Δάκρυά μου,
κυλήστε απ’ τις πηγές σας.
Εξόριστη απ’ την καρδιά Του
-αν είμαι-
θα θρηνώ για πάντα.
Η νύχτα όπως θα υφαίνει
τα κόκκινά της πέπλα,
εκεί μέσα για πάντα θα κρυφτώ,
ποτέ Του μη με βρει
και προλάβει να μ’ εγκαταλείψει.
Φώτα ψυχρά,
φώτα που την ψυχή μου ξεγυμνώνουν,
ποτέ έκανα το φως σας μη με φτάσει.
Καμία νύχτα δεν είναι σκοτεινή
για μένα, για μένα
και για όσους ολάκερη
έχουμε την καρδιά μας χάσει.
Στο σκοτάδι για πάντα ας ζήσω,
την πλάτη Του αν μου γυρίσει.
Απ’ την πιο ψηλή κορφή
της πιο σκληρής Του καταδίκης,
όλη μου η ευτυχία γκρεμίστηκε
και πόνο γέμισα και θρήνο
Και δυστυχία πολλή.
*Από τη συλλογή “τα κεράσια της εύας”, εκδ. Ιωλκός, 2018
