Ο πράος αυτός ορίζοντας από γραμμένους λόφους,
οι λεύκες, τ’ απαλότατα θάμνα τα γαλανά,
κ’ η στράτα αυτή που οι φράχτες συντροφεύουν,
μου θυμίζουν τον έρωτα καθώς τον αιστανόμουν
τότε που, κάτω απ’ τη βροχή που κύλαγε στα χωράφια,
γύρευα το χαμόσπιτο στ’ αμπέλια ανάμεσα, όπου,
κοντά στο τζάκι, ανήσυχη περίμενε η Φαουστίνα.

Οι λεύκες τρεμούλιαζαν ολημέρα. Η μυρουδιά
της γης μας πότιζε πικρή τα φρένα. Με κρατούσες
στην αγκαλιά σου, γύριζες αλλού το πρόπσωπό σου.
Τέλος γδυνόσουν.
Σιωπηλά σε κοιτούσα.
Είμουνα δεκαοχτώ χρονώ κ’ είσουν τριάντα κ’ ήξερα
πως σ’ έκαναν κιόλας να κλαις.

Αχ! είμαι ακόμα απ’ την αγάπη αυτή πλημμυρισμένος.
Το σπιτάκι σου νάτο, αγαπημένη.
Μα πέθανες. Κι ο άντρας σου, που κάθεται στον κήπο
με βλέπει και μ’ αναγνωρίζει.

Μπαίνει τότε στο σπίτι βροντώντας την πόρτα.
Κι εγώ, γεμάτος ταραχή, μένω αντίκρυ στα δέντρα
τ’ αλαφροσάλευτα, αντικρύ στα ρόδα, που αγαπούσες.
και τάχει εκείνος σεβαστεί, και στην ανάμνησή σου
που κάνει τη μεγάλη μου πίκρα να ξεχειλίζει…

Μετάφραση: Πέτρος Δήμας.

*Από το βιβλίο “Εγκόλπιο ερωτικού λόγου – Ανθολόγιο ξένης ερωτικής ποίησης του 20ού αιώνα”, σε επιλογή και επιμέλεια Γιώργου κ. Καραβασίλη, εκδ. Γαβριηλίδης, Αθήνα 2000.