ΚΛΙΝΗ ΣΠΟΡΟΥ, ΚΑΛΗ

Ήταν καλό το χωράφι
στρωμένο σαν κρεβάτι,
ίσιο.
Το χώμα μαύρο άχνιζε ευωδία,
τίμιος ιδρώτας πότιζε τα σωθικά του
κι εύρισκε ο σπόρος να ριζώσει
κλίνη καλή.

ΕΠΑΝΑΛΗΨΕΙΣ 1963

Την κοίταζα,
ήθελα να κάνει μια κίνηση,
ν’ απλώσει το γέρικο χέρι της
να με χαϊδέψει…
Ύστερα κάτι να με φιλέψει …

Ποτέ δεν έκανε μια τέτοια κίνηση
φύλαγε γι’ άλλους την αγάπη της.

Εκείνη ήταν η τρανή.
Εγώ, ήμουνα του αντάρτη.

ΔΕΝ ΤΟΝ ΒΛΕΠΩ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ

Είμαστε μές στη σάλα
και κοιτάμε τον καθρέφτη.
Σώμα δεν έχει,
μόνο η ανάσα του,
πάνω στο τζάμι σβήνει…

*Από τη συλλογή “Κλίνη Σπόρου, Καλή”, εκδόσεις Οροπέδιο, 2009, σελ. 9, 15 και 43 αντίστοιχα.

Είδα το Θεό σήμερα.
Φορούσε πουκάμισο Βαν Χάουζεν
με κοστούμι Αφών Μπρουκς
παπούτσια Στέισι Άνταμς & καπέλο Στέτσον. (1)

Είδα το Θεό σήμερα.
Οδηγούσε λευκή Λίνκολν
με κόκκινη ταπετσαρία
υδραυλικό τιμόνι, ζώνες ασφαλείας
& ένα ξεβαμμένο αυτοκόλλητο του Γκολντγουότερ. (2)

Είδα το Θεό σήμερα.
Σταμάτησε στο ψιλικατζίδικο
αγόρασε το περιοδικό Τάιμς
του γυάλισαν τα παπούτσια
έδωσε στον μικρό μια δεκάρα.

Είδα το Θεό σήμερα.
Διάβασε για το Βιετνάμ
πήγε την οικογένεια να δει τη Μαίρη Πόπινς
αγόρασε 3 ποπκόρν, 2 χυμούς σταφύλι
& έναν μοσχολέμονο.

Είδα το Θεό σήμερα.
Έπαιξε μια παρτίδα γκολφ
είπε στη λέσχη ένα ανέκδοτο με νέγρους
έδωσε στην καμαριέρα του μια μέρα ρεπό –
για να παντρευτεί.

1. Γιάπικο ντύσιμο με καουμπόικο καπέλο.
2. Barry Morris Goldwater (1909-1998): Ρεπουμπλικάνος πολιτικός, υποψήφιος για την προεδρία των ΗΠΑ το 1964, γνωστός και ως “κος Συντηρητικός”.

*Το ποίημα προέρχεται από μικρό φυλλάδιο με ποιήματα της μαύρης φεμινίστριας, λεσβίας και αγωνίστριας για τα δικαιώματα των μαύρων των ΗΠΑ, Pat Parker (1944-1989) που κυκλοφόρησε από κοινού το ποιητικό περιοδικό ‘Τεφλόν” και η Μιγάδα – ομάδα γυναικών ενάντια στις νέες πειθαρχήσεις.

Σε μετάφραση Βασίλη Λαλιώτη και ανάγνωση Γιώργου Ευθυμίου.

Ώρα που σουρουπώνει
τι είναι στον οισοφάγο; -πιασμένο-
ένας σιωπηρός ψίθυρος,
κρατούμενος στο έπακρο
καστανόχρωμα φύλλα σε παύση,
μια σύγκρουση για τα φτερά
ζωγραφίζει νιφάδες με έρπη ζωστήρα
σε περιβάλλον χλωροφύλλης.
Σκουριασμένα
Αγαλμάτινα
Λουλούδια
σπρώχνουν δυνατά προς τα κάτω
σε μισο-σχηματισμένες σκιές
ένα λεηλατημένο φεγγάρι
απόκρυφο
θάμνος λοξευμένος
τελειώνει με φτέρες
ταχύτατα κινούμενα σχέδια.

*Από τη συλλογή “Αιώνες” (2012). Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης. Η εικόνα της ανάρτησης είναι της ποιήτριας. Η Valli Poole είναι Αυστραλή ποιήτρια που ζει στη Μελβούρνη.

Dusky time
what’s in the craw? -caught-
a tacit whisper,
held in extremis
maroon leaves pause,
a clash of wings over
paint flaked shingles
in chlorophyll surrounds.
Rusted
Statue
Flowers
jostle downward
in half-formed shadows
a plundering moon
concealed.
spinifex splayed
ends with brackens
whisked animations.

-vp 2012 ( Aeons)

Ακούω ένα στρατό πάνω στη γη
Βροντές αλόγων την οργώνουν
Τα πλευρά τους αφρισμένα αποζητούν
αλαζονική μαύρη πανοπλία
Ο ηνίοχος με περιφρόνηση κυματίζει το μαστίγιο
Μια φλόγα διασπά την κατήφεια των ονείρων τους
Οι κρότοι της καρδιάς τους, κρότοι από αμόνι
Καταφθάνουν κουνώντας θριαμβευτικά τη γκρίζα χαίτη τους
Έρχονται προς τη θάλασσα
κι αυτή πηγαίνει μέσα…
αγάπη μου αγάπη μου αγάπη μου
γιατί μ’ άφησες μόνο;
…………………………
Αναμένω ένα νέο είδος ομορφιάς
Ανυπομονώ να δω πως θα ‘ναι
Θα μπορούσε από μόνη της να υπάρξει;
Πόσο καιρό μετά από μένα;
Πόσο καιρό χωρίς εμένα;
…Αυτο-παρωδία…
Κοροϊδεύω τον εαυτό μου
και το Μέλλον!

