Με πράσινα χρώματα
Κι ορίζοντα κόκκινο
Με τις καμπούρες των βουνών να περπατούν σκυφτά
Να μην έχουν ανάσα καμία
Λόγια που μπήκαν σε γυάλινα πιθάρια
Μέλι σφραγισμένα
Ώρες καλές καλάνεμες
Στα χώματα
Τσακώθηκαν τα χρώματα στο ποιο θα αμολήσει
Άλλο από τη σάρκα του
Μολύθηκε το καθαρό
Και πέρα από τα εφτάψυχα βιβλία
Δεν έχω πού να νοσταλγήσω
Να πατήσω

*Από τη συλλογή “Κρυπτογραφίες” στη Σειρά “Άμισθα χρόνια”.

Θέλω να γράψω για τον πρόσφυγα
που ανεβασμένος στην κορφή της τύψης μου
με δείχνει με το δάχτυλο
που του ’καψαν τα ηλεκτροφόρα σύρματα
εκεί στην Ειδομένη.

Θέλω να γράψω για τον πρόσφυγα
που σπρώχνει τον αγκώνα μου να μην ενώσω τα χέρια με το σώμα.
Σε στάση προσευχής ίσως με ήθελε
να εκλιπαρώ τον Φοίβο.
Ίσως με ήθελε να σέρνω τη ματιά μου στους τυφλούς
να τους κουνώ τα χέρια
να παίρνω τα πλαστικά μέλη τους στη θέση της καρδιάς
στη θέση της καρδιάς να τα κολλήσω.

Θέλω να γράψω για τον πρόσφυγα
που έζησε όσα άνθρωπος αντέχει
και στέκεται τώρα ασάλευτη εικόνα
στην οθόνη
και με καρφώνει με το μαύρο του ματιού
καθώς αφήνει το χέρι του ξένου
να του ράβει το στόμα.

*Το ποίημα αυτό της Ειρήνης Παραδεισανού πρωτοδημοσιεύτηκε στον φιλόξενο Ποιητικό Πυρήνα στο http://ppirinas.blogspot.com/2015/12/blog-post_9.html?spref=fb απ’ όπου το πήραμε κι εμείς
Η Ειρήνη Παραδεισανού διατηρεί το ιστολόγιο Παρείσακτη στη διεύθυνση http://wwwpareisakth.blogspot.com
**Στις εικόνες δύο σχέδια του Mahmoud Salameh, πρόσφυγα από τη Συρία, ο οποίος πέρασε 17 μήνες σε κέντρο κράτησης στην Αυστραλία περιμένοντας να τού δοθεί άσυλο.

ΑΝ ΗΞΕΡΕ…
( «Ζε σουί λ’ εγγονό ντ’ Εγγονό»

λέει ο Μπασιάκος ).

Ο Εγγονόπουλος

λέω,

αν ήξερε πως πήρε στο λαιμό του

τον φερέλπιδα νέο φαρμακοποιό (ή κάτι τέτοιο)

που οι δόλιοι γέροι μου περίμεναν να με καμαρώσουν

ίσως τότες 

δεν θα έγραφε την κοτσάνα ετούτη –

πως λίγη δώσαν και δίνουν σημασία στα ποιήματά του.

—

ΕΝΑΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΜΠΑΣΙΑΚΟΣ…

Ουδεμία σχέση!

Εγώ είμαι ο ποιητής Μπασιάκος.

Κι’ από ’δώ, η κυρία γροθιά μου.

Συνεννοηθήκαμε πιστεύω.

—

ΡΑΚΙ


(στον Σταμπάκη)

Μ’ αρέσει να τα πίνω με τους σουρρεαλιστές

Είναι γερά ποτίρια

Εντελώς ρώσσοι

Αυτοί άμα πίνουν πίνουν για να μεθύσουν όχι μισές δουλειές

Αυτοί έκαναν την μία από τις δύο μεγάλες επαναστάσεις

του εικοστού αιώνα.

