Το τσίρκο

Το τσίρκο παρουσιάζει
γυναίκες με τρία κεφάλια
μονόφθαλμους κουρείς
τη μοναξιά των ποιητών
κι άλλα τέρατα της τέχνης…

***

Χωρίς αστερίσκο

Θα με βρείτε στις παραπομπές
στη βίβλο της βλακείας.
Θα στέκομαι ανάμεσα στους ανάξιους
με σκισμένα τα γόνατα και χωρίς αστερίσκο.
Θα με προσπεράσετε σαν όλους εκείνους
που καθώς ανέβαιναν το περιθώριο
τους κατάπιαν τα όνειρά τους.

***

Χρονική αντικατάσταση

Η χρονική αντικατάσταση του γράφω.
Γράφω.
Έγραφα.

Και θα συνεχίσω να πεθαίνω
σε υπερσυντέλικους
αορίστους
μέλλοντες συντελεσμένους.

***

Αποδημία

Έβλεπε το θάνατό του
και κρυμμένος στο ασκί της αυτογνωσίας
ψηλαφούσε τους άλαλους ανεμοδείκτες
που συνόδευαν την ψυχή του.
Τα μάτια έσβηναν νωχελικά
σαν σπαρμένες κοιλάδες
πάνω στις άγριες θάλασσες της σιωπής
και η φαντασία αποδήμησε εις άπειρον
στ’ όνομα της ελευθερίας.

***

Η σπείρα

Κάποτε σκέφτηκα να χειρουργήσω τον πόνο
που κρύβει κάτω απ’ το στήθος του ο κόσμος.
μα δεν βρήκα εντόσθια παρά μονάχα
τη σπείρα της μοναξιάς.

*Από τη συλλογή “Το τσίρκο των στοχασμών”, Εκδόσεις “Ακτίς”, Λεμεσός, Κύπρος 2012 (σελ. 9, 21, 40, 45 και 63).

Η λέξη είναι μονάχα ο φλοιός,
Μόνο η μεμβράνη, ένας ήχος αδειανός,
Όμως μέσα του σπαρταρά παράξενα
Ένα κατακόκκινο σημείο.
Χτυπά το αίμα, πάλλεται η φλέβα,
Παίρνει φωτιά μια ακτίνα,
Όμως εσένα δεν σε νοιάζει
Αν η τύχη σου έρχεται στον κόσμο με πουκάμισο. 1
Στη λέξη υπάρχει δύναμη πολύ παλιά
Κι αν έτυχε να είσαι ποιητής
Και δεν υπάρχει άλλος δρόμος
Αυτή σου δίνει δύναμη για να σταθείς.
Μην περιγράφεις ούτε έρωτες
Ούτε αγώνες,
Φυλάξου απ’ τις προφητείες,
Το θάνατο μην τον καλείς!
.
1. Σύμφωνα με μια ρωσική ρήση, “οι τυχεροί άνθρωποι έρχονται στον κόσμο με πουκάμισο”.
* Από το βοιβλίο “Έξι Ευρωπαίοι ποιητές”, εκδ. Γκούτενμπεργκ. Μετάφραση: Αλέξανδρος Ίσαρης

ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΣΚΟΝΗΣ

Ένα δέντρο από σκόνη ψηλώνει
Ένα δάσος από σκόνη παντού στο δρόμο μας
Κι αλλοίμονο! αυτό το χέρι από σκόνη δεν έχει αφή!

Γύρω μας πύργοι της λήθης ανεβαίνουν
Πύργοι που προς τα μέσα γκρεμίζονται
Όμως ακόμη φέγγει απ’ το πορτοκαλένιο σου φως!
Ένα πουλί από σκόνη ξεπετιέται

Το μύθο της αγάπης μας λαξεύω πάνω σε πυρόλιθο
Σε μια έρημο καταχωνιάζω το χρυσάφι των ονείρων μας
Το δάσος από σκόνη θά ‘ναι πάντα σκοτεινό
Αλλοίμονο! δεν έχει αφή αυτό το ρόδο από σκόνη!

***

Η ΑΛΜΥΡΗ ΛΙΜΝΗ

Το φεγγάρι γλείφει σα χειμωνιάτικο ζώο το αλάτι των χεριών σου,
Μα τα μενεξεδένια μαλλιά σου αφρίζουν σαν ένας θάμνος κουφοξυλιάς,
Που μέσα του κραυγάζει ο μικρός έμπειρος μπούφος.

Ιδού για μας χτισμένη η ζηλεμένη ονειροπολιτεία,
Που οι δρόμοι της είναι μαύροι και άσπροι.
Συ περπατάς πάνω στο σπιθοβόλο χιόνι της ελπίδας,
Για μένα στήνονται τα σίδερα της σκοτεινής γνώσης.

