Υπάρχει κάτι αλλόκοτο σ’ αυτή την ιστορία,
όπως όταν μου ζητούν με το βλέμμα
να μην προδώσω ένα μυστικό
ή σαν μια πλεξούδα σκόρδα παρατημένη
για μέρες στο πίσω κάθισμα ενός αυτοκινήτου.
Τηλεπαθητικά αισθήματα και αστρικές προβολές,
ο χρόνος ακινητοποιημένος στην οθόνη της τηλεόρασης
φτιάχνουν ζωές από λιπαρά άπλυτα και ξεραμένο σάλιο.
Πέφτει βαρύ το μάτι πάνω μας κι οι αδελφές μου
με αφήνουν να τους χαϊδέψω τα μαλλιά.
Κάθε φορά που το σαλόνι γίνεται φλεγόμενη κοιλάδα,
φοβούνται μήπως ερωτευτούν τον λάθος απεσταλμένο,
μήπως κι εξαφανιστούν σε μια καινούργια διάσταση
δίχως να αφήσουν πίσω ούτε ίχνος.
Όμως εγώ γνωρίζω πως την ύστατη στιγμή
σαν την Μοργκάνα λε Φέι θα με κουβαλήσουν
ετοιμοθάνατη στο Άβαλον για να με τραγουδήσουν
σ’ ένα γυάλινο φέρετρο γεμάτο κατιφέδες.
*Δημοσιεύτηκε στο “Τεφλόν”, Νο 35, Καλοκαίρι-Φθινόπωρο 2026 (σελ. 77).