Ο Μπασιάκ ο μάγκας (χαίρετε!) 

τους βγάζει το φρανσουά βιγιονικό του καπέλο.

—

ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΤΙΣ ΤΣΕΠΕΣ, ΞΑΝΑ
(ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ)

Παραείμαι ίσως αψύς ως χαρακτήρας.

Η κουστουμιά του ποιητή

απάνω μου – σκέτη παραφωνία.

Καλά τα λέει ο Κρεμμύδας

στο προ-προτελευταίο τεύχος του «Μανδραγόρα».

Τους στίχους μου σκορπάω εδώ κι’ εκεί, στα καπηλειά

στον άνεμο

σ’ επιθεωρήσεις τέχνης
Κι’ ούτε που με νοιάζει κιόλας.

Είμαι ευχαριστημένος.

Απόψε φουμάρω μια καβαλίνα τρυφερή, ωραιότατη

κι’ απολαμβάνω αλύπητα το ηλιοβασίλεμα.

Μά την παναγία,

αυτή τη γη των προλετάριων πολύ την αγάπησα!

Εδώ λέω ν’ αφίσω τ’ αλήτικα κόκαλά μου!

—

AUCASSIN ET NICOLETTE MMXIV

Στην κόλαση μου πρέπει εμένα:

με τους μαχαιροβγάλτες

τους γλεντζέδες

και τις σουρλουλούδες,

με τους μουσικούς

και όλα τα καλά παιδιά –

να έχω όμως κι’ εσέ μαζί μου

(ω ακριβή μου φίλη!)

Ο παράδεισος:

μά το στραβό το μάτι μου, τί πλήξη!

Μαζί σου,

ας είναι, έρχομαι και στον παράδεισο! Να ’ρθώ!

(Κάλλιο όμως στην κόλαση).

—–

*Τα ποιήματα αυτά πρωτοδημοσιεύτηκαν στο περιοδικό “Φαρφουλάς”.
 Όπως λέει ο ποιητης, το τελευταίο κομμάτι είναι βεβαίως από μνήμης κι’ ίσως κομμάτι αυθαίρετη αντιγραφή της ερωτικής εξομολόγησης του ήρωα προς την ηρωίδα του ομώνυμου μεσαιωνικού ρομάντσου).

κλεπταποδόχος

άκου αυτό,

στέλνω τις σκέψεις μου

πυραυλοκίνητα:

με όνειρα,

έχουν τους χάρτες

της ψυχής μου•

τώρα,

σε καυγάδες του δρόμου,

για σένα παλεύω

κορίτσι μου,

με σκιές καπνισμένες

και διοπτροφόρα

οπλισμένα παράσιτα:

περίμενε με,

ο μπάσταρδος

κλεπταποδόχος

συμφώνησε,

θα μου δώσει καλή τιμή

***

κουπόνι συνδρομής

σκόνη
οι άσχημες λέξεις σου,
κατάμαυρη,
τη ψυχή μου
σταδιακά σκέπασε,
ευτυχώς,
είχα κουπόνι συνδρομής
για τον παράδεισο,
άγγελοι ήρθαν μεταλλικοί
και την έσωσαν·

***

η μποτίλια

πάνω μου έχυσες,
αργά,

μπουκάλι

φτηνής σαμπάνιας,
ήμουν σχεδόν γυμνή
κι έπειτα
με κοίταξες και γέλασες,
αισθάνθηκα άσχημα·
και λίγο μετά,

την εξώπορτα έκλεισα
ήσυχα,
χαμογελούσα:

τη φάτσα σου σκεπτόμουν
όταν την μποτίλια

στο κεφάλι σου έσπαζα·

***

η γεωμετρία της ψυχής

Διάφανα φύλλα
και οι λέξεις πεταμένες
πάνω τους,
σχεδόν αόρατες:
η γεωμετρία της ψυχής του,
οι λέξεις της

*Από τη συλλογή “Ποιητικές τρύπες στο σκοτάδι”, ηλεκτρονική έκδοση 2013.

στην Κατερίνa