Κατάντικρυ στον ουρανό είναι τα σπίτια με κιμωλία ζωγραφισμένα
Κι οι πόρτες τους από χυτό μολύβι.
Ψηλά μονάχα κάτω απ’ την κορφή φυτρώνουν κίτρινα κεριά
Σαν πρόκες σε αναρίθμητες νεκρόκασσες.

Όμως σε λίγο θα ‘μαστε στην αλμυρή λίμνη.
Εκεί τα παγοπούλια μας παραμονεύουν με τα μακριά τους ράμφη.
Που όλη τη νύχτα με γυμνά χέρια τα παλεύω,
Πριν από μας τα ζεστά πούπουλά τοςυ ετοιμάζουν τη φωλιά

*Από τη συλλογή “Ονειροχλόη” (“Traumkraut”), Εκδόσεις στιγμή (σελ. 41 και 49). Μετάφραση: Δ.Π.Παπαδίτσας.

Της Καρδιάς

ΑΝΟΙΞΕ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ της καρδιάς σου.
Άνοιξέ το στους ξεριζωμένους μετανάστες,
που σε κοιτούν με βλέμμα κυνηγημένου αγριμιού.
Άνοιξέ το στους ανέργους
που χάνονται στις ψευδαισθήσεις των υποσχέσεων
για μια ακτίνα ήλιου.
Άνοιξε το παράθυρο της καρδιάς σου στα παιδιά των φαναριών,
που το κρύο τους περονιάζει τα κόκκαλα.
Άνοιξέ το σε αυτούς που απέτυχαν να αλλάξουν τον κόσμο
καίτοι προσπάθησαν.
Άνοιξε το παράθυρο της καρδιάς σου
σε όλους τους απόκληρους της γης.

***

Μια Άλλη Πόλη

ΜΑΚΡΟΣΥΡΤΑ βήματα
βγάζουν μεταλλικούς ήχους στους δρόμους αυτής της πόλης.
Υπερυψωμένα κτίρια σκιάζουν τα χρώματα
σ’ ένα και μόνο, το γκρίζο.
Μοναξιά ίσως.
Θα μπορούσε να ήταν και αλλιώς;
Πιο ανθρώπινη, να αποπνέει μια ζέστη
και επικοινωνία
πέρα από τις κεραίες των τηλεοράσεων
και τα καλώδια του ΟΤΕ.
Λέω, θα μπορούσε να είναι κι αλλιώς;
Συνθλιβόμαστε

***

Έκθετοι

ΨΙΘΥΡΟΙ ΒΡΟΧΗΣ,
αυτό το θαμπό πρωινό.
Γραφείο ΟΑΕΔ.
Σαν πουλί παγιδευμένο οι άνεργοι στην ουρά,
όνειρα, φόβοι, προσδοκίες
σε μια υπό θεώρηση πράσινη κάρτα.
Χωρίς ταυτότητα ένθετου
στον αποκλεισμό έκθετοι,
ας πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας.

*Από τη συλλογή “Των ονείρων τα χρώματα”, Εκδόσεις Βιβλιοπέλαγος, Αθήνα 2004.

Λαλώντας απ’ το μέλλον

Δεν έχει stop η ποίηση.
Να προκαλείς αχόρταγες φωτιές
τραγουδώντας τους άχραντους πάγους.
Είμ’ εγώ που σου λέω· που συγκατοικώ

σε υπόγεια υγρασία
με αόρατο τέτανο που καιροφυλαχτεί

και μ’ ανόσιες αράχνες.

***

Χρησμός και Πράγμα

Τι χαίρεσαι; την αθαμβία;
Μα ο θεός νοσεί
σε φρικαλέες αναγκαιότητες

τίκτοντας ελευθερία
πέρκα τραγουδιστή και ηδύχρωμη
στην επιούσια θάλασσα λησμονήσου.

Πάει κι αυτό το φθινόπωρο. Ένα σύννεφο
κι ένα πουλί μεγαλύτερος.
􏰀
***

Άσπρισαν τα μαλλιά τους, χρειάζονται μπαστούνια πια.
Πήραν το δρόμο για το νεκροταφείο, οικογενειακώς.