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από τη σελίδα του Σπύρου Μαρούλη στο Facebook.

Ι

Πες το, δεν ήρθες να γράψεις τίποτα
Πες το αναγνώρισέ το
δεν έχεις πια να γράψεις τίποτα
Δες το, δέξου το, αυτόν ήρθες να δεις
και είναι η μόνη αλήθεια
Αυτός ο άντρας που με την ομπρέλα του
Απλά δυο φορές χτυπά και διώχνει τους σκύλους τους
πιο τρομακτικούς.

ΙΙ

Πες το μια φορά, το γύρο του κόσμο, όχι
δεν θα το κάνεις για κανέναν πια
Απλά κατάλαβες ότι καταφτάνει το όνειρο
και είναι αρκετό για σένα
To όνειρο αυτό σε ξεπερνάει και δεν σε ζητάει
και πολύ, αναζητάει συντροφιά.

Έκατσε δίπλα σου. Δεν μίλησε. Έκατσε.
Έφτανε αυτό. Δίπλα μου.

ΙΙΙ

Δεν θα το πούμε το μυστικό, είναι δικό μας
Ας είναι πρόχειρο, ένα σχέδιο χωρίς γραμμές
Μεταμοντέρνο και πρέπει να το εφαρμόσουμε τώρα
Μόνοι μας και όχι μονομιάς
Να ψάξουμε δέντρα να μας προστατέψουν, φεγγάρια
για συνομιλία τις νύχτες τις μαύρες που η ψυχή γυρεύει
τον έρωτα και το συμπάν συναντάει την ύπαρξή μας.

Είσαι ο άνεμος

Είμαι μια βάρκα
χωρίς άνεμο.
Εσύ ήσουν ο άνεμος.
Αυτός ήταν ο δρόμος που ήθελα να πάρω;
Ποιος νοιάζεται για δρόμους
με άνεμο σαν κι αυτόν!

***

Μια λέξη

Μια λέξη -μια πέτρα
σε κρύο ποτάμι.
Μια ακόμα πέτρα-
Θα χρειαστώ πολλές πέτρες
για να το διαβώ.

***

Μεσοχείμωνο: Χιόνι

Μεσοχείμωνο: Χιόνι
Έδωσα στα πουλιά ένα φελί ψωμί
μα δεν επηρέασε τον ύπνο μου.

***

Σελήνη

Κρύβει το ατσάλι της
Σε ασημένιο θηκάρι
Στην άκρη υπάρχει αίμα.

*Αναδημοσίευση από το περιοδικό “Ένεκεν”, της Θεσσαλονίκης, τεύχος Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου-Μαρτίου 2014 (σελ. 155 και 159).

Διαδρομή

το τιμόνι
κινείται
(μόνο) όταν
η άγκυρα
πέφτει
στην έρημο
και τα πανιά
κοιμούνται

Νέττα, 25/2/2015

***

Εις μάτην

ένα ακόμη φύλλο προστέθηκε
στην αποθήκη των κεκτημένων∙

οι μαριονέτες αγοράζουν ράφια
και τα διακοσμούν με χαρτί πολυτελείας
για ένα (δήθεν) καλύτερο φαίνεσθαι
στην επιδερμική κοινωνία της πρόσληψης,
εισπνέοντας το καρκίνωμα
που αντικατέστησε το οξυγόνο

Νέττα, 2/2/1015

Η συμπύκνωση
Η συμπύκνωση
Η πύκνωση
Πυρακτωμένη και διαμπερής
Το σημείο τήξης
Το σημείο δράσης
Το σημείο Μηδέν
Το Άπειρο σημείο
Το σημάδι που αφήνει
Πυρακτωμένο ασημένιο
Χάλκινη φλέβα
Πρόσθετο χέρι
Από κρυοπηξία χαμένο προ πολλού
Και κομμένο από τον λαιμό
Κάποτε το σημάδι στο μέτωπο
Στην κοιλιά
Και κυρίως η τήξη στα γεννετικά υγρά

Οι μεσοποτάμιοι κήποι –τα έργα
Κάποια άδειασαν από
Λουλούδια
Ιστορία
Αλφάβητο
Ήρθαν στέρεψαν
Για αιώνες
Η εποχή των παγετώνων
Είχε κάνει εμφάνιση
Εντυπωσιακή
Η Συριακή αυτοκρατορία
Του ενός κυττάρου
Έγινε Σειριακή
Σχεδόν σιαμαία
Αναζήτηση
Ο-1
Σχεδόν σιαμαία
Από εκεί κι έπειτα
Ανά ζεύγη

Λιβάδι μου εσύ
Με χείλη βερύκοκα!
Στα ατάραχα νερά των ματιών σου
Παραπατούν δύο ρυάκια με ξυλοπόδαρα
Κι εγώ την κατάκοπη ψυχή μου
Την έχω εκεί μέσα.

Μη με λησμόνει ανθίζουνε
Στα λακκάκια σου
Και σου μοιάζουν όλα σαν μικρές ανηψούλες.

Ο άνεμος παίζει άρπα στην κόμη σου.
Και σαν Άγγελος Κυρίου μου τραγουδάει
Από τα πέρατα η καρδιά σου.

*Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
**Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από Αλωνάκι της Ποίησης στο http://alonakitispoiisis.blogspot.com.au/search?updated-max=2015-02-26T00:00:00%2B02:00&max-results=15