωτογραφία της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το 
https://libpoema.espivblogs.net/2014/06/20/m%CF%80%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CF%81%CE%AF%CE%BD%CE%B1/

Για τον Ούγκο Μπέργκμαν στην πράγα
20 Νοεμβρίου 1897 (;)

Υπάρχει ένας ερχομός και μια φωνή
Ένας χωρισμός και συχνά καμιά επιστροφή

Σεπτέμβριος 1912
Αρραβώνας της αδελφής μου Βάλλι

Απ’ της εξάντλησης
τα βάθη
ανεβαίνουμε
με νέες δυνάμεις

Κύριοι σκοτεινοί
προσμένουν
τα παιδιά
να εξασθενήσουν

4 Μαΐου 1913

Αλλά αν γινόταν μέσα σ’ένα μυαλό
να συνυπάρξει χωρίς διχόνοια.

*Οι στίχοι πάρθηκαν από το βιβλίο “Η πληγή και η λέξη”, εκδ. Σαιξπηρικόν, σε εισαγωγή, μετάφραση και σχόλια Νίκου Βουτυρόπουλου.