***
􏰀
Ανήμερα του Βούδα, οι προσευχές τρίζουν στα γέρικα χέρια.
􏰀
***

Σήμερα – μέρα των ψυχών – βρήκες να σκεφτείς
πως δεν αξίζει τίποτε η ζωή σου;
􏰀
***

Τι καθαρό φεγγάρι! Και να το σέρνει έτσι
στη σκόνη αυτός ο μοναχός!
􏰀
***

Λυσσομανούσε παγωνιά το φθινόπωρο
όλη νύχτα πίσω από τα βουνά.
􏰀
***

Μπλε το πέλαγος, βαθύ, φουρτουνιασμένο.
Το φεγγάρι κουτσοπίνει το κρασί του με το κύμα.
􏰀
***

Νυχτώνει. Οι μοναχοί στηρίζουν τα χέρια τους στα γόνατα
κι ανατέλλουν ξυρισμένα κεφάλια.
􏰀
***

Αργά ή γρήγορα, πίσω απ’ αυτή την πόρτα που σκέπασαν τα χόρτα,
μια νέα γενιά θα μεγαλώνει κούκλες.

*Μετάφραση – Επίλογος: Γιώργος Μπλάνας

Μες στη σιωπή κοχλάζει ο χρόνος.

Στο άκουσμά της
αθέατα παφλάζουν οι παλίρροιες
οι ώρες περιστρέφονται διαρκώς
ξυπνούν κρυμμένοι ήλιοι

ανεξίτηλα πρόσωπα χορεύουν
στο κατώφλι της έκπληξης

Artwork: Egon Schiele

ιδαλγός

Είσαι γιος του ευγενούς χάους και της ανυπαρξίας
δεν μοιάζεις, περιφέρεσαι πιο πολύ 
απ’ όλους τους ομοειδείς σου
τροχιά ασυνήθιστη στο σύμπαν, ένας αλήτης αστεροειδής
που διασχίζει τις νύχτες ελλειπτικά τα όνειρά μου

και μου υπαγορεύει της ψυχής μου τον κωδίκελλο

όχι δεν είμαι κληρονόμος εγώ αστεροειδών, εκτελεστής είμαι
των τελευταίων επιθυμιών τους
τακτοποιώ τα ζητήματα της ύλης και διευθετώ την κατανομή 
του μαύρου

κρατάω τεφτέρι, κάθε 13,77 χρόνια, η επιθυμία αλλάζει
κάθε 13,77 χρόνια ξυπνώ κάθιδρη και σημειώνω ακατάπαυστα 
τα υπαγορευόμενα:
τόνοι αστρικής σκόνης εκεί
τόσα μεταλλεύματα εκεί
η ενέργεια σε ισόποσες δόσεις στον τάδε και στον δείνα
η λάμψη στον ουρανό – όλη
και το μαύρο, κάθε φορά το μαύρο
δικό μου

σαν ιερέας που ανακηρύσσει την ανεξαρτησία μου

***

μόνο τους αμετανόητους

Αυτές οι νύχτες είναι φτιαγμένες για έρωτα
γιατί χαλάμε τις ώρες μας;
γιατί υπομένουμε άχρηστες συζητήσεις
γιατί φοράμε τα ρούχα μας
γιατί ο ένας μακρυά ο ένας από τον άλλο παραμένουμε; 

αυτές οι ώρες δεν ξανάρχονται                                                                                                                  
αυτές οι ώρες που το φθινόπωρο υποχωρεί
δειλά σαν ντροπαλό φιλί στο μάγουλο

δεν ξανάρχονται μάτια μου
κι εμείς δεν θα είμαστε αιώνια νέοι

κι οι γέροι μόνο να νοσταλγούν ξέρουν
κι είναι νωρίς για να μετράμε τις απώλειες                                                                                               
είναι νωρίς καρδιά μου για να προσποιούμαστε
τους κατασταλαγμένους 

οι νύχτες δεν συγχωρούν τους δειλούς
μόνο τους αμετανόητους

*Δημοσιεύτηκαν στο ιστολόγιο της ποιήτριας Αντιποίηση. Εμείς τα πήραμε από το http://dreaming-in-the-mist.blogspot.fr/search/label/%CE%9D%CE%B9%CE%B1%CF%81%CE%AC%CE%BA%CE%B7%20%CE%86%CE%BD%CE%BD%CE%B1

Είναι μερικοί άνθρωποι
ίσως οι περισσότεροι
που ζουν για να βασανίζονται.
Παιδιά που δουλεύουν
γυναίκες κακοποιημένες
απλήρωτοι εργάτες
άνεργοι
τοξικομανείς
φυλακισμένοι για τις ιδέες τους
δεν έχει τέλος ο κατάλογος.
Ζουν την κόλαση επί γης
ο ήλιος
δεν βγαίνει γι’ αυτούς
μαύρες μέρες
διαδέχονται η μία την άλλη.
Ας μιλήσουμε γι’ αυτούς
φτάνει πια
με τα λουλούδια
και τους έρωτες
μη κλείνουμε τα μάτια
ας κάνουμε κάτι γι’ αυτούς
η ανθρωπιά εξανθρωπίζει.