Πελαγία Φυτοπούλου, Τέσσερα ποιήματα

Κι αν τραβήξω τη σκανδάλη
φταις εσύ, ο άντρας
φταις που τις νύχτες
αφήνεις βελανίδια
στην κοιλιά μου

Κι αν τραβήξω τη σκανδάλη
φταίω εγώ, η γυναίκα
φταίω που τα μεγαλώνω
σαν να ‘πάνε παιδιά μου

Κι αν τραβήξω τη σκανδάλη
κρότος δεν θ’ ακουστεί
είναι που στο στόμα σου
χάνεται κάθε σαρκικός λυγμός,
ακόμη κι εκείνος, ο
Μέγας Ανατολικός

*

τα βράδια αφήνουμε την πόρτα ανοιχτή
μπαινοβγαίνουν γάτες
είμαστε εμείς
παριστάνουμε τους νέους

*

Ξύπνησα βουτηγμένη στο αίμα
Ένα ελάφι στέκεται δίπλα μου
Αμήχανο που είναι
Χαμένο θα ‘λίγες
Σαν στρατιώτης που γύρισε
Δεν ξέρει τι να κάνει με το αίμα
Κι ας του έμαθαν ότι αφήνει καλό αποτύπωμα

*

δεν μιλάς
στην ποίηση ξεσπάς
κάθε βράδυ μαζεύω
τους νεκρούς σου
με τους τραυματίες τι να κάνω;
βοήθησέ με λίγο
θυμούνται ακόμη τη διαφορά
βοήθησέ με, άντρα,
είμαι πρωτάρα στον πόλεμο

*Από τη συλλογή “μάθημα γεωγραφίας”, εκδ. ενύπνιο, 2021.

Leave a Reply